Τρίτη 18 Οκτωβρίου 2011

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ 48ΩΡΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ


Καλούμε τους εργαζόμενους/ες σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στην 48ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργία, αλλά και στις απεργιακές συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις της χώρας την ερχόμενη Τετάρτη και Πέμπτη 19/20 Οκτωβρίου.

Το απεργιακό αυτό διήμερο πρέπει να σταματήσουν όλα στους χώρους εργασίας. Κανείς και καμιά δεν πρέπει να εργαστεί. Κανείς και καμιά δεν πρέπει να μείνει στο σπίτι του.

ΌΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ να είμαστε στις απεργιακές συγκεντρώσεις και στους δρόμους. Στην Αθήνα να πάμε με πορεία στο Σύνταγμα και να μείνουμε εκεί όσο χρειαστεί περικυκλώνοντας τη Βουλή.

Αγωνιζόμαστε για:

• Να διώξουμε την τρόικα και να ανατρέψουμε την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αλλά και το δικομματικό πολιτικό κατεστημένο

• Να πάρουμε πίσω ότι μας έκλεψαν τα 2 τελευταία χρόνια σε μισθούς, συντάξεις, θέσεις εργασίας και δικαιώματα

• Να ανοίξουμε το δρόμο για μια άλλη πορεία της χώρας μας και για θετική για τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα διέξοδο από την κρίση με διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, σύγκρουση με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ευρωζώνης, ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των στρατηγικών κλάδων και επιχειρήσεων και ριζική αναδιανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος του κεφαλαίου.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ, εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, άνεργοι, συνταξιούχοι, νέοι, μικρομεσαίοι επαγγελματίες και αγρότες στους δρόμους των αγώνων.

Μπορούμε και πρέπει να τους ανατρέψουμε.

Τετάρτη, 19/10 προσυγκέντρωση 10:30π.μ. στο Μουσείο και πορεία στο Σύνταγμα

Πέμπτη, 20/10 ολοήμερη, και ολονύχτια αν χρειαστεί, παραμονή στο Σύνταγμα και περικύκλωση της Βουλής.

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ!



«ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ» - ΚΙΝΗΜΑ ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΡΟΙΚΑ !
Οι πολιτικές οργανώσεις και σχηματισμοί που υπογράφουμε πιο κάτω, συναντηθήκαμε και συζητήσαμε για το ζήτημα των χαρατσιών που επιβάλλονται στο λαό και συναποφασίσαμε τα εξής:


1. Καλούμε το λαό να μην τα πληρώσει τα συνεχή χαράτσια που του επιβάλλονται. Καλούμε το λαό περήφανα να αντισταθεί και να αρνηθεί να πληρώσει για μια ακόμη και πολλοστή φορά τους τοκογλύφους δανειστές της χώρας μας. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, επιβίωσης, δικαιοσύνης. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι στηρίζουμε αποφασιστικά και δραστήρια με τη συμμετοχή μας και το παράδειγμα μας το «Δεν πληρώνω τα χαράτσια»

2. Καλούμε και θα στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις ένα μεγάλο κίνημα λαϊκής ανυπακοής απέναντι στην κυβέρνηση, στην Τρόικα (ΕΕ –ΔΝΤ- ΕΚΤ) και σε όλο το πλαίσιο μνημονίων, πακέτων μέτρων και χαρατσιών που επιβάλλουν, με την άμεση ή έμμεση συναίνεση και συνενοχή των «πρόθυμων» πολιτικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ κλπ). Δηλώνουμε ότι στόχος μας είναι ένας παλλαϊκός ξεσηκωμός για να ανατραπούν όλοι αυτοί. Να ανατραπεί αυτή η κυβέρνηση και όσοι τη στηρίζουν. Να φύγουν όλοι τους, όλοι όσοι οδήγησαν στην χρεοκοπία και στη βαθειά καταπίεση του λαού, κυβερνώντες νυν και προηγούμενοι, «πρόθυμοι» πολιτικοί σχηματισμοί, Τρόικα (ΕΕ –ΔΝΤ- ΕΚΤ) και δανειστές. Να ανατραπεί το ειδικό αυταρχικό καθεστώς το οποίο έχουν εγκαθιδρύσει, με τάνκς τις τράπεζες και τα ΜΜΕ τους συστήματος. Ήρθε η ώρα της πραγματικής δημοκρατίας, την οποία μπορεί να επιβάλει ο λαός με τους αγώνες του.

3. Στην κυβερνητική προπαγάνδα ότι αν δεν πληρωθούν τα χαράτσια, τότε δεν μας δοθεί η επόμενη δόση και δεν θα υπάρχουν, τάχα, λεφτά για μισθούς και συντάξεις, απαντάμε: κάθε δόση μας οδηγεί σε χειρότερο αδιέξοδο, εδώ και τώρα να σταματήσουν οι πληρωμές στους διεθνείς και ντόπιους τοκογλύφους δανειστές, εδώ και τώρα ουσιαστική φορολόγηση του πλούτου και εθνικοποίηση των τραπεζών, εδώ και τώρα αναδιανομή του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου.

3. Χωρίς να αναιρείται η αυτοτελής παρέμβαση κάθε δύναμης, τον αγώνα αυτόν θα τον δώσουμε σε συντονισμό και με όλες μας τις δυνάμεις. Καλούμε όλα τα μέλη μας και τους φίλους να συναντηθούν σε όλες τις γειτονιές και τις πλατείες, στα συνδικάτα και στους συλλόγους και να δημιουργήσουν κοινές και πλατειές επιτροπές πολιτών, εργαζομένων, νεολαίων. Επιτροπές, που να συσπειρώσουν και να οργανώσουν στην ανυπακοή και στην αντίσταση όλους τους αγωνιζόμενους ανθρώπους του λαού. Επιτροπές, που να μην επιτρέψουν να κοπεί σε κανένα λαϊκό σπίτι το ηλεκτρικό και να προστατεύσουν έμπρακτα το κίνημα της ανυπακοής από τα τιμωρητικά και εκδικητικά μέτρα του κράτους.

4. Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ και στις Εφορίες, να συμπεριφερθούν όχι με βάση τις οδηγίες της κυβέρνησης και των τροϊκανών επιτρόπων, αλλά με βάση τις ανάγκες του λαού. Να σταθούν έμπρακτα αλληλέγγυοι στο «Δεν πληρώνω». Καλούμε τα συνδικάτα να συμβάλλουν αποφασιστικά σε αυτήν την κατεύθυνση και να συνδεθούν με το λαό.

5. Έτσι θα συμβάλλουμε όλοι στο να πάρει σάρκα και οστά ένα πανίσχυρο κίνημα λαϊκής ανυπακοής και αλληλεγγύης, ένα πανίσχυρο κίνημα ανατροπής της σημερινής κατάστασης.

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡ.ΑΝ.), Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡ.Α.Σ.), Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.Πα.Μ.), Κομμουνιστική Ανανέωση, Ξεκίνημα, Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ).

Αθήνα, 12 Οκτώβρη 2011

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ




Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλεξη Τσίπρα, στη συνέντευξη Τύπου σχετικά με τη διαχείριση των απόρρητων δαπανών

Σας ευχαριστούμε για την παρουσία σας.

Ξεκινώντας θέλω να σας πω ότι η συνέντευξη αυτή αφορά μόνο το θέμα διαχείρισης απορρήτων δαπανών και καλό θα ήταν να μείνουμε σʼ αυτά.

Όπως θα γνωρίζετε με ερώτηση και Αίτηση κατάθεσης εγγράφων που κατέθεσα προς τους αρμόδιους υπουργούς των οικονομικών και εξωτερικών από τις 4 Σεπτέμβρη, ζητώ να ενημερωθώ για τις προϋπολογισθείσες και τις τελικά καταβληθείσες δαπάνες που αφορούν στο κωδικό 0896, των απορρήτων κονδυλίων του υπουργείου εξωτερικών.

Μετά το πέρας του συνόλου του προβλεπόμενου από τον Κανονισμό της Βουλής χρόνου απάντησης, δηλαδή μετά από 30 ημέρες, ο μεν υφυπουργός των Οικονομικών κ. Σαχινίδης μου απαντά ότι είναι αναρμόδιος, ο δε υπουργός των Εξωτερικών πετά τη μπάλα στην εξέδρα.

Την προηγούμενη εβδομάδα με δημόσια ανακοίνωση αλλά και με δική μου δήλωση, επισημάναμε το ατόπημα και δώσαμε μια χρονική διορία στους υπουργούς να διορθώσουν το λάθος τους.

Δεν το έπραξαν, προφανώς γιατί δεν πρόκειται περί λάθους, αλλά περί συνειδητής επιλογής κατασπατάλησης δημόσιων πόρων, υπέρβασης προϋπολογισθέντων ποσών και παράκαμψης των νόμιμων διαδικασιών εκταμίευσης.

Κατασπατάληση δημόσιων πόρων που κρύβεται συνειδητά πίσω από το μανδύα των απορρήτων δαπανών.

Η, επί της ουσίας, άρνηση απάντησης στα ερωτήματά μου, καθώς και τα στοιχεία που πρόκειται ευθύς αμέσως να θέσω στη διάθεσή σας, εγείρουν τρία πολύ σοβαρά ζητήματα.

Ζήτημα ηθικής τάξης, ζήτημα πολιτικό, καθώς και ζήτημα τήρησης της νομιμότητας.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά.

Ζήτημα ηθικής τάξης: η άρνηση απάντησης στα εύλογα ερωτήματα ενός πολιτικού αρχηγού, στα πλαίσια της κοινοβουλευτικής διαδικασίας

Σήμερα η Βουλή αγνοεί τι γίνεται με τις απόρρητες δαπάνες του Υπουργείου Εξωτερικών και όχι μόνο.

Στην ερώτηση και την αίτηση κατάθεσης εγγράφων που υπέβαλα στον υπουργό Εξωτερικών και στον υπουργό Οικονομικών, δεν ζητούσα, να μάθω και να ασχοληθώ το που πάνε αυτά τα λεφτά.

Ζήτησα να μάθω :

Για το έτος 2009

1. Ποια ήταν απολογιστικά η διαμορφωμένη πίστωση, για απόρρητες δαπάνες (ΚΑΕ0896) σε απόλυτο αριθμό αλλά και σε ποσοστό διάθεσης κατά το οικονομικό έτος 2009.

2. Τι ποσό είχε αναληφθεί μέχρι τις εκλογές του 2009 (από την Κυβέρνηση Καραμανλή) και ποιο ήταν το υπόλοιπο.

3. Υπήρξαν αποφάσεις αύξησης της μετά τις εκλογές, τι ποσά ζητήθηκαν, με ποιο αίτημα από το διατάκτη και ποιο ποσό τελικά δόθηκε από το ΓΛΚ.

4. Με δεδομένο ότι στον προϋπολογισμό του 2009 δεν υπήρχε αποθεματικό από ποιους κωδικούς προήλθαν οι τυχόν αυξήσεις.

5. Για την παραπάνω περίοδο, ποιο ήταν το ποσοστό που δόθηκε στην τελικά διαμορφωμένη πίστωση;

Για τα έτη 2010 και 2011 μέχρι σήμερα

6. Υπήρξαν αποφάσεις αύξησης της συγκεκριμένης πίστωσης, τι ποσά ζητήθηκαν, με ποιο αίτημα από το διατάκτη και ποιο ποσό τελικά δόθηκε από το ΓΛΚ;

7. Αν ναι πότε έγιναν;

8. Τι ποσό αναλήφθηκε από την τελικά διαμορφωμένη πίστωση;

Τι προβλέπεται για τις ιδιότητες των μελών στις επιτροπές ελέγχου απορρήτων δαπανών; Έχουν τηρηθεί οι σχετικές διατάξεις;

Ζήτησα να μου κατατεθούν

1. Τα σχετικά έγγραφα των αναφερόμενων αποφάσεων.

2. Τα έγγραφα των επιτροπών ελέγχου απορρήτων δαπανών που αποδεικνύουν ότι δαπανήθηκαν τα ποσά για τους απόρρητους σκοπούς που προβλέπονται σε κάθε οργανισμό υπουργείου.

3. Οι σχετικές αποφάσεις για τη στελέχωση των μελών των επιτροπών ελέγχου απορρήτων δαπανών με την υπηρεσιακή κατάσταση και ιδιότητά τους.

Αντί για συγκεκριμένες απαντήσεις σε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα, ο υπουργός Εξωτερικών μου έστειλε τους νόμους που λένε ότι αυτές οι δαπάνες είναι απόρρητες, και ότι τα παραστατικά καταστρέφονται, κάτι που το ξέρουμε πολύ καλά και εμείς.

Αλλά δεν τον ρωτήσαμε που πήγαν αυτά τα λεφτά.

Ο δε υφυπουργός Οικονομικών μου απάντησε πως είναι αναρμόδιος.

Αυτές οι απαντήσεις που λάβαμε προσβάλλουν την Βουλή και τον ελληνικό λαό.

Ζητήσαμε και πράγματα που δημοσιεύονται είτε στον απολογισμό είτε στη διαύγεια.

Αρνήθηκαν ακόμα και αυτά να τα δώσουν.

Η υπόσχεση για διαφάνεια είναι πλέον το πιο σύντομο ανέκδοτο.

Και αυτό είναι μια μικρή απόδειξη της ακραίας υποτίμησης από τη πλευρά της κυβέρνησης του θεσμού του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Δεν ξέρω, αν είναι αφελείς, αν είναι επαρμένοι, μεθυσμένοι από την εξουσία ή τρομαγμένοι με αυτά που έρχονται στο φως.

Η ουσία είναι ότι η άρνησή τους να απαντήσουν εγείρει μείζον ζήτημα ηθικής τάξης και προφανώς αποκαλύπτει ενοχή και διάθεση συγκάλυψης.

Αγαπητοί φίλοι,

Είπαμε με καθαρό τρόπο ότι θα τους περιμένουμε μέχρι σήμερα. Αφού επέλεξαν τη σιωπή, τότε θα μιλήσουμε εμείς.

Και περνάω στη πολιτική ουσία των αποκαλύψεων.

Σε μια περίοδο σκληρής λιτότητας για το λαό μας, σε μια περίοδο όπου όλα τα υπουργεία καλούνται να μειώσουν τις προϋπολογισθείσες δαπάνες μειώνοντας δραματικά δαπάνες άκρως απαραίτητες για τη κοινωνική συνοχή, στο υπουργείο Εξωτερικών λεφτά υπάρχουν.

Όχι βέβαια για τις πρεσβείες μας, που δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα ή τα συνεργία καθαρισμού.

Όχι για το διπλωματικό μας σώμα, που έχει υποστεί οδυνηρές περικοπές στα εισοδήματα και στις αποζημιώσεις.

Αλλά λεφτά υπάρχουν πολλά στα απόρρητα κονδύλια.

Και αν δεν υπάρχουν, τα δημιουργούμε με μια υπουργική απόφαση.

Το 2009 είχαμε αύξηση των προϋπολογισθέντων μυστικών δαπανών κατά 210%

Και από 18.500.000 εκταμιεύθηκαν τελικά 57.207.000, δηλαδή είχαμε αύξηση 38.707.140.

Το 2010 είχαμε αύξηση των προϋπολογισθέντων μυστικών δαπανών κατά 270% Και από 18.000.000 εκταμιεύθηκαν τελικά 68.000.000, δηλαδή είχαμε αύξηση 50.000.000.

Και την τρέχουσα χρονιά το 2011, για να μην κουράζονται στις υπερβάσεις και στις μεταφορές κονδυλίων έχουμε το πρωτοφανές, ενώ όλες οι δαπάνες μειώνονται λόγω κρίσης, οι απόρρητες δαπάνες αυξάνονται και στον προϋπολογισμό κατά 90%.

Και έτσι από 18.000.000 προϋπολογισμό το 2010, πήγαμε σε 34.150.000 το 2011.

Αλλά όπως θα αποκαλύψουμε παρακάτω ούτε αυτά ήταν επαρκή για τις υπέρογκες απόρρητες ανάγκες του υπουργείου και της κυβέρνησης Παπανδρέου, αφού ήδη έχουμε φτάσει στην εκταμίευση 43.000.000 και με αυτούς τους ρυθμούς μέχρι το τέλος του τους αναμένεται να υπερβούν ξανά τα 60.000.000

Υπογραμμίζω ότι τα ποσά αυτά αφορούν τις απόρρητες δαπάνες του Υπουργείου Εξωτερικών. Όχι αυτές του Δημοσίας Τάξης και του Άμυνας.

Καταλαβαίνετε βέβαια μπροστά σε αυτά τα μεγέθη πόσο αστεία φαίνεται η κίνηση του κ. Μόσιαλου να καταργήσει απόρρητες δαπάνες της Γραμματείας Επικοινωνίας μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Προφανώς πρόκειται για συνωνυμία η υπογραφή στα παρακάτω έγγραφα που σας κοινοποιώ. Διότι οι παρακάτω αποφάσεις του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους οι οποίες υπογράφονται από τον «αναρμόδιο» κατά την απάντησή του κ. Σαχινίδη.

Όλες αυτές οι αποφάσεις αύξησης του προϋπολογισθέντος ποσού, της πίστωσης με κωδικό 0896, φέρουν την υπογραφή του υφυπουργού Οικονομικών κ. Σαχινίδη, ο οποίος δεν γνωρίζει ποιες ήταν οι πιστώσεις, ποιο ήταν το υπόλοιπο το 2009 που είχε περισσέψει από την κυβέρνηση Καραμανλή και αν υπήρξαν αποφάσεις αύξησής τους.

Συγκεκριμένα.

Έτος 2009. Υπουργός Εξωτερικών ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Στις 30/11 μαζεύουν ότι άφησε η κ. Μπακογιάννη και δέκα μέρες μετά στις 10/12 αυξάνουν τα κονδύλια κατά 15.000.000 ευρώ.
Δεκαπέντε εκατομμύρια για τις τελευταίες είκοσι μέρες του χρόνου.

Μιλάμε για μια περίοδο που όπως έχει αποδειχθεί ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη συμφωνήσει με τον κ. Στρος Καν για την υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ. Φρόντισε προφανώς να αφήσει εκτός περικοπών τις απόρρητες δαπάνες.

Βλέπετε επίσης το έγγραφο με ημερομηνία 23-2-2010, λίγο μετά από την συνέντευξη τύπου που έδωσε ο πρωθυπουργός και δήλωσε πως η ελληνική κυβέρνηση εδώ και καιρό έχει ζητήσει συνεργασία από το ΔΝΤ σε «τεχνικά ζητήματα» και ξεκαθάρισε πως δεν ήταν ιδέα του κ. Ρομπάι, της κ. Μέρκελ ή του κ. Σαρκοζί η εμπλοκή του ΔΝΤ, αλλά ο ίδιος το ζήτησε από τον κ. Στρος Καν- υποτίθεται πάλι για «τεχνική υποστήριξη».
Κοιτάξτε τη λίστα των εγγράφων «έχοντας υπʼ όψη».

Αυτή η εντολή έχει λάβει υπʼ όψη μόνο πράξεις απόδοσης αρμοδιοτήτων.

Βλέπετε πουθενά αν υπάρχει αίτημα από τον διατάκτη;

Ποιος ζητά αυτήν την αύξηση; Στα περισσότερα έγγραφα δεν υπάρχει.

Δηλαδή ο κ. Σαχινίδης δίνει λεφτά χωρίς να του τα ζητήσει κανείς;

Στο έγγραφο με ημερομηνία 23-3-2010, λίγες ημέρες πριν ο κ. Παπακωνσταντίνου στείλει επιστολή σε Ρεν, Τρισέ και Στρος Καν, ζητώντας διαβούλευση για τον καθορισμό των λεπτομερειών του μηχανισμού στήριξης (15-4-2010) και ένα μήνα πριν ο πρωθυπουργός από το Καστελόριζο βάλει τη χώρα σε αυτήν την περιπέτεια.
10.000.000 ευρώ αύξηση και ανάληψη του συνόλου των χρημάτων. Μόλις ένα εικοσιτετράωρο, πριν το συμβούλιο κορυφής που αποφάσισε να παρέμβει στην περίπτωση που η Ελλάδα το ζητήσει. Προφανώς κάτι ξέρανε.

Στο έγγραφο με ημερομηνία 18-5-2010, νέα αύξηση της πίστωσης, μόλις λίγες ημέρες μετά την ψήφιση του καταστροφικού μνημονίου (5-5-2010) και την υπογραφή της δανειακής σύμβασης από τον κ. Παπακωνσταντίνου (10-10-2010). Μία δανειακή σύμβαση που δεν την έχει κυρώσει ακόμα η Βουλή. Και εδώ θα παρατηρήσετε πως δεν υπάρχει στο έγγραφο ο διατάκτης. Πάλι ο κανείς ζητά λεφτά και φυσικά τα παίρνει.
Παρατηρήστε την πυκνότητα των αυξήσεων οι οποίες παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας με αποκορύφωμα την 28η Ιουλίου του 2010, όπου υπάρχουν τρία αλλεπάλληλα αιτήματα, την ίδια μέρα, με το συνολικό ποσό να ανέρχεται στα 5.700.000 ευρώ.
Τέλος, θα ήθελα να σταθώ στο έγγραφο με ημερομηνία 20 Σεπτεμβρίου του 2011. Πριν είκοσι περίπου μέρες.
Πρόκειται για κίνηση που γίνεται ενώ ήδη έχω καταθέσει ερώτηση και έχει προκύψει ζήτημα υπέρβασης των μυστικών απορρήτων. Αλλά στου κουφού τη πόρτα όσο θέλεις βρόντα…

Μεταφορά 8.000.000 ευρώ και διάθεση όλης της διαμορφωμένης πίστωσης η οποία μέχρι τις 20/9 είχε ήδη φτάσει 43.000.000.

Δηλαδή έχουμε, λίγο πριν την επισημοποίηση του κουρέματος του χρέους και των επονείδιστων όρων που θα το συνοδεύουν, άλλη μια υπέρογκη ανάληψη, προφανώς άνω των 10.000.000 από τις απόρρητες δαπάνες, αφού σήκωσαν τα 8 που μεταφέρανε συν αυτά που είχαν μείνει από τις αρχικά προϋπολογισθείσες δαπάνες των 34.150.000.

Και κλείνω με το ζήτημα κατά συρροή παραβίαση της νόμιμης διαδικασίας.

1ον Δεν υπάρχει αίτημα από διατάκτη. Παρά μια γενική διατύπωση περί «ανάγκης αντιμετώπισης απορρήτων δαπανών του υπουργείου εξωτερικών»

2ον Δεν υπάρχει όνομα του υπαλλήλου που διαχειρίστηκε την εντολή. Όπως υπάρχει στα υπόλοιπα έγγραφα. Μήπως επειδή κανείς δεν τόλμησε να βάλει την υπογραφή του;

Άρα το κρίσιμο ερώτημα είναι πως υπογράφει ο κος Σαχινίδης την εκταμίευση δημόσιου χρήματος χωρίς να υπάρχει αντίστοιχο αίτημα.

Ποιος τον πήρε τηλέφωνο και απαίτησε να δοθούν αυτά τα χρήματα χωρίς να υπάρχει εντολή;

Και Ρωτώ. Είναι σύννομες αυτές οι παραλείψεις; Είναι νόμιμες;

Τα υπόλοιπα έγγραφα, μπορείτε να τα ελέγξετε μόνοι σας. Εμείς θα σας υπενθυμίσουμε μόνο πως το μεγαλύτερο από το διάστημα στο οποίο αναφερόμαστε και σας δίνουμε στοιχεία, υπουργός Εξωτερικών είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου.

Και εν κατακλείδι : Δε ζητώ πλέον απαντήσεις ούτε από τον κο Σαχινίδη, ούτε από τον κο Λαμπρινίδη.

Ό,τι ήταν αυτοί να απαντήσουν το απάντησαν ή για την ακρίβεια το απέκρυψαν.

Τώρα είναι η ώρα του κ. Παπανδρέου να δώσει απαντήσεις, όχι σε μένα αλλά στον ελληνικό λαό.

Ο ελληνικός λαός που δοκιμάζεται σκληρά δικαιούται να ξέρει.

Έχω εμπιστοσύνη και σε εσάς και στα μέσα που εκπροσωπείτε.

Δικαιούται επίσης ο λαός να είναι βέβαιος ότι τηρείται ο νόμος σε σχέση με τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος.

Έχω εμπιστοσύνη και στους δημόσιους λειτουργούς και στην ελληνική δικαιοσύνη.

Δικαιούται τέλος ο λαός να έχει μια κυβέρνηση που να τον σέβεται και ένα πρωθυπουργό που να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του.

Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2011

Συζήτηση επίκαιρης ερώτησης Δημ. Παπαδημούλη σχετικά με την ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας



• Δ.Παπαδημούλης: «Γιατί η Εκκλησία, κατά δική της δήλωση, έδωσε το 2010 τέσσερις φορές λιγότερα απ’ ό,τι έδωσε πριν από δέκα χρόνια στο Δημόσιο ως φόρους;»

• Π. Οικονόμου: «Έρχεστε και μας φέρνετε ως επίκληση δήθεν όψιμου διαφωτισμού έναν αντικληρικαλισμό και επίθεση κατά της Εκκλησίας με αβάσιμα νομικά επιχειρήματα»

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης με επίκαιρη ερώτησή του προς τον Υπουργό Οικονομικών σχετικά με την ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας και μάλιστα σε περίοδο δημοσιονομικού εκτροχιασμού και σκληρής μονόπλευρης λιτότητας, έφερε το ζήτημα στην Ολομέλεια της Βουλής.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, τοποθετήθηκε ως εξής:

«Κύριε Υπουργέ, σε μια περίοδο δημοσιονομικού εκτροχιασμού και σκληρής μονόπλευρης λιτότητας για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, τις τελευταίες μέρες τα περισσότερα έγκυρα ευρωπαϊκά έντυπα επικρίνουν την Κυβέρνηση γιατί αφήνει στο απυρόβλητο τα φορολογικά προνόμια της Εκκλησίας. Και εξηγούμαι.

Από το 1945 υπάρχει ένας νόμος που λέει ότι το κράτος αναλαμβάνει τη μισθοδοσία των κληρικών η οποία κοστίζει στον προϋπολογισμό 220.000.000 ευρώ αλλά και η Εκκλησία αναλαμβάνει να δίνει στο κράτος το 25% των ακαθάριστων εσόδων της από τους ναούς.

Το ποσό αυτό αργότερα έγινε 35%. Ήρθε μία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2004 με το νόμο 3220 και το 35% το έκανε μηδέν, παραβιάζοντας και ανατρέποντας αυτό το νόμο. Λίγο μετά ήρθε μία κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με το νόμο 3295 και τη νομοθετική υποχρέωση της Εκκλησίας να δίνει φόρο 10% στα εισοδήματα από εμπορική εκμίσθωση γαιών και υποδομών, το έκανε κι αυτό μηδέν. Και λίγο μετά ήρθε μία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 2010 με το νόμο 3842 και είπε ότι ο ΦΠΑ που είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν όσοι ανεγείρουν νέες υποδομές δεν θα ισχύει στην περίπτωση των ακινήτων που εγείρονται για εμπορική δραστηριότητα της Εκκλησίας. Προσθέστε σε αυτό κι ένα νόμο του 1997, το Ν.2459 με τον οποίο απαλλάσσονται από φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας η Εκκλησία, οι ναοί, τα μοναστήρια.

Το ερώτημα μου, λοιπόν, είναι: Πόσα έσοδα χάνονται για το δημόσιο από τη διατήρηση αυτών των σκανδαλωδών και καταφανώς άδικων προνομίων που αναιρούν παλαιότερους νόμους του κράτους; Γιατί δεν επανέρχεστε τουλάχιστον να τηρήσετε ένα νόμο του 1945; Δεν πιστεύω τότε να ήταν κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και να είχε επιβάλει ακραίες αριστερές νομοθετικές ρυθμίσεις. Πόσο είναι το ύψος της εκκλησιαστικής περιουσίας, κινητής και ακίνητης;

Δεν μιλάμε για κάποιον που έχει λίγα. Η Εκκλησία, κύριε Πρόεδρε, είναι μετά το κράτος δεύτερος σε δύναμη και περιουσία ιδιοκτήτης ακίνητης γης. Μετέχει στο διοικητικό συμβούλιο μιας μεγάλης τράπεζας όπως είναι η Εθνική και οφείλει αυτήν την ώρα να δίνει το καλό παράδειγμα.

Δεν παραγνωρίζω το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας αλλά οι φορολογικές υποχρεώσεις της Εκκλησίας δεν αναιρούνται από την φιλανθρωπία. Άλλωστε οι δωρεές εκπίπτουν του φορολογητέου εισοδήματος. Να το πω πιο απλά. Τα συσσίτια δεν μπορούν να αναιρέσουν την υποχρέωση της Εκκλησίας να καταβάλλει φόρο όταν δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό τομέα.»

Την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών κ. Οικονόμου ο οποίος επικαλούμενος τις διατάξεις του νόμου 3842/2010 δήλωσε η ευνοϊκή μεταχείριση της Εκκλησίας δεν είναι πραγματικό γεγονός αλλά εσφαλμένη κρίση του κ. Παπαδημούλη.

Ο κ. Υπουργός δήλωσε ότι φορολογούνται όλα τα ακίνητα της Εκκλησίας με 3 τοις χιλίοις και τα εισοδήματα από αυτά με 20%. Ισχυρίστηκε μάλιστα ευθαρσώς ότι από το 2010 και μετά τα δημόσια έσοδα από την περιουσία της Εκκλησίας είναι προφανώς αυξημένα, δηλαδή η Εκκλησία πληρώνει για την ίδια περιουσία από το 2010 και μετά περισσότερα.

Ο Δ. Παπαδημούλης στη δευτερολογία του, επικαλούμενος τα επίσημα στοιχεία της στοιχεία της Οικονομικής Διεύθυνσης της Εκκλησίας για το 2010 διέψευσε με εμφαντικό τρόπο τους ισχυρισμούς του κ. Οικονόμου. Σύμφωνα με την επίσημη εκκλησία της Ελλάδος, κατέβαλε για το 2010 φόρο εισοδήματος 2,5 εκατ. ευρώ. Σχεδόν 5 φορές λιγότερα απ’ αυτά που πλήρωνε το 2003 (10.250.000 εκατ. ευρώ)!

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζοντας την εγκύκλιο του Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιου το 2004, τεκμηρίωσε ότι τμήμα της Εκκλησίας παρακινείται ανεπίσημα σε φοροδιαφυγή με την ανοχή της Πολιτείας.

Τέλος, κατηγόρησε την κυβέρνηση για ανικανότητα στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην ικανοποίηση του κοινού αισθήματος περι φορολογικής δικαιοσύνης, διότι η πολιτική της εξυπηρετεί σκοπιμότητες και εφαρμόζεται επιλεκτικά.

ΔΠ: «Δυστυχώς, κύριε Οικονόμου, οι αριθμοί σας διαψεύδουν. Σύμφωνα με στοιχεία της Οικονομικής Διεύθυνσης της Εκκλησίας για το 2010 επιβεβαιώνεται η καταβολή φόρων εισοδήματος ύψους 2.500.000 ευρώ μόνο. Τα λέει αυτά η ίδια η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδας. Δεν είναι περισσότεροι από τους φόρους που πλήρωνε παλαιότερα. Το 2000 –πάλι Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ- πλήρωσε 8.200.000 ευρώ. Το 2001 πλήρωσε 9.000.000 ευρώ, το 2002 9.900.000, το 2003 10.250.000, το 2004 6.500.000. Τώρα πληρώνει τρεις έως πέντε φορές λιγότερο σύμφωνα με την ίδια. Πού είναι, λοιπόν, η αύξηση της φορολογίας;

Οι αριθμοί σάς διαψεύδουν και προδίδουν μείωση της φορολογίας και αυτή οφείλεται σε δύο λόγους. Πρώτον, στο γεγονός ότι εσείς και η Νέα Δημοκρατία, με τους νόμους που σας ανέφερα, καταργήσατε φορολογία και στην εκμίσθωση γαιών και ακινήτων και στη φορολόγηση ακαθάριστων εσόδων, όπως και έναν νόμο εξήντα ετών που έλεγε: «Θα πληρώνουμε τους ιερείς μέσω του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά θα μας δίνετε ένα μέρος των εσόδων».

Επιπλέον, αφήνετε μία κατάσταση φοροδιαφυγής -πέραν της νόμιμης που θεσμοθετείτε- παράνομης και την ανέχεστε, γιατί το ράσο έχει δύναμη και «μαυρίζει» στις εκλογές και τρέμετε και εσείς του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.

Θέλετε απόδειξη; Η εγκύκλιος στις 20 Απριλίου 2004 του γνωστού Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου -αυτού που θεωρεί ήρωα της δημοκρατίας τον χουντικό Ντερτιλή- δίνει οδηγίες στις εκκλησίες, που υπάγονται στη Μητρόπολή του, για να φοροδιαφεύγουν.

Τους λέει, λοιπόν, κύριε Οικονόμου, προσέξτε: «Στο πρακτικό καταμετρήσεως των εισπράξεων από τα έσοδα του λαού αναγράφεται μεν το σύνολο των εισπράξεων, αλλά την ίδια στιγμή το συνολικό χρηματικό ποσό διαχωρίζεται σε δύο κατηγορίες, ποσοστό 10% ως τακτικά έσοδα και το υπόλοιπο ποσοστό 90% ως έσοδο εκ δωρεών». Δηλαδή, το μυστικό είναι να κρύψουν ως δωρεές για να μη φορολογηθεί το 90%.

Στη συνέχεια ο κ. Αμβρόσιος με βούλα και υπογραφή δίνει την εξής εντολή στους παπάδες που διευθύνει: «Τα πάσης φύσεως ανεπίσημα, δεύτερα και μυστικά λογιστικά βιβλία καταργούνται οριστικά και αμετάκλητα».

Δεν σας φθάνει αυτό το παράδειγμα; Να σας δώσω και δεύτερο παράδειγμα. Η Ιερά Μονή Φιλοθέου, η κατά δήλωσή της φτωχότερη μονή του Αγίου Όρους, αγόρασε το 2005 έναν σταθμό αυτοκινήτων, κύριε Πρόεδρε, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Αν εφορολογείτο, όπως όλοι οι άλλοι, γι’ αυτήν την εμπορική δραστηριότητα που δεν έχει καμία σχέση με το Θεό και τα θεία –business είναι- θα έπρεπε να πληρώσει φόρο 203.500 ευρώ. Ξέρετε πόσο πλήρωσε, με τους νόμους που φτιάχνετε εσείς και η Νέα Δημοκρατία; Μηδέν!

Η ίδια Μονή δήλωσε το 2010, με Κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ., –γιατί προηγουμένως ήταν κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας- καθαρά έσοδα από εκμίσθωση ακινήτων 2.255.000 ευρώ και κάτι ψιλά. Ξέρετε πόσο πλήρωσε γι’ αυτά ως φόρο στο Ελληνικό Δημόσιο; Πλήρωσε 83.000 ευρώ! Αν ήταν ο οποιοσδήποτε άλλος, ξέρετε πόσο θα έπρεπε να πληρώσει; 564.000 ευρώ.

Επανέρχομαι, λοιπόν, σ’ αυτό που αποφύγατε όπως ο διάολος το λιβάνι και μου λέγατε οτιδήποτε άλλο:

Πόσα έσοδα χάνει το Δημόσιο με αυτούς τους νόμους που διατηρούν αυτά τα σκανδαλώδη φορολογικά προνόμια;

Γιατί η Εκκλησία, κατά δική της δήλωση, έδωσε το 2010 τέσσερις φορές λιγότερα απ’ ό,τι έδωσε πριν από δέκα χρόνια στο Δημόσιο ως φόρους;

Τι θα κάνετε για να εμπνεύσετε ένα αίσθημα φορολογικής δικαιοσύνης, ότι βάζετε τα πράγματα σε μια δίκαιη κατεύθυνση και ότι η πολιτική σας δεν υπαγορεύεται από σκοπιμότητες;

Οι πάντες σας φωνάζουν ότι οι πλούσιοι δεν έχουν βάλει το χέρι στην τσέπη, ότι η φοροδιαφυγή κάνει «πάρτι» κι ότι γδέρνετε μόνο τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Μπορείτε να απαντήσετε σ’ αυτά με στοιχεία και επιχειρήματα;»

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών στην δευτερολογία του, κατηγόρησε τον κ. Παπαδημούλη ότι έχει εμμονές και επιμένει να κινείται «έξω από τα πράγματα».

Ο κ. Οικονόμου αρνήθηκε ότι τα μέτρα λιτότητας που λαμβάνει η κυβέρνηση είναι μονόπλευρα, ισχυρίστηκε ότι τα αυξημένα φορολογικά έσοδα τον Ιούλιο και τον Αύγουστο οφείλονται στην πάταξη της φοροδιαφυγής.

Αποφεύγοντας να απαντήσει στα αδιάσειστα στοιχεία που ο κ. Παπαδημούλης επικαλέστηκε αρκέστηκε να εξαπολύσει μια φραστική επίθεση στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ τον οποίο και κατηγόρησε για αντικληρικαλισμό, επίθεση κατά της Εκκλησίας και όψιμο διαφωτισμό.

Το απόσπασμα της δευτερολογίας του κ. Οικονόμου είναι χαρακτηριστικό:

«[...]καταφεύγετε στο τέλος σ' αυτό που κάνετε σήμερα, δηλαδή σε έναν αντικληρικαλισμό εισαγόμενο από τη δύση, ο οποίος πραγματικά είναι τρομακτικός. Έρχεστε δηλαδή με καταγωγή εκ της Εσπερίας και φέρνετε μία φρασεολογία ότι ξένα δημοσιεύματα στη LE ΜΟΝDE, από εδώ, από εκεί…

Για ποιον μιλάτε, για τον φονταμενταλισμό της δύσης και τον ιμπεριαλισμό το θρησκευτικό που επετεύχθη στην Ανατολή; Και έρχεστε και μας φέρνετε ως επίκληση δήθεν όψιμου διαφωτισμού έναν αντικληρικαλισμό και επίθεση κατά της Εκκλησίας με αβάσιμα νομικά επιχειρήματα. Διότι εγώ σας μίλησα με διατάξεις που έχουν ψηφιστεί στην Αίθουσα αυτή.

Κοιτάξτε, κάνετε ό,τι θέλετε αλλά και οι συνέπειες θα είναι αυτές που θέλετε εσείς. Μη διαμαρτύρεστε μετά σε άλλους ότι φταίνε γι’ αυτά που θα πάθετε. Θα πάθετε αυτά τα οποία δικαιούστε.»

ΕΚΚΛΗΣΗ 13 ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΩΝ ΓΙΑ ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!




ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ, ΜΕΤΑΞΥ ΑΛΛΩΝ ΟΙ: Μ. ΓΛΕΖΟΣ, Μ. ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, Τ. ΜΠΕΝΑΣ, Ε. ΜΠΙΤΣΑΚΗΣ και Μ. ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ!

ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ:

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε πρωτοφανείς και δραματικές εξελίξεις.Διακυβεύεται το παρόν και το μέλλον της ως ανεξάρτητης και βιώσιμης χώρας. Κατά συνέπεια, το πρόβλημα της είναι σήμερα πρόβλημα επιβίωσης. Πρόβλημα εθνικό και όχι απλώς πρόβλημα χρέους.

Η απαίτηση των δανειστών να οδηγηθεί η χώρα σε συντεταγμένη χρεοκοπία με στόχο την αδιάκοπη πληρωμή των τόκων και των χρεολυσίων, και με συνέπεια τη στάση πληρωμών στο εσωτερικό, σε συνδυασμό με την απαίτηση να τους δοθεί ως αντιπαροχή ο δημόσιος πλούτος, υποθηκεύει την ανεξαρτησία της χώρας και την επιβίωση του ελληνικού λαού.

Εμείς, αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, αναλογιζόμενοι τις ιστορικές στιγμές που περνάει η χώρα μας, συναντηθήκαμε στην Αθήνα και συμφωνήσαμε ότι παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται σήμερα υπό στρατιωτική κατοχή, εντούτοις, 70 χρόνια μετά την ίδρυση του ΕΑΜ, βρίσκεται ξανά μπροστά σε αντίστοιχου ιστορικού μεγέθους τραγωδία. Σήμερα διακυβευέται η εθνική ανεξαρτησία, καταπατείται το Σύνταγμα και υποθηκεύεται η επιβίωση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού.
Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ιστορία, απέναντι σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι, αλλά και απέναντι στον εαυτό μας, απευθυνόμαστε στις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που ελπίζουν σε ένα διαφορετικό μέλλον από το ζοφερό του Μνημονίου και καλούμε σε κοινόν αγώνα με στόχο:

* την άμεση απεμπλοκή της χώρας από το Μνημόνιο και την εκδίωξη της Τρόικας.
* την ανάκτηση και την κατοχύρωση της εθνικής κυριαρχίας.
* την αναδιανομή του πλούτου υπέρ αυτών που τον δημιουργούν και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
* τον ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της χώρας μας.

Κατά συνέπεια:

Καλούμε τους Έλληνες πατριώτες να απεγκλωβιστούν από τον δογματισμό και την καταστροφική πολιτική των δύο κομμάτων εξουσίας, τα οποία είναι δέσμια της πολιτικής μας εξάρτησης και των συμφερόντων του ελληνικού και του ξένου κεφαλαίου.

Καλούμε τους Έλληνες πατριώτες που συναισθάνονται την ευθύνη και την ανάγκη για κοινό αγώνα για τη σωτηρία της ελληνικής κοινωνίας από τη λαίλαπα της Τρόικας και του Μνημονίου, σε αγωνιστική συνεργασία με άμεσο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του Μνημονίου και την αλλαγή των συσχετισμών και πολιτικών δυνάμεων, ώστε η λαϊκή πλειοψηφία να επιβάλει την αλλαγή της διακυβέρνησης και της πορείας της χώρας. Καλούμε σε αγώνα για μια κυβέρνηση σωτηρίας της πατρίδας. Για μια κυβέρνηση που θα φέρει το λαό στην εξουσία."

Αθήνα, 11 Οκτωβρίου 2011



Υπογράφουν:

Βαρδής Βαρδινογιάννης (πρόεδρος της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων -ΕΔΙΑ, γνωστός για την αντιστασιακή του δράση στην Κατοχή και ένας από τους 27 κομμουνιστές -δραπέτες από τις φυλακές Βούρλων της Δραπετσώνας, το 1955, 33χρονος φοιτητής νομικής τότε), ο Μανώλης Γλέζος (σύμβολο του αγώνα κατά των Γερμανών στην Κατοχή , στέλεχος της Αριστεράς, υπήρξε βουλευτής της ΕΔΑ), ο Νίκος Γουργιώτης (δημοσιογράφος, αγωνιστής της εθνικής αντίστασης, δεκαέξι χρόνια πολιτικός κρατούμενος, έζησε για δεκαοχτώ χρόνια με άλλο όνομα), Βούλα Δαμιανάκου (λογοτέχνις και μεταφράστρια, είχε στενή συνεργασία με τον Βασίλη Ρώτα και πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, το όνομά της συνδέθηκε με την υπόθεση Οτσαλάν, μια και μετά την παράνομη είσοδο του Κουρδου ηγέτη στην Ελλάδα το 1999, τον φιλοξένησε σπίτι της), Βάσω Θανασέκου (μετείχε στην Εθνική Αντίσταση, στις εκλογές του 1956 εκλέχτηκε βουλευτής της ΕΔΑ), Μίκης Θεοδωράκης (εξορίες, φυλακίσεις, αγώνες, μουσικοσυνθέτης).

Επίσης υπογράφουν οι: Θεόδωρος Καλλίνος (αξιωματικός του ελληνικού στρατού που ως διοικητής λόχου στην επίθεση των Γερμανών στην Ανατολική Μακεδονία δεν παραδόθηκε και με όλο τον Λόχο πήγε στην Κρήτη όπου πολέμησαν, γνωστός ως καπετάν Αμάρμπεης, υπήρξε διοικητής της 16ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ, σήμερα είναι 97 ετών), Μαρία Καραγιώργη (συγγραφέας, χήρα του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ, δημοσιογράφου και διευθυντή του «Ριζοσπάστη» Κώστα Καραγιώργη) Παναγιώτης Κατερίνης (μετείχε στην εθνική αντίσταση, υπήρξε βουλευτής της ΕΔΑ), Ελένη Μπενά (εξελέγη το 1958 βουλευτής της ΕΔΑ), Τάκης Μπενάς (ιστορικό στέλεχος της ανανεωτικής Αριστεράς, γραμματέας της Νεολαίας ΕΔΑ και της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη), Ευτύχης Μπιτσάκης (πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση από τις τάξεις της ΕΠΟΝ, στη διάρκεια του εμφυλίου καταδικάστηκε σε πολυετή φυλάκιση για την πολιτική του δράση, είναι πανεπιστημιακός), Γιώργος Τσαπόγας (αγωνιστής της ΕΑΜικης αντίστασης, καπετάνιος του ΕΛΑΣ, με φυλακίσεις και εξορίες, παλαίμαχος δημοσιογράφος).

ΕΛΛΑΔΑ - ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ




Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, δρ. οικονομικών επιστημών

Η κρίση υπερχρέωσης που βιώνει ο ελληνικός λαός και συνολικά η ελληνική κοινωνία, αποτελεί προϊόν της γενικευμένης κρίσης του συστήματος και ειδικότερα του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού, καθώς επίσης κρίση της «οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης» (ΟΝΕ) και του ενιαίου νομίσματος - ευρώ. Αν σε προηγούμενες οικονομικές κρίσεις ο ελληνικός καπιταλισμός είχε κάποια περιθώρια προσαρμογής, σήμερα στα πλαίσια της ευρωζώνης τα περιθώρια έχουν στενέψει πάρα πολύ, ενώ ο βρόγχος των αλλεπάλληλων «Μνημονίων», επιτείνουν την ύφεση, οδηγώντας τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού στη φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση.

1. ΤΟ ΣΑΘΡΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ - ΕΥΡΩ

Ειδικότερα η πρόσδεση των περιφερειακών οικονομιών της ΕΕ στο άρμα του «ενιαίου νομίσματος» αποδείχτηκε καταστροφική, ενώ αντίθετα ήταν επωφελής για τις ισχυρές οικονομίες ιδιαίτερη τη Γερμανία. Τα αυξανόμενα εμπορικά ελλείμματα στις πρώτες έγιναν πλεονάσματα στις δεύτερες. Οι κυριότερες πηγές αύξησης του δημοσίου χρέους (ελλείμματα δημοσιονομικής διαχείρισης και εμπορικού ισοζυγίου) πήραν λόγω ευρωζώνης νέες διαστάσεις. Από την άλλη οι υποσχέσεις για «οικονομική σύγκλιση» των περιφερειακών οικονομιών προς εκείνες του κέντρου, έμειναν απλές διακηρύξεις, με τα ελάχιστα κονδύλια περιφερειακής ανάπτυξης που διέθεσαν. Η δράση του νόμου της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης μεταξύ χωρών και περιοχών, διεύρυνε το χάσμα «κέντρου» και «περιφέρειας» στα πλαίσια της ευρωζώνης.


Κατά συνέπεια χωρίς ριζική αλλαγή της αρχιτεκτονικής της ΟΝΕ και των συντεταγμένων της οικονομικής πολιτικής, τα όποια μέτρα μείωσης των δημοσίων ελλειμμάτων για δημιουργία «πρωτογενών πλεονασμάτων» έχουν οριακά αποτελέσματα και συνοδεύονται από τεράστιο κοινωνικό κόστος. Οι τάσεις υπερχρέωσης των περιφερειακών οικονομιών τροφοδοτείται ασταμάτητα λόγω του χάσματος ανταγωνιστικότητας. Ο μόνος τρόπος προσωρινής βελτίωσης της, στα πλαίσια της ευρωζώνης, είναι η εισοδηματική πολιτική, δηλ. η μείωση του εργατικού κόστους με δραστικές περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών δαπανών, «ελαστικοποίηση» εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων. Ακόμα και στην υποθετική περίπτωση διαγραφής όλου του δημόσιου χρέους, με παραμονή στην ευρωζώνη και τις σημερινές δομές και πολιτικές, θα είχαμε μετά από δέκα χρόνια και πάλι πρόβλημα υπερχρέωσης. Άρα το εφαρμοζόμενο μοντέλο εξόδου από την κρίση, εκτός από κοινωνική «αντεπανάσταση», συνεπάγεται και απροσδιορίστου διάρκειας οικονομική παρακμή.

2. ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΣΕ ΟΦΕΛΟΣ ΤΙΝΟΣ;

Η επιλογής της «συντεταγμένης» ή «ελεγχόμενης» ή «επιλεκτικής» χρεοκοπίας, είναι πολιτική μείωσης της υπερχρέωσης, με διασφάλιση των συμφερόντων των πιστωτών και αποφυγή κατάρρευσης του ευρώ σε όφελος των ισχυρών της ευρωζώνης και του χρηματιστικού κεφαλαίου. Αντίθετα για τον ελληνικό λαό σημαίνει αλλεπάλληλα «Μνημόνια», «χαράτσια» και θυσίες. Πρόκειται για συνειδητό σχέδιο «δήμευσης» του λαού και αποικιοποίησης της χώρας με δύο κυρίως τρόπους. Πρώτον, ξεπούλημα και λαφυραγώγηση όλης της δημόσιας περιουσίας και δεύτερον, κοινωνική «κατεδάφιση» και ληστεία εισοδήματος και αποταμιεύσεων του ελληνικού λαού, ιδιαίτερα μισθωτών-συνταξιούχων. Αν οι κυρίαρχες ελίτ των Βρυξελλών μιλούν σήμερα για ανάγκη «διαγραφής» 50-60% του δημόσιου χρέους (δηλ. από 360 δις € σε 180 δις €), στην ουσία δεν αποσκοπούν να «διαγράψουν» τίποτα αφού σχεδιάζουν να τα πάρουν αλλιώς, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποφύγουν το «ντόμινο» χρεοκοπιών και κατάρρευσης του ευρώ.


Ειδικότερα με το σχέδιο «Εύρηκα» επιδιώκουν την ανάληψη όλης της εμπορεύσιμης δημόσιας περιουσίας (ύψους 125-130 δις €) από ξένη εταιρία με έδρα το Λουξεμβούργο, για την αποπληρωμή του χρέους, ενώ μέσα από το αναθεωρημένο «μεσοπρόθεσμο» επιβάλλουν σε μισθωτούς-συνταξιούχους, μεγάλες εισοδηματικές «αφαιμάξεις» που ξεπερνούν στα επόμενα χρόνια τα 50 δις €. Δηλ. 180 δις € σύνολο. Στην ουσία χρεοκοπούν τον ελληνικό λαό και αρπάζουν τη δημόσια περιουσία για χάρη των πιστωτών και της ευρωζώνης. Οι αστικές δυνάμεις της χώρας και οι ποικίλων αποχρώσεων «πρόθυμοι», μαζί και τα «παπαγαλάκια» των media, υπερασπίζονται με ταξική συνέπεια και σκληρότητα τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, παρέχοντας πολύμορφη στήριξη στα μέτρα της «τρόϊκας» και του θλιβερού θιάσου της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Γιυτό έχουν κάνει σύνθημα τους την παραμονή «πάση θυσία» στην ευρωζώνη, σύνθημα που δυστυχώς υιοθετείται, σιωπηρά ή ανοιχτά, κι από δυνάμεις στο χώρο της Αριστεράς.

3. ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΣΕ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ο ελληνικός λαός, αμήχανος, φοβισμένος αλλά και οργισμένος, αναρωτιέται αν υπάρχει εναλλακτική διέξοδος, τουλάχιστον λιγότερη επώδυνη από τη σημερινή; Απαντάμε κατηγορηματικά ΝΑΙ! Υπάρχει ασύγκριτα καλύτερη διέξοδος, με λιγότερες θυσίες και την εξασφάλιση ταυτόχρονα του δικαιώματος «αποφασίζειν» του λαού, ανοίγοντας ελπιδοφόρους δρόμους στη νέα γενιά και στην ελληνική κοινωνία. Είναι η λύση της «αθέτησης πληρωμών» του χρέους, ανατροπής των «Μνημονίων» και των σχεδίων δήμευσης του λαού, με αποδέσμευση από την ευρωζώνη και το ευρώ, εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών, επιστροφή στο δημόσιο των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ και επέκταση τους σε στρατηγικούς τομείς, ανορθωτικό πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης, αύξηση απασχόλησης, δραστική μείωση ανεργίας, αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου, ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση, αύξηση κοινωνικών δαπανών, στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών - συντάξεων, φροντίδα στο περιβάλλον, ισότιμες και αμοιβαία επωφελείς οικονομικές σχέσεις με όλες τις χώρες, κά. Πρόκειται για λύση που συνοδεύονται απαραίτητα από μια κυβέρνηση των ριζοσπαστικών-αριστερών δυνάμενων που θα την υλοποιήσει.

Αυτήν την εναλλακτική λύση οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος κάνουν προσπάθεια αποσιώπησης, απαξίωσης και στρέβλωσης, με όπλα την παραπληροφόρηση, την κινδυνολογία και τον εκφοβισμό. Χαρακτηρίζουν την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως «εθνική αναδίπλωση», «φυγή από την προηγμένη Ευρώπη», «κοινωνική οπισθοδρόμηση», «εθνική καταστροφή», κά. Την ίδια στιγμή υπερασπίζονται και εξωραΐζουν τις πρωτοφανείς δεσμεύσεις του «Μνημονίου» για «αμετάκλητη παραίτηση από κάθε ασυλία στη δημόσια περιουσία» που της παρέχει η εθνική κυριαρχία.! Οπωσδήποτε η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν είναι περίπατος και περιέχει αντιφατικές όψεις, θετικές και αρνητικές. Περιέχει προκλήσεις αλλά και δυνατότητες. Από πολιτική άποψη υπό τις παρούσες συνθήκες, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα σημαίνει πρώτα απ' όλα ανάκτηση του δικαιώματος χάραξης οικονομικής πολιτικής και υπεράσπισης των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της χώρας. Από οικονομική άποψη, η επιστροφή στη δραχμή και η υποτίμηση της γύρω στο 30-40%, επηρεάζει αντιφατικά τις εξωτερικές συναλλαγές. Οι εισαγωγές γίνονται μεν ακριβότερες αλλά ταυτόχρονα μειώνονται σε όφελος της ντόπιας παραγωγής, ενώ ενισχύονται οι εξαγωγές τονώνοντας αντίστοιχα την απασχόληση και την αύξηση του εγχώριου ΑΕΠ. Το ίδιο ισχύει με το τουριστικό συνάλλαγμα και την εισροή επενδυτικών κεφαλαίων.

Από την άλλη, δάνεια και υποχρεώσεις, δημοσίου και επιχειρήσεων, ανατιμούνται σε εθνικό νόμισμα. Ωστόσο με τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανάκαμψη της εγχώριας παραγωγής, την αύξηση της απασχόλησης και του εθνικού εισοδήματος, τα κυριότερα προβλήματα μπορούν να αντιμετωπισθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ωστόσο τα πλεονεκτήματα από την ανάκτηση της συναλλαγματικής πολιτικής έχουν ορισμένα όρια. Για τη μακρόχρονη βελτίωση του εμπορικού ισοζυγίου, τη δραστική μείωση της ανεργίας, την αύξηση του εθνικού εισοδήματος, τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού, κά, απαιτείται οικονομική ανάπτυξη, αύξηση παραγωγικότητας, δικαιότερη κατανομή εισοδήματος, ορθολογική δημοσιονομική διαχείριση, κά. Αυτό σημαίνει συνολική στροφή στην ασκούμενη πολιτική με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες και το βιώσιμο περιβάλλον.

Ωστόσο η επιλογή αποδέσμευσης από το ευρώ και επιστροφής στο εθνικό νόμισμα, δεν αποτελεί τεχνοκρατική θεώρηση της σχέσης «κόστους-ωφέλειας», αλλά συνδέεται με το ζήτημα της λαϊκής κυριαρχίας, τις κατευθύνσεις οικονομικής πολιτικής και μελλοντικής προοπτικής της χώρας. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν είναι επιστροφή στην «παλιά» και εν πολλοίς «αμαρτωλή» δραχμή, αλλά επιστροφή στη «νέα» δραχμή που σηματοδοτεί μια νέα «πορεία», με την ανατροπή των κυρίαρχων πολιτικών και άνοιγμα του δρόμου στη σοσιαλιστική προοπτική της χώρας.

4. ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΟ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Η κρίση της ευρωζώνης επανέφερε στο προσκήνιο ένα παλιό ερώτημα για τη σχέση «εθνικού» και «υπερεθνικού» στη στρατηγική της Αριστεράς. Υπάρχουν απόψεις που θεωρούν ότι ο σοσιαλισμός σε μια χώρα, ιδιαίτερα σε χώρα της ΕΕ, είναι ανέφικτος και ότι ο μόνος δρόμος είναι να κινηθούν όλες μαζί σε αυτήν την κατεύθυνση. Πρόκειται κατά τη γνώμη μας για ανεδαφική προσέγγιση που προσδίδει στην ευρωζώνη και στην ΕΕ χαρακτηριστικά που δεν έχουν, ενώ ταυτόχρονα αμφισβητεί τις δυνατότητες της χώρας και του λαϊκού κινήματος να ακολουθήσουν δρόμους διαφορετικούς από τις κυρίαρχες επιλογές των αστικών δυνάμεων. Αν η ευρωζώνη είχε αποκτήσει ομοσπονδιακή συγκρότηση και η ολοκλήρωση είχε προσχωρήσει σε βάθος και πλάτος (πχ. κρατική συγκρότηση τύπου ΗΠΑ), σίγουρα τέτοιες απόψεις θα είχαν αντικειμενικό έδαφος στήριξης.
Ωστόσο στα σημερινά πλαίσια, δεν έχουμε υπάρχουν δεδομένα στην ευρωζώνη, πολύ περισσότερο που η «αρχιτεκτονική» της αποδείχτηκε σαθρή ακόμα και με όρους συστήματος. Επιπλέον οι ισχυρές χώρες, όπως η Γερμανία, πολιτεύονται με όρους «εθνικών συμφερόντων» και όχι με όρους «ευρωπαϊκών».

Κατά συνέπεια η άρνηση του «εθνοκεντρισμού» στο όνομα του «ευρωκεντρισμού» ή καλύτερα του «εθνικού δρόμου» στο όνομα του «ευρωπαϊκού», είναι ανεδαφική και δεν εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα. Ταυτόχρονα μια τέτοια θεώρηση δεν λαμβάνει υπ' όψιν την ανισόμετρη πολιτική ανάπτυξη του αριστερού κινήματος και δυνατότητα αξιοποίησης των «ασθενών κρίκων» του συστήματος για σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς. Η απόρριψη των ώριμων κοινωνικών αλλαγών σε μια χώρα, στο όνομα του «όλοι μαζί», οδηγεί ουσιαστικά το κίνημα σε αδιέξοδο. Αν στις σημερινές συνθήκες υπάρχουν πρόσθετες δυσκολίες να προχωρήσουν σοσιαλιστικοί μετασχηματισμοί σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, ακόμα δυσκολότερο είναι να ωριμάσουν ταυτόχρονα οι συνθήκες μετάβασης στο σοσιαλισμό και στις 17 χώρες της ευρωζώνης την....ίδια ώρα.! Αντίθετα ξεκινώντας από τους μετασχηματισμούς σε μια, δυο, τρεις κλπ χώρες, αυτοί μπορούν να λειτουργήσουν ως «επιταχυντής» των αλλαγών και στις άλλες χώρες.



5. ΤΑΞΙΚΟ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ, ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Μια άλλη εκδοχή αμφισβήτησης ριζοσπαστικών μετασχηματισμών σε μία χώρα, είναι η απόρριψη συνδυασμού του εθνικο-πατριωτικού στοιχείου με το ταξικό και το διεθνιστικό. Το εθνικό-πατριωτικό ερμηνεύεται ως εθνικιστικό και συνώνυμο των συμφερόντων της αστικής τάξης και του κεφαλαίου, παρ' ότι οι κυρίαρχες ελίτ έχουν επιλέξει από καιρό τον κοσμοπολίτικο δρόμο. Ωστόσο για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού (μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι αγρότες, μικρο-επιχειρηματίες, κά), πέρα από τα ταξικά, υπάρχουν και τα κοινά συμφέροντα που θίγονται από τις πολιτικές κυβέρνησης, «τρόϊκας» και ολιγαρχίας. Στη βάση αυτή μπορεί να οικοδομηθεί κοινό μέτωπο πάλης και να αναζητηθούν κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες για την ανατροπή του «Μνημονίου» και της «ελεγχόμενης πτώχευσης» που οδηγούν σε δήμευση του ελληνικού λαού, σε οικονομική παρακμή και μετατροπή της χώρας σε γερμανικό «προτεκτοράτο». Η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας, εκτός από ιστορικό βάθος, έχουν επίκαιρη διάσταση και αφορούν το σήμερα και αύριο της ελληνικής κοινωνίας. Κατά συνέπεια το «ταξικό» μπορεί να είναι συμβατό με το «εθνικό-πατριωτικό».

Αντίστοιχα μπορεί να είναι συμβατό και με το «διεθνιστικό». Αναπόσπαστο στοιχείο μιας πολυδιάστατης και ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής, είναι η ισότιμη και αμοιβαία επωφελής συνεργασία με όλες τις χώρες και ιδιαίτερα η αλληλεγγύη και κοινή δράση των εργαζόμενων. Το όραμα της ενωμένης Ευρώπης των λαών και των εργαζόμενων, διατηρεί την ιστορική του δυναμική, αλλά δεν έχει καμιά σχέση με την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και των επιλογών της Άγκελας Μέργκελ και Νικολά Σαρκοζί. Κατά συνέπεια η αλληλεγγύη και κοινή δράση των δυνάμεων της Αριστεράς εκτός από το εθνικό, μπορεί και πρέπει να προωθείται σε υπερεθνικό επίπεδο. Η παραμονή ωστόσο στην ευρωζώνη δεν προσθέτει πλεονεκτήματα, αλλά αντίθετα ενισχύει τη δύναμη των κυρίαρχων ελίτ σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Κατά συνέπεια η αποδυνάμωση, ανατροπή και κατάρρευσης της, μπορεί να γίνει απαρχή ανατροπής και υπέρβασης των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων σε κάθε χώρα και συνολικά στην ΕΕ με προοπτική το σοσιαλισμό.


* Ομιλία στην Ημερίδα πολιτικής & επιστημονικής προσέγγισης με θέμα: ''Η καπιταλιστική κρίση. Οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στη χώρα μας. Η δυνατότητα άλλου δρόμου''. (Πάντειο Πανεπιστήμιο, Σάββατο 8η Οκτώβρη 2011)

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για την έκθεση της τρόικα



Η έκθεση της τρόικα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η σκληρή, άδικη και καταστροφική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση και περισσότερα μέτρα, οδηγώντας στην ολοκλήρωση της κοινωνικής και οικονομικής χρεωκοπίας.

Η απόφαση δε, για ξεπούλημα δημόσιου πλούτου με αντίτιμο 35 δις μέχρι το 2014, ξεπερνάει τα όρια της κοινοβουλευτικής θητείας μιας ούτως ή άλλως απονομιμοποιημένης, στη συνείδηση του κόσμου, κυβέρνησης.

Το συνεχές και επαναλαμβανόμενο «σίριαλ» του μαρτυρίου της σταγόνας με τις εκθέσεις της τρόικα και τα εκβιαστικά διλήμματα από πλευράς κυβέρνησης για τις δόσεις, πρέπει να σταματήσει.

Η μόνη λύση είναι η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία ώστε να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός για το μέλλον του.

To Γραφείο Τύπου

Επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο., Αλέξη Τσίπρα, προς τον Πρωθυπουργό με θέμα: Προκλητική ασυλία της φοροδιαφυγής. Λίστα μεγαλοοφειλετών του δημο


Επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο., Αλέξη Τσίπρα, προς τον Πρωθυπουργό με θέμα: Προκλητική ασυλία της φοροδιαφυγής. Λίστα μεγαλοοφειλετών του δημοσίου και φορολόγηση καταθέσεων στις Τράπεζες τις Ελβετίας

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει την σταθερή επιλογή της να λεηλατεί το εισόδημα μισθωτών, συνταξιούχων, μικρομεσαίων και ανέργων με ολοένα και πιο δυσβάστακτους φόρους, ως μοναδική επιλογή για το συμμάζεμα του δημοσιονομικού ελλείμματος. Την ίδια στιγμή, αφήνει τους μεγαλοεισοδηματίες να διατηρούν δεκάδες φοροαπαλλαγές, να αποφεύγουν προκλητικά την δήλωση των εισοδημάτων και των κινητών περιουσιών τους και να μεταφέρουν τις αφορολόγητες αποταμιεύσεις τους στις τράπεζες της Ελβετίας.

Ο πρώην υφυπουργός οικονομικών κος Κουσελάς αποκαλύπτει την ύπαρξη λίστας μεγαλοοφειλετών του δημοσίου που πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων, ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση αδρανεί προκλητικά να διεκδικήσει το άνοιγμα των λογαριασμών Ελλήνων καταθετών στις Ελβετικές τράπεζες, που σύμφωνα με δημοσιεύματα αφορούν αστρονομικά ποσά.

Επειδή για άλλη μία φορά καλείται ο λαός μας σε εξοντωτικές θυσίες, ενώ τα μεγάλα εισοδήματα, η μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία, οι μεγαλοκαταθέτες στο εσωτερικό και το εξωτερικό, μένουν στο απυρόβλητο,

Επειδή το αίτημα να πληρώσουν οι πλούσιοι δεν είναι τόσο γενικόλογο και αφηρημένο όπως η κυβερνητική προπαγάνδα επιθυμεί να παρουσιάσει,

Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός

Σκοπεύει να δώσει στην δημοσιότητα την λίστα των 3800 οφειλετών του δημοσίου, με χρέη άνω του 1000000 ευρώ, στην οποία αναφέρθηκε ο πρώην υφυπουργός του, αφήνοντας υπονοούμενα ότι πετάχτηκε στα σκουπίδια με άνωθεν εντολή;
Σκοπεύει να δώσει στη δημοσιότητα το cd με τα ονόματα των Ελλήνων μεγαλοκαταθετών στις Ελβετικές Τράπεζες, που είχε προαναγγελθεί πως βρίσκεται στη κατοχή του Υπουργείου Οικονομικών;
Σκοπεύει να διεκδικήσει με κάθε νόμιμο τρόπο –όπως άλλωστε με επιτυχία έπραξαν οι ΗΠΑ για Αμερικανούς φοροφυγάδες- την άρση του απορρήτου όσων Ελλήνων έχουν καταθέσεις στην Ελβετία, ώστε να ελέγξει το πόθεν έσχες τους και να τους φορολογήσει;
Σκοπεύει να προχωρήσει σε συμφωνία με την Ελβετική κυβέρνηση, αντίστοιχη αυτών που έπραξαν ήδη η Γερμανία και η Βρετανία, για τη φορολόγηση- και μάλιστα με υψηλό συντελεστή από 19% έως 34%- των καταθέσεων Ελλήνων πολιτών που βρίσκονται σε μυστικούς λογαριασμούς σε Ελβετικές τράπεζες;»
Ο ερωτών βουλευτής

Αλέξης Τσίπρας

Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Π.Κ. ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ & ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ



ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Χαιρετίζουμε και συμπαρατασσόμαστε στον δίκαιο και ελπιδοφόρο αγώνα των μαθητών, που -στη χειρότερη σχολική χρονιά των τελευταίων 50 χρόνων –ΠΑΛΕΥΟΥΝ και ΑΠΑΙΤΟΥΝ:
- ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΩΡΕΑΝ και ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ,
- ΑΥΞΗΣΗ των κονδυλίων για την ΠΑΙΔΕΙΑ
Καλούμε τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τον λαό του δήμου μας, να σταθούν στο πλάι των μαθητών και να μην υποχωρήσουν σε τυχόν πιέσεις και διώξεις.
Κανείς να μην υποταχθεί στη λογική που θέλει τα παιδιά μας "ΑΒΟΥΛΑ" και "ΠΕΙΘΑΡΧΗΜΕΝΑ" στην ίδια εξουσία που καταπιέζει αφόρητα κι εμάς τους ίδιους. Πρόκειται για την αντιδραστικότερη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση των μεταπολιτευτικών χρόνων που οδηγεί με την πολιτική της τον λαό και την νεολαία μας σε πνευματική και υλική εξαθλίωση.

Π.Κ. ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ & ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ

Εκ του Γραφείου Τύπου,
6-10-2011

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τις αποφάσεις της κυβερνητικής επιτροπής για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας


Η κυβέρνηση με τις σημερινές αποφάσεις της, σε συμφωνία με την τρόικα, έδωσε ακόμα δυο θανάσιμα χτυπήματα στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και στους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Με τη διετή αναστολή της επέκτασης των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας δημιουργεί στον ίδιο κλάδο εργαζόμενους δυο ταχυτήτων, αυτούς για τους οποίους θα ισχύουν και τους άλλους στους οποίους δεν θα ισχύουν οι κλαδικές συμβάσεις και θα παίρνουν πολύ μικρότερους μισθούς.

Με τη δυνατότητα που δίνεται να υπογράφονται επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας από τον εργοδότη με τα 3/5 των εργαζομένων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με τις οποίες θα προβλέπονται μειώσεις μισθών, λύνονται τα χέρια των επιχειρήσεων να κάνουν ό,τι θέλουν εκβιάζοντας με απολύσεις τους μεμονωμένους εργαζόμενους.

Τελικός στόχος της κυβέρνησης και της τρόικας είναι η πραγματοποίηση του διαχρονικού ονείρου του κεφαλαίου για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την πλήρη επικράτηση των ατομικών, ώστε να αντιμετωπίζουν τον κάθε εργαζόμενο μόνο του και όχι μέσω του συνδικάτου του.

Η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου πρέπει με τους αγώνες του λαού να ανατραπεί, πριν μετατρέψει τη χώρα όσον αφορά στους μισθούς και στις εργασιακές σχέσεις όχι σε Ινδία, αλλά σε Πακιστάν.

To Γραφείο Τύπου

Τρίτη 4 Οκτωβρίου 2011

"Εμείς", "Αυτοί" και οι δανειστές "τους"




02/10/2011 ΑΥΓΗ
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ



Η επιλογή των λέξεων δεν είναι ποτέ αθώα, ιδιαίτερα στον δημόσιο λόγο. Οι λέξεις είναι φορείς ιδεολογικών παραστάσεων και των πρακτικών που διαπλέκονται με αυτές. Ακόμα περισσότερο, επειδή ακριβώς «οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες» (Μαρξ - Ένγκελς, Η Γερμανική Ιδεολογία, MEW τ. 3, σ. 46), οι λέξεις συχνά μάς επιβάλλονται ως «προφάνειες», πάνω στις οποίες καλούμαστε κατόπιν να οικοδομήσουμε τα δικά μας επιχειρήματα. Τότε όμως τα επιχειρήματα θα είναι ήδη υπονομευμένα από την κυρίαρχη ιδεολογία, που σημαίνει ότι και τα πολιτικά μας συμπεράσματα θα εγκλωβίζονται στα διλήμματα που θέτουν οι αστικές στρατηγικές επιλογές.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της περιόδου είναι η φιλολογία γύρω από το χρέος του ελληνικού Δημοσίου, όταν παρουσιάζεται με φράσεις όπως «πόσα χρωστάμε στους δανειστές μας»: Ο λόγος αυτός αναπλάθει ένα εθνικό «εμείς», που «χρωστάμε» σε «δανειστές» «έξω από μας», άρα «ξένους», και το πολιτικό επίδικο μοιάζει να αφορά ένα ζήτημα «εθνικής σύγκρουσης» με τους «ξένους»: «Εμείς απέναντι στους ξένους δανειστές μας».

Αν δούμε όμως το ζήτημα από τη σκοπιά των διαθέσιμων στατιστικών στοιχείων, η εικόνα αλλάζει ριζικά: Σύμφωνα με προβολές για το τέλος του έτους, που βασίζονται στα στοιχεία του 1ου τριμήνου 2011, το συνολικό χρέος του ελληνικού Δημοσίου είναι 345 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 58 δισ. κρατούν οι ελληνικές τράπεζες, 15,2 δισ. η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), 11 δισ. τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, 78 δισ. ο Μηχανισμός Ε.Ε. - ΔΝΤ, 42 δισ. η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), 45,5 δισ. οι ξένες τράπεζες και 95 δισ. «άλλοι αλλοδαποί επενδυτές» (αμοιβαία κεφάλαια, ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρίες).

Το τμήμα του χρέους του ελληνικού Δημοσίου που κρατάει η ΕΚΤ (όπως και η ΤτΕ) αποτελεί αποτέλεσμα χρηματοδότησης-στήριξης των ελληνικών τραπεζών, ενώ η χρηματοδότηση από τον Μηχανισμό Ε.Ε. - ΔΝΤ αποτελεί διακρατική συμφωνία που συνήψε το ελληνικό κράτος, σε αντιστοιχία με τα κοινωνικά-ταξικά συμφέροντα που παγίως συμπυκνώνει.

Τα «ξένα» χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δεν είναι ένα ομογενές σύνολο, αλλά ένα ετερόκλητο άθροισμα ιδρυμάτων σε διαφορετικές χώρες, με διαφοροποιημένα ως εκ τούτου συμφέροντα: Γαλλικές τράπεζες (σύμφωνα με το πρόσφατο stress test κρατούν 10 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους), γερμανικές τράπεζες (7,93 δισ.), κυπριακές τράπεζες (5,81 δισ.), βελγικές τράπεζες (3,91 δισ.), κ.λπ., γερμανικά ασφαλιστικά ταμεία, γαλλικά ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ., γαλλικά αμοιβαία κεφάλαια, αμερικανικά αμοιβαία κεφάλαια κ.ο.κ.

Με βάση την εικόνα που μόλις παραθέσαμε, το «εμείς απέναντι στους ξένους δανειστές μας» της κυρίαρχης αφήγησης καταρρέει. Το σημαντικότερο, είναι επιστημονικά θεμιτό να ταυτίζονται οι εργαζόμενες-λαϊκές τάξεις (η εργατική τάξη, η νέα [μισθωτή] μικροαστική τάξη, η παραδοσιακή [αυτοαπασχολούμενη] μικροαστική τάξη, ακόμα και οι μεσοαστοί μικροεπιχειρηματίες), με το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος και να μιλάμε αδιαφοροποίητα για «τη χώρα» και «εμάς»; Είναι πολιτικά και ιδεολογικά θεμιτό, ως αριστεροί, να μη διαφοροποιούμε το τμήμα του χρέους που κρατούν από τη μια οι τράπεζες (ελληνικές, γαλλικές, γερμανικές, κυπριακές...), ο Μηχανισμός ΔΝΤ - Ε.Ε., η ΕΚΤ, η ΤτΕ και από την άλλη τα ασφαλιστικά ταμεία και λαϊκοί αποταμιευτές;

Το καπιταλιστικό κράτος αποτελεί το κέντρο άσκησης της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου. Κυβερνάει φυσικά, συνήθως, κυρίως με βάση τη συναίνεση. Γιʼ αυτό εμφανίζεται ως εκφραστής του γενικού συμφέροντος της καπιταλιστικής κοινωνίας. Το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος οικοδόμησε συναινέσεις «ανεχόμενο» τη φοροδιαφυγή μεγάλου τμήματος των μεσαίων τάξεων, ευνοώντας την «από τα κάτω» ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, προάγοντας τις πελατειακές σχέσεις. Διόγκωσε το δημόσιο χρέος αναδιανέμοντας τον πλούτο υπέρ του κεφαλαίου, στο οποίο εξασφάλισε μια όλο και διευρυνόμενη νόμιμη φοροαπαλλαγή, οικοδόμησε έναν τερατώδη κατασταλτικό μηχανισμό και ένα αναιμικό «κοινωνικό κράτος». Τώρα εκμεταλλεύεται την κρίση χρέους για να επιβάλει την πιο άγρια, μετά τον Πόλεμο, αναδιανομή εισοδήματος υπέρ του κεφαλαίου, για να καταργήσει εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα δεκαετιών υπέρ του εργοδοτικού δεσποτισμού.

Ως αριστερά πρέπει να παλέψουμε για να ανατραπεί αυτό το σκηνικό: «Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν» - το κεφάλαιο και ο συσσωρευμένος πλούτος. Να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις, να επανεκκινήσει η ανάπτυξη σε νέες βάσεις, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τη μεγιστοποίηση των κερδών.

Χαμένοι πρέπει να είναι οι τράπεζες (που οι εγχώριες είναι ανάγκη να κοινωνικοποιηθούν με στόχο μια ριζικά διαφορετική στρατηγική χρηματοδότησης της κοινωνίας) και το κεφάλαιο, κερδισμένοι οι εργαζόμενοι και τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Και μια τελευταία παρατήρηση για όσους αναζητούν τη λύση στην αύξηση των ελληνικών εξαγωγών και παρασύρονται έτσι στον «νομισματικό φετιχισμό»: Οι εργαζόμενοι δεν κάνουν εξαγωγές, εξαγωγές κάνουν οι καπιταλιστές. Αν οι Έλληνες χαλυβουργοί, ιδιοκτήτες ξενοδοχείων, διυλιστηρίων κ.ο.κ. αυξήσουν τα κέρδη τους από τη διεθνή αγορά, η ελληνική αστική τάξη δεν θα μας δώσει πίσω ούτε τους κομμένους μισθούς μας ούτε τα δικαιώματά μας, ούτε θα καλύψει την απώλεια της αγοραστικής μας δύναμης από την υποτίμηση. Την καλύτερη ζωή θα την κερδίσουμε μέσα από τους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες για την αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού συσχετισμού δύναμης, που οδηγεί στην αμφισβήτηση του ίδιου του καπιταλισμού.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη, Κοινοβ. Εκπροσώπου ΣΥΡΙΖΑ για το προσχέδιο προϋπολογισμού 2012: ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!


Ο Παν. Λαφαζάνης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας το προσχέδιο προϋπολογισμού του 2012, έκανε την παρακάτω δήλωση:

Ένας προϋπολογισμός για το 2012, ο οποίος προβλέπει να πληρωθούν ως ληστρικοί τόκοι στους πιστωτές του δημοσίου ποσά μεγαλύτερα από όσα θα καταβάλλει η Κεντρική Διοίκηση της χώρας για μισθούς και συντάξεις, ενώ την ίδια ώρα σχεδιάζει να αυξηθούν περίπου κατά 1/3 οι φόροι στα φυσικά πρόσωπα, εν μέσω λεηλασίας εισοδημάτων και επιδείνωσης της ύφεσης, τότε αυτός ο προϋπολογισμός έχει μια και μόνο αποστολή: να καταστρέψει οριστικά τη χώρα και να δώσει τη χαριστική βολή στην οικονομία και το λαό.

Για να ανακοπεί η επερχόμενη απόλυτη καταστροφή χρειάζεται άμεσα να ηττηθεί το σημερινό κυβερνητικό και συναινετικό μνημονιακό κατεστημένο, προκειμένου μια νέα προοδευτική κυβέρνηση να κηρύξει στάση πληρωμών επί του χρέους, με στόχο να ανασάνει η χώρα και να εφαρμόσει ένα προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου, σωτηρίας και ανασυγκρότησης.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση του τμήματος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ για το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2012



Το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού του 2012 που κατέθεσε σήμερα ο Υπουργός Οικονομικών στη Βουλή έρχεται να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό ότι αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας και πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό.

Τα μέτρα 19,4 δις που προβλέπει το Προσχέδιο, καθ’ υπόδειξη της τρόικας και των Μνημονίων, αποτελούν ένα ακόμα βαρύτατο πλήγμα στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, που έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά από αντίστοιχα πλήγματα κατά τη διάρκεια των δύο περίπου χρόνων της βάρβαρης «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Η δέσμευση για «δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος», ύψους 1,5% του ΑΕΠ, πέραν του ότι δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτή, θα αποπειραθεί να γίνει με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου: Περαιτέρω μείωση των μισθών και των συντάξεων, των κοινωνικών παροχών, των δημόσιων επενδύσεων και των δαπανών για υγεία και παιδεία και ακόμα μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, είτε μέσω των κοινωνικά άδικων έμμεσων φόρων είτε μέσω των απαράδεκτων εισφορών.

Ενώ τα έσοδα μπορούν να αυξηθούν με έκτακτες εισφορές στα μεγάλα εισοδήματα, την μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία και στους μεγαλοκαταθέτες στο εσωτερικό και το εξωτερικό, η κυβέρνηση φορτώνει ακόμα μια χρονιά τα βάρη σε όσους συστηματικά καλούνται να πληρώσουν όλα αυτά τα χρόνια το τίμημα της κρίσης. Ενώ τα έσοδα μπορούν να αυξηθούν με αύξηση των φορολογικών συντελεστών του μεγάλου κεφαλαίου και των εφοπλιστών, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει ότι προεκλογικά αντιλαμβανόταν το «σοσιαλισμό» ως βαρβαρότητα, συρρικνώνοντας ακόμα περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζόμενων, των μικρομεσαίων και των συνταξιούχων. Ενώ τα έσοδα θα μπορούσαν να αυξηθούν με την καλύτερη οργάνωση των εισπρακτικών μηχανισμών για να παταχθεί η φοροδιαφυγή, η κυβέρνηση «κλείνει διαρκώς το μάτι» σε όσους φοροδιαφεύγουν, μετακυλύωντας τα βάρη συνεχώς στους συνεπείς φορολογούμενους.

Το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού του 2012 εντείνει την άνευ προηγουμένου ύφεση της ελληνικής οικονομίας και καταδικάζει όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας στην ανεργία, την μετανάστευση και την απόγνωση. Η πρόβλεψη για 16,2% ανεργία δυστυχώς κρίνεται ως ανεδαφική, αφού τα επίπεδα της ύφεσης θα οδηγήσουν την πραγματική ανεργία σε ποσοστά άνω του 20%. Ο περιορισμός του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, αλλά συνειδητά ακολουθεί αυτές τις πολιτικές για να εξαθλιώσει ακόμα περισσότερο την ελληνική κοινωνία για να περάσει κι άλλα μετρά υπέρ του κεφαλαίου.

Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο 172,7% για το 2012 καταδεικνύει και κάτι άλλο: Ότι οι πολιτικές στο όνομα της μείωσης του δημόσιου χρέους είναι προσχηματικές, αφού ο πραγματικός τους σκοπός είναι η φτωχοποίηση της κοινωνίας και η κατάργηση εργατικών διεκδικήσεων χρόνων.

Ο Προϋπολογισμός τους 2012 είναι επικίνδυνος και πρέπει και αυτός να ακολουθήσει το δρόμο της κυβέρνησης και των μνημονιακών της πολιτικών προς την απόσυρση. Αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι μια ανάπτυξη που θα βασίζεται σε ένα ισχυρό Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων που θα συμπαρασύρει την οικονομική δραστηριότητα, ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που θα κληθούν να πληρώσουν τα πλούσια εισοδηματικά στρώματα για να ανακουφιστούν τα φτωχότερα, ένα κοινωνικοποιημένο τραπεζικό σύστημα και μία διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, συνδυασμένη με μία αναπτυξιακή ευρωπαϊκή πολιτική.

To Γραφείο Τύπου

Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ


ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ, Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

1. Σχεδόν ενάμιση χρόνο από την υπογραφή του μνημονίου οι μισθωτοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες βιώνουν μια καταστροφή. Οι κυρίαρχες δυνάμεις στον ευρωπαϊκό χώρο και η Ελληνική κυβέρνηση, προσκολλημένες με τον πλέον δογματικό τρόπο στο νεοφιλελευθερισμό, προωθούν και επιβάλουν πολιτικές ενάντια στην εργασία και την κοινωνία. Η πλήρης πολιτική και οικονομική ταύτιση της κυβέρνησης με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, στο όνομα «της σωτηρίας της πατρίδας» και η αξιοποίηση του υπαρκτού προβλήματος του δημόσιου χρέους για την κατεδάφιση μισθών και εισοδημάτων, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων παράγει “μέτρα” και οδηγεί την κοινωνία σε απόγνωση. Με αφορμή την 6η δόση και την ΄΄συμφωνία της 21ης Ιουλίου΄΄ η κυβέρνηση με νέο πακέτο μέτρων που εξαγγέλλεται ως τελικό, αλλά δεν είναι, εφορμά ενάντια στην κοινωνία. Επί της ουσίας, ανεξάρτητα από την φιλολογία περί plan Α ή B, η κυβέρνηση ετοιμάζει και εφαρμόζει την χρεοκοπία του ελληνικού λαού στο όνομα μάλιστα της μη τυπικής χρεωκοπίας της χώρας.

Αιματηρές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αντιλαϊκά και αντισυνταγματικά φορομπηχτικά χαράτσια που ενδύονται την ονομασία της έκτακτης εισφοράς, του τέλους επιτηδεύματος και του τέλους επί ακινήτων, απολύσεις στο δημόσιο τομέα, εργασιακή εφεδρεία (το άλλο όνομα του προθαλάμου απόλυσης), ξεπούλημα όσο – όσο της δημόσιας περιουσίας και της δημόσιας γης, κατακρήμνιση του ασφαλιστικού συστήματος, της δημόσιας παιδείας (νόμος Διαμαντοπούλου, βιβλία, συγχωνεύσεις κ.λ.π.) και υγείας, ΄΄συγχωνεύσεις΄΄ φορέων είναι τα βασικά στοιχεία του νέου πακέτου. Ο κυβερνητικός επικοινωνιακός λόγος περί στόχου ΄΄πρωτογενών πλεονασμάτων΄΄ συνδυάζει στην πράξη την ισοπέδωση της κοινωνίας με νέα προνόμια προς το κεφάλαιο και σχεδιασμούς για μείωση των συντελεστών φορολόγησης των κερδών, δημιουργία ΄΄ελεύθερων ζωνών΄΄, (ελεύθερων από το νόμο, τους φόρους και τα εργασιακά δικαιώματα προς χάριν των ΄΄επενδυτών΄΄).

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ένα νέο κύμα ανεργίας και στον ιδιωτικό τομέα, ένα νέο κύμα χρεωκοπίας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, μείωση κατά 40% των μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων, διάλυση των κοινωνικών σχέσεων, κατάργηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Η Ν.Δ. συναινεί στην κυβερνητική πολιτική. Παρά τις επιμέρους αντιπολιτευτικές κορώνες η μόνη επί της ουσίας πρόταση της είναι η μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου προς αναζήτηση ΄΄επενδυτών΄΄. Στη Θεσσαλονίκη ο κ. Σαμαράς ανέδειξε μια ακόμη πιο σκληρή συντηρητική ατζέντα (πανεπιστήμια, μετανάστες κλπ.) με στόχο, όπως και η κυβέρνηση, να ενεργοποιήσει κοινωνικούς αυτοματισμούς και να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους αξιοποιώντας τον κοινωνικό φόβο.

Η Κ.Π.Ε. οφείλει να προειδοποιήσει τους εργαζομένους και ανέργους, τους αγρότες και επαγγελματίες, τη νέα γενιά που υποβάλλονται σε θυσίες δίχως τέλος και χωρίς αντίκρισμα, πως και το νέο πακέτο μέτρων δεν είναι το τελευταίο, αλλά ακόμη ένα βήμα στα χνάρια της ίδιας πολιτικής και κατάστασης. Πρόκειται για μια ορατά χρεοκοπημένη πολιτική που επιτυγχάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που εξαγγέλλει: η ύφεση αυξάνεται και παίρνει χαρακτηριστικά μακρού χρόνου, το δημόσιο χρέος αυξάνεται, τα ελλείμματα δεν υποχωρούν, η εναπομένουσα παραγωγική υποδομή της χώρας διαλύεται, η χώρα διεθνώς υποχωρεί την ίδια στιγμή που οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο και

ιδιαίτερα την Ανατολική δημιουργούν επικίνδυνες εντάσεις και υπόκεινται σε σημαντικές μεταβολές με κύριο επίδικο τα ενεργητικά αποθέματα (αναζήτηση ενός νέου κυρίαρχου ρόλου από την Τουρκία, λαθεμένη πολιτική συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ, κατάσταση στις Αραβικές χώρες, ΑΟΖ κλπ.).

2. Η κρίση χρέους εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την Ευρωζώνη ως έκφραση της διεθνούς οικονομικής κρίσης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, που συμπληρώνεται από τα κρισιακά φαινόμενα που δημιουργεί η ίδια η αρχιτεκτονική της Ε.Ε. και η πολιτική κατεύθυνση των Ευρωπαϊκών ηγεσιών, δημιουργώντας ταυτόχρονα με την επέκταση της σε κλίμακα Ευρώπης, εκτεταμένη ύφεση και δραματική ανεργία . Το ΄΄ελληνικό υπόδειγμα΄΄ επιχειρείται να εφαρμοστεί όχι μόνο στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία αλλά και στην Ισπανία και την Ιταλία την ίδια περίοδο που υπάρχει σοβαρή κάμψη στην ανάπτυξη των οικονομιών των χωρών της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και στην ίδια τη Γερμανία. Αυτή την περίοδο και εν μέσω ύφεσης για μεγάλο αριθμό χωρών το διεθνές κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του σχεδιάζουν μια ρύθμιση των χρεών για χώρες που στην ουσία αδυνατούν να πληρώσουν σε βάρος όμως των δυνάμεων της εργασίας, μια ρύθμιση που οδηγεί και προϋποθέτει την οικονομική χρεωκοπία των κοινωνιών, την συνεχή ύφεση και ανεργία, στον αντίποδα αλληλέγγυων πολιτικών ανάληψης των χρεών και μέτρων για την ανακούφιση και την αναπτυξιακή δυναμική των οικονομιών των χωρών μελών, μέτρα που από διετίας η Αριστερά και όχι μόνο έχει προτείνει για να σπάσει ο φαύλος κύκλος και ν΄ αντιμετωπιστεί το επερχόμενο φαινόμενο ντόμινο. Η Ελλάδα επιχειρείται και πάλι να χρησιμοποιηθεί ως πειραματόζωο αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης που θέλει να πληρώσουν οι κοινωνίες τη κρίση του κεφαλαίου ώστε να εξασφαλιστεί η βραχυπρόθεσμη αναπαραγωγή του. Από το 6ο Συνέδριο ήδη έχουμε επισημάνει πως ΄΄οι σημερινοί ταξικοί συσχετισμοί στον κόσμο και στην Ευρώπη, η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου, αποκλείουν, αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας, οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική. Γνωρίζουμε καλά ότι το οικονομικό μοντέλο που η Ε.Ε. υιοθέτησε βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να μιλούν για μια νέα επανίδρυση όλης της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της Ε.Ε.΄΄

Σήμερα η συνεργασία των Αριστερών δυνάμεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο γίνεται όχι απλά αναγκαία αλλά απαραίτητη. Το Κ.Ε.Α. καλείται να αναβαθμίσει τον πρωτεύοντα ρόλο του. Η αλληλοενημέρωση και αλληλεγγύη μεταξύ των Αριστερών δυνάμεων η συμβολή τους στην ανάπτυξη και πανευρωπαϊκό συντονισμό των αγώνων και των κινημάτων αλλά και η διαμόρφωση ενός προγράμματος μάχης ως απάντηση στη κρίση από τη μεριά των λαϊκών συμφερόντων που συγχρόνως να σκιαγραφεί τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης είναι επείγον καθήκον.

3. Πολύ πριν το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ είχαμε τονίσει την ανάγκη για τη διαμόρφωση μετώπου αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη και μνημονιακή πολιτική. Το κίνημα των πλατειών που ογκώθηκε στην μάχη ενάντια στο μεσοπρόθεσμο και υπέρ της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, η ανάπτυξη του κινήματος ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου που συμπεριλαμβάνει διδακτικό και διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ και την φοιτητική και σπουδάζουσα νεολαία, η ανάπτυξη αγώνων από συνδικάτα και σε χώρους που προηγούμενα επικρατούσαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δείχνουν πως ο λαϊκός παράγοντας με δυσκολίες, επιτυχίες και πρόσκαιρες ήττες έχει την ικανότητα να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις και να επιβάλλει ανατροπές και ανατροπή.

Σήμερα και στην επόμενη περίοδο η αντίσταση στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κυβέρνηση και Τρόικα στην κοινωνία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Άμεση χρειάζεται να είναι η αντίδραση μας στα φορομπηχτικά χαράτσια. Ο λαός δεν πρέπει να πληρώσει όχι μόνο γιατί δεν έχει, μια και τα φτωχά και μεσαία στρώματα ξεζουμίζονται από την αφαίμαξη των εισοδημάτων, αλλά και γιατί δεν θέλει.

• Χαιρετίζουμε και συμβάλλουμε ενεργητικά, με δράσεις και παράδειγμα, τις αποφάσεις συνδικάτων, ομοσπονδιών και σωματείων που καλούν σε αμφισβήτηση και τελικά άρνηση των αντισυνταγματικών, παράνομων και αντικοινωνικών εισπρακτικών μέτρων.

• Συμβάλλουμε ώστε να σπάσει ο κοινωνικός φόβος, όπου ο πολίτης και η οικογένεια του απειλείται και αισθάνεται μόνος απέναντι στον κρατικό όγκο. Αποδεικνύουμε ότι η δύναμη της κυβέρνησης είναι ασθενής και ότι το αποτέλεσμα της πληρωμής την ενδυναμώνει και την κρατά στην εξουσία. Να βρεθούμε στο πλευρό όσων δεν πληρώσουν τα χαράτσια και πρώτοι εμείς να υποστούμε τις συνέπειες

• Συμμετέχουμε και υποστηρίζουμε τις δράσεις των 151 υπό συγχώνευση φορέων. Συγχώνευση που έχει ως στόχο την απόλυση των εργαζομένων εκκινώντας από μια διάσπαση της εσωτερικής συνοχής τους. Για τον ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από την σημερινή βαθιά κρίση, σημαίνει υπέρβαση του δικομματικού κατεστημένου που χρησιμοποιεί το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια για την περιθωριοποίηση του πολίτη.

• Αντιστεκόμαστε στις απολύσεις και την εργασιακή εφεδρεία δηλαδή στο στόχο της κυβέρνησης να ξεπουλήσει μαζί με τη χώρα και τους εργαζόμενους στο κεφάλαιο. Η αναγκαία ανασυγκρότηση του δημοσίου στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται με απολύσεις αλλά μέσω αυτών οι κοινωνικές ανάγκες παραδίδονται βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

• Αντιπαλεύουμε το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και της δημόσιας γης γενικά και συγκεκριμένα σε κάθε επιχείρηση και σε κάθε πόλη, νομό, περιφέρεια της χώρας. Δεν ξεπουλάμε προς όφελος των δανειστών και της Τρόικας.

• Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους αγρότες, τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες σε γενικό ξεσηκωμό ώστε να ανατραπούν οι κυβερνητικοί νόμοι στην πράξη, δεν τους αναγνωρίζουμε, μια κυβέρνηση προοδευτικής κατεύθυνσης θα τους καταργήσει αμέσως.Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται να τονίσουμε πως δεν υπάρχει λύση και αλλαγή στην κατεύθυνση της διεξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων που δεν έχει ως απαραίτητο στοιχείο την πολιτική ανατροπή. Χρειάζεται να ογκώσουμε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που θα επιβάλλει ΄΄να φύγουν μαζί με τα μνημόνια και τη πολιτική τους ΄΄. Να μιλήσει ο λαός όχι όταν και όπως η κυβέρνηση, οι μνημονιακές δυνάμεις και το κεφάλαιο επιλέξουν, αλλά τώρα.

Η κόκκινη γραμμή της περιόδου είναι να φύγει η κυβέρνηση και να σχηματισθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας των αντιμνημονιακών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων με πυρήνα τις δυνάμεις της Αριστεράς που με βασικό εργαλείο και στόχο την πραγματική δημοκρατία θα ανατρέψει το δικομματισμό , θα οδηγήσει την πολιτική και κοινωνική ζωή σε διέξοδο με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, θα επηρεάσει θετικά τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο.4. Η 4η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια νέα πνοή στη συμμαχία, έκανε προωθητικά βήματα τόσο στο επίπεδο της πολιτικής συμφωνίας όσο και στο ζήτημα μιας νέας συγκρότησης με κεντρικά ζητήματα την ισορροπία δικαιωμάτων συνιστωσών – μελών και την εσωτερική δημοκρατία. Η 4η Συνδιάσκεψη αλλά και η μετέπειτα πορεία αποδεικνύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στο κίνημα αντίστασης και ανατροπής της παρούσας κατάσταση και να είναι ο πυρήνας διαμόρφωσης μιας ευρείας συνεργασίας των αντιμνημονιακών – αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ όλες οι δυνάμεις που τον συγκροτούν από κοινού αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε και να παλεύουμε για την υλοποίηση των παρακάτω στόχων: • Την άμεση ανατροπή και κατάργηση του «μνημόνιου», του «μεσοπρόθεσμου» και του εφαρμοστικού του νόμου, καθώς και την απόκρουση των ετήσιων «ευρωπαϊκών μνημονίων», που συνεπάγεται το σύμφωνο για το ευρώ και οδηγούν σε πλήρη αποδόμηση την απασχόληση και το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη. Αυτό το σύμφωνο, σε συνδυασμό με την λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση, κάνει ακόμη πιο συντηρητικό και αδιέξοδο τον μηχανισμό του ΕΥΡΩ. Η επιλογή για ένα προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης έρχεται, εκ των πραγμάτων, σε ρήξη με την σημερινή δομή της Ευρωζώνης και απαιτεί την ανατροπή της .

• Το δημόσιο χρέος της χώρας έχει ταξικό χαρακτήρα, είναι προϊόν τοκογλυφικών πρακτικών και δεν είναι διαχειρίσιμο. Τα δημοσιονομικά μέτρα αντιμετώπισής του οδηγούν τη χώρα και την οικονομία σε ουσιαστική διάλυση, με παραπέρα βάθεμα της ύφεσης, γιγαντιαία άνοδο της ανεργίας και γενίκευση της φτώχειας και της καταστροφής του λαού και του τόπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζει πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.

• Μόνη λύση είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).

• Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση ολόκληρου του Τραπεζικού συστήματος, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, που θα αποτελέσει βασικό μοχλό, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

• Την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.

• Επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι Σιδηρόδρομοι, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, οι επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης, φορείς όπως Λιμάνια, Αεροδρόμια, Συγκοινωνιακές υποδομές, καθώς όλες οι άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν μπορούν παρά να υπηρετούν τις ανάγκες του λαού και την πολιτική ανάπτυξης που χρειάζεται η οικονομία και ο λαός.

• Την άμεση αποκατάσταση των σοβαρών πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί οι συντάξεις, οι εργασιακές σχέσεις και η ίδια η εργασία. Χορήγηση ταυτόχρονα αυξήσεων, που θα υπερβαίνουν τα πλήγματα και θα καταπολεμούν την φτώχεια και την ανεργία στην οποία, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έχει καταδικαστεί η πλειοψηφία του λαού και ιδιαίτερα η νεολαία.

• Την ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

• Τη στήριξη με όλα τα μέσα της Δημόσιας Υγείας, της Δημόσιας Παιδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.

• Την διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων των θυμάτων.

• Την αποκατάσταση, την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας.

Η πάλη για την προώθηση αυτών των στόχων θα επιταχύνει τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα μπορέσει να τα επιβάλει, όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.Αυτός ο συνασπισμός εξουσίας εμπεριέχει κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Όσον αφορά τις κοινωνικές δυνάμεις είναι καθαρό ότι στηρίζεται και αναζητά την ενεργή συμμετοχή των μισθωτών, συνταξιούχων, ανέργων, αγροτών, μικρών και μεσαίων επαγγελματιών, της διανόησης και των ανθρώπων του πολιτισμού, των γυναικών, της νέας γενιάς ανεξάρτητα της πολιτικής και ιδεολογικής αυτοτοποθέτησης τους, ανεξάρτητα αν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. κ.λ.π. ή απείχαν σε προηγούμενες εκλογικές μάχες. Ιδιαίτερα τονίζουμε ότι η αποχή από τις κοινωνικές μάχες και διεργασίες όπως αντίστοιχα και από τις πολιτικές διευκολύνει την κυβερνητική και τροικανή πολιτική.

Όσον αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, κόμματα, οργανώσεις, ομαδοποιήσεις και προσωπικότητες δεν αποκλείεται κανείς που με ενεργό τρόπο και συνέπεια θέλει να συμβάλει στην μεγάλη ανατροπή. Στις δυνάμεις αυτές σαφώς συγκαταλέγονται οι εντός και εκτός βουλής δυνάμεις της Αριστεράς, οι Ο-Π και οι δυνάμεις που απεγκλωβίστηκαν και απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και στέκονται θετικά υπέρ ενός τέτοιου μετώπου, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς και δίκες προθέσεων.

Σαφώς κατανοούμε την αναγκαιότητα της κοινής δράσης και της συζήτησης. Θεωρούμε αναγκαίο ένα ελάχιστο προωθητικό κοινό πρόγραμμα. Θεωρούμε πως η άρνηση ορισμένων δυνάμεων, θα ελεγχθεί από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς. Θεωρούμε πως τελικά η ίδια η κοινωνική ανάγκη και η κοινή λαϊκή λογική θα επικρατήσει των στενών κομματικών επιδιώξεων.

Εργαζόμαστε και ευνοούμε συναντήσεις αυτών των δυνάμεων και κοινή δημόσια έκθεση των απόψεων και των διαφορετικών προσεγγίσεων. Θεωρούμε ότι η μεταξύ τους συζήτηση πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:Α) Δυνατότητες κοινής δράσης στην ανάπτυξη των κινημάτων

Β) Δυνατότητες πολιτικής κοινής δράσης και συνεργασίας σε επίπεδο θεσμών (βουλή, αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα κ.λ.π.)

Γ) Εκλογική συνεργασία

Δ) Μετεκλογική συνεργασία.Η συγκρότηση και επικράτηση αυτού του νέου συνασπισμού εξουσίας αποτελεί την πολιτική ελπίδα για την κοινωνία και μπορεί να επικρατήσει ΄΄ρωτώντας και υπακούοντας στο λαό΄΄. Θα ενδυναμώσει το κίνημα, την πολιτικοποίηση του και αντιστοιχεί στην ιστορική ευθύνη των δυνάμεων της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άμεσα ξεκινά μια μεγάλη, ανοιχτή στο λαό καμπάνια σε όλη τη χώρα, με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και περιοδείες με κεντρικό σύνθημα:

να φύγουν, Η λύση είναι Αριστερά, ο νέος συνασπισμός εξουσίας΄΄.

Σε κάθε πόλη και χωριό χρειάζεται να απευθυνθούμε σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει από την ασκούμενη πολιτική, να τον προειδοποιήσουμε ότι τα μέτρα τους δεν έχουν τελειωμό έως ότου επιτύχουν ΄΄μισή ζωή΄΄ και να τον καλέσουμε να παλέψουμε και να εργαστούμε μαζί. Μπροστά να μπει η Π.Γ. η Κ.Ο. , ο Ευρωβουλευτής, η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη κλπ.

5. Το 2012 ο ΣΥΝ κλείνει 20 χρόνια ζωής. Στην πολυτάραχη και με αντιφάσεις πορεία του, παρά τις προβλέψεις των εχθρών του αλλά και τις κατά καιρούς ΄΄προφητείες΄΄ ακόμη και στο εσωτερικό του, απέδειξε ότι εκφράζει ένα μεγάλο διακριτό και διαχρονικό ρεύμα της σύγχρονης Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς με στέρεες βάσεις στην κοινωνία. Ο ίδιος ο ΣΥΝ υπήρξε και είναι επί 20 χρόνια πολιτικός οργανισμός – προϊόν ευρύτατων ανασυνθέσεων και συγκλίσεων δυνάμεων και στελεχών από διαφορετικές ιστορικές μήτρες της κομμουνιστικής αλλά και της σοσιαλιστικής και οικολογικής Αριστεράς της μεταπολιτευτικής περιόδου,αλλά και μιας νεότερης γενιάς που εντάχθηκε στην αριστερά, διαμορφώνοντας πολιτική ταυτότητα με αναφορά σε κινηματικές διαδικασίες αυτής της περιόδου ( αντιπαγκοσμιοποιητικό / αντιπολεμικό κίνημα, ελληνικό κοινωνικό φόρουμ .κλπ Το Κόμμα μας, επίσης, έπαιξε και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία και την συγκρότηση, της κοινωνικής γείωσης του ΣΥΡΙΖΑ, του κατ’ εξοχήν υπαρκτού ενωτικού φορέα διακριτών δυνάμεων και ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς. Μ’ αυτή την έννοια, σήμερα, σε συνθήκες πρωτόγνωρης κρίσης και του ίδιου του πολιτικού συστήματος έχουμε την κουλτούρα των ενωτικών συμπράξεων και την φερεγγυότητα για να συμμετάσχουμε ισότιμα στο πιο πλατύ μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση των δυνάμεων που αντιτίθενται από τ’ αριστερά στο μνημόνιο και μπορούν να εμπνεύσουν μια ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση μέσα σ’ ένα νέο πολιτικό σκηνικό, ανατρεπτικό του σημερινού, που θα εκφράζει και τα κινήματα αντίστασης δηλαδή ένα μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα έχει λόγο και ρόλο και στην διακυβέρνηση της χώρας με προοδευτικό προσανατολισμό και ανοιχτό τον ορίζοντα του κοινωνικού , του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Η Π.Γ. άμεσα χρειάζεται να συγκροτήσει επιτροπή εορτασμού των 20 χρόνων του ΣΥΝ αξιοποιώντας όσους και όσες συνέβαλαν σ’ αυτή τη πορεία και συνδυάζοντας τα 20 χρόνια του Κόμματος με μια νέα ευρεία πολιτική εξόρμηση αλλά και το άνοιγμα της συζήτησης για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

To Γραφείο Τύπου

Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τις προωθούμενες κυβερνητικές αλλαγές στο δημόσιο τομέα



Η εργασιακή εφεδρεία, οι μειώσεις των μισθών και οι απολύσεις εργαζομένων, σε συνδυασμό με την ισοπεδωτική μείωση των δαπανών, περιγράφουν ένα κράτος απογυμνωμένο, που δεν θα μπορεί να προσφέρει στοιχειώδεις υπηρεσίες στους πολίτες, την ίδια στιγμή που οδηγεί χιλιάδες εργαζομένους στην ανασφάλεια και την ανεργία.

Οι περίφημες «διαρθρωτικές αλλαγές» ισοδυναμούν με τις μαζικές απολύσεις, την κατάργηση του κοινωνικού κράτους και την παράδοση των δημόσιων αγαθών βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο, μια περίοδο που η οικονομία και η κοινωνία ασφυκτιούν από τις μνημονιακές πολιτικές. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές στέλνουν και ένα πρόσθετο μήνυμα και στον ιδιωτικό τομέα για περαιτέρω συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και απολύσεις, παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες για δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η ενίσχυση της απασχόλησης δεν έχει καμία σχέση με την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική που συνεχώς θυσιάζει τους εργαζομένους, αλλά και τις δυνατότητες της χώρας για ανάπτυξη, στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ο αναγκαίος επανασχεδιασμός του δημόσιου τομέα δεν έχει καμία σχέση με τις μαζικές απολύσεις, τις περικοπές, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών.

Ο ΣΥΝ στηρίζει τις πολύμορφες κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, γνωρίζοντας ότι σήμερα απαιτείται περισσότερο από ποτέ ο ενωτικός και αποφασιστικός αγώνας όλων των εργαζομένων για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της, για μια νέα πολιτική για την ανάπτυξη, την προστασία της εργασίας και του κοινωνικού κράτους.



To Γραφείο Τύπου