Κομμένη η πλάκα, κ. Διαμαντοπούλου!

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/02/2011 ΑΥΓΗ


Τι εννοείτε ακριβώς, κυρία Διαμαντοπούλου, όταν καλείτε τους Έλληνες φοιτητές που σπουδάζουν σε βρετανικά πανεπιστήμια να γυρίσουν πίσω για να συμβάλουν στην αναμόρφωση της χώρας; Τι εννοείτε ακριβώς με τα παρακάτω:"Είναι δική μας υπευθυνότητα, ως κυβέρνηση, να σας προσφέρουμε τις ευκαιρίες. Είναι, επίσης, δική σας υπευθυνότητα, όταν σας προσφέρεται η ευκαιρία, να σκεφθείτε την επιστροφή σας στην Ελλάδα και να συμβάλλετε στην προσπάθεια αναμόρφωσης του μέλλοντος της χώρας μας";

Έχετε μήπως σκεφτεί πως φτάσαμε εδώ στον Βορρά για να σωθούμε; Γιατί, αν εξαιρέσουμε τους γόνους των "καλών οικογενειών", που έρχονται εδώ για να μην αναμιγνύονται με τους ιθαγενείς στα ελληνικά πανεπιστήμια, οι υπόλοιποι που φτάνουν εδώ έρχονται όχι μόνο για να κάνουν ένα μεταπτυχιακό ή διδακτορικό αλλά για να δημιουργήσουν έστω μια ελπίδα να ζήσουν αξιοπρεπώς. Είμαστε μετανάστες, κάτι που παραδεχόμαστε πια όταν παρέλθει η φοιτητική ιδιότητα.

Γιατί όλα αυτά τα "λαμπρά μυαλά" που καλείτε κατά καιρούς, αυτοί που με υποτροφία πάνω στην υποτροφία σπουδάζουν, έχουν προέλθει από τα ελληνικά πανεπιστήμια, από αυτά που καθημερινά υποβαθμίζονται, όπως λέτε, από την ύπαρξη ασύλου και όχι βέβαια από την υποχρηματοδότηση που στραγγαλίζει την έρευνα και την οποία βέβαια επιβάλλει η κυβέρνησή σας αλλά και οι προηγούμενες. Είναι οι ίδιοι φοιτητές που έφυγαν πριν από όχι πολύ καιρό, στην κυριολεξία κακήν κακώς, άνεργοι, χλευασμένοι, γιατί δεν είχαν τον μπάρμπα στην Κορώνη, απελπισμένοι και αφήνοντας πίσω κάθε πρόσωπο που αγαπούν. Ίσως οι φοιτητές του LSE δεν είναι το τυπικό δείγμα αυτού που περιγράφω, αλλά αν βγείτε έξω από το προαύλιο του μοναδικού πανεπιστημίου της Μ. Βρετανίας που ζητεί το λιγότερο 11.000 ευρώ δίδακτρα για ένα μονοετές μεταπτυχιακό, ίσως βρείτε κάποιους από αυτούς που περιγράφω.

Για να μην αναφερθώ σε όσους σπουδάζουν και δουλεύουν για να ζήσουν (σε Ελλάδα και εξωτερικό) ή σε αυτούς που χρειάστηκε ακόμα και να πάρουν δάνεια για να φύγουν, με το μεταπτυχιακό να αποτελεί απλώς τον προθάλαμο της μετανάστευσης. Γιατί δεν ξέρω αν γνωρίζετε πως ο πιο ασφαλής τρόπος να είσαι αρεστός στον ξένο εργοδότη είναι να έχεις και πτυχίο από τη χώρα του, να είσαι λιγότερο ξένος από όσο δείχνεις.

Είναι ευκαιρία να γυρίσουμε για να δουλεύουμε για 592 ευρώ, part time ή καθόλου; Ή καλύτερη ευκαιρία για ποιον;

Μόνο ως πλάκα μπορώ να εκλάβω την ομιλία στο LSE, αν και δυστυχώς οι συνθήκες που ζούμε πλέον μάς έχουν αφαιρέσει ακόμα και την αίσθηση του χιούμορ, πέραν των μισθών μας. Πραγματικά τρέμω την πιθανότητα να βρεθεί έστω και ένας να σας πιστέψει.

Μια απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και βλέπουμε ακόμα...


ΥΓ.: "Για λόγους ασφάλειας" η εκδήλωση έγινε με "no bag policy". Φοβήθηκαν οι διοργανωτές ότι θα πέσουνε κορνέδες. Οι φοιτητές πάντως πέρασαν μέσα και άνοιξαν πανό διαμαρτυρίας.

Οι... τζαμπατζήδες

Καρτερός Θανάσης
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/02/2011 ΑΥΓΗ


Η αγανάκτηση του Δημήτρη Ρέππα είναι σχεδόν ιερή: Όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς και διόδια στις εθνικές οδούς είναι δολιοφθορείς! Άποψη που αναπαράγει με θαυμαστή ομοφωνία ο λόχος διοικήσεως της δημοσιογραφίας - ένα στο δεξί, μπραφ!

Το επιχείρημα; Αν δεν πληρώνεις εσύ, θα πληρώσουν οι άλλοι και τα δικά σου. Όσο αυθαίρετες κι αν θεωρείς τις αυξήσεις, δεν μπορείς να απαντάς με τη δική σου αυθαιρεσία. Το κίνημα των τζαμπατζήδων, όπως χαρακτηρίζεται ειρωνικά, δεν είναι συνεπώς κίνημα κατά των κυβερνητικών μέτρων, αλλά κίνημα κατά των νομιμοφρόνων.

Με τη λογική αυτή καμιά μορφή διαμαρτυρίας, εκτός από τα υπομνήματα με τα οποία είναι γεμάτοι οι κάλαθοι αχρήστων των αρμοδίων, δεν στέκει. Διαδηλώνεις, κλείνει το κέντρο, την πληρώνουν οι καταστηματάρχες και οι διερχόμενοι. Σταματάς τα λεωφορεία, την πληρώνει ο «κοσμάκης». Απεργεί ο γιατρός, την πληρώνουν οι ασθενείς. Για να μην υπολογίσουμε το κόστος κάθε απεργίας σε ευρώ, που το πληρώνουμε όλοι.

Τα σχετικά σχολιανά τα έχουν ακούσει όλοι οι κατά καιρούς εμπράκτως διαμαρτυρόμενοι. Ειδικά όμως για τους τζαμπατζήδες, οι συντεταγμένες αντιδράσεις έχουν παραγίνει. Ο Ρέππας ετοιμάζει ειδικό νόμο, για να τους μπαγλαρώνει, μηνύσεις και απειλές για μηνύσεις επιστρατεύονται, ενώ η συντεταγμένη οργή έχει ξεχειλίσει. Τόσο, που να υποψιάζεσαι ότι δεν τους απασχολεί τόσο η χασούρα σε χρήμα όσο κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό.

Ποιο μπορεί να είναι αυτό; Αν κρίνουμε από όσα λένε, η ηθική διαπαιδαγώγηση όσων -ακόμα...- πληρώνουν. Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού τους συστήματος, ώστε να μην υποκύψουν κι αυτοί στο γενικό σιχτίρισμα και πουν μια ωραία ημέρα: Άι σιχτίρ, δεν πληρώνω, ας πληρώσει ο Ρέππας, οι εργολάβοι των δρόμων και των διοδίων, ο Εφραίμ, ο Μαντέλης, ο Χατζηπετρής. Και τότε μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά.

Διότι τι γίνεται αλήθεια αν το κίνημα των τζαμπατζήδων απλωθεί παντού; Κάποιος φοβισμένος αρθρογράφος αναλογίζεται τι θα συμβεί αν αποφασίσουμε όλοι να μην πληρώνουμε τίποτε. Ούτε τους φόρους! Δεν είναι ωραία σκέψη; Αν τραβούσαμε όλοι μια στάση πληρωμών, απαιτώντας αναδιάρθρωση της πολιτικής που μας έχουν φορέσει; Και, στο κάτω-κάτω, όσοι καταγγέλλουν τους τζαμπατζήδες, δεν έχουν στρογγυλοκαθίσει στην εξουσία με πλαστό εισιτήριο; Λεφτά υπάρχουν, και μην ανησυχείτε δεν έγραφε; Ε, αφού υπάρχουν ας πληρώσουν...

Ανακοίνωση της Π.Γ. του ΣΥΝ σχετικά με το κίνημα ενάντια στην κερδοσκοπική χρήση των διοδίων

Η Πολιτική Γραμματεία της ΚΠΕ του ΣΥΝ στη συνεδρίασή της την 1/2/2011 δέχτηκε αντιπροσωπεία μελών του κόμματος που ενεργοποιούνται στο κίνημα ενάντια στα διόδια της Αττικής και συμμετέχουν στο πανελλαδικό συντονιστικό όργανο του κινήματος.

Στην άκρως ενημερωτική συζήτηση και την πληροφόρηση που πήρε η Γραμματεία από τα μέλη του κόμματος κατέληξε στα εξής ομόφωνα συμπεράσματα:

1. Το κίνημα ενάντια στην κερδοσκοπική και αντιλαϊκή χρήση των διοδίων, που στόχο έχει το επιπλέον χαράτσωμα των ελλήνων πολιτών, πρέπει να στηριχτεί από όλες τις δυνάμεις του κόμματος.

2. Θεωρεί τις συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου που έχουν υπογραφεί με το περίφημο σύστημα των ΣΔΙΤ ως απαράδεκτες και πρέπει να καταργηθούν.

3. Ο ΣΥΝ, μέσα κι έξω από τη Βουλή, θα σταθεί στο πλευρό του κινήματος ενάντια στα διόδια σε κάθε δίκαιο αίτημά τους.

Η ποινικοποίηση και οι διώξεις όλων των πολιτών που αντιστέκονται σε αυτές τις απαράδεκτες επιλογές πρέπει να σταματήσουν αμέσως.

4. Το δημόσιο αγαθό της χρήσης των εθνικών οδών δεν μπορεί να παραδίδεται βορά στα αδηφάγα ιδιωτικά συμφέροντα.

Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού

Δήλωση Δημ. Παπαδημούλη για τις μεγάλες αυξήσεις στα εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης, βουλευτής Βʼ Αθηνών του ΣΥΡΙΖΑ ερωτηθείς στο περιστύλιο της Βουλής για τις μεγάλες αυξήσεις στο εισιτήριο των αστικών συγκοινωνιών που επιβάλλονται από σήμερα, δήλωσε:

«Οι επιβάτες την πληρώνουν με 40% αύξηση στο εισιτήριο και οι εργαζόμενοι την πληρώνουν με μεγάλη μείωση μισθών και δικαιωμάτων. Αυτή είναι η περίφημη κυβερνητική εξυγίανση των αστικών συγκοινωνιών».

To Γραφείο Τύπου

ΕΝΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΙΛΟΣ....ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΤΩΝ!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ


Σε ολοσέλιδο αφιέρωμα η εφημερίδα «Τα Νέα» (29-30/1/11), μας πληροφορεί ότι «Αυτός ο Γερμανός είναι φίλος μας».! Πρόκειται για τον Κλάους Ρέγκλινγ, επικεφαλής του Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος σύμφωνα με «Τα Νέα», έχει ετοιμάσει «σχέδιο σωτηρίας του ευρώ και της Ελλάδας.....Με τις νέες ιδέες διαχείρισης του χρέους θέλει να επαναλάβει στην Ελλάδα την επιτυχημένη συνταγή που είχε εφαρμόσει ως εντεταλμένος του ΔΝΤ στις Φιλιππίνες». Νομίζουμε ότι η περίοδος που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμη και θα άξιζε τον κόπο να δούμε ποιος είναι ο κ.Ρέγκλινγ, ποιο σχέδιο προωθεί και για ποιο λόγο η «αντικειμενική» εφημερίδα τον λιβανίζει.!

Περιστρεφόμενες πόρτες

Ο επικεφαλής σήμερα του «ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF) που δημιούργησε η ευρωζώνη για αντιμετώπιση της κρίσης, ανήκει στην κατηγορία των στελεχών της ιθύνουσας ελίτ των Βρυξελλών, που από θέσεις ευθύνης (μέσα από «περιστρεφόμενες πόρτες») υποστηρίζει με συνέπεια τα συμφέροντα της διεθνούς χρηματιστικής ελίτ σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο. Ειδικότερα ο Κλάους Ρέγκλινγ ξεκίνησε ως στέλεχος του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον (1975-80), σε συνέχεια στο υπουργείο Οικονομικών Γερμανίας (1981-85), μετά υπεύθυνος του γραφείου του ΔΝΤ στην Ινδονησία και Φιλιππίνες (1985-91) και μετέπειτα ανώτερο στέλεχος του υπ. Οικονομικών Γερμανίας στα χρηματοπιστωτικά θέματα (1991-98). Στο διάστημα 1999-2001 βρίσκεται στη θέση του γενικού διευθυντή του «Hedge Fund Moore Capital Strategy Group» με έδρα το Λονδίνο (ενός κατ' εξοχήν κερδοσκοπικού οίκου ανάλογου με αυτόν του Τζ.Σόρος), ενώ στο διάστημα 2001-10 γενικός διευθυντής οικονομικών και νομισματικών υποθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για να τεθεί πρόσφατα επικεφαλής του «EFSF». Αυτός ο άνθρωπος προβάλλεται από «Τα Νέα» και ως νέος «σωτήρας» της Ελλάδας.! Δεν μας πληροφορεί μόνο αν είναι και «σοσιαλιστής».....τύπου Στρος Καν και Γ.Α.Παπανδρέου.!



Υπέρ των πιστωτών


Ο Κ.Ρέγκλινγ πιστός υπερασπιστής των συμφερόντων τραπεζιτών και θεσμικών επενδυτών (κερδοσκόπων), θεωρεί κατ' αρχήν ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται αναδιάρθρωση χρέους, μια θέση που εξυπηρετεί πρώτα απ' όλα τα συμφέροντα των τραπεζιτών, οι οποίοι δεν θέλουν να ακούσουν λέξη περί «κουρέματος» χρέους. Ταυτόχρονα προτείνει την αγορά κρατικών ομολόγων από την δευτερογενή αγορά, όπου η τιμή τους είναι μειωμένη (γύρω στο 20%) σε σχέση με την επίσημη μετά την αξιολόγηση τους ως «junk» (περίπου σκουπίδια), θεωρώντας ότι αυτό αποτελεί λύση του προβλήματος. Στην πραγματικότητα η προτεινόμενη «επίλυση» χρέους αποτελεί μια από τις χειρότερες επιλογές για τον ελληνικό λαό και τη χώρα, την οποία η «έγκυρη» εφημερίδα κρύβει από τον ελληνικό λαό, εξωραΐζοντας το νέο «σωτήρα».
Ειδικότερα η ιδέα αγοράς ομολόγων σε χαμηλότερη τιμή από τη δευτερογενή αγορά δεν είναι καινούργια. Ωστόσο η πραγματοποίηση της απαιτεί αποσαφήνιση κρίσιμων πτυχών με δυσμενή αποτελέσματα.

Α) Η αγορά ομολόγων σε μικρότερη τιμή αγγίζει μικρό μέρος του χρέους διότι σύντομα οι πιστωτές θα ανεβάσουν την τιμή αν υπάρξει ζήτηση

Β) Πέρα από αυτό, το σημαντικότερο είναι η εξεύρεση χρημάτων για αγορά υποτιμημένων ομολόγων. Εδώ προβάλλεται το σενάριο δανεισμού της Ελλάδας από το «ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (EFSF). Ακόμα κι αν υπάρξει αυτή η δυνατότητα, υπάρχει το ερώτημα σε ποιο επιτόκιο και ποιο χρονικό ορίζοντα αποπληρωμής;


Γ) Επίσης με βάση δημοσιεύματα, θα υπάρξουν πρόσθετες δεσμεύσεις για χορήγηση δανείου από EFSF, όπως μακρόχρονη εφαρμογή «Μνημονίου» τουλάχιστον για δεκαετία, λεηλασία δημόσιας περιουσίας, κά, καθώς και δέσμευση τροποποίησης του Συντάγματος ώστε να υπάρχει αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία (με ποινές, κυρώσεις κά), στα πλαίσια του Συμφώνου Σταθερότητας (ελλείμματα, χρέος).

Δ) Η επαναγορά χρέους μέσω δανεισμού από το EFSF, σημαίνει μετατροπή δημόσιου χρέους προς ιδιώτες (τράπεζες, κά) σε διακρατικό χρέος (υπερεθνικά όργανα) που τελικά είναι σε όφελος των πιστωτών, γιατί από τη μια διασφαλίζουν τα χρήματά τους, ενώ από την άλλη η χώρα χάνει το βασικό πλεονέκτημα (άρνηση πληρωμής) για άσκηση πίεσης επαναδιαπραγμάτευσης χρέους με φιλολαϊκούς όρους.


Ε) Τέλος, ο δανεισμός για εξόφληση παλαιών δανείων, δεν λύνει αλλά διαιωνίζει το πρόβλημα της υπερχρέωσης, επιβάλλοντας διαχρονική τοκογλυφία σε βάρος γενεών και καθηλώνοντας τη χώρα σε χρόνιο παραγωγικό μαρασμό, φτώχεια και κοινωνική περιθωριοποίηση. Γιαυτό το συγκεκριμένο σχέδιο είναι σχέδιο «σωτηρίας» των τραπεζιτών (ευρωπαίων και ελλήνων) και νέος «βρόγχος» στο λαιμό του ελληνικού λαού. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο συγκεκριμένο σχέδιο που βρίσκεται σε τελική φάση, προβάλλουν σοβαρές αντιρρήσεις οι ελληνικές τράπεζες που δεν θέλουν ούτε ελάχιστο «κούρεμα» ομολόγων. Γιαυτό και ο Γ.Α.Παπανδρέου φρόντισε από το Νταβός να τις καθησυχάσει, δηλώνοντας ότι θα χρειαστεί νέο πακέτο στήριξης τους.!!



Υπάρχει εναλλακτική λύση

Ωστόσο υπάρχει εναλλακτική λύση, που ξεκινάει από την αμφισβήτηση πληρωμής μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και δη του «επαχθούς χρέους», καθώς και επαναδιαπραγμάτευση των όρων εξόφλησης του υπόλοιπου, σε όφελος του ελληνικού λαού και συνολικά της χώρας. Η αμφισβήτηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους» αφορά όλα εκείνα τα δάνεια που δεν ήταν σε όφελος του ελληνικού λαού, έγιναν χωρίς ουσιαστική ενημέρωση και έγκριση του και ήταν προϊόν επαχθών συμβάσεων, τοκογλυφικών πρακτικών, διαφθοράς και παρασιτικών κυκλωμάτων σε βάρος του δημοσίου, εξοπλιστικών προγραμμάτων που δεν αφορούν την εθνική άμυνα, κά. Ο γνήσιος λαϊκός λογιστικός έλεγχος του χρέους με «άνοιγμα των βιβλίων» θα έφερνε στην επιφάνεια τις αληθινές διαστάσεις του «επαχθούς χρέους».
Ωστόσο η συγκεκριμένη διαδικασία δεν είναι «λογιστική», αλλά πρώτα απ' όλα πολιτική επιλογή, με την έννοια ότι προϋποθέτει μια ριζοσπαστική-αριστερή κυβέρνηση για πραγματοποίηση της. Η μαζική αντίσταση του λαού στο «Μνημόνιο» και τις πολιτικές της «τρόϊκας», αποτελούν το πρώτο μεγάλο βήμα για τη δημιουργία των κοινωνικών και πολιτικών προϋποθέσεων μιας τέτοιας κυβέρνησης, ενώ η εξασφάλιση της κοινής δράσης των δυνάμεων της αριστεράς, θα έδινε μεγάλη ώθηση και ανάλογο πολιτικό βάθος, ώστε η άρνηση πληρωμής του «επαχθούς χρέους» να αποτελεί την αφετηρία βαθύτερων κοινωνικών αλλαγών με προοπτική το σοσιαλισμό. Χρέος όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων, είναι να συμβάλουν προς μια τέτοια κατεύθυνση διεξόδου της ελληνικής οικονομίας από την κρίση και σε αυτό το πεδίο πρώτα απ' όλα θα δικαιώσουν την πολιτική τους φερεγγυότητα.



Υπάρχουν ωστόσο πραγματικοί... γερμανοί φίλοι!

Σε αυτόν αγώνα ο ελληνικός λαός δεν είναι μόνος. Υπάρχουν εκατομμύρια εργαζόμενοι στην ΕΕ, τόσο στις περιφερειακές όσο και στις χώρες του «κέντρου» μαζί και στη Γερμανία, που σκέπτονται και δρουν με ανάλογο ή παρόμοιο τρόπο. Ο συντονισμός της δράσης μπορεί να διευκολύνει ριζοσπαστικές αλλαγές, κατ' αρχήν σε μια ή περισσότερες χώρες, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερους οικοδομήματος της ΟΝΕ και του ευρώ, προς μια άλλη πορεία των ευρωπαϊκών λαών και προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

31.1.2011



*Ο Γιάννης Τόλιος είναι μέλος της Ε.Γ. του ΣΥΝ

«ΠΑΡΑΝΟΜΗ|» Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ, «ΝΟΜΙΜΗ» Η ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ!

Γράφει ο Νίκος Τσιαντός

Η κατάληψη μιας αίθουσας της Νομικής από 250 περίπου οικονομικούς μετανάστες, ήταν το γεγονός που κυριάρχησε την προηγούμενη εβδομάδα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης.
Το μπλοκ εξουσίας και οι δυνάμεις που άμεσα ή έμμεσα στηρίζουν με πείσμα την άγρια πολιτική του Μνημονίου, έκαναν μια προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη και να στείλουν το μήνυμα ότι κάθε διεκδίκηση θα αντιμετωπιστεί και θα παταχθεί με κάθε μέσο.
Αυτή τη φορά στο στόχαστρο τους ήταν οι μετανάστες, που διεκδικούσαν νομιμοποίηση, εφόσον πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις. Παράλληλα το κυρίαρχο αυτό μπλοκ εξουσίας σε απόλυτη αρμονία με όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης κατάφερε να ανακαλύψει τον «δήθεν» εσωτερικό εχθρό, τους «δήθεν» υποκινητές. Κατάφερε να ενδυναμώσει το μίσος εναντίον των μεταναστών, των ανθρώπινων ζωών που προσπαθούν να αναζητήσουν μια καλύτερη ζωή μακριά από βομβαρδισμούς, πείνα και εξαθλίωση.
Δεν κατάφερε όμως ούτε αυτή τη φορά να αποκρύψει την παντελή απουσία πολιτικής στο μεταναστευτικό ζήτημα. Τώρα πλέον ανοίχτηκε μεγάλη συζήτηση, με αφετηρία τη συνειδητοποίηση ότι για να αποτραπεί το μεταναστευτικό ρεύμα πρέπει να σταματήσουν οι πόλεμοι και η εκμετάλλευση στις χώρες προέλευσης των μεταναστών.
Η χώρα μας πράγματι, δεν αντέχει άλλους μετανάστες, γι’ αυτό πρέπει να πειστούν οι υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες να απορροφήσουν τμήμα των μεταναστών που επιθυμούν να μεταβούν σε αυτές, να νομιμοποιηθούν όσοι πληρούν τις προϋποθέσεις, για να σταματήσει και η «παράνομη» παρουσία τους αλλά παράλληλα και η «νόμιμη» εκμετάλλευσή τους. Θα πρέπει επίσης, να ιδρυθούν κέντρα υποδοχής μεταναστών και να αξιοποιηθούν πολλές ρεαλιστικές εναλλακτικές προτάσεις πολιτικών αλλά και κοινωνικών φορέων για να υπάρξει επιτέλους βιώσιμη λύση στο χρονίζον αυτό ζήτημα.
Μετά σε κλίμα γενικής υστερίας ενάντια στον αγώνα των μεταναστών, τα μέσα ενημέρωσης απέκρυψαν τεχνηέντως πολλές πικρές αλήθειες, προκειμένου να πετύχουν να περάσουν το δικό τους κατευθυνόμενο μήνυμα. Δε μας είπαν λ.χ. ότι οι 238 μετανάστες απεργοί πείνας εισήλθαν στη Νομική με ομόφωνη απόφαση Γενικής Συνέλευσης όλων των φοιτητικών παρατάξεων της Νομικής. Απέφυγαν επίσης να μας πουν, ότι η απόφαση να εισέλθουν στη Νομική ήταν γνωστή στην αστυνομία και τα αρμόδια υπουργεία, και εφόσον το γνώριζαν όλες οι φοιτητικές παρατάξεις κατά συνέπεια το ήξεραν και όλα τα κόμματα.
Κανείς από αυτούς δεν απέτρεψε τους μετανάστες να μπουν στο υπό ανακαίνιση κτίριο της Νομικής και όταν οι εκείνοι εισήλθαν βγήκαν όλοι τάχατες αιφνιδιασμένοι, ενοχοποιώντας (όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις) τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Προφανώς ο χώρος αυτός «ενοχλεί» το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.
Την ανωτέρω αφορμή επομένως περίμεναν οι συντηρητικές δυνάμεις του τόπου μας για να θέσουν και πάλι ζήτημα άρσης του ασύλου. Ήδη από το κόμμα της Αξιωματικής αντιπολίτευσης και το ΛΑ.Ο.Σ. κατατέθηκε στη Βουλή πρόταση για άρση του ασύλου, ενώ από την Κυβέρνηση γίνεται συζήτηση για αλλαγή του υπάρχοντος νόμου.
Σε όλα τα κυρίαρχα μεγάλα μέσα ενημέρωσης διατυπώθηκαν με σαφήνεια όλες αυτές τις μέρες τα επιχειρήματα για την άρση του ασύλου ή την αλλαγή του υπάρχοντος νόμου. Εμείς προσεγγίζοντας το παραπάνω γενικότερο ζήτημα (άρση ασύλου και μεταναστευτικό) ανδημοσιεύουμε ακολούθως μια «διαφορετική» άποψη των συγγραφέων Μάρως Δούκα και Ιωάννας Καρυστιάνη από την Ελευθεροτυπία της Παρασκευή 28/1/2011. Τα συμπεράσματά δικά σας…

Χάσαμε πολλά... ας μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας!,
των Μάρω Δούκα και Ιωάννας Καρυστιάνη

«Το Άσυλο δεν είναι για τους παράνομους υπουργούς! Τελικά μόνο ένα άσυλο λειτουργεί τέλεια στον τόπο μας, το Κοινοβούλιο, και μόνο για παρανομήσαντες βουλευτές που δεν αίρεται η ασυλία τους, και παρανομήσαντες υπουργούς που προστατεύονται από τον κατάπτυστο και κραταιό νόμο τους.

Το Σύνταγμα κατοχυρώνει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών παντού. Το πανεπιστημιακό άσυλο έχει ευρύτερο νόημα, την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όταν πλήττονται βάναυσα και, ιδίως στις μέρες μας, αποδεκατίζονται ραγδαία, σε βάρος όλων, Ελλήνων και μεταναστών, ηλικιωμένων και νέων. Ίσως οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και φοιτητές στο σύνολό τους θα έπρεπε να σκεφτούν ότι η κοινωνία στρέφεται προς αυτούς προσδοκώντας πιο γενναία υπεράσπιση των δημοκρατικών θεσμών και του ρόλου των πανεπιστημίων στις ταραγμένες δύσκολες εποχές.

Ό,τι συμβαίνει στη Νομική δεν είναι μια δυσάρεστη κατάσταση, είναι μια δραματική κατάσταση. Αλλά αυτές τις μέρες κυριάρχησαν φωνές του τύπου «γιατί δεν συνέλαβαν τους μετανάστες στα Χανιά», «γιατί δεν τους πιάσανε στο βαπόρι μαζί με τον καπετάνιο», «γιατί δεν τους πέταξαν έξω από το κτίριο αμέσως», «ποιος τους υποκίνησε», «ποιος έφερε το κοπάδι στην πρωτεύουσα».

Η ομαδική απεργία πείνας μέχρις εσχάτων είναι απόφαση απελπισμένων ανθρώπων. Το μεταναστευτικό, με τις πολλές του όψεις και πολλαπλές συνέπειες, δεν το δημιούργησαν οι ίδιοι οι μετανάστες για να στοχοποιούνται ως «υπαίτιοι δεινών». Θα είναι ντροπή για τους Έλληνες πολίτες να στραφούμε εναντίον τους, εναντίον θυμάτων... Χάσαμε πολλά, ας μη χάσουμε και την ανθρωπιά μας... Θα είναι η έσχατη ταπείνωση και ήττα. Ίσως δεν μας πολυαρέσει που κάποιοι άλλοι στις τωρινές συνθήκες αγωνίζονται με αποφασιστικότητα. Η Πανεπιστημιακή κοινότητα έχει σπουδαίο και πολύπλευρο ρόλο να διαδραματίσει, να φωτίσει αιτίες, να συμβάλλει θετικά. Η Νομική Σχολή θα μπορούσε να αναλάβει πρωτοβουλίες επιστημονικού χαρακτήρα για τη διεθνοποίηση του μεταναστευτικού προβλήματος. Ήδη συμβαίνουν πολλά. Θα συμβούν και άλλα.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτή τη μεγάλη ανθρωπιστική και οικονομική κρίση μόνη της. Είναι άδικο και άθλιο να αφηνόμαστε από την ΕΕ, τον ΟΗΕ και τις μεγάλες χώρες να πληρώσουμε τα σπασμένα από τους πολέμους και τις ληστρικές οικονομικές παρεμβάσεις τους.
Αναδημοσίευση από την iskra του Σαββάτου 29/01/2011

Ο ΣΥΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΕΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ

Ανακοίνωση του Τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥN


Οι αιματηρές διαδηλώσεις που εξελίχθηκαν τις τελευταίες μέρες σε Κάιρο και Σουέζ, οι στυγνές δολοφονίες διαδηλωτών και οι πολλαπλές συλλήψεις, δείχνουν με την σειρά τους -μετά την Τυνησία- την απόγνωση του Αιγυπτιακού λαού. Η πείνα, η μεγάλη ανεργία που ξεπερνά το 20%, η έλλειψη δημοκρατικών ελευθεριών, ο αυταρχισμός και η διαφθορά, είναι οι μάστιγες που πλήττουν τους νότιους γείτονές μας.

Ο ΣΥΝ είναι αλληλέγγυος με τους αγώνες του αιγυπτιακού λαού για ψωμί, δουλειά και δημοκρατία, αιτήματα για τα οποία αγωνίστηκαν γενιές ολόκληρες στον τόπο μας. Εκφράζει την συμπαράστασή του στις αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις στην Αίγυπτο. Οι αριστερές δυνάμεις στην Ευρώπη οφείλουν να συμπαρασταθούν ενεργά και να αποτρέψουν, με τις διπλωματικές τους παρεμβάσεις και πιέσεις, όποιες δυνάμεις έχουν σκοπό να αποτρέψουν την δικαίωση των αιτημάτων του Αιγυπτιακού λαού.

Η επίσημη Ελλάδα αν και άμεσα γειτονική παραμένει σιωπηλή. Απαιτούμε να υπάρξει διαμαρτυρία στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης, συνοχής και της εδραίωσης των δημοκρατικών ελευθεριών στη μεσογειακή λεκάνη.

Τμήμα Εξωτερικής Πολιτικής

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Στην καθημερινότητα των πολιτών έχει μπει η εξής επωδός:
Για να εκταμιεύσει η χώρα από το ΔΝΤ την χι δόση του δανείου, πρέπει να πάρει τα τάδε μέτρα.
Μόλις δε παίρνει τα μέτρα αυτά, ακολουθεί ο ίδιος πάντα εκβιασμός και πάει λέγοντας.
Η Κυβέρνηση απλώς 'επιμελείται' τρόπους, ώστε να γίνουν όλα αυτά με τις λιγότερες αντιδράσεις από τον κόσμο.
Η χώρα έχει γίνει αγνώριστη, ενώ αιφνιδιασμένος και φοβισμένος για τα χειρότερα ο κόσμος, ακόμα, δεν αντιδρά με αντίστοιχη δυναμική.
Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προκαλέσει τεχνικές κοινωνικές οξύνσεις, όμως επειδή αυτές θα έρθουν αναπότρεπτα, προκύπτει ως ερώτημα σε ποια κατάσταση θα βρεθεί τότε η χώρα, οι εργαζόμενοι και ο Λαός μας.
Η απάντηση που δίνει σήμερα η πολιτική του Συνασπισμού είναι:
Επιδιώκουμε την δημιουργία ενός πολιτικού μετώπου που θα περιλαμβάνει δυνάμεις που ξεκινούν από αριστερά του ΠΑΣΟΚ και θα φτάνουν μέχρι αριστερά της αριστεράς.
Ο Συνασπισμός, υπερασπιζόμενος την ενότητα της αριστεράς, παρότι βρέθηκε πολλάκις αντιμέτωπος με διασπαστικές καταστάσεις, επιμένει στην ανάγκη διαμόρφωσης αυτού του πολιτικού μετώπου ζητώντας:
• Από τον ΣΥΡΙΖΑ να ξαναπιάσει το νήμα της ενότητας, προχωρώντας οι δυνάμεις τους όπου συμφωνούν πολιτικά.
• Από τον διαφοροποιημένο κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που δεν ψάχνει για άλλες δικομματικές εκδοχές, να συμμετάσχει σε κοινή δράση.
• Το ίδιο επιδιώκει με ενταγμένους η μη σε κόμματα πολίτες, αναζητώντας σημεία πολιτικής σύμπλευσης μαζί τους.
Ο διάλογος που έχει ξεκινήσει στον ΣΥΡΙΖΑ, η στήριξη Μητρόπουλου στο Περιφερειακό ψηφοδέλτιο και σειρά άλλων πρωτοβουλιών που διαρκώς παίρνει ο Συνασπισμός κινούνται στις εξής κατευθύνσεις:
Διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πρότασης που θα είναι απέναντι από τον δικομματισμό και τις πολιτικές του μνημονίου.
Πολιτική στήριξη αυτής, από το περιγραφόμενο ως τόξο πολιτών, που ξεκινά από αριστερά του ΠΑΣΟΚ και καταλήγει αριστερά της αριστεράς.
Εδραίωση της συμμαχίας αυτής με την αγωνιστική ανάταση του κόσμου, ώστε να καταστεί δυνατή η εφαρμογή εναλλακτικών πολιτικών.
Η πολιτική που προτείνει ο Συνασπισμός είναι πλήρης και ικανή να βγάλει την χώρα και τους εργαζόμενους από την κρίση.
Όπως δεν είναι νομοτέλεια η επιδείνωση των κοινωνικών προβλημάτων των πολιτών, έτσι δεν μπορεί να είναι ούτε το να γίνονται διαρκώς οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι οποίοι μάλιστα γίνονται όλο και λιγότεροι.
Στην πολιτική δεν υπάρχουν κισμέτ, υπάρχουν συσχετισμοί δύναμης, που εφόσον ανατραπούν, αλλάζουν και οι καταστάσεις.
Σε αυτή την ανάγκη απαντά ο Συνασπισμός με την πολιτική του.
Όπως λοιπόν άλλαξαν στην μεταπολίτευση οι συσχετισμοί δύναμης και ‘εδραιώθηκε’ η Δημοκρατία, με τις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας.
Όπως την δεκαετία του 1980 ‘προχωρήσαμε’ παραπέρα με Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ανατρέποντας ότι μέχρι τότε φάνταζε ως αναντικατάστατο.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και σήμερα με την πρόταση του Συνασπισμού, αφού στην πολιτική δεν υπάρχουν στατικές καταστάσεις.
Όταν ιστορικές περιστάσεις το απαιτούν, τότε υποχρεωτικά προβάλουν νέες πολιτικές προτάσεις, ανεξάρτητα εάν μέχρι τότε κανείς δεν τις βλέπει η και εάν τις βλέπει δεν τις πιστεύει.
Έχοντας αυτές τις διαστάσεις η σημερινή πολιτική του Συνασπισμού, οι πολίτες έχουν κάθε λόγο να την στηρίξουν και να την ενισχύσουν.
Άλλωστε καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν λέει κάτι σημαντικό, ώστε να βγουν η χώρα και ο Λαός μας από την κρίση, με το κεφάλι όμως ψηλά.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ
Μέλος Ν. Ε. Δυτ. Αττικής του ΣΥΝ

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την απεργία πείνας των μεταναστών

Με αφορμή την απεργία πείνας εκατοντάδων μεταναστών σε πανεπιστημιακό χώρο για τη διεκδίκηση νομιμοποίησής τους, έχει ξεκινήσει μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια στοχοποίησης των πολιτικών δυνάμεων που έχουν ταχτεί αλληλέγγυες στα δίκαια αιτήματά τους, με προφανή στόχο να ξεφύγει η συζήτηση από την ουσία της.

Η απόφαση των μεταναστών να πραγματοποιήσουν απεργία πείνας σε χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών, που δεν παρακωλύει την πανεπιστημιακή διαδικασία, έγινε κατόπιν απόφασης του Δ.Σ. του Συλλόγου φοιτητών της Νομικής σχολής, την οποία ψήφισαν και οι φοιτητικές παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ.

Αναρωτιόμαστε τι ακριβώς μεσολάβησε ώστε λίγες ώρες αργότερα οι εν λόγω παρατάξεις, να αλλάξουν στάση.

Σε κάθε περίπτωση, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι ο χώρος που επιλέγουν, αλλά η κραυγή απόγνωσης εκατοντάδων συνανθρώπων μας οι οποίοι αναγκάζονται με οριακό τρόπο να διεκδικήσουν το αυτονόητο: να τους αναγνωριστούν τα δικαιώματά τους, καθώς πολλοί από αυτούς βρίσκονται στη χώρα μας επί πολλά χρόνια, χωρίς χαρτιά.

Ας μην ψάχνουν, λοιπόν, η υπουργός παιδείας, καθώς και όσοι έσπευσαν κατά τη συνήθη πρακτική τους σε κυνήγι μαγισσών, για υποκινητές.

Η ενεργοποίηση των πιο συντηρητικών αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας, οι πιέσεις για αστυνομική παρέμβαση και καταστολή, δεν δίνουν διέξοδο σε ένα γενικευμένο πρόβλημα των σύγχρονων κοινωνιών.

To Γραφείο Τύπου

Αλέξης Μητρόπουλος: Αλληλεγγύη και αντίσταση για απαλλαγή από το Μνημόνιο

Σφέτσα Δάφνη
(Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/01/2011 ΑΥΓΗ)

Οι πολιτικές του Μνημονίου δεν είναι "μερικές" ή "παροδικές", υποστηρίζει ο Αλ. Μητρόπουλος, επισημαίνοντας ότι μετά την πλήρη εφαρμογή του "δεν θα υπάρχει πεδίο άσκησης κυρίαρχης πολιτικής στη χώρα μας", καθώς οι βασικοί πόροι θα έχουν παραδοθεί στις αγορές. Ο επικεφαλής της "Αττικής Συνεργασίας - Όχι στο Μνημόνιο" και περιφερειακός σύμβουλος αναφέρει ως πρώτο πρόβλημα της Αττικής την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, θέτοντας ως προτεραιότητες τη δημιουργία κοινωνικών δικτύων αλληλεγγύης και, βέβαια, την καθολική αντίσταση για την απαλλαγή από το Μνημόνιο. Με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου για την πορεία του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του, ο Αλ. Μητρόπουλος διαπιστώνει ότι η "μνημονιακή πορεία είναι ένας συνδυασμός αδυναμίας διαπραγμάτευσης λόγω της αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και σοσιαλφιλελεύθερων εκσυγχρονιστικών απωθημένων".



* Έχετε μιλήσει σε πολλές περιοχές της χώρας με αφορμή την νέα κίνηση για την Υπεράσπιση του Κοινωνικού Κράτους. Τι μηνύματα λαμβάνετε από τον κόσμο;

Οι πολίτες τώρα αρχίζουν να λειτουργούν με κριτικό πνεύμα, βιώνοντας τον αδιέξοδο δρόμο τού -διαρκώς και προς το χειρότερο επικαιροποιούμενου- Μνημονίου. Η διάχυτη αυτή αίσθηση δεν υπήρχε κατά την προεκλογική περίοδο του Νοεμβρίου. Τώρα αρχίζουν και ανακαλύπτουν τις αντικοινωνικές και αντιαναπτυξιακές ρυθμίσεις που αποδέχθηκε άκριτα η κυβέρνηση, με τη βοήθεια πολλών εγρήγορων παραγόντων τού δημόσιου λόγου και ελπιδοφόρων κινήσεων. Η συντριπτική πλειονότητά τους έχει φύγει από την καταιγιστική, ακόμα, δημοσιολογία των μνημονιακών και ακούει με ενδιαφέρον τις απόψεις των εναλλακτικών διεξόδων από την κρίση, κάτι που μέχρι πρότινος ήταν δύσκολο. Ιδιαιτέρως προβληματίζονται για την προϊούσα κατάρρευση των υποσυστημάτων του κοινωνικού κράτους και αναζητούν πολιτική λύση που θα ανατρέψει τους σχεδιασμούς των δανειστών μας. Εμφανής είναι όμως η μελαγχολία τους και η μοιρολατρική τους διάθεση, αφού δεν βλέπουν στο άμεσο μέλλον προοπτική συγκρότησης ενός ικανού πολιτικού υποκειμένου, που θα ανακόψει την πορεία της απορρύθμισης.



* Παρακολουθείτε τις τελευταίες εξελίξεις με τη δημιουργία του νέου σχήματος Δημαρά-Οικονόμου; Έχετε επικοινωνία μαζί τους;

Υπήρξαν και οι δύο φίλοι μου. Δεν προσκλήθηκα προχθές στην ανακοίνωση της πολιτικής τους κίνησης και δεν παρέστην. Ενημερώθηκα όμως σχετικά. Μέσω της ΕΝΥΠΕΚΚ, παραρτήματα της οποίας έχουν ήδη δημιουργηθεί σε όλη τη χώρα, επικοινωνούμε με όλους αυτούς που έχουν να συνεισφέρουν κάτι συγκεκριμένο και συνεκτικό για την απαλλαγή μας από το καταστροφικό Μνημόνιο και την έναρξη μιας νέας πορείας εθνικής και κοινωνικής αναγέννησης. Ορισμένοι υποβαθμίζουν τις πολιτικές του Μνημονίου (κυρίως της τρίτης επικαιροποιημένης εκδοχής του) και τις θεωρούν «μερικές» ή «παροδικές». Γιʼ αυτούς, όμως, που έχουν διαβάσει το άτεχνο αυτό και θρασύ κείμενο, είναι φανερό ότι, μετά την πλήρη εφαρμογή του, δεν θα υπάρχει πεδίο άσκησης κυρίαρχης πολιτικής στη χώρα μας. Όλοι οι βασικοί της πόροι, υλικοί ή άυλοι, που υποστασιοποιούν τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, θα έχουν παραδοθεί στις αγορές, δηλαδή στους δανειστές μας. Τα κοινωνικά δικαιώματα θα έχουν απομειωθεί στο επίπεδο της προδημοκρατικής εποχής. Και η πολιτική λειτουργία του δρώντος λαού θα είναι θεραπαινίδα της οικονομικής λειτουργίας. Με το Μνημόνιο χωρίζεται ο κοινωνικός μας σχηματισμός σε δύο περιόδους: σ' αυτήν που υπήρχε η δυνατότητα κάποιου σχετικού αυτοπροσδιορισμού και αυτοδύναμης ανάπτυξης (ανεξαρτήτως αν το πολιτικό σύστημα δεν έκανε χρήση αυτής της δυνατότητας) και στη μετα-μνημονιακή, όπου επικρατεί ο απόλυτος ετεροπροσδιορισμός και η υποταγή στα υπερεθνικά και άλλα συμφέροντα που προωθούν τη νεοφιλελεύθερη αίρεση.



* Πρόκειται να εκδώσετε νέο βιβλίο για την πορεία του ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα. Ποια είναι τα βασικά σημεία της αποτίμησης που κάνετε;

Πρόκειται για ένα σύνολο δημοσιευμένων άρθρων ή αδημοσίευτων μελετών και ομιλιών για την πορεία του ΠΑΣΟΚ. Προσπαθώ να ανιχνεύσω τις αντικειμενικές και υποκειμενικές αιτίες, για τις οποίες εγκατέλειψε τη διακηρυγμένη του θέση για αυτοδύναμη, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, με λαϊκή συμμετοχή, κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση. Ιδιαίτερο βάρος ρίχνω στην περίοδο της «εκσυγχρονιστικής» διακυβέρνησης, κατά την οποία η ευφορία τής πιστωτικής επέκτασης και καλλιέργειας καταναλωτικών προτύπων εισαγωγικού προσανατολισμού, αφενός απέκρυψε την ανισοκατανομή των εισοδημάτων, αφετέρου έδωσε τη χαριστική βολή στον πρωτογενή και δευτερογενή-μεταποιητικό τομέα. Έκτοτε η χώρα υφίσταται (παρά τους εικονικούς ρυθμούς ανάπτυξης, που οφείλονται στην κατανάλωση και στα μεγάλα έργα των συμβάσεων παραχώρησης και των υπερφίαλων και δαπανηρών ολυμπιακών αγώνων του dopping και της εμπορευματοποίησης) την αρνητική δραστικότητα της λεόντειας για τις χώρες του Νότου ΟΝΕ. Συμπεραίνω, εντέλει, ότι η σημερινή μνημονιακή πορεία είναι ένας συνδυασμός αδυναμίας διαπραγμάτευσης λόγω της αναξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος και σοσιαλφιλελεύθερων εκσυγχρονιστικών απωθημένων, που πολλά στελέχη δεν μπόρεσαν να εκφράσουν την περίοδο εκείνη λόγω ισχυρών λαϊκών αντιδράσεων.



* Ποια προβλήματα βλέπετε ότι κατά προτεραιότητα θα αντιμετωπίσει η Περιφέρεια Αττικής; Υπάρχουν λύσεις;

Την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, με δυνατότητες μηδαμινής αντίδρασης λόγω του ότι ελλείπουν τα κονδύλια και αποδιαρθρώνονται οι δομές. Στα ανεπίλυτα και χρονίζοντα προβλήματα της στρεβλής ανάπτυξης, της αστυφιλίας, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της ανεργίας κ.λπ., θα προστεθούν και οι ανατιμήσεις των βασικών αγαθών που ιδιωτικοποιούνται. Επομένως, οι νέες αυτοδιοικητικές δομές δεν θα έχουν δυνατότητα αποτροπής της ραγδαίας κοινωνικής επιδείνωσης. Απαιτείται καθολική αντίσταση για την απαλλαγή μας από το Μνημόνιο (οι πολιτικές του οποίου διαπερνούν κάθε πτυχή του κοινωνικού βίου) και δημιουργία κοινωνικών δικτύων αλληλεγγύης. Αν η χώρα και η μεγάλη Περιφέρεια Αττικής στερηθούν τα κοινωφελή αγαθά και τις υπηρεσίες ως μέσο αποτροπής τού κοινωνικού ρήγματος, αν η Κοινωνία Αλληλεγγύης δεν αναπτυχθεί, τότε το μέλλον τού εθνικού μας σχηματισμού θα είναι άδηλο.

Ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Π.Λαφαζανη: Δημοσιεύματα για το ενδεχόμενο «τύπωσης», στην ουσία, χρήματος από την Κεντρική Τράπεζα Ιρλανδίας ...

Ερώτηση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Π.Λαφαζανη: Δημοσιεύματα για το ενδεχόμενο «τύπωσης», στην ουσία, χρήματος από την Κεντρική Τράπεζα Ιρλανδίας για τη στήριξη του Ιρλανδικού τραπεζικού συστήματος



Προς τον Υπουργό Οικονομικών
ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΚΕ

Κοινοποίηση: Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας

Σύμφωνα με αλλεπάλληλα δημοσιεύματα έγκυρων ευρωπαϊκών εντύπων, η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας με τη μέθοδο της «έκτακτης συνεισφοράς ρευστότητας» έχει προχωρήσει στη στήριξη με δεκάδες δισ. ευρώ του ιρλανδέζικού τραπεζικού κεφαλαίου στο όνομα της αποτροπής κατάρρευσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Επειδή γύρω από τις μεθοδεύσεις αυτές της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας για τη χρηματοδότηση του τραπεζικού κεφαλαίου έχουν διατυπωθεί πολλά ερωτηματικά

Επειδή αναφέρεται ότι και η ΤτΕ έχει χρησιμοποιήσει σε μικρότερη έκταση ανάλογες χρηματοδοτικές μεθόδους

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Ποιος είναι ακριβώς και αναλυτικά ο μηχανισμός με βάση τον οποίο η Κεντρική Τράπεζα της Ιρλανδίας έχει προβεί σε χρηματοδότηση δεκάδων δισ. του τραπεζικού Ιρλανδικού συστήματος;

2. Ποιο είναι το ακριβές ύψος και οι εγγυήσεις αυτών των χρηματοδοτήσεων; Αντιπροσωπεύουν στην ουσία αυτές οι χρηματοδοτήσεις «τύπωση» χρήματος; Έχουν την έγκριση της ΕΚΤ και στη βάση ποιων ρυθμίσεων;

3. Έχει μέχρι τώρα χρηματοδοτήσει και πώς η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας τις ελληνικές τράπεζες; Με τι μέσα, ποιους μηχανισμούς, ποιες εγγυήσεις και σε ποιο ύψος;

Τέλος, παρακαλούμε τον κ. Υπουργό να ζητήσει και να καταθέσει το συντομότερο δυνατόν στη Βουλή όλα τα σχετικά έγγραφα και εξουσιοδοτήσεις από την ΕΚΤ σχετικά με τις πρακτικές χορήγησης ρευστότητας της Κεντρικής Τράπεζας Ιρλανδίας προς το ιρλανδικό τραπεζικό σύστημα, αλλά και για τις πιθανές χρηματοδοτήσεις της Τράπεζας της Ελλάδας προς τις ελληνικές τράπεζες

Ο ερωτών και αιτών βουλευτής

Λαφαζάνης Παναγιώτης

Ερώτηση του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ, Δ.Παπαδημούλη: Ανεργία - ΟΑΕΔ Δυτικής Αττικής

Η ανεργία μαστίζει την ελληνική κοινωνία και τα ποσοστά της ανά περιοχή ποικίλουν με κοινό παρανομαστή την σταθερή αύξησή των ποσοστών της. Στην Δυτική Αττική, και πιο συγκεκριμένα στην Ελευσίνα, τα Μέγαρα και τα Άνω Λιόσια (Δήμος Φυλής) το πρόβλημα έχει αποκτήσει μεγάλες διαστάσεις. Τα τρία τοπικά καταστήματα του ΟΑΕΔ λόγω της μεγάλης ζήτησης, αδυνατούν να προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης και ένταξη σε επιδοτούμενα προγράμματα σε όλους τους ενδιαφερόμενους κατοίκους των περιοχών αυτών. Επιπλέον, οι υπηρεσίες του ΟΑΕΔ αρνούνται την δημοσιοποίηση των στοιχείων για το τρέχον έτος παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις τοπικών φορέων.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

• Ποιος είναι ο συνολικός αριθμός ανέργων της Δυτικής Αττικής; Ποιος ο αριθμός των ανέργων στις τρεις επιμέρους περιοχές;

• Πόσοι άνδρες και πόσες γυναίκες; Ποια η ηλικία τους;

• Πόσοι από αυτούς είναι μακροχρόνια άνεργοι και πόσοι επιδοτούνται;

Ο ερωτών Βουλευτής

Δημήτρης Παπαδημούλης

Δηλώσεις του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ,Αλέξη Τσίπρα και του βουλευτή Δημήτρη Παπαδημούλη σχετικά με την Εξεταστική Επιτροπή για το σκάνδαλο Siemens

Α. Τσίπρας: Ο νόμος περί ευθύνης Υπουργών στην πραγματικότητα είναι νόμος προστασίας των Υπουργών και δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι κατασκεύασμα, δημιούργημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας, όπως και εκείνα τα άρθρα του Συντάγματος που αν δεν αναθεωρηθούν, δεν επιτρέπουν καμία επί της ουσίας τροποποίηση αυτού του νόμου.

Να σταματήσει λοιπόν η υποκρισία, να σταματήσει ο εμπαιγμός και να απολογηθούν οι εμπνευστές αυτού του νόμου οι οποίοι σήμερα με επικοινωνιακά κόλπα και με μυστικές διαβουλεύσεις, δεν επιτρέπουν στον ελληνικό λαό να μάθει πόσα δισεκατομμύρια ευρώ κατευθύνθηκαν στα κομματικά τους ταμεία, σε φίλους και σε στελέχη τους.

Μετά την παραγραφή στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου έρχεται και το φιάσκο της Siemens να μας αποδείξει ότι η πολυπόθητη για κάποιους συναίνεση των δυο μεγάλων κομμάτων, ξεκινάει από τις εξεταστικές επιτροπές και από την παραγραφή των σκανδάλων.

Αθωώνουν ο ένας τον άλλον. Αυτό κάνουν. Όπως έγινε με το Βατοπέδι, έτσι και με τη Siemens. Και την ίδια στιγμή βέβαια η κυβέρνηση προσπαθεί να ρίξει στάχτη στα μάτια των πολιτών με δήθεν αλλαγές στο νόμο περί ευθύνης Υπουργών, που δεν μπορεί να αλλάξει την ουσία όσο υπάρχει το παρόν Σύνταγμα.

Αθώοι του αίματος λοιπόν, όσοι χρεοκόπησαν τη χώρα, όσοι έχτισαν κομματικές καριέρες και περιουσίες και ο μόνος ένοχος ο ελληνικός λαός που καλείται να πληρώσει την επικείμενη κοινωνική χρεοκοπία.

Εμείς, λέμε ένα πράγμα. Ο κόσμος, ο λαός έχει μόνο μια επιλογή. Να μην αποδεχθεί την δική του χρεοκοπία αλλά να χρεοκοπήσει το δικομματικό σύστημα της πολιτικής ηθικής και οικονομικής χρεοκοπίας.

Να μην πτωχεύσει ο ίδιος αλλά να πτωχεύσει τους πελάτες της Siemens. Τα δυο κόμματα εξουσίας που για τέσσερις δεκαετίες κυβερνούν τη χώρα.

Δ. Παπαδημούλης: Για μια ακόμη φορά και στο μεγάλο σκάνδαλο της Siemens το μεγαλύτερο μέρος της αλήθειας δεν πέρασε από την αίθουσα της Εξεταστικής Επιτροπής. Οι μηχανισμοί της συγκάλυψης αποδείχθηκαν και πάλι ισχυρότεροι από τη λαϊκή απαίτηση για τιμωρία των υπευθύνων, και για να επιστραφούν πίσω τα κλεμμένα.

Αυτές τις ώρες που ολοκληρώνει η Εξεταστική Επιτροπή τις εργασίες της με πολλές δυσκολίες και πολλούς αυτοτραυματισμούς επαναλαμβάνω κάτι που είπα από την πρώτη στιγμή για τις ευθύνες των προσώπων, πολιτικές και ενδεχόμενες ποινικές, θα μιλήσω μέσα στην Εξεταστική Επιτροπή και στην Ολομέλεια της Βουλής, αφού προηγουμένως ακούσω με προσοχή τις προτάσεις και τα επιχειρήματα όλων των άλλων συναδέλφων.

Το βέβαιο είναι ότι χρειάζεται περαιτέρω έρευνα με τη σύσταση προκαταρκτικής επιτροπής.

Δημοσιογράφος: Επειδή μιλήσατε για διαβουλεύσεις. Έχει προκύψει κατά τη γνώμη σας ένδειξη ότι η Siemens είχε στήσει όχι απλώς με κάποια στελέχη κομμάτων αλλά με ολόκληρο κομματικό μηχανισμό; Δηλαδή και με απλά στελέχη, όχι επώνυμα;

Δ. Παπαδημούλης: Υπάρχει επίσημη απόφαση του γερμανικού δικαστηρίου του Μονάχου που αναφέρεται καθαρά στη χρηματοδότηση των ταμείων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας από τα μαύρα ταμεία της Siemens με το περίφημο 2%.

Σύμφωνα με τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς οι μίζες που έχουν διακινηθεί από τα μαύρα ταμεία της Siemens είναι τουλάχιστον εκατό φορές μεγαλύτερες απʼ αυτές που έχουν ομολογηθεί γιατί διακινήθηκαν μέσω τραπεζικών λογαριασμών. Μέχρι τώρα ξέρουμε μόνο για το ένα εκατομμύριο μάρκα που ο κ. Τσουκάτος πήρε από τον κ. Χριστοφοράκο και ισχυρίζεται ότι το έδωσε στα κομματικά ταμεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και για τα 250.000 ευρώ περίπου της «χορηγίας» στον κ. Μαντέλη.

Ψάχνουμε το άλλο 99,5% τουλάχιστον από τις μίζες που διακινήθηκαν.

Α. Τσίπρας: Υπάρχει μια λαϊκή παροιμία που λέει ο κόσμος το έχει τούμπανο και εμείς κρυφό καμάρι. Είναι φανερό ότι το σκάνδαλο της Siemens είναι το πιο συμβολικό και διαχρονικό, θα έλεγα εγώ, σκάνδαλο που αναδεικνύει, συμβολίζει τη διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας στον τόπο μετά την μεταπολίτευση. Δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Συγκεκριμένες πτυχές του δικού μας πορίσματος θα αναλυθούν από τον Βουλευτή μας τον Δημήτρη Παπαδημούλη που παρακολούθησε την Εξεταστική Επιτροπή στα συμπεράσματα που θα καταθέσει στην Επιτροπή αλλά και στην Ολομέλεια.

Εμείς κάνουμε κάποια σχόλια επί της πολιτικής διαδικασίας και βγάζουμε κάποια πολιτικά συμπεράσματα τα οποία είναι κρίσιμα και για τον ελληνικό λαό, να γνωρίζει ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι σήμερα προσπαθούν να τον πείσουν ότι υποτίθεται γυρίζουν σελίδα και κάνουν μεγάλες τομές, αλλαγές. Και ταυτόχρονα προσπαθούν να μας πείσουν ότι θα μας βγάλουν από την κρίση. Ποίοι; Αυτοί που δημιούργησαν αυτό το πολιτικό σύστημα, αυτοί που μας οδήγησαν στην κρίση.

Δ. Παπαδημούλης: Να προσθέσω ότι κατέθεσα ήδη γραπτώς στον Πρόεδρο της Εξεταστικής Επιτροπής, τους λόγους για τους οποίους καταψήφισα το κείμενο που κατά πλειοψηφία ενέκρινε η Εξεταστική Επιτροπή, καθώς και το πολιτικό σκεπτικό της αξιολόγησης που συνοδεύει αυτή την καταψήφιση. Εξάντλησα όλα τα περιθώρια για να καταγράψουμε τα πραγματικά περιστατικά, τον κοινό τόπο, αυτό που ο κόσμος το έχει τούμπανο για το μεγάλο δικομματικό σκάνδαλο της Siemens αλλά προσέκρουσα σε παρελκυστική τακτική και αρνήσεις.

.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση - κάλεσμα του Δικτύου Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αιστεράς για τη σύσκεψη που γίνεται για τη συγκρότηση επιτροπής επιβατών κατά της αύξησης

Καλούμε τους πολίτες σε Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη να συγκροτήσουν σε όλους τους δήμους και γειτονίες αυτών των πόλεων κινήσεις και συσπειρώσεις ενάντια στις αυξήσεις τιμών των εισιτηρίων αλλά και στις αντιδραστικές αλλαγές που προωθεί η κυβέρνηση στις αστικές συγκοινωνίες. Επίσης με στόχο οι αστικές συγκοινωνίες, επειδή χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο από τους πιο φτωχούς και αδύναμους συμπολίτες μας, να είναι σε όλους και όλες προσιτές, αν όχι και να παρέχονται με συμβολικό εισιτήριο και σε ορισμένες, τουλάχιστον, κοινωνικές κατηγορίες δωρεάν.

Για τον σκοπό αυτό στηρίζουμε και συμμετέχουμε σε μια σύσκεψη που διοργανώνεται για τη συγκρότηση επιτροπής επιβατών Αττικής ενάντια στις αυξήσεις των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες και για τη διοργάνωση εβδομάδας κοινωνικής ανυπακοής 1-8 Φλεβάρη, την Δευτέρα 24/1 στις 5:00 μμ το απόγευμα, στα γραφεία της ΟΤΟΕ Βησσαρίωνος 9, 4ος όροφος και καλούμε συνδικάτα, δημοτικές κινήσεις, δήμους, επιτροπές κατά της ακρίβειας και κινήματα να συμμετέχουν σε αυτή.

• «Δεν πληρώνουμε», δεν «πληρώνουμε» τις αυξήσεις των προϊόντων και υπηρεσιών.

• Καμιά αύξηση στα εισιτήρια των συγκοινωνιών.

• Δωρεάν μετακίνηση για όλους το πρωί και για ανέργους, φοιτητές και μαθητές όλες τις ώρες.

• Αποκλειστικά δημόσιες σύγχρονες αναβαθμισμένες συγκοινωνίες.

• Καλούμε τους πολίτες να συγκροτήσουν παντού επιτροπές κοινωνικής ανυπακοής κατά της ακρίβειας.

• Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους.

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Συνέντευξη – παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα: Ενωτικό μέτωπο για στροφή προς τα αριστερά

Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος για την επιβολή του Μνημονίου, με δεδομένο ότι οδηγεί όχι στη μείωση αλλά στην εκτόξευση του δημόσιου χρέους;

H σωτηρία από τη χρεωκοπία είναι απλώς το πρόσχημα για την εφαρμογή ενός πιλοτικού για όλη την Ευρώπη σχεδίου βίαιης υποταγής στις αγορές. Και λέω "πρόσχημα" γιατί ούτως ή άλλως αυτές οι επιλογές χρεωκοπούν τον λαό. Μετατρέπουν τη δημοσιονομική κρίση σε κρίση κοινωνική. Στο όνομα της λεγόμενης "εσωτερικής υποτίμησης", εφαρμόζουν μια θεραπεία - σοκ που γυρίζει τη χώρα τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω. Η Ελλάδα, με ταχύτατους ρυθμούς, γίνεται χώρα εφιαλτική για τους εργαζόμενους και τον λαό της, αλλά και ταυτόχρονα ονειρική για το μεγάλο κεφάλαιο και τους δανειστές. Πρόκειται για μια αποτυχημένη πολιτική σε όλα τα επίπεδα εκτός από ένα. Αυτό της φτωχοποίησης της μεγάλης μάζας των μισθωτών και των μεσαίων στρωμάτων και της εξασφάλισης, μέσω αυτής, υψηλής κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Το Μνημόνιο αυξάνει το χρέος, τη φτώχεια, την ανεργία, την ανασφάλεια, τις τιμές παντού. Αλλά αυξάνει και τις κερδοσκοπικές δυνατότητες του κεφαλαίου. Τι άλλο εξυπηρετούν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές; Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων; Το ράλι των τιμών παντού: στα σούπερ μάρκετ, στη βενζίνη, στα διόδια, στις αστικές συγκοινωνίες, στους λογαριασμούς της ΔΕΗ; Το μόνο φθηνό στην Ελλάδα πλέον είναι η εργασία, μιας και το μόνο που μειώνεται είναι οι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων.



* Δηλαδή, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξυπηρετεί, με πρόσχημα το Μνημόνιο, συγκεκριμένα συμφέροντα;

Δεν εξυπηρετεί απλώς, ταυτίζεται. Πρόκειται για απόλυτη ταύτιση του κ. Παπανδρέου και της κυβέρνησής του με τα συμφέροντα των ισχυρών μερίδων του κεφαλαίου, των αγορών και των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών κύκλων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Μια ταύτιση που διεθνώς δεν έχει προηγούμενο, παρά ίσως σε παραδείγματα της Λατινικής Αμερικής. Η ταύτιση αυτή καθιστά την κυβέρνηση Παπανδρέου την πιο δεξιά κυβέρνηση της Ελλάδας μετά τη μεταπολίτευση. Γι' αυτό και πρέπει να ανατραπεί το συντομότερο δυνατόν. Τώρα ο πρωθυπουργός ανακάλυψε το ευρωομόλογο. Πριν έναν χρόνο, τον ρωτήσαμε στη Βουλή γιατί δεν διεκδικεί η Ελλάδα απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ και ευρωομόλογο για να παρακαμφθούν οι κερδοσκόποι. Μας απάντησε ο κ. Παπακωνσταντίνου ότι δεν το κάνουν για να μη στείλουν λάθος σήμα στις αγορές. Και την ίδια στιγμή εξέπεμπε ο ίδιος το σωστό μήνυμα, αυτό του Τιτανικού.



* Στο πρόσφατο συνέδριό της, η Ευρωπαϊκή Αριστερά κατέληξε σε συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Σήμερα βλέπουμε ακόμα και τους ισχυρούς της Ε.Ε. να συζητούν προτάσεις όπως η έκδοση ευρωομολόγου. Υπάρχουν περιθώρια για αλλαγή πλεύσης, ίσως ακόμη και επαναθεμελίωση της Ε.Ε. με ανατροπή της πολιτικής του Συμφώνου Σταθερότητας;

Είχαμε πει ήδη από τις ευρωεκλογές του 2009 ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας πρέπει να καταργηθεί και ότι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίσει την επερχόμενη κρίση. Είναι νεκρό απʼ όλες τις απόψεις. Η Ευρωπαϊκή Αριστερά ζητάει εδώ και καιρό την αντικατάστασή του από ένα νέο Σύμφωνο προστασίας της εργασίας και της κοινωνικής ανάπτυξης. Η συνολική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, με διαγραφή ενός μέρους του, στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής πολιτικής αντιμετώπισής του, αποτελεί τον μόνο ρεαλιστικό δρόμο αποφυγής της ολοκληρωτικής οικονομικής και κοινωνικής χρεωκοπίας. Οι συζητήσεις για ευρωομόλογο επιβεβαιώνουν και ταυτόχρονα σηματοδοτούν το τέλος των μονοδρόμων. Αυτό δηλαδή που μας έλεγαν ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει, έρχεται σήμερα ως αναγκαιότητα για την αποφυγή της ολοκληρωτικής κατάρρευσης της Ευρωζώνης. Αυτό από μόνο του επιβεβαιώνει ότι το έγκλημα θα μπορούσε να αποφευχθεί. Δεν το έπραξαν όμως και στο μεσοδιάστημα έχουν συμβεί ήδη ανεπίτρεπτες καταστροφές. Και αυτό προφανώς δεν είναι τυχαίο. Τώρα συζητούν το ευρωομόλογο, χωρίς όμως και πάλι να το επιλέγουν ως μέσο για να παρακάμψουν την παντοδυναμία των αγορών, αλλά για να συμβιβαστούν μαζί τους.



* Ναι, αλλά ακόμα κι αυτό δεν είναι μια θετική εξέλιξη;

Το ευρωομόλογο υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να αποτελεί θετική εξέλιξη. Αυτές είναι να είναι χαμηλότοκο, να παρακάμπτει τις αγορές και να μη συνοδεύεται από μνημόνια ελληνικού τύπου. Τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει με την πρόταση Παπανδρέου, αφού η εξάρτηση από τις αγορές δεν σπάει. Αντίθετα, μετά την Ελλάδα, και οι επόμενες χώρες που θα χρειαστούν βοήθεια θα δανείζονται ακριβά, με τη συμμετοχή ιδιωτών και εφαρμόζοντας μνημονιακές πολιτικές. Η δε πρόταση της κυβέρνησης για συλλογή υπογραφών, ώστε να συζητηθεί το θέμα στο Συμβούλιο Κορυφής, είναι απλώς επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αφού μπορεί και η ίδια, χωρίς υπογραφές, να θέσει το ζήτημα στα όργανα της Ε.Ε. Η δυνατότητα αυτή της "Πρωτοβουλίας των Πολιτών", όπως λέγεται, αφορά κινήματα πολιτών και όχι κυβερνήσεις. Φαίνεται ότι ο κ. Παπανδρέου ξεχνά ότι κυβερνά. Ως πρωθυπουργός, είχε πολλές φορές την ευκαιρία να θέσει το θέμα στη Σύνοδο Κορυφής. Δεν το έκανε και τώρα αναζητεί εντυπώσεις. Η αλλαγή πλεύσης στην Ευρώπη δεν γίνεται με επικοινωνιακά κόλπα. Χρειάζεται άλλες ηγεσίες, με σθένος και διαπραγματευτική αυτοπεποίθηση. Κυρίως όμως χρειάζεται ισχυρή Ευρωπαϊκή Αριστερά.



* Ποια ήταν τα θέματα της συνεδρίασης της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΚΕΑ, που ολοκληρώνεται σήμερα;

Η σύνοδος ασχολήθηκε με τις εξελίξεις στην Ε.Ε. μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής και το ενδεχόμενο υπαγωγής επιπλέον κρατών-μελών της Ευρωζώνης, όπως η Πορτογαλία, στον μηχανισμό της τρόικας. Στον αντίποδα του μηχανισμού, το ΚΕΑ προτείνει στους λαούς της Ευρώπης τη δημιουργία ενός “Ευρωπαϊκού Ταμείου Κοινωνικής Ανάπτυξης”. Η καμπάνια αυτή, που αποτελεί συνεδριακή απόφαση του ΚΕΑ, φιλοδοξεί να ενώσει και να κινητοποιήσει πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, στη βάση της διεκδίκησης μιας φιλολαϊκής διεξόδου από την κρίση, που θα περάσει μέσα από τη μετατροπή της ΕΚΤ σε “δανειστή τελευταίας καταφυγής”, μέσα από τη φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, την κατάργηση των “φορολογικών παραδείσων” και την ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας.



“Σεβαστές οι διαφορετικές απόψεις, αλλά έχουμε υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε το κοινό κεκτημένο”




* Παρ' όλα αυτά, διαφορετικές και αποκλίνουσες απόψεις για τα ευρωπαϊκά θέματα και τα θέματα του χρέους ακούγονται συχνά και μέσα από τον ΣΥΝ. Ακόμα και απόψεις για έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε...
Οι διαφορετικές απόψεις και οπτικές δεν ήταν ποτέ πρόβλημα, αλλά πλεονέκτημα για τον Συνασπισμό, που καταστατικά αναγνωρίζει την ύπαρξη διαφορετικών τάσεων και ρευμάτων σκέψης στο εσωτερικό του. Από εκεί και πέρα, όμως, οι συλλογικές αποφάσεις και οι συνεδριακές μας επεξεργασίες, που είναι και αυτές που ορίζουν τις θέσεις του κόμματος, είναι σαφείς. Ο ΣΥΝ ανήκει στην οικογένεια της ευρωπαϊκής αριστεράς, έχει ηγετικό ρόλο στο ΚΕΑ, παλεύει από κοινού με τα αριστερά κόμματα της Ευρώπης, για να αποκτήσει η Ευρώπη νέα θεμέλια. Η μονομερής αποχώρηση μιας χώρας από την Ευρώπη δεν είναι στις στρατηγικές μας επιλογές. Η επαναθεμελίωση της ΟΝΕ και της Ε.Ε. πέρα και έξω από τα στενά όρια του νεοφιλελεύθερου μονεταρισμού, η δημοκρατική επανίδρυση της Ευρώπης στην προοπτική του σοσιαλισμού, είναι η δική μας στρατηγική και αυτήν παλεύουμε. Η απόφαση, μάλιστα, του τελευταίου συνεδρίου μας, αλλά και η τελευταία της Π.Γ., μιλάνε για την ανάγκη ισχυρού ΣΥΝ. Αυτή την προοπτική οφείλουμε να τη διαφυλάξουμε όλοι. Ελευθερία της άποψης πάντα υπήρχε και υπάρχει. Όμως στον δημόσιο λόγο όλοι έχουμε υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε το κοινό κεκτημένο και όχι την προσωπική μας άποψη. Ειδικά εάν είμαστε σε θέσεις ευθύνης.



“Και η εξωτερική πολιτική Παπανδρέου εγκυμονεί κινδύνους”



* Η κυβέρνηση έχει μετατρέψει το Ισραήλ σε βασικό σύμμαχο, σχεδιάζοντας το ενεργειακό "δέσιμο" των δύο χωρών. Πώς κρίνετε την πολιτική που εφαρμόζει;

Η κυβέρνηση φαίνεται ότι έχει τραβήξει στα άκρα το δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Ο πρωθυπουργός έχει την απόλυτη ευθύνη. Δεν ασκεί μυστική ή κρυφή διπλωματία. Ασκεί προσωπική διπλωματία και πολύ φοβάμαι πως δεν ενημερώνει και πολλούς για ό,τι σχεδιάζει. Δεν γνωρίζω αν στόχος του σφικτού εναγκαλισμού με το Ισραήλ είναι το πολύ αμφίβολο «ενεργειακό δέσιμο». Είναι γνωστό όμως πως η αναβάθμιση των σχέσεων ξεκίνησε με «στρατιωτικό δέσιμο». Είναι παράλογο, οι μόνες προνομιακές σχέσεις που έχουμε αυτήν την περίοδο να είναι με μια χώρα που είναι σε εμπόλεμη κατάσταση με τρεις γειτονικές χώρες, έχει πυρηνικά όπλα και επιθυμεί να κάνει τον χωροφύλακα στον μισό πλανήτη. Η λογική λέει πως αυτό που έπρεπε να κάνει ο πρωθυπουργός είναι να κρατήσει σε υψηλό επίπεδο τις σχέσεις μας με τον αραβικό κόσμο, να πάρει πρωτοβουλίες ειρήνης, να είναι αντίθετος στην πολιτική των εποικισμών. Ήταν απαραίτητη η συμμετοχή της Ελλάδας στις διαδικασίες αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967, όπως ήδη κάνουν πολλές χώρες, και η υποστήριξη των προτάσεων για αποπυρηνικοποιημένη Μέση Ανατολή. Η πολιτική Παπανδρέου και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής εγκυμονεί κινδύνους.



* Γιατί, κατά τη γνώμη σας, η κυβέρνηση έθεσε θέμα φράχτη στον Έβρο;

Το μέτρο του φράχτη είναι αποτρόπαιο, απαράδεκτο και απολύτως αναποτελεσματικό. Πρόκειται για κίνηση εντυπωσιασμού και αλλαγής ατζέντας. Όταν τελείωσε και απαξιώθηκε πλήρως η επιχειρηματολογία ότι για όλα φταίνε οι δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, κάπου έπρεπε να ρίξουν τη προσοχή και την ευθύνη για όσα μας συμβαίνουν. Το πιο εύκολο θύμα ήταν οι μετανάστες. Και ακόμα πιο εύκολη η υιοθέτηση μιας ακροδεξιάς επιχειρηματολογίας και πολιτικής. Οι μετανάστες και τα εθνικά θέματα είναι η ατζέντα που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση, ώστε να αποφύγει να έρθει αντιμέτωπη με την κοινωνική κατακραυγή εξαιτίας της προσχώρησής της στο δόγμα του νεοφιλελευθερισμού. Μόνο που όποιος επιχειρεί να χαϊδέψει τα αυτιά του πιο συντηρητικού κομματιού της κοινωνίας, όποιος επιστρατεύει τη «στρατιωτικοποίηση» και τη σκληρή καταστολή, όποιος ζηλεύει τη δόξα του Νετανιάχου και εισπράττει συγχαρητήρια από τον Καρατζαφέρη, κινδυνεύει να γίνει ρεζίλι των σκυλιών. Η κατάληξη του κατήφορου είναι ο πάτος.



“Η πολιτική στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ συνιστά δημοκρατική εκτροπή”



* Την Πέμπτη, δυνάμεις της Αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας επιτέθηκαν στο στέλεχος του ΣΥΝ Δημοσθένη Παπαδάτο - Αναγνωστόπουλο. Πρόσφατα ο γραμματέας της Νεολαίας ΣΥΝ Νάσος Ηλιόπουλος ξυλοκοπήθηκε από άνδρες των ΜΑΤ. Την Πρωτοχρονιά, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είπε, κατονομάζοντάς σας, ότι συναναστρέφεστε τρομοκρατικές ομάδες. Θεωρείτε πως υπάρχει κοινή συνισταμένη στα εν λόγω περιστατικά ή πρόκειται για μεμονωμένες "υπερβολές" και λάθη;
Ακόμη κι αν πρόκειται για υπερβολές και λάθη, η ακολουθία και επανάληψη των γεγονότων δεν μας αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ. Η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, όμως, και ειδικότερα ο κ. Παπουτσής, είναι για μια ακόμα φορά εκτεθειμένος. Αν και τώρα επιλέξει τη σιωπή, αντί της δημόσιας συγγνώμης, θα μας βρει απέναντί του. Δεν θα επιτρέψουμε τη στοχοποίηση και συκοφάντηση του πολιτικού μας χώρου, δεν θα αφήσουμε απροστάτευτα τα μέλη και τα στελέχη μας, δεν θα ανεχτούμε φαινόμενα δημοκρατικής εκτροπής.



"Να κάνουμε ο καθένας από ένα βήμα πίσω, για να πάμε όλοι δύο βήματα μπροστά"

* Η Π.Γ. του ΣΥΝ κατέληξε σε αποφάσεις - προτάσεις για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύετε ειλικρινά ότι μπορεί να υπάρξει μια νέα αρχή;
Η συζήτηση για τη συμμαχία μας πρέπει να ξεκινάει από το τι έχει ανάγκη η κοινωνία που αυτή τη στιγμή δοκιμάζεται. Ποια είναι η ανάγκη σήμερα; Να αποτρέψουμε την πορεία της κοινωνικής καταστροφής που χαράζει η πολιτική του Μνημονίου. Και πώς αυτό μπορεί να αποτραπεί; Σίγουρα όχι με αυτή την κυβέρνηση ή με κυβέρνηση της Ν.Δ. ή με τα σενάρια μεγαλύτερου ή μικρότερου κυβερνητικού συνασπισμού που θα εφαρμόσει το Μνημόνιο. Άρα η μόνη προοπτική σωτηρίας είναι η ανατροπή των σημερινών συσχετισμών δύναμης προς όφελος της αριστεράς, καθώς και η δυναμική εμπλοκή του λαϊκού παράγοντα στις εξελίξεις. Γι' αυτό και συνειδητοποιούμε ότι έχουμε ιστορική ευθύνη απέναντι στον τόπο, να εργαστούμε για μια ευρύτατη συμπαράταξη δυνάμεων, από τα αριστερά της αριστεράς ώς τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ, πάνω σε ένα ελάχιστο πολιτικό πλαίσιο και με στόχο την απεμπλοκή της χώρας από την καταστροφική πολιτική του Μνημονίου. Καταλύτης σε αυτή την προσπάθεια μπορεί να είναι μόνο ένας ΣΥΡΙΖΑ που ξεπερνά τις αδυναμίες του και προτάσσει την ενότητα από την ιδεολογική καθαρότητα. Γι' αυτό και αποφασίσαμε, στην προηγούμενη ΚΠΕ, να ξαναπιάσουμε το νήμα από την αρχή, να αποκαταστήσουμε το κλίμα εμπιστοσύνης και να εργαστούμε όχι μόνο για την ενότητα των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για μια νέα και ευρύτερη ενότητα δυνάμεων που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία για να κρατηθεί, τώρα που γκρεμίζονται όλα.



* Θέτετε ως κύριο στόχο τη συγκρότηση ευρύτερου μετώπου, από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ ως τα αριστερά της αριστεράς, για την ανατροπή της πολιτικής του Μνημονίου. Να υποθέσουμε ότι στο βάθος βλέπετε και εκλογική συμμαχία;

Αυτός ο στόχος δεν είναι για μας μια απλή εκφώνηση. Είναι η κεντρική πολιτική μας στόχευση με βάση την ανάλυση που κάνουμε για τη συγκεκριμένη πολιτική και ιστορική συγκυρία. Μια κατακερματισμένη αριστερά δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει δυναμική μιας μεγάλης πολιτικής ανατροπής, που έχει ανάγκη σήμερα ο τόπος. Αντίθετα, μια μεγάλη ενωτική αριστερά, και γιατί όχι μια μεγάλη εκλογική συμμαχία της αριστεράς, μπορεί να το κάνει. Δεν είναι δυνατόν κόσμος κατά χιλιάδες να απεγκλωβίζεται από την κυβερνητική παράταξη και η αριστερά να ασχολείται με τον μικρόκοσμό της και να στέλνει αυτόν τον κόσμο στην αποχή.



* Σε αυτό το μέτωπο βλέπετε και τη Δημοκρατική Αριστερά; Θα απευθυνθείτε ακόμα και σε όσους μόλις πριν λίγους μήνες αποχώρησαν από τον ΣΥΝ;
Σε αυτό το μέτωπο βλέπω όλους όσοι αυτοπροσδιορίζονται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος και αντιλαμβάνονται ότι το μείζον για τη χώρα είναι η απεμπλοκή της από το Μνημόνιο και η αποτροπή της κοινωνικής χρεωκοπίας. Για τους πρώην συντρόφους μας έχω επανατοποθετηθεί. Πιστεύω ότι έκαναν λάθος και ζημιά στο κόμμα με την αποχώρησή τους. Από εκεί και πέρα, στην πολιτική κάνεις μεγαλύτερο λάθος αν λειτουργείς εκδικητικά. Γνωρίζω ότι τώρα δέχονται πιέσεις να ενταχθούν στο συστημικό σχέδιο στήριξης της μνημονιακής πολιτικής. Αν λειτουργούσαμε με το θυμικό, θα τους σπρώχναμε με τη συμπεριφορά μας να οδηγηθούν το γρηγορότερο σε αυτή την επιλογή, για να δικαιωθούμε. Νομίζω όμως ότι είναι λάθος. Όταν σε ένα τόσο ευρύ μέτωπο απευθύνεσαι σε τόσο ετερογενείς δυνάμεις, δεν μπορεί να μην απευθύνεσαι σε όσους μέχρι προχθές συνεδρίαζες μαζί. Από εκεί και πέρα, οι κρίσιμες επιλογές τούς ανήκουν.



* Αναφερθήκατε σε ετερογενείς δυνάμεις... Πώς μπορεί να υπάρξει συμμαχία όλου αυτού του φάσματος δυνάμεων, με δεδομένη την ύπαρξη τόσο μεγάλων προγραμματικών διαφορών;

Προγραμματικές διαφορές υπάρχουν, αναμφίβολα. Και ο ΣΥΝ έχει αναλυτικό και λεπτομερές πρόγραμμα, σε μεγάλο βαθμό προφητικό, για κάθε τομέα πολιτικής. Δεν είναι όμως τώρα η ώρα να βάλει ο καθένας το σύνολο του προγράμματός του ως προαπαιτούμενο συνεργασίας. Μπορούμε, αν μέλημά μας είναι να υπερασπιστούμε την κοινωνία που διαλύεται, και όχι ο καθένας "το δικό του μαγαζί", να συμφωνήσουμε σε ένα ελάχιστο πλαίσιο με ορισμένες μεγάλες προγραμματικές προτεραιότητες, με στόχο την απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο και την ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Γιατί, όπως λέμε και στην απόφαση της Π.Γ., μόνο σε συνθήκες κινήματος και με αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος των δυνάμεων της εργασίας, εναλλακτικές προτάσεις που σήμερα αποκλείονται ως ανέφικτες θα αρχίσουν ξαφνικά να φαίνονται απολύτως πειστικές και αυτονόητες. Τέτοιες προτάσεις είναι η αναδιαπραγμάτευση του χρέους, ο απευθείας δανεισμός των κρατών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η φορολόγηση του πλούτου και των χρηματιστηριακών συναλλαγών, η αντιμετώπιση της κρίσης με όρους ανάπτυξης.



* Ας επανέλθουμε στην απόφαση της Π.Γ. Τι εννοείτε όταν λέτε, φωτογραφίζοντας επί της ουσίας το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, ότι οι ανασυνθέσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να λειτουργούν αποσυσπειρωτικά;

Εννοούμε ότι το πρόβλημα δεν είναι οργανωτικό ή διαδικαστικό, αλλά ουσίας. Το πρόβλημα δεν είναι με ποιο οργανωτικό σχήμα έρχεσαι στο κοινό τραπέζι της συνεννόησης και της συνεργασίας, αλλά αν έχεις στόχο τη συνεννόηση και τη συνεργασία. Και εδώ οφείλουμε όλοι να βάλουμε το δάχτυλο στην πληγή και να μιλήσουμε ειλικρινά. Η πρόσφατη διχαστική εμπειρία των δημοτικών εκλογών, νομίζω, μας έχει κάνει όλους σοφότερους. Ποιος κέρδισε από αυτόν τον άγονο ανταγωνισμό; Κανείς. Ποιος μπορεί να πιστεύει σήμερα ότι μπορεί να επωφεληθεί αν είναι ταυτόχρονα εντός, εκτός και επί τα αυτά του ΣΥΡΙΖΑ; Ελπίζω όλοι να έχουμε βγάλει τα συμπεράσματά μας και να σταματήσουμε να πριονίζουμε το κλαδί όπου καθόμαστε όλοι. Να κάνουμε ο καθένας ξεχωριστά από ένα βήμα πίσω, για να πάμε όλοι μαζί δύο βήματα μπροστά.



* Σας κατηγορούν όμως ότι αποφεύγετε τη δημοκρατική εμβάθυνση του συμμαχικού σχήματος...

Κάθε άλλο. Είμαστε ανοιχτοί, στον βαθμό που αποκατασταθεί το κλίμα εμπιστοσύνης, να αναζητήσουμε τις πιο πρόσφορες, δημοκρατικές και αποτελεσματικές λειτουργίες. Δεν παραγνωρίζουμε όμως, παράλληλα, ότι βασικό χαρακτηριστικό μιας συμμαχίας είναι η σύνθεση και η συναίνεση. Προχωράμε μαζί σε όσα συμφωνούμε και σε όσα δεν κατορθώνουμε να συμφωνήσουμε, προχωράμε παράλληλα. Υπάρχουν όμως και ορισμένα ζητήματα που δεν μπορείς να προχωράς παράλληλα. Αν δεν κατεβαίνεις με ένα ψηφοδέλτιο, για παράδειγμα, στις εκλογές, τότε τι είδους συμμαχία έχεις; Γι' αυτό και εμείς κάνουμε μια πρόταση ουσιαστικής δημοκρατικής υπέρβασης των αδιεξόδων και λέμε ότι ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έχει τον τελικό αποφασιστικό λόγο, χωρίς δημόσιους τραυματισμούς και παλινωδίες, όταν δεν καθίσταται εφικτή η ευρεία συναίνεση.