Ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα: Διαχείριση απορριμμάτων: Το χρονικό ενός διαρκούς εγκλήματος

Προς τους Υπουργούς Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης - Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής
Το έγκλημα ξεκινά τη δεκαετία του '90 με τον Περιφερειακό Σχεδιασμό της Αττικής (ΠΕΣΔΑ Αττικής), που έγινε τελικά νόμος μόλις το 2003. Ο ΠΕΣΔΑ Αττικής, που σχεδιάσθηκε με μηδενική προνοητικότητα για το μέλλον, κινείται στη λογική των μέσων του περασμένου αιώνα: απλώς χωροθετεί νέους χώρους ταφής και δρομολογεί «φαραωνικές» μονάδες διαχείρισης, χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψη τα νέα τεχνολογικά και κοινωνικά δεδομένα της εποχής μας. Συγκεκριμένα:

1. Δεν προωθεί, ούτε καν αναφέρεται, σε δράσεις και πολιτικές πρόληψης, όπως έχει υποχρέωση από την ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία.

2. Δεν προωθεί τη Διαλογή στην Πηγή των βασικών υλικών (χαρτί, ανακυκλώσιμα, οργανικά, υπόλοιπα), ώστε στη συνέχεια να μειωθεί και το κόστος διαχείρισης.

3. Δεν ενισχύει, ούτε λαμβάνει υπόψη τη θέληση της κοινωνίας και τη δυναμική της ανακύκλωσης & εναλλακτικής διαχείρισης, γεγονός που εξηγεί το γιατί είμαστε από τις τελευταίες χώρες της ΕΕ στην ανακύκλωση, παρά τα όποια βήματα έχουν γίνει.

4. Δεν ασχολείται καθόλου με νέες οικονομικότατες μεθόδους και τεχνολογίες στα σημεία παραγωγής των υλικών, όπως η οικιακή κομποστοποίηση, η κομποστοποίηση κλαδεμάτων σε μικρούς χώρους, η χρήση μηχανικών κομποστοποιητών σε μεγάλους παραγωγούς οργανικών (π.χ. στρατόπεδα, νοσοκομεία, ξενοδοχεία).

5. Δεν προτείνει Κέντρα Ανακύκλωσης, όπως σε όλη την Ευρώπη, ώστε να μπορούν και μόνοι τους οι πολίτες να μεταφέρουν διαχωρισμένα όλα σχεδόν τα υλικά τους.

6. Δεν επιτρέπει στους δήμους να κάνουν κάποια δική τους μικρή μονάδα διαχείρισης, με το σαθρό επιχείρημα, ότι δεν εντάσσεται στον ΠΕΣΔΑ Αττικής.

Το έγκλημα συνεχίζεται επί υπουργίας Σουφλιά, όταν η ηγεσία του ΕΣΔΚΝΑ από κοινού με μεγάλα μελετητικά γραφεία, εξετάζουν 5 πανάκριβες τεχνολογικές δυνατότητες και επιλέγουν σαν κύρια τεχνολογία διαχείρισης για την Αττική (αυτό γίνεται και σε όλη την Ελλάδα) την ακριβότερη επιλογή διεθνώς, δηλαδή τη βιοξήρανση και την ενεργειακή αξιοποίηση (δηλαδή καύση ή αεριοποίηση ή πυρόλυση), που αναγκαστικά τη συνοδεύει.

Το κόστος τελικής διαχείρισης, που θα κληθούν στο άμεσο μέλλον να πληρώσουν οι δημότες, με την υπάρχουσα πρόταση του ΠΕΣΔΑ Αττικής εκτιμάται σε περ. 180 ΕΥΡΩ /τόνο, ενώ σύμφωνα με την πρόταση που έχουν επεξεργαστεί τέσσερις ΜΚΟ [O.E.A., Μεσόγειος SOS, Greenpeace και WWF] εκτιμάται σε περ. 70 ΕΥΡΩ /τόνο.

Φυσικά η κυβέρνηση δεν εξέτασε την οικονομικότερη επιλογή, που είναι η Διαλογή στην Πηγή και εν συνεχεία επεξεργασία των οργανικών σε μονάδες κομποστοποίησης, ανακύκλωση των ανακυκλώσιμων υλικών και μηχανική επεξεργασία των υπολειμμάτων. Παρόμοια μοντέλα έχουν κατατεθεί εδώ και χρόνια και προτείνονται από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αυτοδιοικητικούς, συνδικαλιστικούς και άλλους φορείς.

Το έγκλημα συνεχίζεται και μετά τις εκλογές του 2009 και εντείνεται στο πλαίσιο του Μνημονίου. Σύμφωνα με τη φωνή της λογικής, η σημερινή κυβέρνηση έπρεπε να συμπληρώσει τις ελλείψεις, να επανεξετάσει τις τεχνολογίες, να ξαναδεί όλες τις εναλλακτικές επιλογές και να επικαιροποιήσει τον ΠΕΣΔΑ, σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες. Αντί αυτού, η κυβέρνηση αναθέτει σε διυπουργική επιτροπή (με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, τον Υπουργό Εσωτερικών και την Υπουργό ΥΠΕΚΑ) την ευθύνη να συνεχίσει την απόλυτη εφαρμογή του ΠΕΣΔΑ. Έτσι, παρά τις αντιδράσεις της κοινωνίας, επιβάλλονται λαθεμένες επιλογές και βλέπουμε ακραία προβλήματα που αφορούν την εγκατάσταση νέων και την επέκταση υπαρχόντων χώρων ταφής απορριμμάτων, την διαδεδομένη λειτουργία «δεματοποιητών» ως ενδιάμεσης λύσης για το κλείσιμο των ανεξέλεγκτων χωματερών κ.ά.

Παράλληλα, ο ΕΣΔΚΝΑ προσπαθεί τις τελευταίες ημέρες του 2010 να αναθέσει με διαδικασίες-εξπρές την προκήρυξη όλων των έργων μαζί στην υπάρχουσα διορισμένη περιφερειακή διοίκηση, βεβαίως με την ανοχή του νεοεκλεγμένου περιφερειάρχη Αττικής. Και το παζλ συμπληρώνεται με την πλήρη κατάρρευση των ισχυρισμών του ΥΠΕΚΑ για ανοικτό στις τεχνολογίες διαγωνισμό, αφού σε χρόνο ρεκόρ για το ΥΠΕΚΑ, στις 5 Ιανουαρίου 2011, έσπευσαν να δημοσιεύσουν τους περιβαλλοντικούς όρους για την μονάδα που θα προκηρύξουν και η οποία αφορά ξεκάθαρα την γνωστή πανάκριβη τεχνολογία της βιοξήρανσης, χωρίς να λέει που θα πάει το παραγόμενο καύσιμο υλικό και χωρίς να δίνεται μια υπεύθυνη εκτίμηση του κόστους που θα πληρώνουν στο διηνεκές οι δημότες μέσα από αυξημένα τέλη καθαριότητας.

Συμπερασματικά, με αυτόν τον ΠΕΣΔΑ αντί της μείωσης των απορριμμάτων, επιδιώκεται πρακτικά, τα σκουπίδια να είναι όσο πιο σύμμεικτα και περισσότερα γίνεται, για να οδηγούνται αναγκαστικά σε πολύ μεγάλες μονάδες σύμμεικτων απορριμμάτων.

Το μόνο που διασφαλίζεται με αυτό τον τρόπο είναι η κερδοφορία για τους μεγαλοεργολάβους, που θα υλοποιήσουν τα έργα, και οι οποίοι θα είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι (για τουλάχιστον 25 χρόνια), εφόσον βέβαια υλοποιηθεί αυτός ο σχεδιασμός.

Θεωρούμε ότι οι λαϊκές αντιδράσεις προς όλες εκείνες τις πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής που δείχνουν ότι αναπαράγεται και επιδεινώνεται η πάγια αντίληψη της διαχείρισης των απορριμμάτων (αντιπεριβαλλοντική, χωρίς έλεγχο από τους πολίτες και με την επικυριαρχία μεγάλων συμφερόντων) είναι δίκαιες και δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται με καταστολή.

Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:

1. Γιατί εμμένετε στην πολιτική των ΧΥΤΑ και των τεράστιων ακριβών μονάδων διαχείρισης;

2. Γιατί επιλέγετε τεχνολογίες, που παράγουν καύσιμα υλικά (RDF-SRF) και άρα θα οδηγηθούμε και στην προβληματική, αντικοινωνική και πανάκριβη καύση, όταν υπάρχουν άλλες πολύ προσφορότερες λύσεις;

3. Γιατί παραδίνετε την διαχείριση των απορριμμάτων στους μεγαλοεργολάβους για τουλάχιστον 25-30 χρόνια, επιλέγοντας την ακριβότερη διεθνώς επιλογή, ώστε να μην επαρκούν οι δημόσιοι, εθνικοί και ευρωπαϊκοί, πόροι για την λύση του προβλήματος και να επιβληθεί η συμμετοχή ιδιωτών στην τελική διαχείριση.

4. Γιατί δεν αναθεωρείτε τα σημεία εκείνα του ΠΕΣΔΑ Αττικής ώστε να συμπεριληφθούν οι προτάσεις των κοινωνικών και οικολογικών φορέων, που δίνουν έμφαση στην πρόληψη - ανακύκλωση;

5. Γιατί αγνοείτε πιο οικονομικά ολοκληρωμένα μοντέλα πράσινης διαχείρισης των αστικών στερεών αποβλήτων που επιπλέον, δημιουργούν πολύ περισσότερες θέσεις απασχόλησης, έχουν κοινωνική αποδοχή και πολύ μικρότερο κόστος;

6. Γιατί τα εγκλήματα αυτά της Αττικής τα επαναλαμβάνετε σε όλη την Ελλάδα, προκηρύσσοντας αντίστοιχης λογικής έργα;

Ο ΕΡΩΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ

Ανεργία - «Δεν πληρώνω-δεν πληρώνω» - Εκποίηση δημόσιας περιουσίας

Γράφει ο Νίκος Τσιαντός

Δεν πρέπει να έχουμε το παραμικρό παράπονο, ούτε η προηγούμενη εβδομάδα μας δημιούργησε πλήξη, απεναντίας μάλιστα! Όλα όσα όμως διαδραματίστηκαν στις μέρες της, συσσώρευσαν όχι μόνο περισσότερη θλίψη, αλλά και φόβο και ανασφάλεια για το αύριο.
Πρώτο θέμα η δραματική αύξηση των ανέργων. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ανεργία σκαρφάλωσε στο 14% από 10% πέρυσι, και ο αριθμός των ανέργων έφτασε στις 700 χιλιάδες περίπου. Όλοι εκτιμούν ότι ανεπίσημα αυτή μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερη και ότι μέχρι τέλος του 2011 θα αγγίξει το 20%.
Και όλα αυτά παρά τις διαβεβαιώσεις της αρμόδιας Υπουργού για θεσμοθέτηση προγραμμάτων Απασχόλησης, αφού από την άλλη μεριά το κουτσούρεμα μισθών και συντάξεων, η περικοπή επιδομάτων και η παράλληλη στενότητα χορήγησης δανείων από τις τράπεζες, οδηγούν μοιραία στην μείωση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων, στο κλείσιμο πολλών μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, στην πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας, και σε μύρια άλλα οδυνηρά αποτελέσματα που αυξάνουν τον κατάλογο των ανέργων.
Το Μνημόνιο, γίνεται πλέον κατανοητό από όλο και περισσότερους, ότι μας οδηγεί στο αδιέξοδο και στην καταστροφή. Είναι πλέον καιρός οι κυβερνώντες να αφουγκραστούν τις κραυγές της κοινής γνώμης και να αρχίσουν τις διαδικασίες απεμπλοκής από αυτό. Οι πολίτες έχουν τη δύναμη στα χέρια τους και μπορούν να πιέσουν και να ανατρέψουν αυτές τις καταστροφικές πολιτικές. Η ανεργία, αυτός ο εφιάλτης για τους νέους και όχι μόνο, δεν μπορεί να αποτελέσει το πεπρωμένο μας.
Εναλλακτικές και βιώσιμες προτάσεις για την ανάπτυξη, την απασχόληση και τη σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους υπάρχουν και έχουν διατυπωθεί πολλάκις. Προέχει όμως για την υλοποίησή τους η πολιτική βούληση, η σύγκρουση, αλλά και η δημιουργία μετώπων και συμμαχιών στα πλαίσια των οργάνων της Ε.Ε.
Η διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, ο απευθείας δανεισμός απ την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με χαμηλό επιτόκιο, η περίοδος χάριτος στην εξυπηρέτηση του υπόλοιπου χρέους, η αύξηση των δημόσιων επενδύσεων για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ο δημόσιος τραπεζικός πυλώνας με την πλήρη εθνικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας, της Αγροτικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου για χορήγηση χαμηλότοκων δανείων στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις αλλά και στεγαστικά δάνεια στους εργαζόμενους, είναι μερικές από τις εναλλακτικές προτάσεις που δίνουν διέξοδο στην αντιμετώπιση της κρίσης και της ανεργίας.
Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα που κυριάρχησε ήταν αυτό της αντιμετώπισης, από την πλευρά της κυβέρνησης, του κινήματος «δεν πληρώνω-δεν πληρώνω» με την προσπάθεια ποινικοποίησής του, πράγμα που από μόνο του υποδηλώνει ότι δύσκολα θα μπορέσουν να το τιθασεύσουν.
Το κίνημα αυτό γιγαντώθηκε κυρίως από την απαράδεκτη αύξηση του αριθμού των σταθμών διοδίων στους εθνικούς μας δρόμους (δρόμους που τους έχουμε πληρώσει πολλαπλά τόσα χρόνια μέσω της εφορίας, των τελών κυκλοφορίας και των φόρων στα καύσιμα και για τους οποίους δεν πληρούνται ούτε καν τα προβλεπόμενα στις αποικιακού τύπου συμβάσεις παραχώρησης εκμετάλλευσής τους από τις ιδιωτικές πολυεθνικές –οι οποίες υπογράφτηκαν το 2007 στη βουλή επί κυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και με τη σύμφωνη γνώμη ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ- όπως ολοκληρωμένο δίκτυο ασφαλών παράδρομων, χιλιομετρική χρέωση, φωτισμός, ηχοπετάσματα, τουαλέτες κλπ.), τις υπέρογκες αυξήσεις στις τιμές τους, αλλά και τις αυθαίρετες αυξήσεις (χαράτσι) κατά 40% στις τιμές των εισιτηρίων στα μέσα συγκοινωνίας.
Το κίνημα αυτό είναι αυθόρμητο, πανελλαδικό, και προπάντων αυτόνομο. Η Κυβέρνηση και το αρμόδιο Υπουργείο ισχυρίζονται ότι όλοι όσοι δεν πληρώνουν είναι παράνομοι. Οι συμμετέχοντες πολίτες όμως που καθημερινά πολλαπλασιάζονται, απαντούν ότι κανένας δεν είναι δυνατόν να λογισθεί παράνομος όταν αντιστέκεται στην παρανομία.
Τέλος, το τρίτο μεγάλο ζήτημα που προέκυψε κατά το κλείσιμο της εβδομάδας, ήταν αυτό με τις συστάσεις των ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ και φυσικά τα όσα αποφασίστηκαν και έχουν σχέση με την εκποίηση, βλέπε ξεπούλημα, δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δις ευρώ, για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Οι ΤΡΟΪΚΑΝΟΙ λοιπόν βγήκαν οι ίδιοι και ανακοίνωσαν τις αποκρατικοποιήσεις, ή αλλιώς ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων, αλλά και το ξεπούλημα της περιουσίας του δημοσίου, βλέπε πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού, παραλιών κλπ, και μάλιστα χωρίς να το γνωρίζει η ελληνική κυβέρνηση όπως η ίδια ισχυρίστηκε δια στόματος κυβερνητικού εκπροσώπου στις 2:00 τα ξημερώματα! (μόνο πολεμικά ανακοινωθέντα βγαίνουν τόσο προχωρημένες ώρες!).
Η κυβέρνηση διαφάνηκε ότι ενοχλήθηκε από το ύφος της συνέντευξης των ΤΡΟΪΚΑΝΩΝ και βγήκε στα κεραμίδια διαμαρτυρόμενη στους Ευρωπαίους. Ουδόλως όμως μίλησε για την «ταμπακέρα» δηλαδή τα συμφωνηθέντα, και ότι έχει σχέση με την εκποίηση όλων των εναπομεινάντων δημοσίων επιχειρήσεων (ΔΕΗ, λιμάνια, ΕΥΔΑΠ κλπ) για την εξοικονόμηση 50 δις ευρώ μέχρι το 2015.
Η εξέλιξη αυτή δυστυχώς δικαιώνει όλους όσους από την αρχή διαλαλούσαν ότι το Μνημόνιο και η προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο στη χώρα μας. Η εκποίηση και η ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων του δημοσίου, αφενός μεν δεν θα λύσει την εξυπηρέτηση του χρέους (καθώς δεν φτάνει), αφετέρου θα δημιουργήσει μια κοινωνία - ζούγκλα. Για φανταστείτε που θα πάει η τιμή της κιλοβατώρας της ΔΕΗ, του νερού, του εισιτηρίου στις αστικές συγκοινωνίες, του προαστιακού κλπ.
Ο δημόσιος τομέας της οικονομίας είναι γεγονός ότι με ευθύνη των κυβερνήσεων του δικομματισμού λειτουργεί με αδιαφάνεια, αναξιοκρατία, ρεμούλα κλπ, και ως εκ τούτου δικαιολογημένα η κοινή γνώμη έχει σχηματίσει αρνητική εικόνα γι’ αυτόν. Ο δημόσιος τομέας όμως μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει χωρίς τα κακώς κείμενα και τις πελατειακές λογικές. Παράλληλα η παιδεία, η υγεία, οι συγκοινωνίες, η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες, η ασφάλιση κλπ είναι τομείς της οικονομίας που πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο και να είναι κοινής ωφέλειας, δηλ. κοινωνικά αγαθά. Αν τελικά παραχωρήσουμε αυτές τις επιχειρήσεις στους ιδιώτες, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να αυξήσουν οι τελευταίοι τις καταθέσεις τους στις Ελβετικές τράπεζες.
Η απεργιακή Πανελλαδική κινητοποίηση της Τετάρτης 23 Φεβρουαρίου, θα είναι καθοριστική για τις μετέπειτα πολιτικές εξελίξεις. Αν οι πολίτες εκφράσουν την αντίθεσή τους στις εφαρμοζόμενες αδιέξοδες και καταστροφικές πολιτικές με τη μαζική συμμετοχή τους στη συγκέντρωση της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, τότε θα έχουμε είτε αναδίπλωση και διορθωτικές κινήσεις κοινωνικού χαρακτήρα ως προς τις ασκούμενες πολιτικές, ή ακόμα και πλήρη ανατροπή τους και προσφυγή στις κάλπες, για να τεθούν πλέον υπό την έγκριση ή μη των πολιτών, όλα αυτά που ετοιμάζουν για εμάς χωρίς εμάς και που τώρα πλέον έχουν ξεκάθαρα αποκαλυφθεί μπροστά μας.

23 Φεβρουαρίου 2011 Αντιστεκόμαστε – απεργούμε – διαδηλώνουμε

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


Εργαζόμενοι, Εργαζόμενες, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι και νέες
Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η τρόικα, ενάντια στο σύνολο των εργαζομένων, δεν έχει τελειωμό.
Τα αλλεπάλληλα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλλονται στα πλαίσια του μνημονίου και για χάρη των δανειστών της χώρας και της κερδοφορίας των αγορών, όχι μόνο δεν ανακόπτουν την ύφεση, αλλά την τροφοδοτούν και την ενισχύουν αυξάνοντας την ανεργία και την φτώχια σε πρωτοφανή για τη χώρα μας επίπεδα.
Η τρομοκρατία του χρέους χρησιμοποιείται ως εργαλείο για την επιβολή μιας διαρκούς λιτότητας και την πειθάρχηση των εργαζομένων στις επιταγές του ξένου και του ντόπιου κεφαλαίου.
Με το νέο μνημόνιο για το 2012 – 2014, προωθούνται ακόμα πιο κατεδαφιστικές πολιτικές και νέες θυσίες ύψους 14 δις ευρώ σε βάρος των εργαζόμενων, την ίδια στιγμή που δίνονται στις τράπεζες άλλα 30 δις ευρώ, ενώ η χώρα μπαίνει σε αιώνια επιτήρηση από την τρόικα και τους δανειστές της.
Με το προωθούμενο από την κυβέρνηση και την τρόικα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δις ευρώ μέχρι το 2015 πωλείται ολόκληρη η χώρα και λεηλατείται βάρβαρα από το κεφάλαιο ο δημόσιος και κοινωνικός πλούτος της.
Παράλληλα στις χώρες της Ευρωζώνης, το πρόβλημα του χρέους και η βαθειά οικονομική και κοινωνική κρίση που εξαπλώνεται, οδηγούν στην υλοποίηση νέων αντιδραστικών μέτρων και σε μια ενιαία οικονομική διακυβέρνηση με βάση τις κατευθύνσεις της Γερμανικής κυβέρνησης και των Γάλλων συνεταίρων της.
Η υπογραφή ενός «Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας» όπως οι ίδιοι το αποκαλούν, η αιώνια λιτότητα με την αποσύνδεση των μισθών από τον πληθωρισμό, η αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 τουλάχιστον χρόνια, η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων και η συνταγματική κατοχύρωση του νεοφιλελευθερισμού μέσω της αναθεώρησης των εθνικών συνταγμάτων, είναι οι βασικοί άξονες αυτού του νέου επιθετικού σχεδίου που επιχειρείται να επικυρωθεί με την σύμφωνη γνώμη και της ελληνικής κυβέρνησης, στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ στα τέλη αυτού του Μάρτη.
Στο χώρο της «αντιπολίτευσης» η «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» και ο ΛΑΟΣ, παρά τους θεατρινισμούς τους, επί της ουσίας βάζουν πλάτη για να περνούν τα μνημονιακά μέτρα.
Ταυτόχρονα η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τις λαϊκές αντιστάσεις εξαπολύει ένα τσουνάμι αυταρχισμού με την καταπάτηση των δικαιωμάτων και ελευθεριών, με την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και των αγωνιστών, με τη γενίκευση της κρατικής καταστολής.
Η καθοδηγούμενη επιχείρηση για την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, η προσπάθεια για ποινικοποίηση των αλληλέγγυων στους μετανάστες απεργούς πείνας, η ποινικοποίηση του κινήματος «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», η κατ’ εξακολούθηση απαγόρευση απεργιακών κινητοποιήσεων, η απαγόρευση πρόσφατα συγκεντρώσεων στο νομό Σερρών και η άσκηση του στρατού στο Κιλκίς για καταστολή διαδηλωτών είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του επικίνδυνου και εντεινόμενου κρατικού αυταρχισμού.

Εργαζόμενοι, Εργαζόμενες, συνταξιούχοι, νέοι και νέες, άνεργοι,
Μπορούμε και πρέπει να αγωνιστούμε για να την ανατρέψουμε αυτή την οδυνηρή κατάσταση που με ιδιαίτερη ένταση επιβάλλεται μέσω του μνημονίου στη χώρα μας.

Να αγωνιστούμε για να ανατρέψουμε:
• Τη συρρίκνωση των μισθών και των εισοδημάτων μας.
• Το ξεπούλημα και την λεηλασία του δημόσιου πλούτου.
• Την επιβολή της Ακρίβειας και τον πληθωρισμό.
• Το κλείσιμο και τον αφανισμό των μικροεπιχειρήσεων.
• Τη καταστροφή του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων αγαθών.
• Τη βαρβαρότητα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και των απολύσεων.
• Την επελαύνουσα μάστιγα της ανεργίας.
• Τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης.
• Την αντεργατική ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των εργατικών δικαιωμάτων.
• Τη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.
• Την ολόπλευρη επίθεση ενάντια στο συνδικαλιστικό κίνημα.
• Την κυβέρνηση του μνημονίου και κάθε κυβέρνηση που θα επιχειρεί να το υπηρετεί.

Να οικοδομήσουμε:
• Την ενότητα και το συντονισμό αγώνων, κόντρα στη συμβιβαστική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ.
• Τη συσπείρωση των εργαζομένων σε αυτόνομα και ταξικά συνδικάτα και σε εργατικές επιτροπές σε όλους τους τόπους δουλειάς.
• Την αυτοοργάνωση των εργαζομένων πολιτών σε πρωτοβουλίες αγώνα και αλληλεγγύης σε κάθε δήμο και γειτονιά.
• Την αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλους τους εργαζόμενους, Έλληνες και μετανάστες, στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Να συμπαραταχθούμε:
• Με τις εργατικές αντιστάσεις και τα ευρύτερα λαϊκά κινήματα.
• Με τους αγώνες των εργαζομένων για την υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών στην Υγεία, την Παιδεία, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και τους ελεύθερους χώρους.
• Με τα κινήματα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ» και τις επιτροπές αγώνα στις γειτονιές.
• Με τον αγώνα των μεταναστών για τα δικαιώματα τους.
• Με την νεολαία και τους εκπαιδευτικούς για δημόσια και δωρεάν παιδεία και για την υπεράσπιση του Πανεπιστημιακού Ασύλου.
• Με τις πρωτοβουλίες αγώνα για τα δικαιώματα των ανέργων με πρώτο το δικαίωμα για την εργασία.
• Με τα κινήματα για την υπεράσπιση και αναβάθμιση του περιβάλλοντος.
• Με τις κοινωνικές αντιστάσεις στην κρατική αυθαιρεσία και την καταστολή.

Εργαζόμενοι, εργαζόμενες, νέοι και νέες
Μπορούμε και πρέπει να οικοδομήσουμε με τους αγώνες μας, ένα ενιαίο εργατικό μέτωπο που να μπορεί να προωθήσει τους στόχους της ακύρωσης του μνημονίου και των εφαρμοζόμενων αντεργατικών κυβερνητικών πολιτικών καθώς και το άνοιγμα του δρόμου για μια άλλη προοδευτική σοσιαλιστική πορεία της χώρας μας προς όφελος των εργαζομένων.

Όλοι και όλες στην πανεργατική απεργία και στη συγκέντρωση στις 23/2.
Όλοι και όλες στους δρόμους.
Αθήνα: προσυγκέντρωση 10:30 πμ Μουσείο
συγκέντρωση 11:00 πμ πεδίον Άρεως

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΡΙΖΑ

Η επανεκκίνηση της λειτουργίας των κεντρικών οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί πολιτική επιλογή των δυνάμεων που τον συναπαρτίζουν, η υλοποίηση της οποίας αποφασίστηκε από κοινού με την ελπίδα μιας νέας αφετηρίας για την ανάκτηση και διεύρυνση της αξιοπιστίας και της πολιτικής επιρροής του εγχειρήματος.

Η απόφαση αυτή ανταποκρίνεται στις αγωνίες και ενωτικές διαθέσεις του κόσμου της ριζοσπαστικής αριστεράς, που παρά τα προβλήματα που εμφανίστηκαν στο επίπεδο της ηγεσίας του ενωτικού μας σχήματος έδειξε ότι πιστεύει και επιμένει σε αυτή την υπόθεση και τη θεωρεί ως απαραίτητη προϋπόθεση για την ενότητα όλης της αριστεράς.

Η απόφαση αυτή εναρμονίζεται, επίσης, με τις ανάγκες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται από την πολιτική της κυβέρνησης, της τρόικας και του μνημονίου και προσδοκούν τη στήριξη της ριζοσπαστικής αριστεράς, στην πάλη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.

Στo πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε:

Η διαμόρφωση ενός προγράμματος κοινής δράσης με έμφαση στη στήριξη των αγώνων των εργαζομένων και των μεγάλων κινημάτων που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο.

Η επικαιροποίηση του πολιτικού πλαισίου με βάση το οποίο κινείται η πολιτική μας συμμαχία, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις πιο αποτελεσματικής παρέμβασης της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Η μετατροπή της Γραμματείας σε Συντονιστική Επιτροπή η οποία θα συνεδριάζει μία φορά τον μήνα με τη συμμετοχή της κοινοβουλευτικής ομάδας, στελεχών από τις θεματικές επιτροπές και τα κινήματα, θα έχει αποφασιστικό χαρακτήρα και θα έχει την ευθύνη του πολιτικού σχεδιασμού και συντονισμού της όλης προσπάθειας στο επόμενο διάστημα.

Η δημιουργία μιας Γραμματείας 11μελούς σύνθεσης που θα έχει εκτελεστικές αρμοδιότητες και την ευθύνη της καθημερινής παρέμβασης με βάση τις ειλημμένες αποφάσεις.

Η ενεργοποίηση και η αναζωογόνηση των Νομαρχιακών, κλαδικών και τοπικών οργανωτικών κυττάρων και πολιτικών επιτροπών του ΣΥΡΙΖΑ, με τη μαζική συμμετοχή των μελών του, ώστε με σχέδιο και με άνοιγμα στην κοινωνία να συμβάλουν στη δημιουργία ενός ευρύτερου κοινωνικού αλλά και πολιτικού μετώπου αντίστασης στις ακραία νεοφιλελεύθερες κυβερνητικές επιλογές.

Η άμεση επαναλειτουργία του Γραφείου Τύπου, με εκπρόσωπο Τύπου, του ΣΥΡΙΖΑ.

Ρυθμίσεις για να υπάρξει πλουραλισμός στη δημόσια παρουσία και έκφραση του ΣΥΡΙΖΑ, με αξιοποίηση όλου του δυναμικού του.

Οι πιο πάνω αποφάσεις μπορούν να αναθερμάνουν ένα κλίμα εμπιστοσύνης, ενότητας και κοινής δράσης σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ, να δημιουργήσουν βήμα-βήμα πιο στέρεες βάσεις για την επιτυχία της νέας προσπάθειας αναγέννησης του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε μέσα από αυτή τη διαδικασία να εξεταστεί η πραγματοποίηση της 4ης Πανελλαδικής συνδιάσκεψης το Μάιο του 2011.

To Γραφείο Τύπου

Νίκος Χουντής: Δεν είναι μονόδρομος η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική

Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/02/2011 ΑΥΓΗ

Συνέντευξη στον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΑΓΑΡΑ

Αντί να προωθείται η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, επιλέγεται η μεταφορά του βάρους της κρίσης χρέους στους εργαζόμενους και την κοινωνία.


“Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας σηματοδοτεί μια άνευ προηγουμένου επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας” υπογραμμίζει ο Νίκος Χουντής στην “Αυγή” της Κυριακής, ενώ σημειώνει πως “με την κρίση βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στις πιο ακραίες εκδοχές του νεοφιλελεύθερου δόγματος”.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει ότι “πρέπει να μπει φρένο” στη νεοφιλελεύθερη επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι, ενώ παρατηρεί ότι έχει αρχίσει να συγκροτείται ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο εργαζομένων, αλλά χρειάζεται ακόμη δρόμος. Επίσης στέκεται στον αιφνιδιασμό που δέχθηκε η ευρωπαϊκή αριστερά από την κρίση, ενώ λέει πως ο διάλογος για το χρέος, το ευρώ και την Ε.Ε. “θα πρέπει να μείνει ανοιχτός”.



* Σε ποια μονοπάτια βαδίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση με το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και τι αλλάζει γενικότερα στην Ε.Ε.;

Το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, η απάντηση δηλαδή του διδύμου Μέρκελ - Σαρκοζί στη συνεχιζόμενη κρίση χρέους και την αναιμική ανάπτυξη της ευρωζώνης, σηματοδοτεί μια άνευ προηγουμένου επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου στις δυνάμεις της εργασίας. Κατακτήσεις των λαών της Ευρώπης από πολύχρονους κοινωνικούς, εργατικούς και δημοκρατικούς αγώνες, αλλά και τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών γκρεμίζονται και αντικαθίστανται από μια γερμανικής έμπνευσης πανευρωπαϊκή ολοκληρωτική διακυβέρνηση, που διαλύει συντάγματα και δημοκρατικές εγγυήσεις, οδηγεί στη φτώχεια εκατομμύρια Ευρωπαίους πολίτες και επιβάλλει την απόλυτη κυριαρχία των οικονομικά ισχυρών.

Αντί να προωθείται η Ευρώπη της αλληλεγγύης, της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, επιλέγεται η μεταφορά του βάρους της κρίσης χρέους στους εργαζόμενους και την κοινωνία. Για να ικανοποιηθούν οι αγορές, επιλέγεται, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, η μείωση του εργασιακού κόστους, η επιβολή μόνιμης λιτότητας, το βάθεμα της ύφεσης και η αύξηση της ανεργίας.

Ταυτόχρονα, με την αυστηροποίηση του Συμφώνου Σταθερότητας και την "οικονομική διακυβέρνηση", γίνεται μια γιγαντιαία πολιτική, νομική και οικονομική αναδιάρθρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα βαδίζει πλέον σε νεοφιλελεύθερη λεωφόρο.



* Βλέπουμε σειρά σημαντικών αποφάσεων για την καθημερινότητα και τη ζωή των πολιτών να λαμβάνονται ερήμην τους. Κατά τη γνώμη σας τι πρέπει να γίνει ώστε να πάψει αυτό;

Η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυρίως μετά το Μάαστριχτ, η θεμελίωση της ΟΝΕ και του ευρώ έγινε με βάση την "αριστοκρατική" αντίληψη ότι τις αποφάσεις τις λαμβάνουν οι ηγέτες ικανοποιώντας τις απαιτήσεις και τα συμφέροντα των πολυεθνικών, των τραπεζών, των δυνάμεων της αγοράς, λέγοντας όμως ότι δουλεύουν για το καλό των πολιτών, χωρίς βέβαια να τους ρωτούν.

Η αριστερά είχε αντιταχθεί σ' αυτή την αρχιτεκτονική, σ' αυτή τη μεθοδολογία. Μιλούσαμε για δημοκρατικά ελλείμματα.

Με την κρίση βρήκαν την ευκαιρία να επανέλθουν στις πιο ακραίες εκδοχές του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Επιχειρούν να περάσουν τα συντηρητικά σχέδιά τους με περαιτέρω περιορισμό της δημοκρατίας και της λαϊκής νομιμοποίησης. Επιβεβαιώνουν έτσι τους γκουρού του νεοφιλελευθερισμού (Χάγεκ, Φρίντμαν), οι οποίοι θεωρούσαν τον αυταρχισμό και την περιφρόνηση των δημοκρατικών διαδικασιών απαραίτητη ατμόσφαιρα για να εφαρμοστούν οι αντικοινωνικές τους επιλογές.

Έτσι έχουμε περιορισμό, υποβάθμιση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και των Εθνικών Κοινοβουλίων, καταπάτηση των συνταγματικών και των νομικών διατάξεων των κρατών μελών, παραβίαση de facto ακόμα και των δικών τους νεοφιλελεύθερων συνθηκών.

Ετοιμάζουν ως γνωστόν τροποποίηση της Συνθήκης λειτουργίας της Ε.Ε. (άρθρο 136) και μάλιστα με την απλοποιημένη διαδικασία για να εφαρμόζουν ακραίες οικονομικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις σε βάρος των Ευρωπαίων πολιτών.

Πρέπει λοιπόν να μπει φρένο σε όλα αυτά. Να κατανοηθεί ότι δεν είναι μονόδρομος. Να φύγει η θολούρα και να αποκαλυφθεί η κοινωνική αντιαναπτυξιακή γύμνια των κατά τ' άλλα εύηχων και εξωραϊσμένων διακηρύξεων περί ανάπτυξης, περί αύξησης της απασχόλησης, περί του αναγκαίου οικονομικού συντονισμού της Ε.Ε., περί της πρόληψης και αποφυγής νέων κρίσεων.



* Παρ' όλη την επίθεση στον κόσμο της εργασίας και τα δικαιώματά του, δεν έχει αναπτυχθεί στη χώρα μας ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης. Πιστεύετε ότι υπάρχουν οι κοινωνικές και πολιτικές εκείνες δυνάμεις που μπορούν να αποτρέψουν το νέο σαρωτικό κύμα νεοφιλελεύθερης επίθεσης και να αποτελέσουν παράλληλα δύναμη
ανατροπής;

Είπα και πριν ότι είναι κρίσιμο να διαλυθεί, όπου και όσο υπάρχει, η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός. Το μούδιασμα και την απογοήτευση πρέπει να τα διαδεχθούν το πείσμα και η ελπίδα. Αγώνες έγιναν και γίνονται και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Στο νέο σαρωτικό κύμα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης θα υπάρξει το τσουνάμι της αντίστασης και της ανατροπής.

Ήδη υπάρχει συσσωρευμένη οργή και, όπως γνωρίζουμε, μπορεί να εκφραστεί με αφορμή κάποιο ή κάποια μεμονωμένα γεγονότα. Οι κοινωνικές δυνάμεις της αντίστασης υπάρχουν και αυξάνονται. Όλα αυτά δεν γίνονται αυτόματα. Χρειάζονται οργάνωση, πολιτική κατεύθυνση και πολιτική πρωτοπορία. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη της αριστεράς να εμπνεύσει αγώνες, να ανατρέψει τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό, να δώσει εναλλακτικές λύσεις και όραμα.



* Τι συμβαίνει με τις κοινωνικές και πολιτικές αντιστάσεις στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.; Είναι δυνατή η ανάπτυξη ενός κοινού πανευρωπαϊκού μετώπου των εργαζομένων;
Η υπερτοξίνωση του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη, η γενίκευση της επίθεσης όχι πια μόνο σε "προβληματικούς λαούς" και κράτη, διαμορφώνει το έδαφος για πανευρωπαϊκό μέτωπο εργαζομένων, για πανευρωπαϊκά δημοκρατικά μέτωπα. Έχουμε μερικά τέτοια δείγματα. Εκφράζονταν ως αλληλεγγύη στους Έλληνες, στους Ιρλανδούς, στους Γάλλους, στους Πορτογάλους εργαζόμενους. Δείχνουν να ξυπνούν τα ευρωπαϊκά συνδικάτα.

Υπάρχουν όμως δυσκολίες καθώς ακόμα πρυτανεύουν οι ιδιαιτερότητες κάθε χώρας και ο διαφορετικός βαθμός ανάπτυξης των κοινωνικών αγώνων.



* Τι προτείνει η ευρωπαϊκή αριστερά για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και τι αντιπροτείνει στα συνεχόμενα μέτρα των ισχυρών; Είναι δυνατή η επαναθεμελίωση της Ε.Ε. σε μια διαφορετική βάση;

Έχω την εντύπωση ότι η κρίση βρήκε την Ευρωπαϊκή Αριστερά, όπως και να την ορίσει κανείς, σημαντικά απροετοίμαστη. Παρ' ότι τμήματά της αντιτάχθηκαν στους μονόδρομους και τη θεσμοποίηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού στην Ευρώπη. Δειλά και περιορισμένα βήματα συντονισμού και ενιαίας δράσης, έλλειψη αυτοπεποίθησης, αδυναμία επεξεργασίας ολοκληρωμένου σχεδίου, απομάκρυνση από τους κοινωνικούς αγώνες και τα κοινωνικά κινήματα. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις η οικονομική κρίση είχε στο πολιτικό επίπεδο ως θύμα την αριστερά. Γίνεται όμως ανασύνταξη και αναφέρομαι στην προσπάθεια αναζωογόνησης του κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, διάλογος και προσέγγιση μεταξύ των αριστερών δυνάμεων σε άλλες χώρες. Υπάρχουν και εμπλουτίζονται εναλλακτικές προτάσεις για άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων, όπως η ριζική αλλαγή του Συμφώνου Σταθερότητας, να αλλάξει ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, τα ευρωομόλογα για αναπτυξιακούς σκοπούς, αύξηση του κοινοτικού προϋπολογισμού κ.λπ.

Αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο για την αντιμετώπιση του χρέους, τη συγκρότηση Ταμείου Αλληλεγγύης, για την ενεργοποίηση των πολιτών είτε με τη συλλογή υπογραφών για νομοθετικές πρωτοβουλίες είτε με δημοψηφίσματα.

Το αίτημα για αναθεμελίωση της Ευρώπης που επαναλαμβάνεται από την Ευρωπαϊκή Αριστερά, πρέπει να συνδεθεί τόσο με τα άμεσα αιτήματα, όσο και με τον πολιτικό στόχο, το όραμα της Ευρώπης, της ειρήνης και του σοσιαλισμού.



* Δυνάμεις της αριστεράς και στελέχη της, μιλάνε για την ανάγκη στάσης πληρωμών, επιστροφής της Ελλάδας στη δραχμή και έξοδός της από την Ε.Ε.. Πιστεύετε ότι ένας τέτοιος προβληματισμός μπορεί να αποτελέσει συνολική και ρεαλιστική πρόταση της αριστεράς;
Όπως βλέπουμε η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, το ευρώ και η ΟΝΕ κινδυνεύουν, από την κυρίαρχη πολιτική των ηγετών της Ε.Ε., των "υπεράνω υποψίας" φιλοευρωπαϊστών. Θυμίζω ότι πρώτη τους αντίδραση στη κρίση ήταν "ο καθένας μόνος του". Σήμερα η ανησυχία τους και ο ευρωπαϊσμός τους εκφράζεται με την προθυμία ικανοποίησης των αγορών αδιαφορώντας για τις χώρες που βυθίζονται στην ύφεση και αποτελούν βορά στα νύχια των κερδοσκόπων. Έχει χαθεί η ιδέα της αλληλεγγύης και της οικονομικής και κοινωνικής σύγκλισης, διακηρυγμένων δηλαδή στόχων της ευρωπαϊκής περιφερικής ολοκλήρωσης.

Πιστεύω ότι χωρίς αναμονές και απουσίες από τους αγώνες αλλά με την προβολή εναλλακτικών προτάσεων ο διάλογος για το χρέος, το ευρώ, την Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να μείνει ανοιχτός. Οι διαφορετικές απόψεις θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, χωρίς προκαταλήψεις και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εμποδίζουν την κοινή δράση. Κυρίως να μείνει ανοιχτή η επιλογή του δρόμου για βαθιές ριζοσπαστικές αλλαγές για τον σοσιαλισμό στη σύγχρονη εποχή.




* Ποιες κατά τη γνώμη σας είναι οι αναγκαίες προϋποθέσεις για ένα νέο ξεκίνημα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ;

Είναι θετικό ότι γίνονται προσπάθειες για ένα νέο ξεκίνημα στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πρέπει να επικρατήσουν λογικές και πρακτικές που λένε να κλείσουμε το κεφάλαιο της ενότητας και της κοινής δράσης των δυνάμεων της αριστεράς.

Τα βήματα που είχαν γίνει δεν ήταν απαλλαγμένα από λάθη και προβληματικές πρακτικές. Η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ και η σημερινή μορφή της συνεργασίας των δυνάμεων της αριστεράς έχει στρατηγικό χαρακτήρα και παρά τις δυσκολίες γίνεται πιο αναγκαία. Πρέπει με πολιτική συνεννόηση να ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ και να διευρυνθεί η συσπείρωση των δυνάμεων της αριστεράς. Η ενίσχυση κάθε συνιστώσας θα πρέπει να είναι συμβολή στην κοινή προσπάθεια, γι' αυτό δεν μας χρειάζονται κηρύγματα κομματικοπατριωτικού χαρακτήρα.

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, στη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης προς τον Πρωθυπουργό για την αύξηση στις τιμές των εισιτηρίων.

• Η κοινωνική ανυπακοή απέναντι στην αυθαιρεσία δεν είναι ανομία αλλά δημοκρατικό δικαίωμα.

• Μόλις οι εθνικοί εργολάβοι σας ζήτησαν να ποινικοποιήσετε το κίνημα των πολιτών, σπεύσατε να κάνετε πράξη την επιθυμία τους

• Τζαμπατζήδες είναι αυτοί που έφαγαν το καταπέτασμα στα χρόνια της ανάπτυξης, φτιάχνοντας δημόσια έργα, 14 φορές ακριβότερα απʼ ό,τι στις άλλες χώρες της Ε.Ε. και τώρα θέλουν να συνεχίζουν να κερδίζουν από τα διόδια δρόμων που δεν κατασκευάζουν

• Μιλάτε για ανομία εσείς που αθωώσατε τα κόμματά σας, από την υπόθεση Siemens.

• Δεν θα κάτσει ούτε ένας Υπουργός στο σκαμνί και σεις διώκεται πολίτες για 2,5 ευρώ.

• Μας γυρίζετε πίσω στις εποχές των αθλίων. Είναι αθλιότητα αυτό που κάνετε. Να το πάρετε πίσω αμέσως!

Στην ανάπτυξη της ερώτησης ο Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε:

«Κύριε Πρωθυπουργέ, η κυβέρνησή σας είναι ομολογουμένως εξαιρετικά αποτελεσματική όταν πρόκειται να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαπλεκομένων, της εργολαβίας και των media. Μπορεί να περιμένουμε έναν ολόκληρο χρόνο για να φέρετε προς κύρωση στη Βουλή τη δανειακή σύμβαση με το Δ.Ν.Τ. αλλά δεν πέρασαν λίγα 24ωρα από τότε που συνεδρίασαν οι εθνικοί εργολάβοι και απαίτησαν από σας να ποινικοποιήσετε την άρνηση πληρωμής διοδίων από το κίνημα των πολιτών και σεις σπεύσατε να κάνατε πράξη την επιθυμία τους και να ποινικοποιήσετε το κίνημα αυτό.

Και προχωράτε μάλιστα και σε νομικούς ακροβατισμούς αφού επικαλείστε τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Μα ο Κ.Ο.Κ. αφορά την εύρυθμη κυκλοφορία και την οδική ασφάλεια. Με ποιο τρόπο λοιπόν, η άρνηση καταβολής διοδίων συντελεί στο να παραβιάζεται η εύρυθμη κυκλοφορία και η οδική ασφάλεια. Και θέλετε να μετατρέψετε και τους τροχονόμους, την Ελληνική Αστυνομία σε εισπράκτορες ιδιωτικών εταιρειών.

Κύριε Πρωθυπουργέ, επειδή εσείς ο ίδιος έχετε αναφερθεί πάρα πολλές φορές και στο ζήτημα της αυτονομίας της πολιτικής και μας έχετε πει ότι δεν χρωστάτε σε κανέναν, σας ερωτώ: Γνωρίζετε αλήθεια ότι σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές οδηγίες η είσπραξη διοδίων είναι απολύτως συνδεδεμένη με τις προδιαγραφές των δρόμων; Ότι δεν μπορείτε να εισπράττετε διόδια σε δρόμους χωρίς διαχωριστική νησίδα, χωρίς φωτισμό, χωρίς βοηθητικές λωρίδες, σε δρόμους που έχουν μια λωρίδα ανά κατεύθυνση; Γνωρίζετε ότι είναι παράνομη η είσπραξη διοδίων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή άλλων δρόμων απʼ αυτών που πληρώνει ο χρήστης;

Και θέλω να σας πω και για την Αττική οδό. Ένα έργο που κατασκευάστηκε με δική σας σύμβαση και όπου προβλέπεται το πρωτοφανές τα έσοδα του δημοσίου να υπολογίζονται ως ποσοστό επί των καθαρών κερδών της κοινοπραξίας και όχι των εισπράξεων από τα διόδια που μπορεί να είναι κάτι μετρήσιμο. Και με λογιστικά τρυκ και με θυγατρικές εταιρείες ο παραχωρησιούχος έχει τη δυνατότητα να εμφανίζει πολλαπλάσια έξοδα απʼ αυτά που πραγματικά κάνει.

Σας ρωτώ λοιπόν ευθέως είστε διατεθειμένος να επαναδιαπραγματευθείτε τους όρους με τις κατασκευαστικές εταιρείες; Είστε διατεθειμένος να κάνετε έλεγχο στα πραγματικά τους έσοδα και έξοδα ούτως ώστε να φέρετε πίσω στο δημόσιο τους δρόμους που αποτελούν σήμερα νομισματοκοπεία.

Και τέλος σε σχέση με τις υπερβολικές αυξήσεις στα εισιτήρια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Είστε διατεθειμένος ή όχι να θεσπίσετε το κοινωνικό εισιτήριο και να μειώσετε για τις ευπαθείς κοινωνικά κατηγορίες, διότι με 1.40 εισιτήριο κάποιοι εργαζόμενοι των 700 ευρώ θα χρειάζονται ένα μηνιάτικο μόνο για να πάνε στη δουλειά τους».

Στην ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας τόνισε:

«Κύριε Πρωθυπουργέ, απάντησή σας αν και απολύτως προβλέψιμη, επιτρέψτε μου να πω ότι ήταν προκλητική. Αναφέρεστε απέναντι στους πολίτες που διεκδικούν το δημόσιο συμφέρον και το δίκιο τους ως άνομους και παράνομους. Και μιλάτε εσείς για ανομία όταν αυτή η Βουλή εδώ, ενώ το γερμανικό δικαστήριο έχει βγάλει απόφαση ότι το 2% από τις συμβάσεις της Siemens πήγαινε στα κομματικά ταμεία, ήρθε η Εξεταστική Επιτροπή και τα συγκάλυψε όλα. Και μιλάτε σεις για ανομία.

Αλλά δεν γνωρίζετε και το θέμα, δεν σας έχει ενημερώσει, ο κ. Ρέππας για αυτό το θέμα. Τώρα σας τα λέει. Εσείς ψηφίσατε αυτές τις συμβάσεις κύριε Πρωθυπουργέ, ως κόμμα της αντιπολίτευσης, νομοσχέδιο του κ. Σουφλιά το ψηφίσατε και εσείς. Δεν τον γνωρίζατε αυτό; Ή μήπως η σύμβαση της Αττικής οδού δεν είναι δικό σας κατασκεύασμα, δικών σας κυβερνήσεων;

Είναι θλιβερό διότι αυτά τα διαπλεκόμενα συμφέροντα τα οποία και εσάς σας πολέμησαν, τώρα βρίσκεστε σε τέτοιο πανικό που σπεύδετε να εξυπηρετήσετε τις εντολές τους, μην τυχόν και το γυρίσουν, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ελέγχουν και αρχίζει να τρίζει η κυβέρνησή σας. Και είναι ανιστόρητη και αντιδημοκρατική η αντίληψη ότι η ειρηνική κοινωνική ανυπακοή είναι ανομία. Η κοινωνική ανυπακοή απέναντι στην αυθαιρεσία είναι δημοκρατικό δικαίωμα.

Μας καταλογίζετε μάλιστα, ότι είμαστε με τους τζαμπατζήδες. Να σας πω εγώ ποιοι είναι οι τζαμπατζήδες. Τζαμπατζήδες είναι αυτοί που όλα τα χρόνια της ανάπτυξης έφαγαν το καταπέτασμα και φτιάχνανε δρόμους και μεγάλα έργα, δεκατέσσερις φορές ακριβότερα απʼ ότι τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά και τώρα θέλουν στην περίοδο της κρίσης που πληρώνει με αίμα ο ελληνικός λαός να κερδίζουν και από πάνω. Και προσανατολίζονται και σε άλλες χρυσοτόκους όρνιθες, στο τζόγο που φέρνετε τις 30.000 κουλοχέρηδες, στα σκουπίδια που έχετε κάνει την Κερατέα στρατόπεδο συγκέντρωσης μπας και χαλάσει το μεγάλο έργο, στο δημόσιο πλούτο που ετοιμάζεστε να ξεπουλήσετε και απαιτούν διόδια για δρόμους που δεν έχουν κατασκευάσει και θέλουν να προπληρώνονται και με ιδία συμμετοχή ελάχιστη.

Ξέρετε ποια ήταν η ιδία συμμετοχή του παραχωρησιούχου στην Αττική οδό; Ήταν 175 εκατομμύρια ευρώ. Τα υπόλοιπα ήταν δάνεια με εγγύηση του δημοσίου, κρατικοί και κοινοτικοί πόροι. Και παράλληλα ο ανάδοχος πήρε με απʼ ευθείας αναθέσεις όλα τα παράπλευρα έργα που έφθασαν το 1,6 δισ.

Κύριε Πρωθυπουργέ, έτσι το δρόμο τον έφτιαχνε και ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου. Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου πουλάει τις εφημερίδες που σας στηρίζουν δεν τις εκδίδει.

Οι μελέτες για τον υπολογισμό του χρόνου διάρκειας αυτού του έργου είχαν να κάνουν με μια ημερήσια κίνηση 125.000 αυτοκίνητα. Σήμερα, η ημερήσια κίνηση ξεπερνάει τα 30.000 αυτοκίνητα. Το 2010 μόνο, σύμφωνα με τα δικά τους στοιχεία, ο τζίρος τους ήταν 226 εκατομμύρια ευρώ σε μια εποχή κρίσης και έλλειψης ρευστότητας τα ταμεία τους στα διόδια είναι νομισματοκοπεία. Σύμφωνα βέβαια με την κοινοπραξία είχε πολύ μεγάλα έξοδα συντήρησης 90 εκατομμύρια ευρώ. Και άρα τα ετήσια κέρδη είναι μόλις 136 εκατομμύρια ευρώ. Δηλαδή λίγο λιγότερο από το ποσό που έδωσαν για να κατασκευαστεί ο δρόμος. Δεν είναι ντροπή αυτό; Δεν είναι τζαμπατζήδες αυτοί; Γιατί τους στηρίζετε; Γιατί κάνετε τα στραβά μάτια; Επαναδιαπραγματευθείτε αυτές τις ληστρικές συμβάσεις και μη λέτε τον κόσμο, τους πολίτες που διεκδικούν το δίκιο τους τζαμπατζήδες.

Και τέλος, σε σχέση με το ζήτημα της λεγόμενης κοινωνικής ανυπακοής στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Ξέρετε κύριε Πρωθυπουργέ, σας είπα και πιο πριν, με έναν απλό υπολογισμό ένας εργαζόμενος με 700 ευρώ για να πάει και να έρθει στη δουλειά του, θα θέλει ετησίως ένα μηνιάτικο για να δίνει στα ΜΜΜ, στο πιο λαϊκό μέσο. Και επιπλέον θα είναι πιο συμφέρον να κυκλοφορεί κανείς με το αυτοκίνητό του, όταν κάνει διαδρομές πιο μικρές από τα 14 χιλιόμετρα -υπολογίστε το, το έχει υπολογίσει το Ινστιτούτο Καταναλωτή- απʼ ότι να παίρνει το λεωφορείο. Ποιος λοιπόν διαλύει το δημόσιο σύστημα συγκοινωνιών; Οι τζαμπατζήδες ή η πολιτική σας;

Και κλείνω, λέγοντάς σας το εξής. Σκεφτήκατε καλά πριν ποινικοποιήσετε αυτή τη στάση των πολιτών, πριν πάτε στα δικαστήρια έστω και έναν πολίτη που αρνείται να πληρώσει 1.40 λεπτά. Μόλις πριν από λίγες μέρες αθωώσατε τα κόμματά σας από το σκάνδαλο της Siemens. Κανένας Υπουργός δεν έκατσε και ούτε πρόκειται να κάτσει στο σκαμνί ακόμη και γιʼ αυτά που ομολογήσανε ο κ. Τσουκάτος και ο κ. Μαντέλης. Και σεις θα κάτσετε στο σκαμνί και θα δικάζετε πολίτες που δεν πληρώνουν 2,50 ευρώ για διόδια και 1.40 για εισιτήριο;

Μην εξοργίζετε τον κόσμο κύριε Πρωθυπουργέ. Είναι ήδη οριακή η κατάσταση της κοινωνίας. Στη Γαλλία του 19ου αιώνα όπου αναφέρεται ο Βίκτωρας Ουγκώ, ο Γιάννης Αγιάννης μπήκε φυλακή επειδή έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα εσείς θα στέλνετε φυλακή πολίτες για 2.50 ευρώ στα διόδια. Μας γυρίζετε πίσω στην εποχή των αθλίων. Είναι αθλιότητα αυτό που κάνετε κύριε Πρωθυπουργέ! Είναι αθλιότητα και να την πάρετε πίσω αμέσως!»

Απόσπασμα - αναφορά του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρα, στη Βουλή για τα γεγονότα στην Κερατέα

….Πρώτα σας έφταιγαν οι ναυτεργάτες για την πτώση του τουρισμού. Μετά οι δημόσιοι υπάλληλοι για το χρέος και τη διαφθορά. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, διότι με τους πολύ υψηλούς μισθούς που παίρνουν δεν βοηθάνε την ανταγωνιστικότητα.

Οι οδηγοί λεωφορείων φταίνε για τα ελλείμματα και το κυκλοφοριακό χάος, οι γιατροί φταίνε για το σύστημα υγείας και το ασφαλιστικό. Αυτοί οι έρμοι οι κάτοικοι της Κερατέας που επί δυο μήνες τους έχετε περικυκλωμένους από δυνάμεις ασφαλείας, έχετε πάει τις μισές μονάδες ΜΑΤ στην Κερατέα, μην τυχόν και δεν προχωρήσει το μεγάλο έργο -που είναι ΧΥΤΑ παρεμπιπτόντως, δεν είναι ΧΥΤΥ- είναι άνομοι, ακραίοι, βάνδαλοι, σε λίγο θα τους χαρακτηρίσετε και τρομοκράτες. Που θα πάει όμως αυτή η ιστορία;

Ξέρετε τι είναι. Μικρά παιδιά, γέροντες, παπάδες και τους λέτε τρομοκράτες και χουλιγκάνους και αναρχικούς. Όλη η κοινωνία αναρχική είναι κύριε Υπουργέ;

Και όλη η κοινωνία υποκινούμενη από το ΣΥΡΙΖΑ; Θα είχαμε καταφέρει να έχουμε τεράστια ποσοστά. Δεν βγαίνει όμως έτσι. Και δεν βγαίνει όμως έτσι διότι εσείς ενδιαφέρεστε για την επικοινωνία και έχετε χάσει την μπάλα. Το μόνο που σας ενδιαφέρει και πιστεύετε ότι με την στήριξη των ΜΜΕ θα τα καταφέρετε. Δεν είναι έτσι όμως. Δεν αρκεί η στήριξη των ΜΜΕ ούτε η καταστολή αρκεί. Διότι γενικεύονται τα προβλήματα, η οργή γενικεύεται, ο θυμός γενικεύεται και όταν κάποιοι χάνουν τη δουλειά τους χάνουν την ποιότητα ζωής τους, δεν έχουν να πληρώσουν τους λογαριασμούς και τα παιδιά στο φροντιστήριο, τότε φθάνουν και στα άκρα.

Τάσος Κουράκης: αναγκαίος ο διακλαδικός, παλλαϊκός συντονισμός για την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής σε υγεία, παιδεία...

Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης «Διαρθρωτικές αλλαγές στο σύστημα υγείας και άλλες διατάξεις», ο Τάσος Κουράκης βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και Ζ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής επεσήμανε μεταξύ άλλων τα εξής:

"Ο αείμνηστος Σπύρος Δοξιάδης, Υπουργός Υγείας στις πρώτες μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της ΝΔ, είχε προβεί σε μια σημαντική διαχρονικά διαπίστωση: "το όριο της υγείας είναι η φτώχια ". Εννοούσε ότι στα φτωχά νοικοκυριά οι άνθρωποι έχουν χειρότερη κατάσταση υγείας σε σχέση με τα εύπορα. Στη σημερινή κατάσταση εκπτώχευσης του πληθυσμού η χειροτέρευση της υγείας είναι δεδομένη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζει ότι το σύστημα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (ΠΦΥ) στο οποίο τόσο συχνά αναφέρεται ο κ. Λοβέρδος, πρέπει να έχει τα ακόλουθα κύρια χαρακτηριστικά:

Να είναι προσανατολισμένο στην πρόληψη και την προαγωγή της υγείας. Οι παρεμβάσεις σε τόπους κατοικίας και εργασίας πρέπει να αποτελούν οργανικό συστατικό της λειτουργίας τους. Να είναι οργανωμένο στη βάση του Κέντρου Υγείας (ΚΥ) σε πόλεις και αγροτικές περιοχές. Τα ΚΥ να διασυνδέονται λειτουργικά με τα νοσοκομεία. Βασικός θεσμός της λειτουργίας της ΠΦΥ να είναι ο οικογενειακός γιατρός και η ομάδα υγείας. Να αναπτυχθούν τοπικές πολιτικές και προγράμματα για ευαίσθητες ομάδες του πληθυσμού. Οι υπηρεσίες που παρέχει η ΠΦΥ πρέπει να είναι: η πρόληψη και η προαγωγή της υγείας, η διάγνωση και αποκατάσταση βλαβών που δεν απαιτούν νοσοκομειακή περίθαλψη, η διενέργεια ιατρικών εξετάσεων και η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής, η οδοντιατρική φροντίδα, η ανοιχτή φροντίδα, η φροντίδα στο σπίτι κλπ. Επίσης η ιατρική της εργασίας, η σχολική υγιεινή, ο οικογενειακός προγραμματισμός, η τηλεϊατρική σε απομακρυσμένες περιοχές, οι παρεμβάσεις που αφορούν την δημόσια υγεία σε μια περιοχή (με διατομεακή συνεργασία), η δυνατότητα για βραχύχρονη νοσηλεία, η 24ωρη εφημερία – διασύνδεση με ΕΚΑΒ, η λειτουργική διασύνδεση με το νοσοκομείο αναφοράς.

Είναι σαφές ότι η ΠΦΥ στην αντίληψη του κ. Υπουργού ταυτίζεται μόνο με τον γιατρό και μάλιστα όχι καλά αμειβόμενο και με πολύ λιγότερες θέσεις από αυτές που απαιτούνται.

Βασική συνισταμένη στο σύστημα αυτό είναι το φάρμακο. Όμως το μεγάλο πρόβλημα στο χώρο του φαρμάκου δεν είναι το φαρμακείο της γειτονιάς όπως προκύπτει από το πολυνομοσχέδιο, αλλά οι μεγάλες πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες δρουν ανεξέλεγκτα στο χώρο της παραγωγής, της διανομής και της διάθεσης φαρμάκου και οι οποίες με τις υπερτιμολογήσεις και την κατευθυνόμενη υπερσυνταγογράφηση κερδοσκοπούν, εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων και των ασθενών. Είναι γνωστός ο εκμαυλισμός των γιατρών με το λεγόμενο ιατρικό ή φαρμακευτικό τουρισμό.

Είναι προφανές ότι στόχος των κυβερνητικών σχεδίων δεν είναι η μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης και η εξυπηρέτηση των ασθενών αλλά η εξόντωση του μικρού φαρμακείου και η "υπαλληλοποίηση" των φαρμακοποιών. Ο στόχος τους είναι να κάνουν τους φαρμακοποιούς υπαλλήλους στα ίδια τα φαρμακεία τους και να δώσουν τη δυνατότητα σε ορισμένους που επιθυμούν και σε αυτό το κλάδο να κερδοσκοπήσουν. Να ανοίξουν σούπερ μάρκετς φαρμακεία σε κάθε γωνιά της χώρας, κάνοντας στην πραγματικότητα τους επαγγελματίες φαρμακοποιούς να χάσουν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος τους.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι σήμερα όλες οι παρατάξεις, όλοι οι γιατροί, όλων των ταμείων, όλων των πόλεων είναι αντίθετοι στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης.

Ως ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε καθοριστικό το διακλαδικό, παλλαϊκό συντονισμό για την ανατροπή συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, για την ανάδειξη του θέματος των κοινωνικών αγαθών (υγεία, παιδεία, συγκοινωνία, κλπ) σε κεντρικό πολιτικό θέμα παλλαϊκού αγώνα."

Γιάννης Δραγασάκης: Το χρέος μοχλός για την επιβολή ενός «νέου καπιταλισμού»

Ημερομηνία δημοσίευσης: 06/02/2011 ΑΥΓΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΡΗΣΤΟΥ

Αν η οικονομία είναι σε ύφεση, το χρέος, αν και «κουρεμένο», δεν θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Χρειάζεται λοιπόν μια ρήτρα απασχόλησης. Θα πληρώνουμε ανάλογα με το αν η οικονομία πηγαίνει καλά και η ανεργία μειώνεται. Αν η οικονομία είναι σε ύφεση και η ανεργία αυξάνεται, οι δόσεις θα πρέπει να μειώνονται ή να παγώνουν.



"Αν υποτιμούμε τα προβλήματα που θέτει αυτή η καπιταλιστική κρίση και στην αριστερά, αν απαντάμε σʼ αυτά με προχειρότητα, αν ψάχνουμε εύκολες λύσεις ή μαγικές συνταγές μακριά ή πάνω από τις άμεσες ανάγκες των ανθρώπων, οι δοκιμασίες, φοβούμαι, θα παρατείνονται" σημειώνει ο Γιάννης Δραγασάκης στη συνέντευξή του στην "Αυγή της Κυριακής".

"Οι εξελίξεις στην Ευρώπη τρέχουν, αλλά με τα βασικά σενάρια που επιλέγουν, θεωρώ", σημειώνει, "πως είναι αυταπάτη, ότι από μόνη της, ακόμη και μια δραστική διαγραφή του χρέους θα είναι αυτόματα ανάσα για τον λαό. Για να είναι επωφελής και βιώσιμη μια αναδιάρθρωση του χρέους, θα πρέπει να εντάσσεται σε ένα συνολικό σχέδιο ανακατανομής των φορολογικών βαρών, αναδιανομής του πλούτου και εξόδου από τον φαύλο κύκλο: χρέος - λιτότητα - ανεργία. Αναλυτικά η συνέντευξη.






* Από την αρχή ήταν φανερό, και δεν υπήρξε ούτε ένας σοβαρός οικονομολόγος που να μη διαφωνεί, πως το δάνειο των 110 δισ. ευρώ της τρόικας δεν μπορούσε να βγει και η κρίση χρέους που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει η χώρα, στο τέλος της τριετούς συμφωνίας, θα ήταν δυσμενέστερη. Τώρα μας μιλούν για επιμηκύνσεις και Μνημόνια διαρκείας 30 ετών. Τι σημαίνει η επιμήκυνση και τι αποτελέσματα θα έχει;

Συζητούνται ποικίλα σενάρια αυτού του τύπου. Η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής μέρους του χρέους δεν το καθιστά εξυπηρετήσιμο. Ταυτόχρονα, ακόμη και αυτό το μέτρο συζητείται σε συνδυασμό με σκληρούς όρους και άλλα ανταλλάγματα. Ο κίνδυνος, λοιπόν, είναι έναντι ενός ατελέσφορου μέτρου να αποδεχθούμε δυσανάλογες δεσμεύσεις και βαρείς όρους.

Ακριβώς γιʼ αυτό, από την αρχή της κρίσης, υποστηρίζουμε ότι χρειάζεται συνολικό σχέδιο και συγκροτημένη στρατηγική. Διαπραγμάτευση με ποιους στόχους; Σε ποιο χρόνο; Σε ποιο πλαίσιο;





* Υπό ποιους όρους η επιμήκυνση μπορεί να αποτελέσει διέξοδο ή να δώσει έστω μια ανάσα;
Το κλειδί σε κάθε αναδιαπραγμάτευση του χρέους δεν είναι τόσο οι τεχνικές, αν δηλαδή θα είναι τόση η επιμήκυνση, τόση η διαγραφή, τόση η μείωση των επιτοκίων, τόση η επαναγορά ομολόγων κ.λπ. Το κλειδί είναι τελικά η μείωση του ετήσιου κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, τουλάχιστον στα πριν το «Μνημόνιο» επίπεδα, έτσι ώστε να μείνει επαρκής «δημοσιονομικός χώρος» για την άσκηση κοινωνικής και αναπτυξιακής πολιτικής.

Γιʼ αυτό πιστεύω ότι και οι αριστερές δυνάμεις εκεί πρέπει να στρέψουν το ενδιαφέρον του κόσμου, στο τελικό αποτέλεσμα, και, ανεξάρτητα από διαφορές σε άλλα ζητήματα, μπορεί αυτός να είναι ένας κοινός τους στόχος.

Ενώ όμως μια τέτοια αναδιάρθρωση του χρέους είναι αναγκαία, δεν είναι και επαρκής. Είναι αυταπάτη ότι από μόνη της ακόμη και μια δραστική διαγραφή του χρέους θα είναι αυτόματα ανάσα για τον λαό. Για να είναι επωφελής και βιώσιμη μια αναδιάρθρωση του χρέους, θα πρέπει να εντάσσεται σε ένα συνολικό σχέδιο ανακατανομής των φορολογικών βαρών, αναδιανομής του πλούτου και εξόδου από τον φαύλο κύκλο: χρέος - λιτότητα - ανεργία.





* Σε πρόσφατη ομιλία σας αναφερθήκατε στην ανάγκη μιας «βιώσιμης αναδιάρθρωσης του χρέους με ρήτρα απασχόλησης». Ποια τα βασικά στοιχεία μιας τέτοιας αναδιάρθρωσης;
Για την έννοια της «βιωσιμότητας» μιλήσαμε ήδη. Αυτή προσδιορίζεται από τη συνολική πολιτική, τον τρόπο παραγωγής και διανομής του πλούτου καθώς και από το ύψος των ετήσιων τόκων, ώστε οι καταβαλλόμενοι τόκοι να αφήνουν χώρο για δημόσιες επενδύσεις, κοινωνική πολιτική κ.λπ.

Με τη ρήτρα απασχόλησης, τώρα, εννοώ το εξής: ας υποθέσουμε ότι έχουμε επιτύχει τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους. Η δυνατότητα εξυπηρέτησης του υπολοίπου θα είναι συνάρτηση της κατάστασης της οικονομίας και της απασχόλησης. Αν η οικονομία είναι σε ύφεση, το χρέος, αν και «κουρεμένο», δεν θα μπορεί να εξυπηρετηθεί. Χρειάζεται λοιπόν μια τέτοια ρήτρα. Θα πληρώνουμε ανάλογα με το αν η οικονομία πηγαίνει καλά και η ανεργία μειώνεται. Αν η οικονομία είναι σε ύφεση και η ανεργία αυξάνεται, οι δόσεις θα πρέπει να μειώνονται ή να παγώνουν.





* Έχει εφαρμοστεί αυτή ρήτρα σε άλλες περιπτώσεις;

Το πιο κλασικό παράδειγμα είναι η ρύθμιση των γερμανικών δανείων το 1953. Διαγράφτηκε το 62,5% του χρέους και η εξυπηρέτηση του υπολοίπου συμφωνήθηκε να γίνεται σε συνάρτηση με τις οικονομικές δυνατότητες της Γερμανίας και το ύψος των εξαγωγών της.

Δικαιούμαστε για πολλούς λόγους να έχουμε τη ρύθμιση αυτή, όχι βεβαίως ως μοντέλο, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης.





* Στο πρόσφατο άρθρο του ο κ. Κρούγκμαν καταρρίπτει τον μύθο των κρίσεων χρέους ως υποχρέωση για πολιτικές λιτότητας και με αφορμή την Βρετανία μιλάει ουσιαστικά για επίθεση στα δικαιώματα και στις αμοιβές των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη. Βιώνουμε την επίθεση του κεφαλαίου για να τους επιστραφούν όσα είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι τώρα που δεν υπάρχει το σκιάχτρο του υπαρκτού σοσιαλισμού;

Δεν αμφιβάλω γιʼ αυτό. Το δημόσιο χρέος, έχει πει ο Μαρξ, ενίοτε χρησιμοποιείται και ως μέσο ή ως μοχλός για την επίτευξη άσχετων με το χρέος σκοπών.

Πράγματι, σε άλλες εποχές, το δημόσιο χρέος χρησιμοποιήθηκε ως μοχλός πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, σε άλλες ως μέσο ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και επιβολής.

Στις μέρες μας, το δημόσιο χρέος χρησιμοποιείται ως μοχλός για την επιβολή μιας πρωτόγνωρης και κοινωνικά βάρβαρης λιτότητας, μισθολογικής και δημοσιονομικής, αλλά και για τη διαμόρφωση ενός «νέου καπιταλισμού», με βάση νόρμες που, σε πολλές περιπτώσεις, θυμίζουν τον καπιταλισμό του 19ου και όχι του 20ού αιώνα.





* Η πολιτική της κυβέρνησης με την απελευθέρωση του τζόγου, την εγκατάσταση 30.000 κουλοχέρηδων σε όλη την Ελλάδα και την παραχώρηση 50 αδειών για ηλεκτρονικά καζίνο και στοίχημα είναι μια πονηριά για έσοδα ή μια συνειδητή επιλογή διάβρωσης συνειδήσεων και λουμπενοποίησης των λαϊκών μαζών προς όφελος των διαπλεκομένων σε τέτοιες συνθήκες φτώχειας;
Η κρίση καθιστά άμεση ανάγκη τη διεύρυνση και αναβάθμιση της παραγωγικής βάσης, νέες παραγωγικές εξειδικεύσεις, νέους τομείς απασχόλησης και ένα παραγωγικό σύστημα συμβατό με τα νέα κοινωνικά, τεχνολογικά και οικολογικά δεδομένα.

Όλα αυτά προϋποθέτουν παιδεία και έρευνα. Όμως οι δαπάνες για την έρευνα στην Ελλάδα είναι στάσιμες, στο 0,50% περίπου, όταν στην υπόλοιπη Ευρωζώνη είναι πάνω από 2%. Οι δε δαπάνες ανά σπουδαστή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι στη χώρα μας περίπου 6.000 έναντι 12.000 στις βόρειες ευρωπαϊκές χώρες.

Η κυβέρνηση απαντά στις προκλήσεις αυτές με δύο ιδέες. Η μία είναι τα «φρουτάκια» και τα καζίνο. Και η άλλη είναι η κατασκευή και πώληση παραθεριστικών κατοικιών στους συνταξιούχους της βόρειας Ευρώπης. Αυτό είναι το νέο αναπτυξιακό πρότυπο που προσφέρεται στη νέα γενιά.





* Η καταστροφή των μεσαίων και μεγάλων εμπορικών μονάδων, η συρρίκνωση και της μεσαίας τάξης γιατί αφήνουν παντελώς αδιάφορη την κυβέρνηση και το σύστημα; Τι περιμένουν και πώς θα προκύψει σύντομα κατάσταση ισορροπίας;

Δεν νομίζω πως πρόκειται για λάθος ή για παράλειψη. Η ύφεση, η συρρίκνωση της οικονομίας, η καταστροφή θέσεων εργασίας και η ανεργία είναι τα μέσα για τη συμπίεση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και για την αναδιάρθρωσή του μέσω των αγορών. Αυτή είναι μια ουσιώδης πλευρά του νεοφιλελευθερισμού, αυτό ζητούσε χρόνια ο ΣΕΒ, αυτό είναι η βάση του «Μνημονίου» και η νέα ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ, όπως ζήτησε ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου πρόσφατα από τους βουλευτές του. Το πλήγμα βέβαια για την κοινωνία είναι βαρύ, διότι αυτή η σκληρή καπιταλιστική λογική οδηγεί σε μη αναστρέψιμες οικονομικές και κοινωνικές καταστροφές, που αυξάνουν από το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο για τη δημιουργία θέσεων εργασίας σε νέους τομείς.





* Αν σε τόσο άγριες οικονομικά και κοινωνικά κρίσεις η αριστερά δεν καταφέρει να αντιπροσωπεύσει πολιτικά μεγάλα πληττόμενα τμήματα του ελληνικού λαού, πότε και πώς θα μπορέσει να γίνει σοβαρή και ανταγωνιστική πολιτική δύναμη;
Μια καπιταλιστική κρίση συνιστά από μόνη της ένα επιχείρημα κατά του καπιταλισμού, μια ισχυρή υπενθύμιση για την ανάγκη υπέρβασής του. Κι όμως, πολλές φορές, ο καπιταλισμός βγήκε από τις κρίσεις του πιο ισχυρός. Ο λόγος είναι ότι οι κρίσεις συνιστούν μια δοκιμασία, ένα τεστ διαρκείας και για την αριστερά.

Αν λοιπόν υποτιμούμε τα προβλήματα που θέτει η κρίση και στην αριστερά, αν απαντάμε σʼ αυτά με προχειρότητα, αν ψάχνουμε εύκολες λύσεις ή μαγικές συνταγές μακριά ή πάνω από τις άμεσες ανάγκες των ανθρώπων, οι δοκιμασίες, φοβούμαι, θα παρατείνονται.

Αν, αντίθετα, στραφούμε με σοβαρότητα, διάρκεια και επιμονή στα καθήκοντα ανάλυσης και σύνθεσης στρατηγικής που θέτει η κρίση, αν δώσουμε με συλλογικότητα τις μάχες που έρχονται, αν αναζητήσουμε αυτό που ενώνει μέσα στις υπαρκτές διαφορές, αν σταθούμε δίπλα στους απλούς ανθρώπους και τους δώσουμε διεξόδους στις άμεσες, ζωτικές ανάγκες τους, οι δυνατότητες ανάκαμψης είναι εδώ και είναι μεγάλες.

Κομμένη η πλάκα, κ. Διαμαντοπούλου!

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/02/2011 ΑΥΓΗ


Τι εννοείτε ακριβώς, κυρία Διαμαντοπούλου, όταν καλείτε τους Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν σε βρετανικά πανεπιστήμια να γυρίσουν πίσω για να συμβάλουν στην αναμόρφωση της χώρας; Τι εννοείτε ακριβώς με τα παρακάτω:"Είναι δική μας υπευθυνότητα, ως κυβέρνηση, να σας προσφέρουμε τις ευκαιρίες. Είναι, επίσης, δική σας υπευθυνότητα, όταν σας προσφέρεται η ευκαιρία, να σκεφθείτε την επιστροφή σας στην Ελλάδα και να συμβάλλετε στην προσπάθεια αναμόρφωσης του μέλλοντος της χώρας μας";

Έχετε μήπως σκεφτεί πως φτάσαμε εδώ στον Βορρά για να σωθούμε; Γιατί, αν εξαιρέσουμε τους γόνους των "καλών οικογενειών", που έρχονται εδώ για να μην αναμιγνύονται με τους ιθαγενείς στα ελληνικά πανεπιστήμια, οι υπόλοιποι που φτάνουν εδώ έρχονται όχι μόνο για να κάνουν ένα μεταπτυχιακό ή διδακτορικό αλλά για να δημιουργήσουν έστω μια ελπίδα να ζήσουν αξιοπρεπώς. Είμαστε μετανάστες, κάτι που παραδεχόμαστε πια όταν παρέλθει η φοιτητική ιδιότητα.

Γιατί όλα αυτά τα "λαμπρά μυαλά" που καλείτε κατά καιρούς, αυτοί που με υποτροφία πάνω στην υποτροφία σπουδάζουν, έχουν προέλθει από τα ελληνικά πανεπιστήμια, από αυτά που καθημερινά υποβαθμίζονται, όπως λέτε, από την ύπαρξη ασύλου και όχι βέβαια από την υποχρηματοδότηση που στραγγαλίζει την έρευνα και την οποία βέβαια επιβάλλει η κυβέρνησή σας αλλά και οι προηγούμενες. Είναι οι ίδιοι φοιτητές που έφυγαν πριν από όχι πολύ καιρό, στην κυριολεξία κακήν κακώς, άνεργοι, χλευασμένοι, γιατί δεν είχαν τον μπάρμπα στην Κορώνη, απελπισμένοι και αφήνοντας πίσω κάθε πρόσωπο που αγαπούν. Ίσως οι φοιτητές του LSE δεν είναι το τυπικό δείγμα αυτού που περιγράφω, αλλά αν βγείτε έξω από το προαύλιο του μοναδικού πανεπιστημίου της Μ. Βρετανίας που ζητεί το λιγότερο 11.000 ευρώ δίδακτρα για ένα μονοετές μεταπτυχιακό, ίσως βρείτε κάποιους από αυτούς που περιγράφω.

Για να μην αναφερθώ σε όσους σπουδάζουν και δουλεύουν για να ζήσουν (σε Ελλάδα και εξωτερικό) ή σε αυτούς που χρειάστηκε ακόμα και να πάρουν δάνεια για να φύγουν, με το μεταπτυχιακό να αποτελεί απλώς τον προθάλαμο της μετανάστευσης. Γιατί δεν ξέρω αν γνωρίζετε πως ο πιο ασφαλής τρόπος να είσαι αρεστός στον ξένο εργοδότη είναι να έχεις και πτυχίο από τη χώρα του, να είσαι λιγότερο ξένος από όσο δείχνεις.

Είναι ευκαιρία να γυρίσουμε για να δουλεύουμε για 592 ευρώ, part time ή καθόλου; Ή καλύτερη ευκαιρία για ποιον;

Μόνο ως πλάκα μπορώ να εκλάβω την ομιλία στο LSE, αν και δυστυχώς οι συνθήκες που ζούμε πλέον μάς έχουν αφαιρέσει ακόμα και την αίσθηση του χιούμορ, πέραν των μισθών μας. Πραγματικά τρέμω την πιθανότητα να βρεθεί έστω και ένας να σας πιστέψει.

Μια απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και βλέπουμε ακόμα...


ΥΓ.: "Για λόγους ασφάλειας" η εκδήλωση έγινε με "no bag policy". Φοβήθηκαν οι διοργανωτές ότι θα πέσουνε κορνέδες. Οι φοιτητές πάντως πέρασαν μέσα και άνοιξαν πανό διαμαρτυρίας.

Οι... τζαμπατζήδες

Καρτερός Θανάσης
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/02/2011 ΑΥΓΗ


Η αγανάκτηση του Δημήτρη Ρέππα είναι σχεδόν ιερή: Όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς και διόδια στις εθνικές οδούς είναι δολιοφθορείς! Άποψη που αναπαράγει με θαυμαστή ομοφωνία ο λόχος διοικήσεως της δημοσιογραφίας - ένα στο δεξί, μπραφ!

Το επιχείρημα; Αν δεν πληρώνεις εσύ, θα πληρώσουν οι άλλοι και τα δικά σου. Όσο αυθαίρετες κι αν θεωρείς τις αυξήσεις, δεν μπορείς να απαντάς με τη δική σου αυθαιρεσία. Το κίνημα των τζαμπατζήδων, όπως χαρακτηρίζεται ειρωνικά, δεν είναι συνεπώς κίνημα κατά των κυβερνητικών μέτρων, αλλά κίνημα κατά των νομιμοφρόνων.

Με τη λογική αυτή καμιά μορφή διαμαρτυρίας, εκτός από τα υπομνήματα με τα οποία είναι γεμάτοι οι κάλαθοι αχρήστων των αρμοδίων, δεν στέκει. Διαδηλώνεις, κλείνει το κέντρο, την πληρώνουν οι καταστηματάρχες και οι διερχόμενοι. Σταματάς τα λεωφορεία, την πληρώνει ο «κοσμάκης». Απεργεί ο γιατρός, την πληρώνουν οι ασθενείς. Για να μην υπολογίσουμε το κόστος κάθε απεργίας σε ευρώ, που το πληρώνουμε όλοι.

Τα σχετικά σχολιανά τα έχουν ακούσει όλοι οι κατά καιρούς εμπράκτως διαμαρτυρόμενοι. Ειδικά όμως για τους τζαμπατζήδες, οι συντεταγμένες αντιδράσεις έχουν παραγίνει. Ο Ρέππας ετοιμάζει ειδικό νόμο, για να τους μπαγλαρώνει, μηνύσεις και απειλές για μηνύσεις επιστρατεύονται, ενώ η συντεταγμένη οργή έχει ξεχειλίσει. Τόσο, που να υποψιάζεσαι ότι δεν τους απασχολεί τόσο η χασούρα σε χρήμα όσο κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό.

Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Αν κρίνουμε από όσα λένε, η ηθική διαπαιδαγώγηση όσων -ακόμα...- πληρώνουν. Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού τους συστήματος, ώστε να μην υποκύψουν κι αυτοί στο γενικό σιχτίρισμα και πουν μια ωραία ημέρα: Άι σιχτίρ, δεν πληρώνω, ας πληρώσει ο Ρέππας, οι εργολάβοι των δρόμων και των διοδίων, ο Εφραίμ, ο Μαντέλης, ο Χατζηπετρής. Και τότε μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά.

Διότι τι γίνεται αλήθεια αν το κίνημα των τζαμπατζήδων απλωθεί παντού; Κάποιος φοβισμένος αρθρογράφος αναλογίζεται τι θα συμβεί αν αποφασίσουμε όλοι να μην πληρώνουμε τίποτε. Ούτε τους φόρους! Δεν είναι ωραία σκέψη; Αν τραβούσαμε όλοι μια στάση πληρωμών, απαιτώντας αναδιάρθρωση της πολιτικής που μας έχουν φορέσει; Και, στο κάτω-κάτω, όσοι καταγγέλλουν τους τζαμπατζήδες, δεν έχουν στρογγυλοκαθίσει στην εξουσία με πλαστό εισιτήριο; Λεφτά υπάρχουν, και μην ανησυχείτε δεν έγραφε; Ε, αφού υπάρχουν ας πληρώσουν...

Ανακοίνωση της Π.Γ. του ΣΥΝ σχετικά με το κίνημα ενάντια στην κερδοσκοπική χρήση των διοδίων

Η Πολιτική Γραμματεία της ΚΠΕ του ΣΥΝ στη συνεδρίασή της την 1/2/2011 δέχτηκε αντιπροσωπεία μελών του κόμματος που ενεργοποιούνται στο κίνημα ενάντια στα διόδια της Αττικής και συμμετέχουν στο πανελλαδικό συντονιστικό όργανο του κινήματος.

Στην άκρως ενημερωτική συζήτηση και την πληροφόρηση που πήρε η Γραμματεία από τα μέλη του κόμματος κατέληξε στα εξής ομόφωνα συμπεράσματα:

1. Το κίνημα ενάντια στην κερδοσκοπική και αντιλαϊκή χρήση των διοδίων, που στόχο έχει το επιπλέον χαράτσωμα των ελλήνων πολιτών, πρέπει να στηριχτεί από όλες τις δυνάμεις του κόμματος.

2. Θεωρεί τις συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου που έχουν υπογραφεί με το περίφημο σύστημα των ΣΔΙΤ ως απαράδεκτες και πρέπει να καταργηθούν.

3. Ο ΣΥΝ, μέσα κι έξω από τη Βουλή, θα σταθεί στο πλευρό του κινήματος ενάντια στα διόδια σε κάθε δίκαιο αίτημά τους.

Η ποινικοποίηση και οι διώξεις όλων των πολιτών που αντιστέκονται σε αυτές τις απαράδεκτες επιλογές πρέπει να σταματήσουν αμέσως.

4. Το δημόσιο αγαθό της χρήσης των εθνικών οδών δεν μπορεί να παραδίδεται βορά στα αδηφάγα ιδιωτικά συμφέροντα.

Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού

Δήλωση Δημ. Παπαδημούλη για τις μεγάλες αυξήσεις στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης, βουλευτής Βʼ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ ερωτηθείς στο περιστύλιο της Βουλής για τις μεγάλες αυξήσεις στο εισιτήριο των αστικών συγκοινωνιών που επιβάλλονται από σήμερα, δήλωσε:

«Οι επιβάτες την πληρώνουν με 40% αύξηση στο εισιτήριο και οι εργαζόμενοι την πληρώνουν με μεγάλη μείωση μισθών και δικαιωμάτων. Αυτή είναι η περίφημη κυβερνητική εξυγίανση των αστικών συγκοινωνιών».

To Γραφείο Τύπου

ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΙΛΟΣ....ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ


Σε ολοσέλιδο αφιέρωμα η εφημερίδα «Τα Νέα» (29-30/1/11), μας πληροφορεί ότι «Αυτός ο Γερμανός είναι φίλος μας».! Πρόκειται για τον Κλάους Ρέγκλινγ, επικεφαλής του Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος σύμφωνα με «Τα Νέα», έχει ετοιμάσει «σχέδιο σωτηρίας του ευρώ και της Ελλάδας.....Με τις νέες ιδέες διαχείρισης του χρέους θέλει να επαναλάβει στην Ελλάδα την επιτυχημένη συνταγή που είχε εφαρμόσει ως εντεταλμένος του ΔΝΤ στις Φιλιππίνες». Νομίζουμε ότι η περίοδος που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη και θα άξιζε τον κόπο να δούμε ποιος είναι ο κ.Ρέγκλινγ, ποιο σχέδιο προωθεί και για ποιο λόγο η «αντικειμενική» εφημερίδα τον λιβανίζει.!

Περιστρεφόμενες πόρτες

Ο επικεφαλής σήμερα του «ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF) που δημιούργησε η ευρωζώνη για αντιμετώπιση της κρίσης, ανήκει στην κατηγορία των στελεχών της ιθύνουσας ελίτ των Βρυξελλών, που από θέσεις ευθύνης (μέσα από «περιστρεφόμενες πόρτες») υποστηρίζει με συνέπεια τα συμφέροντα της διεθνούς χρηματιστικής ελίτ σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Ειδικότερα ο Κλάους Ρέγκλινγ ξεκίνησε ως στέλεχος του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (1975-80), σε συνέχεια στο υπουργείο Οικονομικών Γερμανίας (1981-85), μετά υπεύθυνος του γραφείου του ΔΝΤ στην Ινδονησία και Φιλιππίνες (1985-91) και μετέπειτα ανώτερο στέλεχος του υπ. Οικονομικών Γερμανίας στα χρηματοπιστωτικά θέματα (1991-98). Στο διάστημα 1999-2001 βρίσκεται στη θέση του γενικού διευθυντή του «Hedge Fund Moore Capital Strategy Group» με έδρα το Λονδίνο (ενός κατ' εξοχήν κερδοσκοπικού οίκου ανάλογου με αυτόν του Τζ.Σόρος), ενώ στο διάστημα 2001-10 γενικός διευθυντής οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για να τεθεί πρόσφατα επικεφαλής του «EFSF». Αυτός ο άνθρωπος προβάλλεται από «Τα Νέα» και ως νέος «σωτήρας» της Ελλάδας.! Δεν μας πληροφορεί μόνο αν είναι και «σοσιαλιστής».....τύπου Στρος Καν και Γ.Α.Παπανδρέου.!



Υπέρ των πιστωτών


Ο Κ.Ρέγκλινγ πιστός υπερασπιστής των συμφερόντων τραπεζιτών και θεσμικών επενδυτών (κερδοσκόπων), θεωρεί κατ' αρχήν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους, μια θέση που εξυπηρετεί πρώτα απ' όλα τα συμφέροντα των τραπεζιτών, οι οποίοι δεν θέλουν να ακούσουν λέξη περί «κουρέματος» χρέους. Ταυτόχρονα προτείνει την αγορά κρατικών ομολόγων από την δευτερογενή αγορά, όπου η τιμή τους είναι μειωμένη (γύρω στο 20%) σε σχέση με την επίσημη μετά την αξιολόγηση τους ως «junk» (περίπου σκουπίδια), θεωρώντας ότι αυτό αποτελεί λύση του προβλήματος. Στην πραγματικότητα η προτεινόμενη «επίλυση» χρέους αποτελεί μια από τις χειρότερες επιλογές για τον ελληνικό λαό και τη χώρα, την οποία η «έγκυρη» εφημερίδα κρύβει από τον ελληνικό λαό, εξωραΐζοντας το νέο «σωτήρα».
Ειδικότερα η ιδέα αγοράς ομολόγων σε χαμηλότερη τιμή από τη δευτερογενή αγορά δεν είναι καινούργια. Ωστόσο η πραγματοποίηση της απαιτεί αποσαφήνιση κρίσιμων πτυχών με δυσμενή αποτελέσματα.

Α) Η αγορά ομολόγων σε μικρότερη τιμή αγγίζει μικρό μέρος του χρέους διότι σύντομα οι πιστωτές θα ανεβάσουν την τιμή αν υπάρξει ζήτηση

Β) Πέρα από αυτό, το σημαντικότερο είναι η εξεύρεση χρημάτων για αγορά υποτιμημένων ομολόγων. Εδώ προβάλλεται το σενάριο δανεισμού της Ελλάδας από το «ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF). Ακόμα κι αν υπάρξει αυτή η δυνατότητα, υπάρχει το ερώτημα σε ποιο επιτόκιο και ποιο χρονικό ορίζοντα αποπληρωμής;


Γ) Επίσης με βάση δημοσιεύματα, θα υπάρξουν πρόσθετες δεσμεύσεις για χορήγηση δανείου από EFSF, όπως μακρόχρονη εφαρμογή «Μνημονίου» τουλάχιστον για δεκαετία, λεηλασία δημόσιας περιουσίας, κά, καθώς και δέσμευση τροποποίησης του Συντάγματος ώστε να υπάρχει αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία (με ποινές, κυρώσεις κά), στα πλαίσια του Συμφώνου Σταθερότητας (ελλείμματα, χρέος).

Δ) Η επαναγορά χρέους μέσω δανεισμού από το EFSF, σημαίνει μετατροπή δημόσιου χρέους προς ιδιώτες (τράπεζες, κά) σε διακρατικό χρέος (υπερεθνικά όργανα) που τελικά είναι σε όφελος των πιστωτών, γιατί από τη μια διασφαλίζουν τα χρήματά τους, ενώ από την άλλη η χώρα χάνει το βασικό πλεονέκτημα (άρνηση πληρωμής) για άσκηση πίεσης επαναδιαπραγμάτευσης χρέους με φιλολαϊκούς όρους.


Ε) Τέλος, ο δανεισμός για εξόφληση παλαιών δανείων, δεν λύνει αλλά διαιωνίζει το πρόβλημα της υπερχρέωσης, επιβάλλοντας διαχρονική τοκογλυφία σε βάρος γενεών και καθηλώνοντας τη χώρα σε χρόνιο παραγωγικό μαρασμό, φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση. Γιαυτό το συγκεκριμένο σχέδιο είναι σχέδιο «σωτηρίας» των τραπεζιτών (ευρωπαίων και ελλήνων) και νέος «βρόγχος» στο λαιμό του ελληνικού λαού. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο σχέδιο που βρίσκεται σε τελική φάση, προβάλλουν σοβαρές αντιρρήσεις οι ελληνικές τράπεζες που δεν θέλουν ούτε ελάχιστο «κούρεμα» ομολόγων. Γιαυτό και ο Γ.Α.Παπανδρέου φρόντισε από το Νταβός να τις καθησυχάσει, δηλώνοντας ότι θα χρειαστεί νέο πακέτο στήριξης τους.!!



Υπάρχει εναλλακτική λύση

Ωστόσο υπάρχει εναλλακτική λύση, που ξεκινάει από την αμφισβήτηση πληρωμής μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και δη του «επαχθούς χρέους», καθώς και επαναδιαπραγμάτευση των όρων εξόφλησης του υπόλοιπου, σε όφελος του ελληνικού λαού και συνολικά της χώρας. Η αμφισβήτηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους» αφορά όλα εκείνα τα δάνεια που δεν ήταν σε όφελος του ελληνικού λαού, έγιναν χωρίς ουσιαστική ενημέρωση και έγκριση του και ήταν προϊόν επαχθών συμβάσεων, τοκογλυφικών πρακτικών, διαφθοράς και παρασιτικών κυκλωμάτων σε βάρος του δημοσίου, εξοπλιστικών προγραμμάτων που δεν αφορούν την εθνική άμυνα, κά. Ο γνήσιος λαϊκός λογιστικός έλεγχος του χρέους με «άνοιγμα των βιβλίων» θα έφερνε στην επιφάνεια τις αληθινές διαστάσεις του «επαχθούς χρέους».
Ωστόσο η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είναι «λογιστική», αλλά πρώτα απ' όλα πολιτική επιλογή, με την έννοια ότι προϋποθέτει μια ριζοσπαστική-αριστερή κυβέρνηση για πραγματοποίηση της. Η μαζική αντίσταση του λαού στο «Μνημόνιο» και τις πολιτικές της «τρόϊκας», αποτελούν το πρώτο μεγάλο βήμα για τη δημιουργία των κοινωνικών και πολιτικών προϋποθέσεων μιας τέτοιας κυβέρνησης, ενώ η εξασφάλιση της κοινής δράσης των δυνάμεων της αριστεράς, θα έδινε μεγάλη ώθηση και ανάλογο πολιτικό βάθος, ώστε η άρνηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους» να αποτελεί την αφετηρία βαθύτερων κοινωνικών αλλαγών με προοπτική το σοσιαλισμό. Χρέος όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, είναι να συμβάλουν προς μια τέτοια κατεύθυνση διεξόδου της ελληνικής οικονομίας από την κρίση και σε αυτό το πεδίο πρώτα απ' όλα θα δικαιώσουν την πολιτική τους φερεγγυότητα.



Υπάρχουν ωστόσο πραγματικοί... γερμανοί φίλοι!

Σε αυτόν αγώνα ο ελληνικός λαός δεν είναι μόνος. Υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι στην ΕΕ, τόσο στις περιφερειακές όσο και στις χώρες του «κέντρου» μαζί και στη Γερμανία, που σκέπτονται και δρουν με ανάλογο ή παρόμοιο τρόπο. Ο συντονισμός της δράσης μπορεί να διευκολύνει ριζοσπαστικές αλλαγές, κατ' αρχήν σε μια ή περισσότερες χώρες, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερους οικοδομήματος της ΟΝΕ και του ευρώ, προς μια άλλη πορεία των ευρωπαϊκών λαών και προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

31.1.2011



*Ο Γιάννης Τόλιος είναι μέλος της Ε.Γ. του ΣΥΝ

«ΠΑΡΑΝΟΜΗ|» Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ, «ΝΟΜΙΜΗ» Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ!

Γράφει ο Νίκος Τσιαντός

Η κατάληψη μιας αίθουσας της Νομικής από 250 περίπου οικονομικούς μετανάστες, ήταν το γεγονός που κυριάρχησε την προηγούμενη εβδομάδα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης.
Το μπλοκ εξουσίας και οι δυνάμεις που άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν με πείσμα την άγρια πολιτική του Μνημονίου, έκαναν μια προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να στείλουν το μήνυμα ότι κάθε διεκδίκηση θα αντιμετωπιστεί και θα παταχθεί με κάθε μέσο.
Αυτή τη φορά στο στόχαστρο τους ήταν οι μετανάστες, που διεκδικούσαν νομιμοποίηση, εφόσον πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Παράλληλα το κυρίαρχο αυτό μπλοκ εξουσίας σε απόλυτη αρμονία με όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης κατάφερε να ανακαλύψει τον «δήθεν» εσωτερικό εχθρό, τους «δήθεν» υποκινητές. Κατάφερε να ενδυναμώσει το μίσος εναντίον των μεταναστών, των ανθρώπινων ζωών που προσπαθούν να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή μακριά από βομβαρδισμούς, πείνα και εξαθλίωση.
Δεν κατάφερε όμως ούτε αυτή τη φορά να αποκρύψει την παντελή απουσία πολιτικής στο μεταναστευτικό ζήτημα. Τώρα πλέον ανοίχτηκε μεγάλη συζήτηση, με αφετηρία τη συνειδητοποίηση ότι για να αποτραπεί το μεταναστευτικό ρεύμα πρέπει να σταματήσουν οι πόλεμοι και η εκμετάλλευση στις χώρες προέλευσης των μεταναστών.
Η χώρα μας πράγματι, δεν αντέχει άλλους μετανάστες, γι’ αυτό πρέπει να πειστούν οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες να απορροφήσουν τμήμα των μεταναστών που επιθυμούν να μεταβούν σε αυτές, να νομιμοποιηθούν όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις, για να σταματήσει και η «παράνομη» παρουσία τους αλλά παράλληλα και η «νόμιμη» εκμετάλλευσή τους. Θα πρέπει επίσης, να ιδρυθούν κέντρα υποδοχής μεταναστών και να αξιοποιηθούν πολλές ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις πολιτικών αλλά και κοινωνικών φορέων για να υπάρξει επιτέλους βιώσιμη λύση στο χρονίζον αυτό ζήτημα.
Μετά σε κλίμα γενικής υστερίας ενάντια στον αγώνα των μεταναστών, τα μέσα ενημέρωσης απέκρυψαν τεχνηέντως πολλές πικρές αλήθειες, προκειμένου να πετύχουν να περάσουν το δικό τους κατευθυνόμενο μήνυμα. Δε μας είπαν λ.χ. ότι οι 238 μετανάστες απεργοί πείνας εισήλθαν στη Νομική με ομόφωνη απόφαση Γενικής Συνέλευσης όλων των φοιτητικών παρατάξεων της Νομικής. Απέφυγαν επίσης να μας πουν, ότι η απόφαση να εισέλθουν στη Νομική ήταν γνωστή στην αστυνομία και τα αρμόδια υπουργεία, και εφόσον το γνώριζαν όλες οι φοιτητικές παρατάξεις κατά συνέπεια το ήξεραν και όλα τα κόμματα.
Κανείς από αυτούς δεν απέτρεψε τους μετανάστες να μπουν στο υπό ανακαίνιση κτίριο της Νομικής και όταν οι εκείνοι εισήλθαν βγήκαν όλοι τάχατες αιφνιδιασμένοι, ενοχοποιώντας (όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις) τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Προφανώς ο χώρος αυτός «ενοχλεί» το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.
Την ανωτέρω αφορμή επομένως περίμεναν οι συντηρητικές δυνάμεις του τόπου μας για να θέσουν και πάλι ζήτημα άρσης του ασύλου. Ήδη από το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και το ΛΑ.Ο.Σ. κατατέθηκε στη Βουλή πρόταση για άρση του ασύλου, ενώ από την Κυβέρνηση γίνεται συζήτηση για αλλαγή του υπάρχοντος νόμου.
Σε όλα τα κυρίαρχα μεγάλα μέσα ενημέρωσης διατυπώθηκαν με σαφήνεια όλες αυτές τις μέρες τα επιχειρήματα για την άρση του ασύλου ή την αλλαγή του υπάρχοντος νόμου. Εμείς προσεγγίζοντας το παραπάνω γενικότερο ζήτημα (άρση ασύλου και μεταναστευτικό) ανδημοσιεύουμε ακολούθως μια «διαφορετική» άποψη των συγγραφέων Μάρως Δούκα και Ιωάννας Καρυστιάνη από την Ελευθεροτυπία της Παρασκευή 28/1/2011. Τα συμπεράσματά δικά σας…

Χάσαμε πολλά... ας μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας!,
των Μάρω Δούκα και Ιωάννας Καρυστιάνη

«Το Άσυλο δεν είναι για τους παράνομους υπουργούς! Τελικά μόνο ένα άσυλο λειτουργεί τέλεια στον τόπο μας, το Κοινοβούλιο, και μόνο για παρανομήσαντες βουλευτές που δεν αίρεται η ασυλία τους, και παρανομήσαντες υπουργούς που προστατεύονται από τον κατάπτυστο και κραταιό νόμο τους.

Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών παντού. Το πανεπιστημιακό άσυλο έχει ευρύτερο νόημα, την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν πλήττονται βάναυσα και, ιδίως στις μέρες μας, αποδεκατίζονται ραγδαία, σε βάρος όλων, Ελλήνων και μεταναστών, ηλικιωμένων και νέων. Ίσως οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και φοιτητές στο σύνολό τους θα έπρεπε να σκεφτούν ότι η κοινωνία στρέφεται προς αυτούς προσδοκώντας πιο γενναία υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών και του ρόλου των πανεπιστημίων στις ταραγμένες δύσκολες εποχές.

Ό,τι συμβαίνει στη Νομική δεν είναι μια δυσάρεστη κατάσταση, είναι μια δραματική κατάσταση. Αλλά αυτές τις μέρες κυριάρχησαν φωνές του τύπου «γιατί δεν συνέλαβαν τους μετανάστες στα Χανιά», «γιατί δεν τους πιάσανε στο βαπόρι μαζί με τον καπετάνιο», «γιατί δεν τους πέταξαν έξω από το κτίριο αμέσως», «ποιος τους υποκίνησε», «ποιος έφερε το κοπάδι στην πρωτεύουσα».

Η ομαδική απεργία πείνας μέχρις εσχάτων είναι απόφαση απελπισμένων ανθρώπων. Το μεταναστευτικό, με τις πολλές του όψεις και πολλαπλές συνέπειες, δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι οι μετανάστες για να στοχοποιούνται ως «υπαίτιοι δεινών». Θα είναι ντροπή για τους Έλληνες πολίτες να στραφούμε εναντίον τους, εναντίον θυμάτων... Χάσαμε πολλά, ας μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας... Θα είναι η έσχατη ταπείνωση και ήττα. Ίσως δεν μας πολυαρέσει που κάποιοι άλλοι στις τωρινές συνθήκες αγωνίζονται με αποφασιστικότητα. Η Πανεπιστημιακή κοινότητα έχει σπουδαίο και πολύπλευρο ρόλο να διαδραματίσει, να φωτίσει αιτίες, να συμβάλλει θετικά. Η Νομική Σχολή θα μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλίες επιστημονικού χαρακτήρα για τη διεθνοποίηση του μεταναστευτικού προβλήματος. Ήδη συμβαίνουν πολλά. Θα συμβούν και άλλα.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτή τη μεγάλη ανθρωπιστική και οικονομική κρίση μόνη της. Είναι άδικο και άθλιο να αφηνόμαστε από την ΕΕ, τον ΟΗΕ και τις μεγάλες χώρες να πληρώσουμε τα σπασμένα από τους πολέμους και τις ληστρικές οικονομικές παρεμβάσεις τους.
Αναδημοσίευση από την iskra του Σαββάτου 29/01/2011