ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΟΜΑΡΧΙΕΣ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλάζει δια του Καλλικράτη και το τοπίο της δευτεροβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης.
Δυο είναι οι βασικές πλευρές αυτής της εξέλιξης:
Η ενσωμάτωση της τοπικής αυτοδιοίκησης στα πλαίσια της πολιτικής του μνημονίου και η μετατόπιση της ευθύνης των τοπικών κοινωνιών, για την λύση δικών τους προβλημάτων, σε κεντρικές εξουσίες.
Η ενσωμάτωση θα περάσει με το ίδιο όργιο επίθεσης που δέχονται οι πολίτες στα δικαιώματα τους, πλην ασφαλώς των στενών ταξικών συμφερόντων εχόντων και κατεχόντων.
Όταν οι Νομαρχίες δεν είχαν προ Καλλικράτη κονδύλια πχ ούτε για τον καθαρισμό των ρεμάτων, αντιλαμβανόμαστε τι θα συμβεί με τις μειώσεις στην χρηματοδότηση που προβλέπει ο νέος αυτοδιοικητικός χάρτης και με τις νέες αρμοδιότητες που προβλέπει.
Θα συσσωρευτούν τόσα παλιά και θα προστεθούν τόσα νέα, με την ανεργία να παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, που οι διαμαρτυρίες του κόσμου θα είναι πρωτόγνωρες.
Αυτές δεν θα διοχετεύονται πλέον σε μια κατά συνθήκη κοντινή προς τους πολίτες εξουσία, όπως ήταν των Νομαρχιών, ώστε να μετασχηματίζονται σε διαμαρτυρία και δράση, ανεξάρτητα ποια μορφή θα έπαιρνε κάθε φορά αυτή.
Θα διοχετεύονται στις απρόσιτες περιφέρειες που θα παίζουν τον ρόλο υπερτοπικής Κυβέρνησης.
Αντί λοιπόν αποκέντρωσης, θα υπάρξει μεγαλύτερη απομάκρυνση των ευθυνών για την λύση των προβλημάτων.
Ανάμεσα στους πολίτες που θα ζητούν λύσεις και στην περιφέρεια δεν θα υπάρχει κανένα ενδιάμεσο όργανο.
Θα μεσολαβεί το χάος και θα …. ακολουθεί το 101μελες Περιφερειακό συμβούλιο Αττικής.
Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι ποιος είναι υπέρ η κατά του μνημονίου και του Καλλικράτη, αλλά ποιος είναι υπέρ της ανατροπής της Κυβερνητικής πολιτικής και ποιός κατά.
Εάν η πολιτική αυτή δεν ακυρωθεί στις εκλογές του Νοέμβρη με την ήττα ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑ.Ο.Σ τότε παραφράζοντας τον Πρωθυπουργό πραγματικά χανόμαστε.
Οι πολίτες πρέπει με την ψήφο τους να εκφράσουν την συνολική τους αντίθεση σε αυτή την πολιτική, παρότι δεν διευκολύνονται σε αυτό αφού η αριστερά κατέρχεται με περισσότερα του ενός ψηφοδέλτια.
Από εκεί και ύστερα όμως δεν πρέπει κανείς να χάνει τον στόχο του.
Την Δευτέρα των εκλογών τόνισε ο Α. Τσίπρας αυτό που θα μετρήσει θα είναι εάν δοθεί ‘χαστούκι’ στην Κυβερνητική πολιτική.
Επειδή δε εμείς πιστεύουμε πως αυτό πρέπει να είναι πολύ ισχυρό, συμμαχούμε με στελέχη που άλλοτε στήριζαν το ΠΑΣΟΚ, όμως σήμερα έχουν κοινούς προβληματισμούς για το μέλλον της χώρας.
Αυτό εκφράζει το ενωτικό περιφερειακό ψηφοδέλτιο Αττικής με επικεφαλής τον εργατολόγο ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟ.
Την ανάγκη συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων της αριστεράς, πέραν της παραδοσιακής, ανεξάρτητα από τις ‘κομματικές μας σημαίες’.
Η ανατροπή του μνημονίου και η ανάδειξη μιας προοδευτικής πολιτικής δεν μπορεί πάρα να γίνει με ευρύτερες συμμαχίες σε όλα τα επίπεδα.
Δεν θα δρομολογηθεί όμως ποτέ, εάν δεν υπάρξουν ριζικές αλλαγές των εκλογικών συσχετισμών δύναμης.
Οι πολίτες έχουν την δυνατότητα αυτό να το κάνουν πράξη στις εκλογές του Νοέμβρη με την υπερψήφιση του συνδυασμού:
ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ-ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.
Είναι στο μυαλό και στο χέρι κάθε ψηφοφόρου να μην αφήσει την χώρα να βουλιάξει.
Να φέρει με την ψήφο του τα πάνω κάτω.
Να καταδικάσει το μνημόνιο και τις Κυβερνητικές πολιτικές του ΠΑΣΟΚ που το εξυπηρετούν.
Να ανοίξει για πρώτη φορά στα σοβαρά, μετά την μεταπολίτευση του 1974, την πόρτα των συμμαχιών ανάμεσα στην αριστερά και στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που δεν αναγνωρίζει πλέον στο κόμμα αυτό τον εαυτό του.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ
Επικεφαλής ‘ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ’
Νομαρχιακός σύμβουλος Δυτικής Αττικής

H πολιτική διακήρυξη της κίνησης "Αττική Συνεργασία - Όχι στο Μνημόνιο".

"Στη χώρα μας βιώνουμε τις συνέπειες της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, αλλά και της αποτυχημένης οικονομικής πολιτικής που ακολούθησαν οι ελληνικές κυβερνήσεις την τελευταία εικοσαετία. Δύο χρόνια μετά από το ξέσπασμά της, που ανέδειξε ποικιλοτρόπως τα αδιέξοδα του νεοφιλελεύθερου υποδείγματος καπιταλιστικής ανάπτυξης, η χώρα βρίσκεται σχεδόν σε κατάσταση κατάρρευσης δεδομένου ότι όλα τα βασικά προβλήματα ή δεν αντιμετωπίζονται ή αντιμετωπίζονται με εντελώς λανθασμένο τρόπο, με αποτέλεσμα την αύξηση των οικονομικών ανισορροπιών, της ανεργίας, της φτώχειας, και την όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις οδήγησε στην απερίφραστη στήριξη της κερδοφορίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των μεγάλων ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων εις βάρος της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων και της αναπτυξιακής πορείας της ελληνικής οικονομίας. Παράλληλα αδιαφόρησαν επιδεικτικά στην αύξηση των δημοσίων ελλειμμάτων και του δημοσίου χρέους συνεχίζοντας εκτός των άλλων να δαπανούν απρόσκοπτα για αγορές πολεμικών εξοπλισμών από τις ΗΠΑ και τις χώρες του βιομηχανικού Βορρά της Ε.Ε. Το χρέος και τα ελλείμματα έχουν πρωταρχικά ταξικό χαρακτήρα, αφού στη συγκεκριμένη περίπτωση αποτέλεσαν το βασικό εργαλείο για την αύξηση της κερδοφορίας των ξένων και ντόπιων τραπεζών και επιχειρήσεων. Στον βωμό αυτής της κερδοφορίας θυσιάζονται μισθοί, συντάξεις, κοινωνικές παροχές, και, βεβαίως, πόροι για τους δήμους και τις περιφέρειες. Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας από τα κυβερνητικά κόμματα στην πατρίδα μας, η άκριτη πιστωτική επέκταση που δημιούργησε μια νέα γενιά υπερχρεωμένων νοικοκυριών και επιχειρήσεων, η έλλειψη αυτόνομου τρόπου ανάπτυξης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της οικονομίας σε συνδυασμό με την αντι-αναπτυξιακή για τη χώρα μας λειτουργία των κανόνων της ΟΝΕ και του υπερτιμημένου ευρώ, οδήγησαν σε περαιτέρω πολλαπλασιασμό των αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας και διεύρυναν τις αποκλίσεις με τις χώρες του βιομηχανικού Βορρά.

Έχοντας αποτύχει στην πολιτική τους οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις αναζητούν τη σωτηρία τους σε υπερεθνικούς θεσμούς, στους οποίους κυριαρχεί το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Ένα σύστημα που προωθεί λύσεις που εντείνουν την ύφεση με το κλείσιμο επιχειρήσεων, την απώλεια θέσεων εργασίας, την εκτόξευση της ανεργίας και ταυτόχρονα προαναγγέλλουν ότι θα έχουμε σύντομα νέα επεισόδια χρηματοπιστωτικών κρίσεων.

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου παρά το γεγονός ότι υπήρχαν και άλλες επιλογές οδήγησε τη χώρα στο ΔΝΤ και στον μηχανισμό δημοσιονομικής σταθερότητας της Ευρωζώνης προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση δανεισμού στην οποία είχε οδηγήσει την ελληνική οικονομία με τους χειρισμούς της.

Η πολιτική του Μνημονίου απέτυχε, διαψεύδοντας και τις πιο βέβαιες προσδοκίες των εμπνευστών του.

Η συρρίκνωση του ΑΕΠ υποχώρησε κατά 6,5% τη διετία 2009-2010, ενώ προβλέπεται να φθάσει το 10,0% μέχρι το 2011.

Η ανεργία καλπάζει και αναμένεται να φτάσει στο 20% του εργατικού δυναμικού.

Ένα νέο κύμα μετανάστευσης, κυρίως των πτυχιούχων νέων μας, αποστερεί τη χώρα από πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό.

Οι τιμές αυξάνονται ραγδαία, με τετραπλάσιο ρυθμό από τον αναμενόμενο.

Η αγοραστική δύναμη του λαού καταβαραθρώνεται.

Τα λουκέτα των μικρομεσαίων γίνονται καθημερινή ρουτίνα.

Τα συστήματα του κοινωνικού κράτους διαλύονται, και το ασφαλιστικό στραγγαλίζεται.

Το επικαιροποιημένο Μνημόνιο Συνεννόησης προβλέπει νέες περικοπές στις συντάξεις κατά το πνεύμα των αναλογιστικών μελετών.

Η προσφυγή, εξάλλου, στον μηχανισμό στήριξης της Ευρωζώνης, που προβλήθηκε ως 'μονόδρομος σωτηρίας' της πατρίδας, αποδεικνύεται τίποτα περισσότερο από πλαίσιο στήριξης των δανειστών.

Ήδη το Μνημόνιο απέτυχε στην διακηρυγμένη κομβική επιδίωξη της κυβέρνησης, να ρίξει δηλαδή, μέσω αυτού, τα επιτόκια δανεισμού στις διεθνείς αγορές.

Ήδη η χώρα μας βρίσκεται στην εντατική του νεοφιλελευθερισμού, όπου την οδήγησε η κρίση του πολιτικού συστήματος. Με το Μνημόνιο και τις δανειακές συμβάσεις επιβλήθηκε μια νέας μορφής εξάρτηση που καταλύει κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας, υπονομεύει τη συνταγματική νομιμότητα, υποθηκεύει τη δημόσια περιουσία και κατεδαφίζει τις κοινωνικές κατακτήσεις του λαού.

Τώρα που σε λίγο καιρό θα διασπαστούν και θα διαμοιραστούν στους αγοραίους ανέμους όλες οι κοινωφελείς επιχειρήσεις που έχουν απομείνει, τώρα που θα αποδοθούν στο ιδιωτικό κεφάλαιο όλα τα άυλα και υλικά δημόσια αγαθά (υγεία, παιδεία, φως, νερό, καύσιμα, δρόμοι, λιμάνια, παραλίες κ.λπ.), η διεξαγωγή της ζωής θα γίνει προβληματική για τους περισσότερους συμπολίτες μας.

Την ίδια στιγμή, στο όνομα των μεγάλων ξένων επενδύσεων (fast track), παραδίδει τους τελευταίους δημόσιους χώρους και το ίδιο το φυσικό περιβάλλον σε κερδοσκοπικές δραστηριότητες που δεν δημιουργούν ούτε βιώσιμη ανάπτυξη, ούτε θέσεις εργασίας, αντίθετα υπονομεύουν το μέλλον των τοπικών κοινωνιών και υποτάσσουν τις κοινωνικές ανάγκες στο κέρδος. Οι τοπικές κοινωνίες, τα κινήματα πόλης, οι κοινωνικές αντιστάσεις όλη την προηγούμενη περίοδο υπερασπίστηκαν τους τελευταίους ελεύθερους χώρους της Αττικής, στο Ελληνικό, στον Ελαιώνα, στην Πάρνηθα και αλλού, και όλοι αυτοί οι αγώνες, εκτός του ότι αποτυπώνονται στο πρόγραμμά μας, αποτελούν και δέσμευσή μας στο μέλλον.

Τα κορεσμένα από πολλών δεκαετιών επαγγέλματα θα προσφερθούν ως κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα στις πολυεθνικές του είδους. Την ίδια στιγμή καταδικάζεται η νέα γενιά στην ανασφάλεια και στην εργασιακή περιπλάνηση, καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το δικαίωμα των νέων εργαζομένων στην ίση αμοιβή μέσω του θεσμού της μαθητείας. Μια νέα γενιά όμως που έχει αποδείξει με τους αγώνες της ενάντια στο άρθρο 16 και στην αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση ότι έχει τις αντοχές και το αγωνιστικό φρόνημα για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κυβερνητική λαίλαπα.

Η οικονομία της Ελλάδας θα ετεροπροσδιορίζεται ολοκληρωτικά από τους πιστωτές και τη νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή Τεχνοδομή.

Όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η πολιτική δημοκρατία θα είναι μια εκχωρημένη δημοκρατία υπό επιτήρηση. Αντίθετα, εμείς παλεύουμε για μια πολιτική δημοκρατία που θα αφορά σ' όλους και όλες χωρίς αποκλεισμούς και εξαιρέσεις. Ιδιαίτερα στις γυναίκες των κινημάτων, στις γυναίκες χωρίς φωνή και σε όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά για την ανεξαρτησία και αξιοπρέπειά τους και οι οποίες παλεύουν για: Ανατροπή των αντιλαϊκών και αντεργατικών επιλογών του νεοφιλελευθερισμού που πλήττουν τις γυναίκες δυσανάλογα, για την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα των δύο φύλων, για τα κοινωνικά δικαιώματα για όλες ντόπιες και μετανάστριες, για αυτονομία των γυναικών και ισότιμες σχέσεις με τους άνδρες και ισότιμη εκπροσώπηση.

Ως εκ τούτου, αν θέλουμε να διατηρήσουμε τη δυνατότητα του αυτόνομου προσδιορισμού μας στο μέλλον, πρέπει να προχωρήσουμε στη συγκρότηση ενός ευρύτατου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου για την καταγγελία του Μνημονίου και την απεμπλοκή της χώρας από τον μηχανισμό δημοσιονομικής σταθερότητας της 'τριαρχίας'. Είναι προφανές ότι οι πολιτικοί ελιγμοί της Ν.Δ. και του Α. Σαμαρά για τάχατες αντιμνημονιακή στάση αναιρούνται από την επί της ουσίας συμφωνία με την κυβέρνηση και την τρόικα στα βασικά μέτρα που εφαρμόζουν το Μνημόνιο εις βάρος της μισθωτής εργασίας και της μεσαίας τάξης.

Η τραγική αυτή ιστορική εμπειρία δίνει την ευκαιρία νέων συνεργασιών και συμμαχιών. Οι ενοποιητικές γραμμές διευρύνονται και γίνονται πιο ορατές, ώστε στις τάξεις τους να χωρέσουν όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας: εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, φοιτητές, επιστήμονες κ.λπ. Δεν είναι οι προκατασκευασμένες οργανωτικές δομές που θα 'χωνέψουν' το κοινωνικό γίγνεσθαι, αλλά η απρόβλεπτη κοινωνική κινητικότητα που θα δώσει το εύρος και θα προσδιορίσει τα σχήματα δράσης.

Οι δυνάμεις της σοσιαλιστικής ιδεολογίας και του εναλλακτικού δρόμου πρέπει να συναντηθούν με τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς που με μέθοδο τις δημοκρατικές διαδικασίες και τις λαϊκές κινητοποιήσεις επιδιώκουν να δώσουν μια ρεαλιστική απάντηση στο καταρρέον (πλην όμως εκδικητικό) νεοφιλελεύθερο πρόταγμα. Έτσι αποφασίσαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να δώσουμε τη μάχη στις αυτοδιοικητικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου με αιχμή τη διεκδίκηση της αιρετής Περιφέρειας Αττικής, όπου ζει και εργάζεται ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πατρίδας μας.

Το αντι-κοινωνικό Μνημόνιο σχετίζεται άμεσα με τον 'Καλλικράτη'. Ο 'Καλλικράτης' ευθύς εξ αρχής είχε ως κυρίαρχο στόχο του τη μείωση των πόρων για την αυτοδιοίκηση και τη συγκεντροποίηση της αυτοδιοικητικής εξουσίας με σκοπό τον περιορισμό των δυνατοτήτων παρέμβασης και διεκδίκησης από τις τοπικές κοινωνίες. Απώτεροι σκοποί της εσπευσμένης αυτής και κολοβής διοικητικής μεταρρύθμισης είναι ο περιορισμός των κοινωνικών κατακτήσεων, η κατάργηση των νομικών προσώπων και επιχειρήσεων των οργανισμών της αυτοδιοίκησης και των κοινωνικών προγραμμάτων.

Με τον τρόπο αυτόν όμως άρχισε να υποθηκεύεται το μέλλον της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αιρετών Περιφερειών.

Στην πορεία και με την υιοθέτηση του Μνημονίου ο 'Καλλικράτης' αποτελεί πλέον βασικό μηχανισμό δημοσιονομικής πειθαρχίας και μετατροπής της αυτοδιοίκησης σε φοροεισπρακτικό μηχανισμό των υψηλών ανταποδοτικών τελών, στο πλαίσιο της πολιτικής των μηδενικών ελλειμμάτων.

Με τον 'Καλλικράτη' επιβάλλεται η μείωση των πόρων της αυτοδιοίκησης κατά 500 εκατ. ευρώ τον χρόνο για το διάστημα 2011-2013. Στο επικαιροποιημένο Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Προσαρμογής η κυβέρνηση δεσμεύεται να εφαρμόσει αυστηρά τις προβλέψεις του 'Καλλικράτη' για στοχευμένο 'εξορθολογισμό' προσωπικού, για περιορισμό του δανεισμού, για μείωση των μεταβιβάσεων και για έλεγχο των προϋπολογισμών των οργανισμών της Τ.Α., ώστε να συμμορφωθούν στη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική στρατηγική. Αυτά που δεν λέγονται από τους κυβερνητικούς υποψηφίους και από άλλες κινήσεις, οφείλουμε εμείς να τα γνωστοποιήσουμε σε όλους τους πολίτες, ώστε να τα λάβουν υπόψη μαζί με τις άλλες επιδεινώσεις που έχουν ήδη συντελεστεί.

Γι΄ αυτό, το μέλλον της Τ.Α. και των αιρετών περιφερειών είναι αλληλένδετο με το Μνημόνιο. Επομένως, οι προσεχείς εκλογές είναι πρωτίστως μάχη αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών κατά του Μνημονίου.

Αποφασίσαμε λοιπόν να συγκροτήσουμε την Αττική Κίνηση Πολιτών κατά του Μνημονίου και να δώσουμε τη μάχη για την αιρετή Περιφέρεια με επικεφαλής τον Αλέξη Μητρόπουλο, που εξ αρχής είχε επισημάνει και αναλύσει τις μεγάλες δουλείες, τα βάρη και τις επιδεινώσεις που θα συνεπιφέρουν οι πολιτικές του Μνημονίου.

Μαζί με τους πολίτες της Αττικής θα παλέψουμε:

1. Κατά του Μνημονίου και των πολιτικών του. Για την αξιοπρέπεια του λαού μας.

2. Για την αναδιαπραγμάτευση και διαγραφή μέρους του χρέους

3. Για την παραγωγική ανασυγκρότηση της Περιφέρειας με βάση τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας.

4. Για την προστασία και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.

5. Για την αντιμετώπιση της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της μετανάστευσης των νέων μας.

6. Για την προάσπιση της αυτονομίας των τοπικών κοινωνιών.

7. Για την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση των δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών στην Αττική.

8. Για την ενίσχυση της αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας.

9. Για μια συμμετοχική και αποκεντρωμένη περιφερειακή διακυβέρνηση στην Αττική.

10. Για την κατάργηση των διοδίων.

Για το αττικό περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.

11. Αυστηρή προστασία του φυσικού πλούτου (ορεινοί όγκοι, παραλιακό μέτωπο, αδόμητη-αγροτική γη).

12. Περιβαλλοντική συμμόρφωση των βιομηχανικών δραστηριοτήτων, των κατασκευών και των υπηρεσιών.

13. Περιστολή των οδικών μετακινήσεων και ανάπτυξη δημόσιων μεταφορών - ιδιαίτερα του σιδηρόδρομου και όλων των μέσων σταθερής τροχιάς.

14. Αξιοποίηση με κοινωνικό έλεγχο των «Ολυμπιακών» εγκαταστάσεων για δημόσιες χρήσεις πολιτισμού, αθλητισμού και αναψυχής.

15. Ανάδειξη των διάσπαρτων πολιτιστικών μνημείων, της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και των ιστορικών χώρων της Αττικής."

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα στην συνέντευξη Τύπου στην 75η ΔΕΘ, Θεσσαλονίκη 16 Σεπτεμβρίου 2010


Θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο.

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, τα φώτα της δημοσιότητας ήταν στραμμένα στην παρουσία του πρωθυπουργού εδώ, στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Απορημένοι οι Έλληνες είδαν τον κ. Παπανδρέου να μιλάει και να συμπεριφέρεται σαν να ζει σε άλλη χώρα.

Κάθε του λέξη, κάθε του πρόταση ήταν διαποτισμένη από την εμφανή προσπάθεια να εξωραΐσει την πραγματικότητα.

Λες και η Ελλάδα, δεν βυθίζεται στην κρίση, την ύφεση, την ανεργία, την ανασφάλεια.

Λες και η πρόσδεση της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν καταστρέφει ολοκληρωτικά την οικονομία και την κοινωνία.

Λες και ο ίδιος, με την κυβέρνηση του, δεν δρομολόγησαν αυτή την εξέλιξη.

Και μάλιστα, μετά από μια κακοστημένη σκηνοθεσία, και σε απόλυτη σύμπλευση με τα διεθνή κερδοσκοπικά συμφέροντα.

Το συμπέρασμα που μπορεί να αποκομίσει κανείς, είναι ότι δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν.

Ή ο κ. Παπανδρέου είναι εκτός πραγματικότητας, ή υποτιμά βαθύτατα τη νοημοσύνη του μέσου Έλληνα πολίτη.

Θεωρούμε ότι συμβαίνει το δεύτερο.

Όσο μακριά κι αν είναι από τη κοινωνία, όσο απομακρυσμένος κι αν βρίσκεται από τα πραγματικά προβλήματα του λαού μας, όσο απασχολημένος κι αν είναι με τα ταξίδια του στα διεθνή συνέδρια της οικονομικής ολιγαρχίας, δε μπορεί να μην έχει πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει στην Ελληνική κοινωνία.

Δε μπορεί να μην έχει συνειδητοποιήσει, πόσες εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι σήμερα ζουν μέσα στην αγωνία και την απόγνωση.

Για το πώς θα αντεπεξέλθουν στα πάγια έξοδά τους.

Για το αν θα χάσουν τη δουλειά τους. Όσοι δεν την έχουν χάσει ήδη.

Για το πώς θα βγάλουν τον χειμώνα.

Για το πώς θα καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Για το πώς θα πληρώσουν το στεγαστικό τους δάνειο.

Τι άκουσαν αυτοί οι άνθρωποι από τον κ. Παπανδρέου;

Ότι ο ίδιος, η κυβέρνησή του, και ενδεχομένως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με την τρόικα, θλίβονται βαθύτατα για την κατάσταση στην οποία έχουν οδηγήσει την κοινωνία.

Αλλά να μην ανησυχούν που δε θα χουν δουλειά, δε θα στείλουν τα παιδιά φροντιστήριο, δε θα χουν θέρμανση το χειμώνα, γιατί -όπως μας διαβεβαίωσε- η Ελλάδα βρίσκεται σε τροχιά δυναμικής εξόδου από την κρίση.

Ας εκτιμήσουν οι ίδιοι οι πολίτες αν αυτή η περιγραφή της πραγματικότητας υποτιμά ή όχι τη νοημοσύνη τους.

Ας εκτιμήσουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι την δέσμευση του Πρωθυπουργού ότι «θα ζητήσει από τον υπουργό Οικονομίας να δει το θέμα τους, εφ όσον τα έσοδα το επιτρέψουν».

Δέσμευση την οποία μάλιστα επανέλαβε και στην ομιλία και στην συνέντευξη, σα να πρόκειται για κάτι πολύ σπουδαίο.

Ας εκτιμήσουν λοιπόν αυτοί που πρέπει να αντιμετωπίσουν με 400 ευρώ το μήνα έναν ανεξέλεγκτο πληθωρισμό, αν μια τέτοια δέσμευση είναι ή όχι κατάμουτρη κοροϊδία.

Την στιγμή μάλιστα που ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση προσφέρουν στις τράπεζες άλλα 25 δις.

Στο κεφάλαιο φτηνά μεροκάματα, επιδοτούμενες ασφαλιστικές εισφορές και φτηνές απολύσεις.

Στις ανώνυμες εταιρείες ακόμα πιο χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές.

Στους υποτιθέμενους ξένους επενδυτές απαλλαγή από κάθε εμπόδιο της πολεοδομίας, της δασικής υπηρεσίας, του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Συντάγματος.

Και στους φοροφυγάδες ουσιαστική απαλλαγή από κάθε έλεγχο.

Οι έχοντες και κατέχοντες δεν καλούνται να υποβληθούν σε καμία θυσία για να σωθεί η χώρα.

Μόνο οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικροεπαγγελματίες, οι αγρότες, μόνο όσοι ζουν και αγωνίζονται να επιβιώσουν με τον ιδρώτα τους θα πληρώσουν.

Αγαπητοί φίλοι,

Έχουμε μιλήσει αναλυτικά για την σημερινή κατάσταση.

Για το πώς φτάσαμε ως εδώ με τρομακτικές ευθύνες και των δύο κομμάτων εξουσίας.

Για το πώς η δέσμευση της χώρας στο Μνημόνιο προκαλεί πολύ σοβαρότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι επρόκειτο να αντιμετωπίσει.

Για το πώς η σημερινή κυβερνητική πολιτική καταδικάζει κάθε προοπτική εξόδου από την κρίση.

Και για το ότι σήμερα στην Ελλάδα, διεξάγεται από την κυβέρνηση και την τρόικα μια πρωτοφανής επιχείρηση με στόχο όχι την αποφυγή της χρεοκοπίας αλλά τη βίαιη αναδιανομή του πλούτου προς όφελος του κεφαλαίου και εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας.

Έχουμε επίσης επισημάνει ότι ο δρόμος για έξοδο από την κρίση υπάρχει και είναι εντελώς διαφορετικός.

Περνάει μέσα από την στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων.

Από την ριζική αναδιανομή πλούτου υπέρ των ασθενέστερων.

Από την παραγωγική ανασυγκρότηση.

Από την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας.

Από την αύξηση των δημόσιων επενδύσεων. Από την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους.

Και επιμένουμε ακόμα και τώρα που είμαστε στο και πέντε, ότι είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος.

Αν κάτι σήμερα δεν είναι ρεαλιστικό, είναι οι απαιτήσεις του Μνημονίου για διάλυση της κοινωνικής συνοχής και του παραγωγικού ιστού της χώρας μας.

Το μήνυμά μας λοιπόν προς τους εργαζόμενους, τους κοινωνικά αδύναμους, τους νέους ανθρώπους είναι αυτό: κάθε ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση του Μνημονίου, πρέπει να σταματήσει εδώ.

Η κοινωνία πρέπει να αντισταθεί, να υπερασπιστεί το δικαίωμά της στη ζωή και την αξιοπρέπεια.

Διαφορετικά αυτή η κατηφόρα δε θα χει σταματημό.

Δεν υπάρχει όριο στη καταστροφική τους πολιτική.

Το μόνο όριο είναι η φυσική αντοχή του καθενός και της καθεμιάς από εμάς ή ένα ηχηρό χαστούκι της κοινωνίας στην εκλογική αναμέτρηση του Νοέμβρη, που ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναβάθμισε σε δημοψήφισμα.

Ένα ηχηρό χαστούκι στα δυο κόμματα εξουσίας και στις δυνάμεις που υποστηρίζουν ή ανέχονται τη καταστροφή της χώρας από το μνημόνιο.

Γιατί αλλιώς, θέλουμε να είμαστε ξεκάθαροι, αυτό που σήμερα ζούμε δεν είναι τίποτα σε σχέση με αυτό που μας περιμένει.

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του πήρε από τη τρόικα δυο μήνες αναβολή στη προγραμματισμένη εκτέλεση της κοινωνίας. Αν επιβραβευτεί στις εκλογές του Νοέμβρη, δε θα καθυστερήσει ούτε λεπτό.

Θεωρούμε λοιπόν ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοεμβρίου είναι μια σημαντική ευκαιρία, να εκφραστεί μια ηχηρότατη αποδοκιμασία στην κυβερνητική πολιτική, το Μνημόνιο και τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.

Είναι μια ευκαιρία, να αλλάξει το κλίμα, και να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι ότι διαθέτουν δύναμη στα χέρια τους.

Είναι μια ευκαιρία να συναντηθούμε με ευρύτερες δυνάμεις κοινωνικές και πολιτικές που συνειδητοποιούν την ανάγκη να εργαστούμε μαζί για την ανατροπή αυτής της καταστροφικής πορείας για το τόπο.

Και αυτή την ευκαιρία δεν πρέπει να την αφήσουμε να πάει χαμένη.

To Γραφείο Τύπου

ΟΙ "ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ" ΠΡΟΧΩΡΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥΣ blog ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΙΣ ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΕΤΕΧΕΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΑΣ

www.dkenergoipolites.blogspot.com

ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

Στην ιδρυτική διακήρυξη του συνδυασμού μας υποστηρίξαμε ότι το παλιό επιβάλλεται να παραχωρήσει πλέον τη θέση του στο νέο που δημιουργείται, αναφέροντας ότι τα υπάρχοντα σχήματα, που μας ταλαιπωρούν και ταλαιπωρούνται επί 20 και πλέον συναπτά έτη διεκδικώντας και πάλι την ψήφο μας, είναι αυτά που στην ουσία οδήγησαν στην αναγκαιότητα εμφάνισης καινούργιων εναλλακτικών σχημάτων που χαρακτηρίζονται όχι μόνο από τις νέες ιδέες για ριζικές αλλαγές και τομές, αλλά κυρίως από μία φιλοσοφία ανιδιοτελούς κοινωνικής προσφοράς ως αίσθησης χρέους απέναντι στον τόπο και τις επόμενες γενιές.
Σε αυτό το πνεύμα η Δημοτική μας Κίνηση, συνερχόμενη πλέον με ευρύτερη σύνθεση από εκείνη της Ιδρυτικής μας Διακήρυξης, εξέλεξε με διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες (υποψηφιότητες - ψηφοφορία) επικεφαλής και υποψήφιο Δήμαρχο για την ευρύτερη περιοχή της Μεγαρίδας τον Αναστάσιο Δέσκο.
Ο Τάσος Δέσκος είναι ένας νέος άνθρωπος και πετυχημένος επαγγελματίας, με πλούσια και πολύχρονη δραστηριότητα στα κοινά της πόλης μας. Είναι Πτυχιούχος Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Τ.Ε. και ζει και εργάζεται στα Μέγαρα. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη. Έχει συμμετάσχει στο παρελθόν στα κοινά ως υποψήφιος νομαρχιακός αλλά και δημοτικός σύμβουλος. Συμμετέχει ανελλιπώς εδώ και χρόνια σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες της ευρύτερης περιοχής που είχαν και έχουν ως στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των κατοίκων της. Αναδείχθηκε επίσης παράλληλα και από την προσφορά του στην εθελοντική συλλογική προσπάθεια διάσωσης και προστασίας του υγροβιοτόπου των Μεγάρων μέσω της ενεργούς συμμετοχής του στο «Φορέα Προστασίας Βουρκαρίου» του οποίου και αποτελεί ιδρυτικό μέλος.
Συμπολίτισσες και συμπολίτες,
Πρέπει να καταστεί σαφές ότι στην κρίσιμη αυτή περίοδο που το κοινωνικό κράτος κατεδαφίζεται όχι μόνο στον τομέα του ασφαλιστικού, αλλά και στην υγεία και την παιδεία, η νέα δημοτική αρχή αλλά και το δημοτικό συμβούλιο χρειάζεται να είναι συμπαραστάτες και αρωγοί στους αγώνες των εργαζομένων για να αποτραπεί όχι μόνο η σχεδιαζόμενη γενικευμένη φτώχεια και το ξερίζωμα των κατακτήσεων και των εργασιακών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αγώνες αιώνων, αλλά και το κλίμα γενικευμένης αβεβαιότητας και εκφοβισμού που δημιουργείται.
Χρειάζεται παράλληλα η νέα δημοτική αρχή να διεκδικήσει δυναμικά από την Πολιτεία να μην εγκαταλειφθούν οι δωρεάν κοινωνικές παροχές των παιδικών σταθμών, των σχολείων, του πολιτισμού, του αθλητισμού, των υπηρεσιών για τους ηλικιωμένους, τα ΑΜΕΑ και τα εξαρτημένα άτομα. Να μην εγκαταλειφθούν επίσης οι δαπάνες για το περιβάλλον και τις κοινωνικές υποδομές (π.χ. διασφάλιση ελεύθερων χώρων για ανάπαυση ή για μετατροπή τους σε πολυχώρους πολυπολιτισμικών δραστηριοτήτων), με το πρόσχημα της έλλειψης πόρων.
Οι Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι (ΚΑΠ) από το Κράτος προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση έχουν ήδη μειωθεί έως και 40% , ενώ παράλληλα έχουν μειωθεί και τα έσοδα της αυτοδιοίκησης λόγω της αύξησης του ΦΠΑ και της υστέρησης εσόδων εξαιτίας της ύφεσης. Όλα αυτά θα οδηγήσουν σε γενικευμένη αδυναμία παροχής δωρεάν κοινωνικών υπηρεσιών και θα επιβληθούν νέοι δυσβάσταχτοι δημοτικοί φόροι και τέλη (με παράλληλη αύξηση των ήδη υπαρχόντων), με το πρόσχημα της εξασφάλισης επαρκών πόρων για τους Δήμους.
Για όλους τους παραπάνω λόγους η κατάσταση θα επιδεινώνεται ραγδαία, με αποτέλεσμα η αυτοδιοίκηση να μην μπορεί να ανταπεξέλθει ούτε καν στις λειτουργικές δαπάνες της (μισθοί, καθαριότητα κλπ). Τα οικονομικά προβλήματα που θα προκύψουν, σε συνδυασμό με τα οργανωτικά και διοικητικά λόγω της εσπευσμένης επιβολής του Καλλικράτη (την εφαρμογή του οποίου η Κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί), θα δημιουργήσουν πραγματικό χάος στις νέες αυτοδιοικητικές μονάδες.
Γι’ αυτό χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ, η δημοτική αρχή που θα προκύψει από τις εκλογές του Νοεμβρίου να μείνει μακριά από φαινόμενα αδιαφάνειας, κακοδιαχείρισης και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος. Να μείνει μακριά από την πολιτική λογική της ικανοποίησης των ‘’γνωστών’’ και των ‘’ημετέρων’’ και να λειτουργήσει προς όφελος των πολλών στην κατεύθυνση της ανάπτυξης του τόπου, που όμως θα είναι πλήρως εναρμονισμένη με τα ιδιαίτερα (φυσικά και πολιτιστικά) χαρακτηριστικά που αποτελούν συγκριτικά πλεονεκτήματα για την ευρύτερη περιοχής της Μεγαρίδας.
Χρειάζεται μια ασυμβίβαστη δημοτική αρχή που να βάζει μπροστά το συμφέρον των πολλών και όχι του ενός ισχυρού, που να χαρακτηρίζεται από γενναιότητα και όχι θρασυδειλία, από αγωνιστικότητα για το συμφέρον του τόπου και όχι από υποτακτικότητα σε αυτά που επιτάσσει το κομματικό συμφέρον, που να προστατεύσει τους θεσμούς και τις συμμετοχικές διαδικασίες και να μην καταβάλλεται από αλαζονεία και φαυλότητα.
Και εδώ θα πρέπει όλοι να αναλογιστούμε αν αυτά μπορούν να εξασφαλιστούν από τους ‘’χρισμένους’’ κομματικούς υποψηφίους, οι οποίοι προσπαθούν αυτή την εποχή -αν μη τι άλλο- να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη μας όταν διατυμπανίζουν ότι είναι ανεξάρτητοι και υπερκομματικοί!
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες,
Η Ανεξάρτητη Δημοτική μας Κίνηση των «Ενεργών Πολιτών Μεγάρων και Νέας Περάμου» απευθύνεται:
Σε κάθε ενεργό πολίτη που έχει διαφορετική οπτική για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να οργανωθεί, να λειτουργήσει και να αναπτυχθεί η ευρύτερη περιοχή της Μεγαρίδας, και που είναι πρόθυμος να συμβάλλει στην κοινή προσπάθεια για την προώθηση σύγχρονων ριζοσπαστικών λύσεων αντιμετώπισης των προβλημάτων του τόπου μας
Σε όσους δυσφορούν απέναντι στα κυρίαρχα πρότυπα και θέλουν να διατηρήσουν την ιδιότητα του πολίτη, αντιτασσόμενοι στις παλιές πελατειακές λογικές που μετέτρεψαν τους πολίτες σε πελάτες-καταναλωτές,
Σε όσους συμμερίζονται τη γενική αρχή «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη» και αμφισβητούν τον νεοφιλελευθερισμό και τον ασφυκτικό δικομματισμό,
Σε όσους αγωνίζονται για πραγματική δημοκρατία στην πόλη και συμμετοχή με ουσιαστικά δικαιώματα των πολιτών στους θεσμούς,
Στις κοινωνικές οργανώσεις και συλλογικότητες που προσπαθούν να υποκαταστήσουν την αδράνεια και την απραξία του κράτους,
Σε όσους υπερασπίζονται την πόλη, το φυσικό περιβάλλον της, την ιστορική μας μνήμη και την πολιτιστική μας κληρονομιά,
Στις νέες και τους νέους που οραματίζονται ένα ανθρώπινο μέλλον σε μια ανθρώπινη πόλη,
Σε κάθε έναν συμπολίτη μας ξεχωριστά, πέρα και έξω από τις όποιες πολιτικές μας διαφορές, με τους οποίους μας ενώνει η αγάπη για τον τόπο μας και η αίσθηση του χρέους να προσφέρουμε στην αναγέννησή του,
Εν τέλει, σε κάθε πολίτη ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ…
Με την πεποίθηση ότι αποτελούμε τη νέα εναλλακτική παρέμβαση που θα πείσει, θα εμπνεύσει, θα δώσει όραμα και παράλληλα θα προσφέρει διέξοδο και προοπτική ελπίδας στους συμπολίτες μας, θα παρουσιάσουμε τις αμέσως προσεχείς ημέρες ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα ανάπτυξης που είναι πλήρως εναρμονισμένο στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και συγκριτικά πλεονεκτήματα της ευρύτερης περιοχής μας.
Μακριά από εμάς κάθε τάση απολυτότητας και παντογνωσίας. Θα προσπαθήσουμε με την λιγοστή μας εμπειρία αλλά με περισσή αγάπη και διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς να σπείρουμε μερικές πρωτοποριακές ιδέες για την ανάπτυξη του τόπου μας. Του τόπου που αγαπήσαμε, που ζούμε και εργαζόμαστε, που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, του τόπου που θα αφήσουμε φεύγοντας ως παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.
Χρειάζεται ένας εξ αρχής προγραμματισμός από μηδενική βάση με άξονα τις ιδιαιτερότητες και δυνατότητες της περιοχής μας, προκειμένου να συνθέσουμε τελικά, όλοι μαζί έπειτα από δημοκρατική διαβούλευση, το κατάλληλο μοντέλο ανάπτυξης για την ευρύτερη περιοχή της Μεγαρίδας. Πάνω από όλα χρειάζεται πολύ δουλειά και συνεχής δράση για την απορρόφηση κονδυλίων αλλά και κρατικών πόρων για επενδύσεις σε εκείνα τα απαραίτητα και ενδεδειγμένα έργα ανάπτυξης, με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και όχι την ικανοποίηση των φίλων ή των ψηφοφόρων μας.
Συμπολίτισσες και Συμπολίτες,
Πρέπει να αντισταθούμε σθεναρά σε κάθε λογική που βασίζεται σε μη ορθολογικά κριτήρια για την επιλογή των εκπροσώπων μας στους νέους Δήμους και τις Περιφέρειες. Πρέπει η επιλογή μας να βασιστεί όχι στη συγγένεια ή στη γνωριμία, αλλά στο ήθος, στην εργατικότητα, στις ειλικρινείς προθέσεις, στο θάρρος για ρήξη με λογικές του παρελθόντος, στη διάθεση συνεργασίας, διαφάνειας, αξιοκρατίας, δημοκρατίας που θα πρέπει να έχουν ως χαρακτηριστικά αυτοί που θα μας εκπροσωπήσουν.
Ίσως κάποιοι προσπαθήσουν να λοιδορήσουν αυτή την συλλογική μας προσπάθεια λέγοντας πως αυτά που πρεσβεύουμε είναι δύσκολο, αν όχι ανέφικτο να επιτευχθούν. Πράγματι, η ιστορία μας διδάσκει ότι τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς κόπο. Είναι όμως ώρα για αγώνα και σκληρή δουλειά. Γιατί όλοι μας έχουμε δικαίωμα να πιστέψουμε σε ένα καλύτερο μέλλον για τον τόπο που αγαπάμε και μια καλύτερη ποιότητα ζωής για εμάς και τα παιδιά μας.

Μέγαρα, 6 - 9 - 2010

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΔΕΘ


— Κίνημα αντίστασης και ανατροπής ΤΩΡΑ


Καλούμε τους εργαζόμενους και τη νεολαία σε μαζική συμμετοχή, ώστε να δοθεί το μήνυμα ότι τίποτε δεν τέλειωσε με την ψήφιση του μνημονίου και του ασφαλιστικού – εργασιακού νόμου από την κυβερνητική πλειοψηφία, και ότι ξεκινά στις 11/9 ο δεύτερος κύκλος αντιπαράθεσης του εργατικού κινήματος με τις αντεργατικές κυβερνητικές πολιτικές.
Τα λεωφορεία από την Αθήνα ξεκινούν στις 11/9 στις 7:30πμ από το άγαλμα Αθηνάς από το πεδίο του Άρεως και επιστρέφουν το βράδυ της ίδιας μέρας στις 11μμ. Για όσους/ες έχουν βρει με δική τους ευθύνη τρόπο να μείνουν το βράδυ στη Θεσσαλονίκη την άλλη μέρα στις 11πμ. Τηλέφωνα δήλωσης συμμετοχών: 2103829910 και 2103826077.

Διαδηλώνουμε στη Θεσσαλονίκη και δηλώνουμε ότι:
- Δεν θα πληρώσουμε την κρίση τους. Δεν τους χρωστούμε ούτε ένα ευρώ. Αυτοί μας χρωστούν.
- Δεν αναγνωρίζουμε το δημόσιο χρέος της χώρας ως χρέος των εργαζομένων.
- Δεν θέλουμε να κάνουμε καμία θυσία για το ευρώ και την ΕΕ, η λύση είναι οι κοινοί ευρωπαϊκοί αγώνες.
- Αγωνιζόμαστε για την ακύρωση του μνημονίου και των αντεργατικών μέτρων που πάρθηκαν σε εφαρμογή του.
- Διεκδικούμε ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις και τις αναγκαίες προσλήψεις στα σχολεία, τα νοσοκομεία και στις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας.
- Διεκδικούμε τη φορολογία των κερδών του κεφαλαίου και των πλουσίων, τη δραστική μείωση των εξοπλισμών και τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Επίσης την εθνικοποίηση των τραπεζών για να υπερασπίσουμε την κοινωνία από την κερδοσκοπική απληστία.
- Υπερασπίζουμε τον δημόσιο καθολικό υποχρεωτικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.
- Αγωνιζόμαστε για πολιτικές προώθησης της πλήρους και σταθερής απασχόλησης και πραγματικής οικονομικής και κοινωνικής στήριξης των ανέργων.

Κίνημα αντίστασης και ανατροπής ΤΩΡΑ

- Στις 11 Σεπτεμβρίου διαδηλώνουμε στη Θεσσαλονίκη ενάντια στο μνημόνιο και στα κυβερνητικά αντεργατικά μέτρα.
Προσυγκέντρωση: Εγνατία και Βενιζέλου γωνία στις 6:00 μμ .
Συγκέντρωση: Άγαλμα Βενιζέλου στις 6:30

Ο κόσμος του Γ.Α.Π.

Του
Νικόλα Σεβαστάκη*

Η πρόσφατη φήμη ότι ο Γιώργος Παπανδρέου θα μπορούσε να είναι ένας επόμενος γραμματέας του ΟΗΕ δεν θα έπρεπε να προκαλεί καμία έκπληξη. Η διεθνής κοινότητα χρειάζεται ασφαλώς την αξιοθαύμαστη «συνδυαστική» την οποία ενσαρκώνουν άνθρωποι όπως ο Έλληνας πρωθυπουργός: το ευγενές χαρμάνι της ιδεαλιστικής ψευδο-οραματικής γλώσσας με την πολιτική ασυνειδησία που αγνοεί τα συμπτώματά της. Κάπως έτσι έχει συμβεί εδώ και χρόνια: προοδευτικός είναι εκείνος που κάνει τα πιο «εξτρεμιστικά» (φιλελεύθερα) πράγματα με τον μειλίχιο και γλυκανάλατο τρόπο ενός οπαδού του Δαλάι-Λάμα ή μιας μπαλάντας του Έλτον Τζον. Ένα τέτοιο είδος σύγχρονου PR (δημοσίων σχέσεων) πολιτικού προορίζεται στα αλήθεια για ανάλογες καριέρες κύρους: διαλέξεις κάπου στους τροπικούς για την παγκόσμια διακυβέρνηση –πολλών χιλιάδων ευρώ έκαστη–, ηλιόλουστα αιγαιακά workshops για την κλιματική αλλαγή, συμβουλευτική για την επίλυση συγκρούσεων που δεν επιλύονται ή για τη ρύθμιση συστημάτων που δεν ρυθμίζονται με παχιά λόγια. Το πεδίο για ανθρώπους όπως ο σημερινός πρωθυπουργός είναι κυριολεκτικά αχανές. Με όπλο την απτόητη αισιοδοξία του τεχνομανιακού σε πρόσμιξη με τον «προοδευτικό μεταρρυθμιστή» μπορεί να σπέρνουν μικρές και μεγάλες καταστροφές, να διαλύουν κόμματα, να κάνουν τη μέρα νύχτα, να σταδιοδρομούν ως ευαγγελιστές των αξιών προωθώντας συγχρόνως τον σκληρό πυρήνα ενός «Μνημονίου» που εκβαρβαρώνει τις ήδη κλονισμένες κοινωνικές συνθήκες στη χώρα.
Η φιγούρα του μελιστάλαχτου global ανθρωπιστή χαίρει ασυλίας. Γιατί θέλει να είναι η έσχατη ενσάρκωση της θετικής ενέργειας της παγκοσμιοποίησης ακόμα και το 2010 που έχουν αποκαλυφτεί τεράστια ρήγματα στο κατασκεύασμα της πλανητικής ψηφιακής-καπιταλιστικής «οικουμένης». Ποιος άλλος πολιτικός παραμένει γοητευμένος από τις ανοησίες του τρίτου δρόμου έστω με το όνομα ενός απίθανου τέταρτου δρόμου; Ο προοδευτικός μας επιμένει να είναι ο τελευταίος που θα κλείσει την πόρτα της μεγάλης φιλελεύθερης επανάστασης των τελευταίων δεκαετιών, ο πιο πείσμων, ο πιο φορτικός εραστής των καινοτομιών που τείνουν να διαλύσουν ολόκληρα τμήματα των μεσαίων και λαϊκών τάξεων, του ίδιου του ακροατηρίου που κράτησε εν ζωή το νεκρό πλέον σοσιαλδημοκρατικό όνειρο.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Από πού άραγε προέρχεται αυτή η ονείρωξη του διεθνικού ανθρωπιστή, του ευαγγελιστή των αξιών με την ευόδωση/ ολοκληρωτική περαίωση του καπιταλισμού στην Ελλάδα; Προσωπικά δεν μπορώ να βρω μια ικανοποιητική απάντηση. Νομίζω, εντέλει, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τη γνωστή και οικεία σοσιαλδημοκρατική διγλωσσία, το φαινόμενο της αριστερής γλώσσας και της δεξιόστροφης πρακτικής κ.λπ. Ίσως μια απάντηση να δόθηκε έμμεσα από τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδας όταν αναφέρθηκε σε έναν «ενάρετο κύκλο». Ο πρωθυπουργός είναι η τέλεια ανθρωπολογική απεικόνιση μιας ορισμένης «ποπ ιδεολογίας» στην οποία μια ηδύτητα που ξεγελά μπορεί και πολιτεύεται με σκληρότητα, η έλλειψη ιδεών γίνεται brainstorming, οι γλυκανάλατες αρμονίες συγκυβερνούν με τον πιο ωμό πραγματισμό. Ο πελιδνός θετικισμός του πρώτου εκσυγχρονισμού (Σημίτης) ήταν αδύνατο να αγγίζει ένα τέτοιο επίπεδο τέλειας προσποίησης, αυτό τον βαθμό προσομοίωσης του σύγχρονου κενού: συνδεόταν ακόμα με την μυθολογία του ανεκπλήρωτου αστικού εκσυγχρονισμού/ εξευρωπαϊσμού, με τα μεγάλα έργα, με την ύλη. Στη τωρινή περίπτωση δεν ζητείται απλώς η ύλη των ανθρώπων αλλά και η ψυχή τους, δεν ζητείται η προσαρμογή αλλά η ηθική-θρησκευτική τους «μεταστροφή» (conversion) σε μια επιφοίτηση.
Αυτό το οποίο ζούμε τώρα και μάλλον περισσότερο τους μήνες που έρχονται είναι λοιπόν κάτι τελείως διαφορετικό. Ο Παπανδρέου και οι άνθρωποί του δεν είναι Ευρωπαίοι αλλά «πλανητικοί» και συγχρόνως υπερεπαρχιώτες. Με απίστευτη άνεση μπορεί να γίνουν Κινέζοι, Αμπου-νταμπιανοί, Ισραηλινοί και Λίβυοι συγχρόνως. Ειρηνιστές και συνάμα εμποράκοι στο όνομα της «κινητικότητας» του κενού. Μέσα στο ίδιο απόγευμα να είναι Κάπτεν-Γου, Νετανιάχου και Τζόζεφ Στίγκλιτζ ταυτόχρονα και εναλλάξ. Έχουν το ελεύθερο να μην έχουν προσδιορισμό, να αρπάζουν τη μια μάσκα μετά την άλλη υποστηρίζοντας με τον πιο αναιδή τρόπο ότι υπακούν σε μια ανώτερη, εθνικοπαγκόσμια αναγκαιότητα. Και με τον διάβολο θα συμμαχήσουν αρκεί να περάσει η σωτηριολογία τους. Αυτό εξηγεί ότι στο σύστημα σκέψης τους χωράνε τόσο τα φρουτάκια του τζόγου όσο και τα πιστοποιητικά ενεργειακής απόδοσης κτιρίων, τόσο η δικτυακή διαφάνεια όσο και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Υπάρχει φυσικά και η ένσταση όλων όσοι ζητούν «βήμα»-«βήμα προσέγγιση, υπεύθυνη αξιολόγηση του κάθε μεμονωμένου άρθρου ή μέτρου. Αλλά τούτο ακριβώς θα ήταν η βαθύτερη αγαλλίαση της κυβερνώσας παρέας: σπέρνοντας κόκκους αυτονόητου να εξαγοράζουν πολιτική ανοχή για την πιο εκτεταμένη και πολυεπίπεδη «φιλελεύθερη» μεταλλαγή που γνώρισε ως τώρα αυτή η χώρα.
Το ερώτημα του ερχόμενου χειμώνα είναι αν ο θίασος θα αφεθεί απερίσπαστος στο έργο του ή όχι. Και ενδεχομένως η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα λύσει και τις υπόλοιπες απορίες που γεννούν οι καιροί του Μνημονίου.

*Ο Νικόλας Σεβαστάκης είναι πανεπιστημιακός. "ΕΠΟΧΗ" 29/8

Στη ΔΕΘ χωρίς διόδια

Πανελλαδική κινητοποίηση κατά των μεγαλοκατασκευαστών το Σάββατο 11 Σεπτέμβρη.

Του Νίκου Ταυρή "ΔΡΟΜΟΣ" 28/8

Εκατοντάδες οδηγοί αναμένεται να κινηθούν προς τη Θεσσαλονίκη, την ημέρα των εγκαινίων της 75ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, ζητώντας την κατάργηση των διοδίων στις ελληνικές εθνικές οδούς. Η πρωτότυπη κινητοποίηση διοργανώνεται από το Πανελλαδικό Συντονιστικό Αγώνα κατά των Διοδίων. Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια μεγάλη αυτοκινητοπομπή διαμαρτυρίας που όχι μόνο θα προπαγανδίζει την κατάργηση των διοδίων αλλά παράλληλα θα το εφαρμόζει στην πράξη από όλους τους σταθμούς διοδίων που θα περνά. Η κινητοποίηση θα ξεκινήσει από το σταθμό διοδίων του Ρίου, στην Αχαΐα, θα συνεχίσει στην Κορινθία, την Αττική, τη Βοιωτία, τη Φθιώτιδα, τη Θεσσαλία, την Πιερία και θα καταλήξει στη Θεσσαλονίκη. Σε κάθε σταθμό διοδίων της διαδρομής θα έχει δοθεί ραντεβού από τους ενεργούς πολίτες της περιοχής, θα γίνεται άνοιγμα των διοδίων και κατόπιν όλοι μαζί θα προχωρούν προς τον επόμενο σταθμό. Στην κινητοποίηση αναμένεται να συμμετάσχουν μια σειρά από επιτροπές και κινήσεις πολιτών από όλη την Ελλάδα που εναντιώνονται στα διόδια. Πρόκειται για μια μεγάλη κινητοποίηση που αποτελεί συνέχεια των διαμαρτυριών όλου του προηγούμενου διαστήματος, αλλά και την αρχή των κινητοποιήσεων μετά το καλοκαίρι.

Οι ενεργοί πολίτες που συμμετέχουν στο κίνημα κατά των διοδίων υποστηρίζουν ότι δεν γίνεται να έχουμε το χειρότερο οδικό δίκτυο και συγχρόνως τους περισσότερους σταθμούς διοδίων. Ακόμα, υποστηρίζουν ότι οι συμβάσεις που έχει υπογράψει με τις κατασκευάστριες εταιρίες το Ελληνικό Δημόσιο πρέπει να αλλάξουν ώστε να καταργηθούν τα διόδια. Και αυτό γιατί οι συμβάσεις παραχώρησης είναι αποικιοκρατικού τύπου και ότι τόσο η σύμβαση όσο και τα διόδια είναι παράνομα σε μία χώρα όπου οι πολίτες πληρώνουν υπερβολικά τέλη κυκλοφορίας. Μάλιστα, έχουμε στην Ελλάδα και το παράδοξο φαινόμενο οι πολίτες να προκαταβάλουν τα διόδια σε ιδιωτικές εταιρίες για να κατασκευάσουν δρόμους που θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον και βέβαια τότε οι πολίτες θα ξαναπληρώσουν τέλη διοδίων. Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση το Πανελλαδικό Συντονιστικό κατά των Διοδίων υποστηρίζει ότι η άρνηση καταβολής διοδίων είναι μια συνειδητή πράξη αντίστασης και πρέπει να την ακολουθήσουν όλοι οι πολίτες. Το Συντονιστικό προτρέπει τους πολίτες να μην πληρώνουν στα ιδιωτικά διόδια και να απαιτούν από τον υπάλληλο να ανοίξει η μπάρα, δίνοντας μόνο τον αριθμό κυκλοφορίας του αυτοκινήτου. Να πληρώνουν μόνο στα κρατικά διόδια όπως των Μαλγάρων. Ακόμα, επισημαίνουν ότι το κίνημα κατά των διοδίων ήδη έχει πάρει διαστάσεις, αφού μόνο από τα διόδια Αφιδνών περνάνε 2.000 αυτοκίνητα κάθε μέρα, χωρίς να πληρώνουν.

http://diodiastop.blogspot.com
http://www.akribeia-stop.gr
Αττική: Στρατής Λουπάτατζης 6944298970
Μαρία Γασπαρινάτου: 6974072825
Αχαΐα: Σοφία Μπανιά 6973426334
Θεσσαλία: Τάνια Μήτσιου 6976864058
Θεσσαλονίκη: Γιώργος Θεοδωρόπουλος
6977034350

Βάση 0,9! Τυχαίο; Δεν νομίζω!
29/08/2010 "ΑΥΓΗ"

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΤΣΙΚΑ

Λευκές κόλλες για... "λευκά" πτυχία!


Κανένας, φυσικά, δεν μπορεί να μένει αδιάφορος με το γεγονός της πρόσβασης σε δεκάδες ΤΕΙ υποψηφίων που δεν μπορούν να γράψουν περισσότερο από 1, 2, 3, ακόμη και 5 μονάδες στην κλίμακα του 20. Παράλληλα, για να μην κρυβόμαστε, οφείλουμε να δεχθούμε ότι υπάρχει πρόβλημα, που ακριβώς τόσο η καθιέρωση της βάσης του 10 όσο και η τυπική κατάργησή της ήρθαν όχι να το φωτίσουν και να επιχειρήσουν μια λύση, αλλά να το καλύψουν, να το θάψουν στη σκιά της. Χρειάζεται να το πούμε από την αρχή. Η λευκή κόλλα εισόδου συνδέεται με ένα νήμα με το «λευκό» πτυχίο εξόδου, καθώς οι εξευτελιστικές βαθμολογίες δεν είναι παρά η απάντηση στα απαξιωμένα ΤΕΙ που έχουν γνωστικό αντικείμενο τιποτολογίας, υποδομές Ζιμπάμπουε, επαγγελματικά δικαιώματα ανύπαρκτα και εικονικές επαγγελματικές προοπτικές.



Ας δούμε, όμως, τα πράγματα με μια σειρά

Είναι αποκλειστικά υπεύθυνη η κατάργηση της βάσης του 10 για το γεγονός ότι υπάρχουν υποψήφιοι (μερικές χιλιάδες) που εισάγονται με πολύ μικρές βαθμολογίες στα ΤΕΙ; Νομίζουμε ότι τα πράγματα είναι περισσότερο σύνθετα και ας εξηγηθούμε. Είχαμε επισημάνει με άλλη ευκαιρία ότι φέτος υπήρξαν περίπου 94.000 γραπτά (δηλαδή το 1 στα 6 γραπτά των Πανελλαδικών εξετάσεων) που βαθμολογήθηκαν 0-5, δηλαδή μιλάμε ουσιαστικά για 94.000 λευκές κόλλες. Μαζί τους άλλα περίπου 116.000 γραπτά (δηλαδή περισσότερο από 1 στα 5) βαθμολογήθηκαν με βαθμολογία μικρότερη του 10. Με άλλα λόγια, ένας στους τρεις υποψήφιους έγραψε φέτος κάτω από τη βάση και από αυτούς περίπου οι μισοί έδωσαν σχεδόν λευκή κόλλα! Την ίδια ώρα, στην αντίπερα όχθη, 88.000 περίπου γραπτά βαθμολογήθηκαν με άριστα (18-20). Μιλάμε για ένα μεγάλο αγεφύρωτο χάσμα. Χάσμα στις βαθμολογίες (10.500 αριστούχοι από τη μια και 30.000 υποψήφιοι κάτω από τη βάση από την άλλη), στους υποψήφιους και στις βάσεις (από 868 μέχρι 19.453), χάσμα στις προσδοκίες! Άλογα κούρσας και ουραγοί! Παράδοξο και πρωτότυπο; Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια αυτή η κατάσταση παγιώνεται.



Τι συμβαίνει;

Σαν να αντανακλά η ίδια η κοινωνία πάνω στην κίνηση των βάσεων. Μια κοινωνία όπου οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Και στη μέση σμπαραλιασμένα τα μεσαία στρώματα. Από την άλλη φαίνεται καθαρά ότι έχει συντελεστεί αθέατα αλλά σταθερά μια σημαντική αλλαγή στους υποψήφιους. Δίπλα στα «άλογα κούρσας» με τα 18άρια και τα 19άρια που τινάζουν τις βάσεις στον αέρα διαμορφώνονται οι ουραγοί, μια μεγάλη ομάδα (ίσως η μεγαλύτερη μετά τη μεταπολίτευση) παιδιών, κυρίως από τα λαϊκά στρώματα (γόνοι αγροτών, εργατών, μικροϋπαλλήλων κ.λπ.) οι οποίοι έχουν γυρίσει την πλάτη στη σχολική εκπαίδευση σαν απάντηση στο γεγονός ότι η τελευταία δεν έχει πλέον να τους προσφέρει αυτό που απλόχερα, στο πεδίο των επαγγελματικών προοπτικών, πρόσφερε στο παρελθόν.





Το τέλος της κινητικότητας σβήνει τις προσδοκίες

Πριν από περίπου 30 χρόνια, την ακαδημαϊκή χρονιά 1981/82, σύμφωνα με τις αντιλήψεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των φοιτητών-τριών που απάντησαν στην ερώτηση «νομίζετε ότι στη σημερινή ελληνική κοινωνία τα άτομα έχουν τη δυνατότητα να μεταπηδούν σε μια κοινωνική τάξη ανώτερη από αυτή στην οποία βρίσκονται οι γονείς τους;» η καταφατική απάντηση συγκέντρωσε συνολικά το 95% των φοιτητών/τριών. Στην ερώτηση «με ποιους τρόπους επιτυγχάνεται η κοινωνική άνοδος στη σημερινή ελληνική κοινωνία;» φοιτητές και φοιτήτριες θεωρούσαν, την περίοδο αυτή, τη μόρφωση κύριο μέσο κοινωνικής ανόδου, εννοώντας, βέβαια ότι οι πανεπιστημιακές σπουδές, ειδικότερα, συντελούν στην κοινωνική άνοδο.

Πρόκειται, βέβαια, για πεποίθηση που «χρώσταγε» τα οικοδομικά υλικά του σχηματισμού της σε εκείνη την περίοδο (και ακόμη προγενέστερα) στην οποία, πράγματι, η εκπαίδευση διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στην ένταξη εκατοντάδων χιλιάδων νέων από όλα τα κοινωνικά στρώματα στις πολλαπλές νέες θέσεις εργασίας που «αναφύονταν» κατά χιλιάδες. Οι πανεπιστημιακοί τίτλοι και τα διπλώματα αποκτούν την ίδια περίοδο τη λειτουργία που είχαν παλαιότερα οι «τίτλοι ευγενείας» για την κατάληψη μιας ευνοημένης επαγγελματικής θέσης και φυσικά μαγνητίζουν, ιδιαίτερα, εκείνα τα τμήματα του πληθυσμού που προσπαθούν να «σπρώξουν» τα παιδιά τους -μέσω της εκπαίδευσης- στην «άλλη» πλευρά του λόφου, εκεί όπου απουσιάζει η χειρωνακτική εργασία, η ανασφάλεια και τα χαμηλά εισοδήματα.

Η εκπαίδευση για τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες της εποχής ήταν μια επένδυση για τα παιδιά τους προστατευμένη από τον πληθωρισμό, που φλόγιζε την ελπίδα να τα δουν να περάσουν στην άλλη όχθη, στα μεσαία και ανώτερα στρώματα. «Να φύγει», «να σπουδάσει», «να γίνει δάσκαλος, γιατρός, καθηγητής, δημόσιος υπάλληλος», «χορτάρι να βοσκήσω, αλλά να σπουδάσει». Η ιδεολογία της κοινωνικής ανόδου αποκτά αυτή την περίοδο μια άνευ προηγουμένου εμβέλεια.

Εικοσιοκτώ χρόνια αργότερα, σήμερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει σημαντικά. Μιλάμε για ανατροπή στις καταστάσεις, στα δεδομένα και στις πεποιθήσεις. Το «κλειδί του παραδείσου», το Πανεπιστήμιο, που την προηγούμενη περίοδο πρόβαλε σαν το σκαλοπάτι που έπρεπε ν' ανέβουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών για να "αποκατασταθούν - εξασφαλιστούν", δεν υπάρχει πια. Τα πτυχία έχουν χάσει την αποτελεσματικότητα που είχαν στο παρελθόν ως μέσα επαγγελματικής προώθησης, καθώς η ολοένα και αυξανόμενη ανεργία «σαρώνει» όλων των ειδών τους τίτλους, ιδιαίτερα όταν δεν συνοδεύονται από υψηλή καταγωγή, «δίκτυο σχέσεων - γνωριμιών» και «κληρονομικά δικαιώματα».

Ακόμη παραπέρα. Σε αντίθεση με το παρελθόν, όχι μόνο το παιδί μιας εργατικής ή αγροτικής οικογένειας με το πτυχίο της φιλολογίας ή κάποιου τμήματος του Παντείου ή της Νομικής δεν έχει εγγυημένη επαγγελματική προοπτική, αλλά και το παιδί μιας οικογένειας εκπαιδευτικών ή δημοσίων υπαλλήλων ή μικροεμπόρων με το πτυχίο στο χέρι είναι πιθανόν να έχει καθοδική κοινωνική κινητικότητα, να βρεθεί, δηλαδή, σε χειρότερη θέση επαγγελματικά, κοινωνικά, οικονομικά από τους γονείς του, οι οποίοι είχαν πετύχει ανοδική κοινωνική τροχιά στην προηγούμενη γενιά.

Είναι απαραίτητο να σημειώσουμε εδώ ότι αυτή η πραγματικότητα σημαίνει και την αναίρεση οποιασδήποτε εγγυημένης δυνατότητας ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας μέσα από την πρόσβαση στον εκπαιδευτικό μηχανισμό, γεγονός που οδηγεί στη σταδιακή διάλυση των παραδοσιακών αντιλήψεων που συγκροτούνταν γύρω από τον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Ακυρώνεται έτσι ένα ολόκληρο φάσμα κοινωνικών προσδοκιών, συγκροτημένο εδώ και αρκετές δεκαετίες για τη δυνατότητα εργασιακής απασχόλησης μέσα από την πρόσβαση στην εκπαίδευση και τα διαπιστευτήριά της. Οι προσδοκίες, βέβαια, αυτές την τελευταία 15ετία δέχθηκαν απανωτά χτυπήματα από την εργασιακή αβεβαιότητα, την ετεροαπασχόληση, την υποαπασχόληση, τη μισθολογική υποβάθμιση.

Κάτι για το τέλος, για να μην ξεχνιόμαστε. Η μπαταρία που φόρτιζε, την πρώτη μεταπολιτευτική δεκαετία, τη σχέση με το σχολείο και τη γνώση των παιδιών από τα λαϊκά στρώματα είχε δυο πόλους: Ο ένας πόλος συνδεόταν με το γεγονός ότι η αριστερά είχε διεισδύσει βαθιά στη νεολαία και μαζί είχε διεισδύσει και η καλή της σχέση με τα «γράμματα». Ένα μεγάλο τμήμα των μαθητών της περιόδου εκείνης, όσοι κατάφερναν και ξέφευγαν από τους φανερούς και ενισχυμένους ταξικούς φραγμούς, θεωρούσαν τη γνώση δύναμη ανατροπής που συνδεόταν με ένα νήμα με τα «πληθωριστικά» όνειρα για αλλαγή του κόσμου. Γι' αυτό ένα μεγάλο τμήμα τους θριάμβευε σχολικά.

Ο άλλος πόλος συνδεόταν με το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί τίτλοι οδηγούσαν κατευθείαν σε εργασία. Αυτό πριμοδοτούσε τις προσδοκίες, καθώς «άναβε» το πράσινο φως για «επαγγελματική αποκατάσταση» σε ένα τοπίο κοινωνικής κινητικότητας.

Σήμερα; Οι αριστερές ιδέες εδώ και χρόνια είναι ακόμη αδύναμες μέσα στη νεολαία και μαζί η εμπιστοσύνη για τη γνώση. Την ίδια στιγμή, η διευρυμένη ανεργία των πτυχιούχων και το «βάθος» των μισθών αφοπλίζουν τις διαθέσεις και σβήνουν τις προσδοκίες.



Μια κουβέντα για τη βάση του 10

Για να μην αποκτήσει η κατάργηση της βάσης του δέκα εισαγωγικά, για να μη γίνει «ένα αδειανό πουκάμισο», πρέπει να συνοδευτεί και με υποστηρικτικά μέτρα: πρώτον, να δημιουργηθούν οι όροι έτσι ώστε το σχολείο να μαθαίνει όλα τα παιδιά γράμματα. Αυτό είναι ευθύνη της οικονομικής πολιτικής, της κοινωνικής πολιτικής, της εκπαιδευτικής πολιτικής και της σχολικής εκπαίδευσης. Δεύτερον, οι τριτοβάθμιες σχολές να αποκτήσουν γερή δημόσια χρηματοδότηση, υποδομές και στέρεο γνωστικό αντικείμενο ώστε να δικαιολογούν τον τίτλο τους. Γιατί αν ο υποψήφιος δεν έχει στοιχειώδη υποδομή γνώσεων, τότε είναι σίγουρο ότι θα είναι «λίγα τα ψωμιά του» στην τριτοβάθμια εκπαίδευση λίγο κιόλας μετά την είσοδό του σ΄ αυτή. Αν πάλι οι σχολές δεν έχουν φοιτητική μέριμνα, έτσι ώστε ο υποψήφιος που εισάγεται εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας να μη χρειάζεται ένα μισθό για να επιβιώσει, τότε πάλι είτε με τη βάση του 10 είτε με την κατάργησή της η «έξοδος» θα είναι αναπότρεπτη.

Ανακοίνωση του Τμήματος Παιδείας ΣΥΝ με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των φετινών εξετάσεων για τα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ



Στο γκρίζο φόντο των αρνητικών εξελίξεων ενόψει της νέας σχολικής χρονιάς έγινε η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των φετινών εξετάσεων για τα ΑΕΙ και ΑΤΕΙ. Με τη δημοσιοποίησή τους ολοκληρώθηκε μια ψυχοφθόρα διαδικασία που κάθε χρόνο ταλαιπωρεί τη μαθητική νεολαία και εξαντλεί οικονομικά την ελληνική οικογένεια, μια διαδικασία που δεν δικαιώνεται ούτε από το μορφωτικό της αντίκρισμα για τους νέους.

Το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΝ συγχαίρει τους νέους και τις νέες που κατόρθωσαν να εξασφαλίσουν συνέχεια στη μορφωτική τους ανέλιξη και ευχόμαστε κάθε επιτυχία στις περαιτέρω σπουδές τους.

Επισημαίνει, ωστόσο, ότι οφείλουμε όλοι να συμβάλουμε με κάθε τρόπο στην αλλαγή του ισχύοντος εξεταστικού συστήματος, που επιτρέπει να μοιράζονται άνισα οι μορφωτικές ευκαιρίες στους νέους, σε βάρος των παιδιών που προέρχονται από τα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα. Γιʼ αυτά τα παιδιά το μορφωτικό μέλλον φαίνεται πιο σκοτεινό, καθώς οι γονείς τους υφίστανται τις συνέπειες της υποβάθμισης των περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων τους, που μειώνονται ακόμη περισσότερο από τα μέτρα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Το Τμήμα Παιδείας του ΣΥΝ επανακαταθέτει στο δημόσιο διάλογο την τεκμηριωμένη πρότασή του για ένα σύστημα ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, στο πλαίσιο μιας συνολικής, ριζικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Πρόταση που έχει ως επίκεντρο την ανασυγκρότηση συνολικά του Λυκείου ως αυτόνομης μορφωτικής βαθμίδας, την κατάργηση των γενικών εξετάσεων και τη μετακίνηση προς την ανοιχτή πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση.

Η υλοποίηση αυτής της πρότασης βρίσκεται στον αντίποδα της εφαρμοζόμενης και εξαγγελλομένης πολιτικής από την Υπουργό που ανερυθρίαστα, λες και κυβερνούν άλλοι, παραδέχεται πως οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση υποβαθμίζουν παραπέρα το επίπεδο της Δημόσιας εκπαίδευσης της χώρας μας.

Τμήμα Παιδείας

Δήλωση Δημ. Στρατούλη σχετικά με τις προβλέψεις του επικαιροποιημένου μνημονίου για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το ασφαλιστικό


Το επικαιροποιημένο μνημόνιο ολοκληρώνει την εργασιακή – κοινωνική κατεδάφιση
Σχετικά με τις προβλέψεις του επικαιροποιημένου μνημονίου για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και το ασφαλιστικό ο Δημήτρης Στρατούλης, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΝ και της επιτροπής εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε την εξής δήλωση:

Η κυβέρνηση σε εφαρμογή του νέου επικαιροποιημένου μνημονίου ολοκληρώνει την ασφαλιστική και εργασιακή κατεδάφιση.

Προωθεί την κατάργηση της δυνατότητας να κηρύσσεται μία συλλογική σύμβαση εργασίας, που υπογράφηκε από μία συνδικαλιστική οργάνωση που εκπροσωπεί το 51% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος, υποχρεωτική για όλους τους εργαζόμενους αυτού του κλάδου ή επαγγέλματος. Με αυτό τον τρόπο ένα μεγάλο μέρος των εργαζομένων θα καλύπτεται μόνο από τις ατομικές συμβάσεις εργασίας και θα είναι εκτεθειμένο στην αυθαιρεσία της εργοδοσίας.

Ταυτόχρονα, με το επικαιροποιημένο μνημόνιο η κυβέρνηση συμφώνησε να προωθήσει νομοθετικά την ικανοποίηση της διαχρονικής απαίτησης του κεφαλαίου για υπερίσχυση των επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας σε σχέση με τις κλαδικές και ομοιοεπαγγελματικές, ώστε κάθε επιχείρηση να έχει να διαπραγματευτεί ή να αντιπαρατεθεί μόνο με την συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων της, ώστε να την αντιμετωπίζει ή να την ενσωματώνει ευκολότερα.

Οι ανατροπές αυτές στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας διευκολύνουν την τελική για το κεφάλαιο λύση, δηλαδή την υποκατάσταση όλων των ειδών συλλογικών συμβάσεων εργασίας από τις ατομικές συμβάσεις, όπου ο κάθε εργαζόμενος θα βρίσκεται εντελώς μόνος και απροστάτευτος απέναντι στην παντοδυναμία των εργοδοτών του.

Οι «προσαρμογές» των συνταξιοδοτικών δαπανών, δηλαδή νέες περικοπές ασφαλιστικών δικαιωμάτων, που θα προωθηθούν μετά από την ολοκλήρωση αναλογιστικών μελετών για το ασφαλιστικό, οδηγούν στη μετατροπή της κύριας σύνταξης σε απλό φιλοδώρημα και κυρίως στη δραματική συρρίκνωση μέχρι εξαφάνισης των επικουρικών συντάξεων.

Αυτό που χρειάζεται πλέον είναι η συγκρότηση και η ανάπτυξη ενός μεγάλου κοινωνικού και πολιτικού κινήματος που θα έχει ως βασικό στόχο την ακύρωση των όποιων εκδοχών του μνημονίου, και των αντεργατικών μέτρων που πάρθηκαν ή σχεδιάζονται να παρθούν σε εφαρμογή του και θα συμβάλλει στη διαμόρφωση μίας νέας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας που θα ανοίξει εναλλακτικούς προοδευτικούς δρόμους για την οικονομία και την κοινωνία.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου για το νέο επικαιροποιημένο μνημόνιο


Είτε νέο μνημόνιο το ονομάσουμε, είτε επικαιροποιημένο, η αλήθεια είναι μία και πολύ σκληρή για την τεράστια πλειοψηφία του πληθυσμού: Κυβέρνηση και τρόικα βρέθηκαν μπροστά στην φανερή αποτυχία της πολιτικής τους και αποφάσισαν νέα πρόσθετα μέτρα, απολύτως στην ίδια αδιέξοδη κατεύθυνση των έως τώρα προβλεπομένων από το διαβόητο μνημόνιο. Αιχμή του και πάλι είναι οι μισθοί, οι συντάξεις, οι επενδύσεις του δημοσίου, οι δαπάνες του ισχνού κράτους πρόνοιας, οι ΔΕΚΟ.

Όποια προσπάθεια κι αν κάνουν οι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού αυτό θα είναι το πραγματικό περιεχόμενο των ομιλιών του, είτε στις 3 Σεπτέμβρη, είτε στη Δ.Ε.Θ.

Αυτή η κυβέρνηση μόνο επικαιροποιημένα μνημόνια μπορεί να μας φέρνει. Γι αυτό πρέπει να ηττηθεί. Έμπρακτα λοιπόν να απαντήσουμε με διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, με πρώτη αυτή που ετοιμάζουν τα συνδικάτα στη Δ.ΕΘ., αλλά και στις 29 Σεπτεμβρίου, συμμετέχοντας στην πανευρωπαϊκή απεργία.

Ο στόχος της ανατροπής της πολιτικής των μνημονίων και η υιοθέτηση μιας πολιτικής αναπτυξιακής, αναδιανεμητικής, ενίσχυσης των λαϊκών στρωμάτων και αναζήτησης σύμμαχων δυνάμεων που θα ανατρέψουν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική σε ολόκληρη την Ε.Ε., δεν αφορά μόνο την Αριστερά. Να δραπετεύσουμε από την παγίδα που συνεχώς σφίγγει αποτελεί στόχο ευρύτερο.

To Γραφείο Τύπου

ΛΟΥΚΕΤΟ ΓΙΑ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

ΠΡΟΣ 1 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ !

ΑΠΕΜΠΛΟΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΙΟ ΤΩΡΑ !


Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις για πολλές μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, αφού πάνω από 100 χιλιάδες αναμένεται να «κατεβάσουν ρολά» την επόμενη διετία. Όσο για την απώλεια θέσεων εργασίας, υπολογίζονται σε 200.000 κατά τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις, ενώ το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ κάνει λόγο για αναμενόμενη αύξηση των ανέργων στο 1.000.000 από τις 600.000 που βρίσκονται σήμερα.





Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ, Η ΑΛΛΙΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ "ΤΡΟΙΚΑ"




Τα παραπάνω εφιαλτικά δεν αποτελούν, την "φυσική εξέλιξη" των συνεπειών της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης. Αντίθετα, είναι ή άμεση επίπτωση των πολιτικών του "Μνημονίου", στις μικρές επιχειρήσεις και την απασχόληση (και άρα την συνολική αγοραστική δύναμη).

Από τη μια, η καταβαράθρωση των δημοσίων δαπανών και τα φοροεισπραχτικά μέτρα (κυρίως ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης κλπ), αναστέλλουν κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Από την άλλη, το πάγωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και η δραστική περικοπή των επιδομάτων στο Δημόσιο, εξανεμίζουν το εισόδημα των εργαζομένων, άρα και τις καταναλωτικές δαπάνες, ακόμα και σε είδη που μέχρι πρότινος δεν θεωρούνταν πολυτελείας.

Οι πολιτικές αυτές έχουν ώς άμεσο αποτέλεσμα τους στο σύνολο της οικονομίας, την πτώση του ΑΕΠ κατά 4% σύμφωνα με το ΔΝΤ ή κατά 4,8% σύμφωνα με τον Economist, μέσα στο 2010.

Είναι λοιπόν προφανές πως οι πολιτικές του "Μνημονίου", και όχι γενικά η κρίση, θα είναι αποκλειστικά υπεύθυνες για το επερχόμενο κύμα λουκετών στην αγορά!




ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ - ΩΦΕΛΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΛΙΓΕΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ




Στα ερχόμενα δύο χρόνια, η μία στις τρεις εμπορικές επιχειρήσεις θα έχει κλείσει, υποστηρίζει στο ΒΗΜΑ (Τρίτη 16.08.2010), ο κ. Λαμπρόπουλος, διευθύνων σύμβουλος του Αttica, ο οποίος θεωρεί ότι η αγορά συγκεντρώνεται πλέον σε συγκροτήματα τύπου Μall και σε εξειδικευμένα καταστήματα.

Στον ευρύτερο χώρο των μικρών επιχειρήσεων (συμπεριλαμβανομένων των επαγγελματιών και των μικροβιοτεχνών) αντίθετα η κατάσταση είναι τραγική. Η φράση λοιπόν του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, να κάνουμε την "κρίση ευκαιρία", φαίνεται πως "ταιριάζει γάντι" στις λίγες και μεγάλες ισχυρές εμπορικές αλυσίδες που θα εκμεταλευτούν την κρίση προκειμένου να καθαρίσουν την αγορά.

Στη "νέα" Ελλάδα, του ΔΝΤ, μετά από λίγα χρόνια, σύμφωνα πάντα με τις επιδιώξεις των στελεχών των μεγάλων αλυσίδων, θα έχει διαμορφωθεί ένα πανίσχυρο εμπορικό καρτέλ. Σε αυτό θα εργάζονται χωρίς δικαιώματα, με επισφαλείς εργασιακές σχέσεις και μισθούς πείνας δεκάδες χιλιάδες εμπορουπάλληλοι. Πολλοί από αυτούς θα είναι και πρώην μικροεπιχειρηματίες θύματα της "τρόικα"...




ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ ΛΟΥΚΕΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ


Ας αφήσουμε όμως αυτή την μελλοντική (αλλά όχι μακρινή χρονικά) προβολή για να πάμε στο πιεστικό παρόν...


Πηγές της αγοράς εκτιμούν με βάση συγκεκριμένες έρευνες ότι περίπου 170.000 μικρές επιχειρήσεις ως το τέλος του 2011 «θα βάλουν λουκέτο» και η απώλεια θέσεων εργασίας υπολογίζεται σε περίπου 200.000. Στη διάρκεια των τελευταίων έξι μηνών χάθηκαν περί τις 100.000 θέσεις εργασίας, ενώ οι αρχικές προβλέψεις έκαναν λόγο για 60.000 θέσεις εργασίας. Εάν συνεχιστεί η αναθεώρηση του αριθμού των ανέργων προς τα πάνω, τότε οι εκτιμήσεις του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ, για 1.000.000 ανέργους, ίσως και να αποδειχτούν μετριοπαθείς.


Είναι προφανές το πρόβλημα που δημιουργείται ήδη στα ασφαλιστικά ταμεία. Δεν έφταναν δεκαετίες μισθολογικής υποβάθμισης (άρα μείωσης εισφορών) και συστηματικής ατιμωρησίας της εισφοροδιαφυγής. Τώρα, η έκρηξη της ανεργίας θα έρθει να πιέσει ακόμα περισσότερο τα λεηλατημένα από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ασφαλιστικά ταμεία, δίνοντας ίσως τα προσχήματα για νέα αντιλαϊκά μέτρα στο Ασφαλιστικό...

iskra

Δήλωση του εκπροσωπου Τύπου Π. Σκουρλέτη για τις συναντήσεις του Πρωθυπουργού και την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας



Η εικόνα του πλήρους αδιέξοδου στην οικονομία είναι προφανής. Η βαθιά ύφεση, που επιταχύνεται, όπως πιστοποιούν και τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδας, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του μνημονίου και της κυβέρνησης.

Η υψηλή ανεργία, με πρώτα θύματα τους νέους και τις γυναίκες, η ακρίβεια που γιγαντώνεται, τα εκατοντάδες λουκέτα στα μαγαζιά, η πτώση σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας μιλούν από μόνα τους.

Άλλωστε και η σημερινή ανακοίνωση της Κομισιόν αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο νέων μέτρων, διαψεύδοντας τις τοποθετήσεις περί ενάρετου κύκλου που έχει δήθεν μπει η οικονομία μας, όπως εντελώς άστοχα αναφέρθηκε κατά τις σημερινές συναντήσεις του Πρωθυπουργού.

Η μόνη ορατή διέξοδος περνά μέσα από την απεμπλοκή από το υποτιθέμενο μηχανισμό στήριξης και την υιοθέτηση μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής με κοινωνικό πρόσωπο και ισχυρή παρουσία του δημόσιου τομέα.

Ήδη ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας συμμερίζεται την ανάγκη μιας τέτοιας πολιτικής και είναι σίγουρο πως θα βρει τον τρόπο να το εκφράσει.

To Γραφείο Τύπου

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΩΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ

του Τάκη Φωτόπουλου

Ενώ η κοινοβουλευτική χούντα του ΠΑΣΟΚ στο θέμα του δήθεν «μονόδρομου» ακολουθεί κατά γράμμα τον μεγάλο δάσκαλο της προπαγάνδας Γκέμπελς, που διακήρυσσε ότι όσο μεγαλύτερο το ψέμα και όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται τόσο πιο πιστευτό γίνεται, ο μύθος του δημοσίου τομέα ως του «μεγάλου ασθενούς» επανήλθε στην επικαιρότητα με αφορμή την εντεινόμενη σφαγή σε αυτόν.

Ο μύθος όμως αυτός δεν προέκυψε μόνο από τη σημερινή κρίση, αλλά καλλιεργείται από χρόνια τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο, από νεοφιλελεύθερους και σοσιαλφιλελεύθερους, ως τμήμα της ιδεολογίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που εκφράζει το ανώτερο στάδιο της αγοραιοποίησης της καπιταλιστικής οικονομίας. Δηλαδή, το στάδιο όπου οι κοινωνικοί έλεγχοι πάνω στις αγορές ελαχιστοποιούνται (αν δεν καταργούνται ολοσχερώς), με δήθεν στόχο τη μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητα, αλλά πραγματικό στόχο τη μεγιστοποίηση του ιδιωτικού κέρδους, ιδιαίτερα των πολυεθνικών που οδήγησαν στη σημερινή παγκοσμιοποίηση και τώρα ελέγχουν την παγκόσμια παραγωγή και το εμπόριο. Η επέκταση των πολυεθνικών αναγκαστικά περνούσε μέσα από την ιδιωτικοποίηση κάθε οικονομικής δραστηριότητας, πράγμα που συνεπαγόταν τη δραστική συρρίκνωση του δημοσίου τομέα, καθώς και από την «απελευθέρωση» των αγορών (κεφαλαίου, εργασίας, αγαθών και εμπορευμάτων -τις γνωστές «4 ελευθερίες» της Ε.Ε.1) που σήμερα, χάρη στην τρόικα, ολοκληρώνεται και στη χώρα μας.

Φυσικά, ο δημόσιος τομέας δεν εξυπηρετούσε πάντα το γενικό συμφέρον, ιδιαίτερα όταν οι εθνικοποιημένες επιχειρήσεις άρχισαν να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, προσθέτοντας έτσι στο βασικό πρόβλημα που χαρακτηρίζει τον δημόσιο τομέα (γραφειοκρατία και έλλειψη αυτοδιαχείρισης από τους εργαζομένους και τους πολίτες γενικότερα) το κύριο πρόβλημα από το οποίο πάσχει ο ιδιωτικός τομέας (εξυπηρέτηση του ατομικού συμφέροντος σε βάρος του γενικού). Στην Ελλάδα, μάλιστα, όπως και σε κάθε χώρα στην περιφέρεια και ημιπεριφέρεια, ο δημόσιος τομέας φορτώθηκε και με επιπλέον προβλήματα που απέρρεαν από τον βαθμό οικονομικής και πολιτιστικής ανάπτυξης της χώρας (εκτεταμένη διαφθορά, «φακελάκια» κ.λπ.). Ομως, ενώ η επέκταση του δημοσίου τομέα στις μητροπολιτικές χώρες, όπου ο ιδιωτικός τομέας ήταν καπιταλιστικά αναπτυγμένος και οικονομικά αποτελεσματικός, οφειλόταν κυρίως στις πολιτικές των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση του γενικού συμφέροντος και την προστασία της κοινωνίας από την αγορά, στις περιφερειακές χώρες, όπως η Ελλάδα, η επέκταση του δημοσίου τομέα -πολιτική που ακολούθησαν μεταπολεμικά όλα τα κόμματα εξουσίας- είχε άλλο βασικά στόχο: την αναπλήρωση ενός μη ανταγωνιστικού και αποτυχημένου ιδιωτικού τομέα που ήταν ανίκανος να απορροφήσει το πλεονάζον εργατικό δυναμικό.

Ετσι, όταν η πηγή της μετανάστευσης (που έπαιζε τον ρόλο απορρόφησης της ανεργίας τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες) στέρεψε στη δεκαετία του '70, ενώ η ένταξή μας στην Ε.Ε. τη δεκαετία του '80 σήμανε την αποδιάρθρωση της παραγωγικής μας δομής -εφόσον ούτε η δασμοβίωτη ελαφρά βιομηχανία μας ούτε η μη ανταγωνιστική γεωργία μας μπορούσαν να επιβιώσουν στις ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές της Ε.Ε.- το ΠΑΣΟΚ, που μόλις είχε έλθει στην εξουσία, μη έχοντας καμιά διάθεση να συγκρουστεί με τις ξένες ελίτ και την ντόπια μεταπρατική ελίτ, δεν είχε άλλη επιλογή από την επέκταση του δημοσίου τομέα. Ο ευρύτερος δημόσιος τομέας που απορροφούσε το 41% του ΑΕΠ το 1979, λίγο πριν από την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, έφτασε ν' απορροφά το 65% του εθνικού εισοδήματος το 1989! Αντίστοιχα, ο αριθμός των απασχολουμένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ως συνέπεια του γεγονότος ότι ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των δημοσίων υπαλλήλων (2,9%) ήταν διπλάσιος εκείνου της αύξησης της απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, διπλασιάστηκε στη μεταπολίτευση και από περίπου 344.000 το 1974 έφτασε τις 693.000 το 1989, αντιπροσωπεύοντας σχεδόν το 20% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Σήμερα, μετά την πρόσφατη απογραφή, ο συνολικός αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έφτασε τους 768.000, αντιπροσωπεύοντας δηλαδή σημαντικά μικρότερο ποσοστό του σημερινού ενεργού πληθυσμού σε σχέση με τότε - μόλις το 15%!3

Το ποσοστό, μάλιστα, των δημοσίων υπαλλήλων στην παρούσα δεκαετία -παρά τη μυθολογία των απατεώνων της κοινοβουλευτικής χούντας- ήταν και είναι σχετικά μικρό, όπως έδειξε σχετικά πρόσφατη συγκριτική έρευνα,4 σύμφωνα με την οποία το 2002 ήταν μόλις 11,4% του εργατικού δυναμικού, όταν ο μέσος όρος στην Ε.Ε. των «17» ήταν πάνω από 16%, με τις σκανδιναβικές χώρες και τη Γαλλία να παρουσιάζουν ποσοστά μεταξύ 20% και 30%. Οπως τονίζει η ίδια μελέτη, τα ποσοστά αυτά δεν ήταν συμπτωματικά αλλά αντιπροσώπευαν μακροπρόθεσμες τάσεις που επιβεβαιώνονταν και από τα ποσοστά των δημοσίων δαπανών στο ΑΕΠ. Η σημερινή επομένως αύξηση του ποσοστού των δημοσίων υπαλλήλων στο 15%, που παρουσιάστηκε ως έγκλημα από τους απατεώνες της ΠΑΣΟΚικής χούντας, στην πραγματικότητα σημαίνει απλώς ότι τώρα φτάσαμε τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Δεν ήταν, επομένως, η αναποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα -παρ' όλο που αυτή είναι αναμφισβήτητη- «το αίτιο που οδήγησε σε διαδικασίες οι οποίες παρεμπόδισαν τον ανταγωνισμό και τελικά διέστρεψαν την ανάπτυξη της χώρας», όπως υποστήριζε εδώ και σχεδόν 20 χρόνια ο σοσιαλφιλελεύθερος αδελφός του πρωθυπουργού5 και σημερινός άτυπος συμβουλάτοράς του, ο οποίος, μαζί με τον νεοδιορισθέντα και γνωστό όργανο της υπερεθνικής ελίτ Παντόα Σκιόπα, και τον ίδιο τον αρχηγό της «χούντας», αποτελούν την «ελληνική» τρόικα που διαχειρίζεται το προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ -την οποία εκπροσωπεί στη χώρα η τρόικα των ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ.6 Αντίθετα, το τελικό αίτιο της αποτυχίας της ελληνικής ανάπτυξης είναι το γεγονός που παίρνει δεδομένο η νεο/σοσιαλφιλελεύθερη προσέγγιση: δηλαδή η αυξανόμενη «απελευθέρωση» των αγορών.

Και αυτό, διότι το μοντέλο εξωστρεφούς «ανάπτυξης», στο οποίο οδήγησε η απελευθέρωση αυτή, δεν στηριζόταν στις δυνάμεις της ίδιας της χώρας αλλά στην εξωτερική αγορά και το ξένο κεφάλαιο και, αναπόφευκτα, κατέληξε σε ένα στρεβλό επενδυτικό πρότυπο που δεν επέτρεπε τη δημιουργία ενός ισχυρού μεταποιητικού τομέα, καθώς και σε ένα καταναλωτικό πρότυπο που είχε ελάχιστη σχέση με το εγχώριο παραγωγικό πρότυπο. Στη διαδικασία αυτή, το κράτος δεν έπαιξε ποτέ ένα σημαντικό άμεσο ρόλο για την αναδιάρθρωση της παραγωγικής δομής και περιορίστηκε πάντα σε έναν έμμεσο ρόλο ενίσχυσης της ποσοτικής διαδικασίας αύξησης του εθνικού εισοδήματος, που συνεπαγόταν απλώς την επέκταση της υπάρχουσας παραγωγικής δομής, σε συνδυασμό με κάποια βελτίωση της υποδομής (μεταφορές, επικοινωνίες, ενέργεια κ.λπ.), αφήνοντας ουσιαστικά την αναπτυξιακή διαδικασία στις δυνάμεις της αγοράς και περιορίζοντας τον δημόσιο τομέα στο ρόλο μιας δικλίδας ασφάλειας στο πρόβλημα της απασχόλησης που δημιουργούσε ο ανεπαρκής ιδιωτικός τομέας.

Παρ' όλα αυτά, οι ντόπιες και ξένες ελίτ επιβάλλουν σήμερα όχι μόνο κτηνώδεις περικοπές στα εισοδήματα όλων των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα, που καμιά άλλη χώρα της Ευρωζώνης δεν επέβαλε, αλλά και πετσοκόβουν τον αριθμό των θέσεων στον τομέα αυτό, γεγονός που, με δεδομένη την οριακή απορροφητικότητα εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, σημαίνει παραπέρα αύξηση της μαζικής ανεργίας των νέων στο μέλλον. Και όχι μόνο! Σημαίνει, επίσης, τη συνεχή καταβαράθρωση κοινωνικών υπηρεσιών, όπως η εκπαίδευση και η υγεία, έτσι ώστε στο προσεχές μέλλον μόνο η μειονότητα που έχει τη δυνατότητα να προσφεύγει στον ιδιωτικό τομέα θα μπορεί να ικανοποιεί τις σχετικές βασικές ανάγκες, ενώ η πλειοψηφία θα συνθλίβεται κάτω από τις τριτοκοσμικές συνθήκες που θα προσφέρει ένας εξαθλιωμένος δημόσιος τομέας, κατά το αμερικανικό πρότυπο που επιβάλλουν οι δύο τρόικες...

πηγή :ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ