Επιστροφή στις μάζες

Του
Ηλία Ιωακείμογλου* (ΕΠΟΧΗ, 12/2)

Οι αστικές τάξεις της Ευρώπης, αυτή η τάξη ανθρώπων για τους οποίους λέει ο Άνταμ Σμιθ ότι «έχουν συμφέρον να εξαπατούν, ακόμη και να καταπιέζουν τους πολίτες, και σε πολλές περιπτώσεις και τους εξαπάτησαν και τους καταπίεσαν», έχουν συγκροτήσει έναν μεγάλο σχηματισμό μάχης που ετοιμάζεται να κλείσει παλιούς λογαριασμούς, όχι μόνο με το εργατικό κίνημα, τα εργατικά σωματεία, τις πολιτικές οργανώσεις των εργαζομένων και την μαρξιστική θεωρία, αλλά και με το κοινωνικό κράτος και τον κεϊνσιανισμό.
Μετά την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και τις αναιμικές αντιστάσεις που προβάλλουν από τότε οι υποτελείς κοινωνικές τάξεις στην νεοφιλελεύθερη διαχείριση της κρίσης, η αστική εξουσία θεώρησε την παρούσα ιστορική στιγμή ως την μεγάλη ευκαιρία που ονειρευόταν από τα χρόνια της Θάτσερ και του Ρέιγκαν: Να βάλει μέσα σε μια ιστορική παρένθεση όσα και όσους νοθεύουν την ουτοπία της, να διαρρήξει και τους τελευταίους πολιτισμένους δεσμούς που συνδέουν τους ανθρώπους για να τους αντικαταστήσει με το ωμό συμφέρον και την ισχύ του χρήματος.
Το μεγαλύτερο επίδικο αντικείμενο της παρούσας ιστορικής στιγμής δεν είναι πώς θα γίνει η διαχείριση του δημόσιου χρέους αλλά η κατεδάφιση ή η διατήρηση όσων κατακτήθηκαν από τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ακόμη χειρότερα: το επίδικο αντικείμενο είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος όπου το γυμνό χρήμα θα είναι η ρυθμιστική αρχή κάθε πτυχής της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Περίπου όπως στις ΗΠΑ, και γιατί όχι, χειρότερα.

Η εσωτερική υποτίμηση

Οι καθεστωτικοί οικονομολόγοι έχουν εκπονήσει το σχέδιο για την μεγάλη ταξική νίκη του κεφαλαίου. Η εσωτερική υποτίμηση είναι η συνειδητή πολιτική που θέλει να ξαναφτιάξει τον κόσμο, δηλαδή την εργασία και την παραγωγή, την κοινωνική αναπαραγωγή και την εκμετάλλευση της φύσης, απαλλάσσοντάς τον από τις πιο αδύναμες πλευρές του.
Το θεωρητικό σχήμα στο οποίο βασίζεται η πολιτική αυτή, προβλέπει ότι μια οικονομία μπορεί, μειώνοντας τους μισθούς, να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά τιμής, να αυξήσει έτσι τις εξαγωγές της και την συνολική ζήτηση, άρα και την παραγωγή, και να οδηγηθεί σε ένα νέο επίπεδο ισορροπίας βελτιωμένων ανταγωνιστικών επιδόσεων.
Η πορεία αυτής της οικονομίας, σύμφωνα με το θεωρητικό σχήμα της εσωτερικής υποτίμησης, είναι αναγκαστική, χωρίς εναλλακτική λύση, διότι η οικονομία έλκεται από ένα σημείο βαρυτικής έλξης, έναν μοιραίο ελκυστή, στον οποίο θα καταλήξει ανεξάρτητα από τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Οι πραγματικές όμως δυνατότητες της εσωτερικής υποτίμησης να οδηγήσει την οικονομία σε ένα νέο επίπεδο ισορροπίας μπορούν να είναι πολύ διαφορετικές από τις διακηρυγμένες δυνατότητές της. Αυτό συμβαίνει επειδή η ίδια η διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης πυροδοτεί διαδικασίες σωρευτικής αιτιότητας που δημιουργούν διαδοχικούς κύκλους αποεπένδυσης, οι οποίοι είναι σε θέση να παρεμποδίσουν, πρόσκαιρα ή για μια ολόκληρη δεκαετία ή περισσότερο, την προσαρμογή της οικονομίας και να την κρατούν σε κατάσταση ύφεσης για πολύ καιρό πριν οι διορθωτικοί μηχανισμοί της αγοράς, επαναφέρουν την οικονομία σε ισορροπία.
Αυτό σημαίνει ότι ανάλογα με τα διαρθρωτικά χαρακτηριστικά του παραγωγικού συστήματος, της κατανάλωσης και των επενδύσεων, των θεσμών των αγορών προϊόντων και της αγοράς εργασίας, η οικονομία μπορεί να ακολουθήσει μια ταχεία προσαρμογή σαν και αυτή που προβλέπεται από την καθεστωτική θεωρία, ενδέχεται όμως η προσαρμογή να είναι εξαιρετικά βραδεία. Γνωρίζουμε από εσωτερικές υποτιμήσεις που πραγματοποιήθηκαν σε άλλες χώρες, και από ερευνητικές εργασίες ότι η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει μία ή δύο δεκαετίες.
Συναντάει και άλλα εμπόδια η διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης. Ό,τι κερδίζει με το ένα χέρι αυξάνοντας τις καθαρές εξαγωγές, το χάνει διπλά από το άλλο μειώνοντας την εσωτερική ζήτηση.
Αν αξιολογήσουμε την εσωτερική υποτίμηση στην Ελλάδα με κριτήριο τους διακηρυγμένους στόχους της, είναι εύκολο να δείξουμε ότι έχει αποτύχει, και ότι μάλιστα η αποτυχία της θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμη.
Αν, όμως, την κρίνουμε με ταξικά κριτήρια, ως όπλο της αστικής στρατηγικής για τον νεοφιλελεύθερο μετασχηματισμό του ελληνικού καπιταλισμού είναι μια επιτυχημένη πολιτική. Η οικονομία μπορεί να παραμένει σε κατάσταση ύφεσης ή βραδείας ανάπτυξης επί δεκαετίες, έως ότου οι υποτελείς κοινωνικές τάξεις υποχωρήσουν πλήρως από τις απαιτήσεις τους, έως ότου αποδεχθούν να ζήσουν με τον νέο τρόπο, έως ότου καμφθούν οι αντιστάσεις τους.

Ο Μολώχ του κεφαλαίου
ή η ανατροπή

Μακροχρόνια, η όλη διαδικασία διέπεται από τη λογική του οικονομικού δαρβινισμού, τη λογική της εκκαθάρισης των μη ανταγωνιστικών ή λιγότερο ανταγωνιστικών κεφαλαίων και των μη ανταγωνιστικών ανθρώπων ώστε ο ελληνικός καπιταλισμός να βρει, τελικά, έναν καινούργιο δρόμο υψηλών επιδόσεων μέσω μιας διαδικασίας δημιουργικής καταστροφής.
Αναμφισβήτητα, αυτό μπορεί να συμβεί εάν δεν υπάρξουν κοινωνικές δυνάμεις που θα σταματήσουν με πολιτική απόφαση την εσωτερική υποτίμηση. Αλλιώς μεγάλες μερίδες των υποτελών κοινωνικών τάξεων, συμπεριλαμβανομένων των μικροαστών, θα έχουν προσφερθεί θυσία στον Μολώχ του κεφαλαίου.
Εάν έτσι έχουν τα πράγματα, δεν μας βοηθούν οι εκφωνήσεις εποικοδομητικών προτάσεων διακυβέρνησης που απλώς ανακυκλώνουν τις κεϊνσιανές αυταπάτες. Αντίθετα, θα μας βοηθήσουν η νομιμοποίηση κινηματικών πρακτικών που δεν μπορούν να αναπτυχθούν χωρίς κεντρική ιδεολογική υποστήριξη από ένα κόμμα που αναφέρεται στις εργαζόμενες τάξεις.
Αυτό θα σήμαινε, π.χ., αμφισβήτηση του διευθυντικού δικαιώματος και της κεφαλαιοκρατικής ιδιοκτησίας με την ανάπτυξη ενός μεγάλου κινήματος καταλήψεων των επιχειρήσεων που απειλούνται ή απειλούν ότι θα κλείσουν, και συνέχιση της λειτουργίας τους με αυτοδιαχείριση και επαναπροσδιορισμό των σχέσεων παραγωγής, της οργάνωσης της εργασίας. Θα σήμαινε, με άλλα λόγια, απο-νομιμοποίηση του κέρδους και νομιμοποίηση της αλληλεγγύης των άμεσων παραγωγών. Θα σήμαινε ανάπτυξη και ενίσχυση των αυθόρμητων τάσεων που έχουν εμφανιστεί υπέρ των δημόσιων αγαθών έναντι των εμπορευμάτων στις γειτονιές: οργάνωση της καθημερινής ζωής, της κοινωνικής αναπαραγωγής, εκεί όπου η κρατική μηχανή ή οι επιχειρήσεις αποσύρονται, με καταλήψεις δημόσιων είτε αχρησιμοποίητων χώρων, με αυτο-οργάνωση και άμεση δημοκρατία, με νέους θεσμούς είτε προβλέπονται είτε όχι από την νομοθεσία.
Θα σήμαινε υιοθέτηση εναλλακτικών μορφών μη τοκοφόρου χρήματος, χρήματος που έχει τον χαρακτήρα δημόσιου αγαθού, και κυκλοφορία του με χρήση των νέων τεχνολογιών. Θα σήμαινε, ακόμη, περιφρούρηση όλων αυτών ενάντια στην κρατική καταστολή και τους φασίστες με όλα τα μέσα. Θα σήμαινε ιδεολογική, δηλαδή ηθική, απο-νομιμοποίηση των κατασχέσεων από τις τράπεζες και συγκρότηση συλλογικών ταυτοτήτων που αναλαμβάνουν κάθε είδους δράση για να σταματήσουν οι κατασχέσεις και οι εξώσεις. Θα σήμαινε ανάδειξη φυσικών πρωτοποριών στους χώρους εργασίας και κοινωνικής αναπαραγωγής.
Αυτά και άλλα που φαίνονται στο βάθος του ορίζοντα ή που δεν μας περνούν τώρα από το μυαλό, είναι τα μόνα που μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για την συγκρότηση των υποτελών μαζών σε κοινωνική τάξη ώστε να εμφανιστεί στην πολιτική σκηνή ως ένα και μοναδικό πρόσωπο για να διεκδικήσει την ηγεμονία, την πολιτική εξουσία και τον ριζικό μετασχηματισμό της οικονομικής και κοινωνικής ζωής, με ένα πολιτικό συγκροτημένο και πολιτικό σχέδιο, το οποίο όμως δεν θα είναι καθόλου εποικοδομητικό αλλά ανατρεπτικό.

* Ο Ηλίας Ιωακείμογλου είναι οικονομολόγος.

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τις χθεσινές μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο μνημόνιο

Η ανεπανάληπτη σε όγκο αγωνιστική παρουσία του ελληνικού λαού στα χθεσινά συλλαλητήρια στην Αθήνα και σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας έστειλε ένα σαφές μήνυμα καταδίκης του μνημονίου. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, αψηφώντας τα εκβιαστικά διλήμματα και την προσπάθεια τρομοκράτησης τους εκ μέρους της κυβέρνησης, κατέκλισαν τους δρόμους και τις πλατείες σφραγίζοντας τις εξελίξεις.

Κάτω από τη λαϊκή κατακραυγή και την οργή της κοινωνίας οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις διαλύονται και αποσυντίθενται. Μετά τη χθεσινή ψηφοφορία η πολιτική απονομιμοποίηση της κυβέρνησης είναι πολύ μεγαλύτερη και όσο δεν ανατρέπεται αυτή η πολιτική, η κοινωνική κρίση θα προσλαμβάνει τεράστιες διαστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο, πως το καταρρέον πολίτικο σύστημα θα επιχειρήσει να δημιουργήσει πολιτικά αναχώματα.

Το νέο μνημόνιο ουσιαστικά καταψηφίστηκε στη συνείδηση του λαού. Έχει γίνει άλλωστε αντιληπτό πως βαθαίνει την κοινωνική χρεοκοπία ενώ οξύνει τη κρίση σε όλα τα επίπεδα σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Καταλογίζουμε βαριές πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση για την απρόκλητη σχεδιασμένη επίθεση κατά της χθεσινής μεγαλειώδους διαδήλωσης της Αθήνας. Θεωρούμε πως η αστυνομία με εντολές της κυβέρνησης αξιοποίησε την παρουσία συγκεκριμένων ομάδων, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις συνέβαλε στην εξάπλωση των επεισοδίων.

Η εικόνα των καμένων ιστορικών κτηρίων του κέντρου της Αθήνας ήρθε να προστεθεί στα «καμένα» εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα και στο κουρελιασμένο Σύνταγμα. Οι καταδικαστέες πράξεις καταστροφικής βίας συγκεκριμένων ομάδων λειτουργούν υπονομευτικά απέναντι στο μαζικό λαϊκό κίνημα, που δεν τρομοκρατείται και δεν υποχωρεί.

Ο αγώνας των εργαζομένων στη χώρα μας ενάντια στις νεοφιλελεύθερες μνημονιακές πολιτικές είναι ένας αγώνας που συμπυκνώνει τα αιτήματα του συνόλου των ευρωπαίων εργαζομένων.

Αξιώνουμε την παραίτηση της κυβέρνησης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.

To Γραφείο Τύπου

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Μετά τη συμφωνία του πρωθυπουργού και των πολιτικών αρχηγών που στηρίζουν την κυβέρνησή του δρομολογούνται δραματικές εξελίξεις σε βάρος του λαού.

Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί υποχρέωσή της να απευθυνθεί σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, που έχουν έμπρακτα αντισταθεί στην πολιτική των μνημονίων, προκειμένου να συντονίσουμε τη δράση μας για να αποτρέψουμε την εφαρμογή της δανειακής σύμβασης και το πακέτο των μέτρων που την συνοδεύουν.

Είναι πια επιτακτική ανάγκη για όλους μας να ανταποκριθούμε στο αίτημα της νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας που έχει διαμορφωθεί εναντίον της ασκούμενης πολιτικής και της κυβέρνησης. Χρειάζεται από κοινού να ενθαρρύνουμε και να στηρίξουμε τους μαζικούς αγώνες των εργαζομένων, των ανέργων, της νεολαίας μας. Κινητοποιήσεις που θα μπορέσουν να ανατρέψουν την αντιλαϊκή πολιτική και την κυβέρνηση των ενόχων, ώστε να υπάρξει η μόνη δημοκρατική διέξοδος, οι εκλογές, για να αναδιαμορφωθεί ριζικά ο πολιτικός συσχετισμός σε προοδευτική κατεύθυνση.

Η αντίσταση, η αλληλεγγύη και η διαμόρφωση της ελπίδας για την προοδευτική διέξοδο από την κρίση πρέπει να είναι η δικιά μας απάντηση στη χώρα μας και προς όλους τους δοκιμαζόμενους λαούς της Ευρώπης. Απάντηση που θα αντιστοιχεί στη σημασία των ιστορικών εξελίξεων που βιώνουμε και των κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων του λαού μας που απειλούνται με συρρίκνωση προς όφελος των δυνάμεων του κεφαλαίου και όσων δημιούργησαν την κρίση.

To Γραφείο Τύπου

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ

Το εξαρτημένο, ανυπόληπτο και υπό κατάρρευση πολιτικό κατεστημένο και ο μοιραίος Πρωθυπουργός που επέλεξαν παρέδωσε χθες τη χώρα όμηρο και υπόδουλη στους δανειστές της για πολλές δεκαετίες.

Επανέφεραν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για να διαχειριστεί τη χρεοκοπία που προσυπέγραψαν.

Υποθήκευσαν την Ελλάδα στο αγγλικό δίκαιο.

Καταδίκασαν τη ζωή, τη δική μας και των παιδιών μας, στη μόνιμη φτώχεια.

Πρόκειται για μια χρεοκοπημένη πολιτική ηγεσία που δεν έχει το σθένος και την εντιμότητα να κοιτάξει στα μάτια τις Ελληνίδες και τους Έλληνες.

Είναι όλοι τους υπόλογοι στην Ιστορία του τόπου και τον ελληνικό λαό.

Η παρωδία διαπραγμάτευσης της τελευταίας στιγμής απλώς επικύρωσε με μελοδραματικό ντεκόρ την καταρράκωση της εθνικής μας κυριαρχίας και αξιοπρέπειας, τον ευτελισμό της δημοκρατίας, τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα του Τρίτου κόσμου.

Μια ηγεσία πολιτικών νάνων υπογράφει την υποδούλωση της χώρας στις τράπεζες, στον άγριο καπιταλισμό και στον οικονομικό σωβινισμό της κας Μέρκελ.

Και ταυτόχρονα ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, υποκύπτοντας στα εκβιαστικά διλήμματα που η ίδια δημιούργησε.

Αυτό το έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού, αυτό το έγκλημα σε βάρος του τόπου δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί.

Το πακέτο της χρεοκοπίας δεν θα περάσει.

Τώρα είναι η ώρα του λαού. Τώρα είναι η ώρα της πατριωτικής και δημοκρατικής ενότητας όλων.

Είναι η ώρα να πάρει ο λαός στα χέρια του το θέμα της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας.

Καλούμε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, σε μια πλατιά λαϊκή ενότητα αντίστασης.

Καλούμε τους πραγματικούς διανοούμενους, τον πνευματικό και επιστημονικό κόσμο της χώρας, να μπουν μπροστά σε αυτό τον αγώνα.

Σε έναν κοινωνικό ανένδοτο, με στόχο την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, την καταψήφιση της δανειακής σύμβασης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, που αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας.

Ας μην αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει η χώρα των ανέργων, των εξαθλιωμένων, της κοινωνικής ερήμωσης.

Ας μην επιτρέψουμε η νέα γενιά και το πιο παραγωγικό κομμάτι αυτού του τόπου να φύγει στο εξωτερικό.

Να φύγει η κυβέρνηση, η τρόικα και τα τρία κόμματα που στηρίζουν αυτό το διασυρμό.

To Γραφείο Τύπου

ΠΑΛΛΑΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ - ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ - ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ΚΑΛΕΣΜΑ
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Η ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΟΥΣ

ΠΡΙΝ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

ΜΕ ΠΑΛΛΑΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

• Συλλαλητήριο ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ σήμερα Πέμπτη 9/2/2012 στις 6 μμ στα Προπύλαια και πορεία στο Σύνταγμα.

• 48ΩΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ Παρασκευή 10 και Σάββατο 11 Φλεβάρη–

• ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΙΣ 11.00π.μ. στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Προσυγκέντρωση και τις δύο ημέρες με τα πρωτοβάθμια σωματεία στα Προπύλαια στις 10:30 π.μ. και πορεία στο Σύνταγμα.

• Μαζική παλλαϊκή Συγκέντρωση Διαμαρτυρίας και παραμονή στο Σύνταγμα (Όθωνος & Αμαλίας) Κυριακή 12 Φλεβάρη σε ώρα που θα ανακοινωθεί.

Η εμείς ή αυτοί: Αντίσταση – αλληλεγγύη – ανατροπή

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - Κάλεσμα για την αυριανή, Τρίτη 7/2, πανεργατική απεργία: Προσυγκέντρωση συντονισμού πρωτοβάθμιων....

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - Κάλεσμα για την αυριανή, Τρίτη 7/2, πανεργατική απεργία: Προσυγκέντρωση συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων 10:30πμ στην πλατεία Κλαύθμωνος και πορεία στο Σύνταγμα
• Κάλεσμα σε συγκέντρωση σήμερα 6/2 στην Αθήνα στις 6μμ στα Προπύλαια και στη Θεσσαλονίκη στις 6μμ στην πλατεία Αγίας Σοφίας

• Κάλεσμα για την αυριανή, Τρίτη 7/2, πανεργατική απεργία: Προσυγκέντρωση συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων 10:30πμ στην πλατεία Κλαύθμωνος και πορεία στο Σύνταγμα

Όλοι κι όλες στους δρόμους

Να ματαιώσουμε το σφαγιαστικό πακέτο των πιο αντεργατικών μέτρων στην ιστορία της χώρας, που συναποφάσισαν η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Ακροδεξιάς, η τρόικα και ο ΣΕΒ, τη νέα αποικιοκρατική δανειακή σύμβαση και το δρακόντειο μνημόνιο που τη συνοδεύει.

Όλοι κι όλες στους δρόμους

Να προλάβουμε και να ακυρώσουμε την ισοπέδωση των μισθών, των συντάξεων των εργασιακών σχέσεων, την εκποίηση του δημοσίου και κοινωνικού πλούτου, το ολοκαύτωμα ενός ολόκληρου λαού και την ολοκληρωτική καταστροφή της χώρας.

Όλοι κι όλες σε απεργίες, καταλήψεις, συγκεντρώσεις, να διώξουμε την τρόικα, την κυβέρνηση που την υπηρετεί και τα σφαγιαστικά για το λαό και τη χώρα μνημόνια τους.

Όλοι και όλες στη σημερινή συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6 μμ.

Όλοι και όλες στη αυριανή πανεργατική πανελλαδική απεργία, στην προσυγκέντρωση του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων στις 10:30 πμ στην πλατεία Κλαυθμώνος και στη συνέχεια στην πορεία στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

To Γραφείο Τύπου

Ν. Χουντής : Με ποιο δικαίωμα ζητάτε υπογραφές από τα πολιτικά κόμματα ; Όλι Ρεν : Για να έχουν οι δανειστές το κεφάλι τους ήσυχο

• Νίκος Χουντής: Με πoιο δικαίωμα παρεμβαίνετε στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων των κρατών μελών; Δεν υπάρχει προηγούμενο από την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ζητείται από πολιτικά κόμματα να δεσμευτούν εγγράφως.

• Όλι Ρέν: Παρά τις όποιες αλλαγές κυβέρνησης, οι δανειστές σας θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

Στο ερώτημα του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Χουντή, για την απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ίδιου του Όλι Ρέν, για γραπτές δεσμεύσεις των κομμάτων της Ελλάδας ότι «συμφωνούν με τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου και με τα συγκεκριμένα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή τους», απάντησε, σήμερα, ο ίδιος ο Επίτροπος.

Πιο συγκεκριμένα στην ερώτηση του ο Νίκος Χουντής μεταξύ άλλων υπογράμμιζε ότι: “...προκαλεί εξαιρετική εντύπωση η απαίτηση του Επιτρόπου Όλι Ρέν και άλλων θεσμικών παραγόντων της ΕΕ να δεσμευτούν εγγράφως τα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας ότι συμφωνούν με τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου και με τα συγκεκριμένα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή τους” και ότι δεν υπάρχει προηγούμενο “από την εποχή της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα μέχρι τις παρούσες Συνθήκες, νομοθετική ή άλλη διαδικασία, λήψης αποφάσεων, σε οιοδήποτε επίπεδο, να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη κομμάτων της αντιπολίτευσης”, και κατέληγε στο ερώτημα προς τον Επίτροπο Ρέν: “με ποιο δικαίωμα παρεμβαίνετε στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο εσωτερικό των κρατών μελών; Με βάση ποιο άρθρο των Συνθηκών αντλεί ο επίτροπος το δικαίωμα να παρεμβαίνει στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο εσωτερικό των κρατών μελών;”.

Σε αυτό το πολύ επίκαιρο ερώτημα απαντάει σήμερα ο Επίτροπος Όλι Ρέν. Στην απάντησή του σημειώνει ότι “ η Επιτροπή είναι της άποψης ότι ένα τέτοιο αίτημα είναι ενδεδειγμένο. Η Επιτροπή έχει τονίσει κατ’επανάληψη την κρίσιμη σημασία της επίτευξης πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης όταν η πρωτοφανής οικονομική προσαρμογή υλοποιείται από την ελληνική κοινωνία, και όταν κινητοποιούνται πολύ σημαντικοί χρηματοδοτικοί πόροι από τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για να στηρίξουν την Ελλάδα. Ούτως ή άλλως είναι θεμιτό να επιθυμούν οι δανειστές (τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το ΔΝΤ) να έχουν καθησυχαστεί ως προς τη δέσμευση της Ελλάδας να σεβαστεί τους συμφωνημένους στόχους, παρά τις όποιες αλλαγές κυβέρνησης.”

Ακολουθεί η πλήρης ερώτηση και απάντηση.

Ερώτηση με αίτημα γραπτής απάντησης E-011047/2011
προς την Επιτροπή

Άρθρο 117 του Κανονισμού

Nikolaos Chountis (GUE/NGL)

Θέμα: Απαίτηση για γραπτή δέσμευση και κομμάτων της αντιπολίτευσης στην απόφαση της 26ηςΟκτωβρίου

Στην απόφαση της 26ης Οκτωβρίου, στο σημείο 16, που αφορά στην Ελλάδα, ορίζεται ότι «Όλα τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ επαναλαμβάνουν επισήμως την ακλόνητη βούληση τους να τιμήσουν πλήρως την οικεία κρατική υπογραφή τους, καθώς και όλες τις δεσμεύσεις τους για βιώσιμες δημοσιονομικές συνθήκες και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ζώνης του ευρώ υποστηρίζουν πλήρως την αποφασιστικότητα αυτή, καθώς η αξιοπιστία όλων των κρατικών υπογραφών τους, συνιστά ουσιαστικό στοιχείο για την εξασφάλιση χρηματοοικονομικής σταθερότητας στο σύνολο της ζώνης του ευρώ». Είναι σαφές ότι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων, με την απόφαση αυτή δεν έθεσαν, σε καμία περίπτωση, ως προαπαιτούμενο για την εγκυρότητά της, την συνυπογραφή της ανωτέρω συμφωνίας από άλλους πολιτικούς ή πολιτειακούς παράγοντες των κρατών μελών της ευρωζώνης. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, όχι μόνο θα αμφισβητούσε την δυνατότητα των νομίμων κυβερνήσεων να εκπροσωπούν και να δεσμεύουν τις χώρες τους, αλλά ταυτόχρονα θα αποτελούσε μια εξαιρετικά καινοφανή αλλά και αντιδημοκρατική διαδικασία αφού οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων θα δέσμευαν δια της υπογραφής τους, πρόσωπα αλλά και πολιτικά κόμματα των χωρών τους που δεν συμμετείχαν στη λήψη αυτών των αποφάσεων. Ως εκ τούτου, προκαλεί εξαιρετική εντύπωση η απαίτηση του Επιτρόπου Όλι Ρέν και άλλων θεσμικών παραγόντων της ΕΕ «να δεσμευτούν εγγράφως τα μεγάλα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας ότι συμφωνούν με τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου και με τα συγκεκριμένα μέτρα που απαιτούνται για την εφαρμογή τους». Το επιχείρημα που επικαλέστηκε ο Επίτροπος ότι έτσι συνέβη στην περίπτωση της Πορτογαλίας ή και της Ιρλανδίας, δεν μπορεί να είναι ισχυρό, γιατί οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν αφορούν στις πρακτικές των συγκεκριμένων κρατών μελών και σε καμία περίπτωση στο Δίκαιο της ΕΕ. Ερωτάται η Επιτροπή:

1. Προβλέπεται στις Συνθήκες, από την εποχή της δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα μέχρι τις παρούσες Συνθήκες, νομοθετική ή άλλη διαδικασία, λήψης αποφάσεων, σε οιοδήποτε επίπεδο, όπου απαιτείται η σύμφωνη γνώμη κομμάτων της αντιπολιτεύσεως;

2. Με βάση ποιο άρθρο των Συνθηκών αντλεί ο επίτροπος το δικαίωμα να παρεμβαίνει στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στο εσωτερικό των κρατών μελών; Από ποιο όργανο της ΕΕ έλαβε σχετική εντολή; Που υπάρχει καταγεγραμμένη;

EL

E-011047/2011

Απάντηση του κ. Rehn
εξ ονόματος της Επιτροπής
(1.2.2012)

Η απαίτηση για γραπτή δέσμευση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων ότι θα τηρήσουν τη συμφωνία που επετεύχθη κατά τη σύνοδο κορυφής για το ευρώ της 26ης Οκτωβρίου 2011 και θα συνεχίσουν να υλοποιούν το ελληνικό πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής προήλθε από την Ευρωομάδα και όχι από την Επιτροπή.

Ωστόσο, η Επιτροπή είναι της άποψης ότι ένα τέτοιο αίτημα είναι ενδεδειγμένο. Η Επιτροπή έχει τονίσει κατ’επανάληψη την κρίσιμη σημασία της επίτευξης πολιτικής και κοινωνικής συναίνεσης όταν η πρωτοφανής οικονομική προσαρμογή υλοποιείται από την ελληνική κοινωνία, και όταν κινητοποιούνται πολύ σημαντικοί χρηματοδοτικοί πόροι από τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για να στηρίξουν την Ελλάδα.

Ούτως ή άλλως είναι θεμιτό να επιθυμούν οι δανειστές (τα κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το ΔΝΤ) να έχουν καθησυχαστεί ως προς τη δέσμευση της Ελλάδας να σεβαστεί τους συμφωνημένους στόχους, παρά τις όποιες αλλαγές κυβέρνησης.

To Γραφείο Τύπου

«ΕΥΡΩ – ΔΡΑΧΜΗ», ΒΙΩΣΙΜΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Του ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ, δρ οικονομικών επιστημών*

Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση της ελληνικής οικονομίας με αιχμή την κρίση δημόσιου χρέους, εκτός από τις ενδογενείς αιτίες του ελληνικού καπιταλισμού, συμπυκνώνει και τις συνέπειες της κρίσης της ευρωζώνης και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής σε διεθνές επίπεδο. Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ (30.1.12), οι επικεφαλής 25 κυβερνήσεων σε σύνολο 27 (εκτός Αγγλίας και Τσεχίας), συμφώνησαν στην εφαρμογή σειράς μέτρων που οδηγούν ουσιαστικά σε μια νέα ευρωζώνη προς αντιλαϊκότερη - αντιδημοκρατικότερη κατεύθυνση.

Ειδικότερα το νέο «δημοσιονομικό σύμφωνο» θέτει ως δέσμευση τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και το «διαρθρωτικό έλλειμμα» (στη διάρκεια ενός οικονομικού κύκλου με περιόδους ύφεσης και ανόδου) να μην ξεπερνά το 0,5% του ΑΕΠ και το ετήσιο το 3%, ενώ το δημόσιο χρέος θα πρέπει να μειωθεί στο 60% του ΑΕΠ (με ετήσιο ρυθμό 5%). Σε περίπτωση αποκλίσεων θα επιβάλλονται πρόστιμα από 0,1-0,2% του ΑΕΠ. Από την άλλη το πρόβλημα της κεφαλαιακής επάρκειας του Μηχανισμού Στήριξης «ESM» για τη δανειακή στήριξη των χωρών με υψηλό χρέος παραμένει άλυτο, ενώ για την ανάπτυξη και την απασχόληση διατίθενται ελάχιστα κονδύλια (κυρίως τα αδιάθετα του προϋπολογισμού της ΕΕ της περιόδου 2007-13, ύψους 20 δις €). Τέλος η νέα συμφωνία θα οριστικοποιηθεί το Μάρτιο' 12, χωρίς να υπάρχει διαδικασία δημοψηφισμάτων για έκκριση από τους ευρωπαϊκούς λαούς.

1. Η νέα ευρωζώνη «δημοσιονομικό κάτεργο» για τους λαούς. Οι αδύναμες χώρες σε καθεστώς εξανδραποδισμού (υποδούλωσης)


Η νέα συμφωνία συνέχεια των αποφάσεων της 9ης Δεκέμβρη '11, όχι μόνο δεν επιλύει αλλά οξύνει τη βαθιά εσωτερική αντίφαση της ευρωζώνης, ανάμεσα στο μόνιμο «κλείδωμα» της ισοτιμίας των νομισμάτων, χωρών με διαφορετικό επίπεδο ανταγωνιστικότητας, η οποία λειτουργεί ως μηχανισμός παραγωγής «πλεονασμάτων» στις ισχυρές χώρες και «ελλειμμάτων» στις αδύναμες. Επίσης δεν υπάρχει ενιαία μακρο-οικονομική πολιτική (δημοσιονομική, νομισματική, εισοδηματική) και μια αντίστοιχη αναπτυξιακή με ανακατανομή πόρων και εισοδημάτων μεταξύ χωρών και κοινωνικών ομάδων, ώστε να προωθούν την οικονομικοκοινωνική σύγκλιση. Ούτε επίσης υπάρχει κεντρική τράπεζα σε ρόλο δανειστή «τελευταίας καταφυγής» και ισχυρού κέντρου ρύθμισης των χρηματο-πιστωτικών σχέσεων. Οι ανεδαφικοί και «εν πολλοίς» ανιστόρητοι ισχυρισμοί για πρωτογενή πλεονάσματα και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς με κυρώσεις, πρόστιμα κά, ανάγουν κρίσιμα ζητήματα οικονομικής πολιτικής (ανάπτυξης, αναδιανομής εισοδήματος, φορολογίας, δημοσίων δαπανών, κά), σε τεχνικά θέματα λογιστικού ισοζυγίου εσόδων-εξόδων, καθώς κυρώσεων και ποινών στους δήθεν «απείθαρχους».!

Το μεγάλο θέμα της ανάπτυξης και απασχόλησης, η επίλυση του επαφίεται στο «μηχανισμό της αγοράς», ενώ η εισοδηματική πολιτική του χαμηλού εργατικού κόστους, αποτελεί το μόνο διαθέσιμο μοχλό στήριξης της ανταγωνιστικότητας των αδύναμων οικονομιών. Στο λεξικό της «νέας οικονομικής διακυβέρνησης», οι έννοιες της ανακατανομής, της οικονομικής σύγκλισης, της περιφερειακής ανάπτυξης, της διασφάλισης κοινωνικών δικαιωμάτων, της δικαιότερης κατανομής πλούτου, της βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου, κά, παραμένουν οιονεί άγνωστες.! Όσον αφορά στο θέμα του χρέους, ο «μηχανισμός στήριξης» (EFSF/ESM) με τα λιγοστά κεφάλαια των 500 δις, δεν μπορεί να εξασφαλίσει τις δανειακές ανάγκες οικονομιών, τύπου Ιταλίας, με χρέος 2 τρις €, ενώ το λειψό «κούρεμα» του ελληνικού χρέους χαρακτηρίζεται «εξαίρεση» που δεν πρέπει να επαναληφθεί σε άλλη χώρα. Τέλος το έλλειμμα δημοκρατίας στη λειτουργία των θεσμικών οργάνων ευρωζώνης και ΕΕ, με τον άξονα «Μερκόζι», δεν μειώνεται αλλά διευρύνεται, με αποτέλεσμα χώρες και λαοί να μην έχουν λόγο σε θεμελιώδεις επιλογές που αφορούν το μέλλον τους.

Συμπερασματικά, για μια ακόμα φορά διαπιστώνεται ότι, το αντιλαϊκό και αντιδημοκρατικό οικοδόμημα της ΟΝΕ (ευρωζώνης-ευρώ), δεν επιδέχεται μεταρρυθμίσεις «επί τω βελτίω» και χρειάζεται διάλυση ή ανατροπή του. Η πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, για να είναι φερέγγυα και βιώσιμη ώστε να αντιστοιχεί στις απαιτήσεις του «ιστορικά αναγκαίου» (σοσιαλισμού), προϋποθέτει καινούργια «αρχιτεκτονική» που θα έχει ως θεμέλια τα συμφέροντα των λαών και των εργαζόμενων της Ευρώπης, σε οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

2. Το PSI, η δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο. Ο ελληνικός λαός σε ρόλο «Προμηθέα Δεσμώτη».

Οι εμπειρίες από την εφαρμογή του «Μνημονίου», στο όνομα αποφυγής της χρεοκοπίας ήταν δραματικές. Μεγάλες μειώσεις στο λαϊκό εισόδημα, υποβάθμιση βιοτικού επιπέδου, εκρηκτική αύξηση ανεργίας ιδιαίτερα στους νέους, μεγάλη μείωση ΑΕΠ (σωρευτικά 20%), κλείσιμο 430.000 ΜΜΕ, παραγωγική παρακμή, φτωχοποίηση ευρύτερων στρωμάτων, αυτοκτονίες, κά. Με το λεγόμενο PSI, τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο τα φαινόμενα θα πολλαπλασιαστούν. Η «δήμευση του ελληνικού λαού», ιδιαίτερα μισθωτών και συνταξιούχων, θα γίνει καθολική. Η λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος, θα συνοδευτεί από λαφυραγώγηση της δημόσιας περιουσίας και από δραματικές «παράπλευρες απώλειες» στις εργασιακές σχέσεις, χρεοκοπημένα ασφαλιστικά ταμεία, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, κά. Στην καλύτερη περίπτωση το χρέος μετά μια δεκαετία θα διαμορφωθεί στο 120% του ΑΕΠ, όσο ήταν και το 2009. Ακόμα κι στην απίθανη περίπτωση που όλα τα σενάρια για το PSI, τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο Μνημόνιο εξελιχθούν ευνοϊκά και πετύχουμε ως χώρα στην τρέχουσα δεκαετία ετήσια πρωτογενή πλεονάσματα 1%, πληθωρισμό 1-1,5% και αύξηση ΑΕΠ 1% το χρόνο, το χρέος το 2020 θα είναι 174% του ΑΕΠ, ενώ για να μειωθεί στο 120% θα χρειαστεί ρυθμούς ανάπτυξης ΑΕΠ 4,5%, κάτι εντελώς εξωπραγματικό.! Από την άλλη η ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο αγγλικό δίκαιο, η προσαύξηση του χρέους με 130 δις € και οι δεσμεύσεις του νέου «Μνημονίου», βάζουν χοντρές «αλυσίδες» στη χώρα, μετατρέποντας την σε άθλιο προτεκτοράτο.! Κατά συνέπεια αν δεν ανατραπούν αυτές οι επιλογές, ο ελληνικός λαός θα βιώσει το μαρτύριο του «Προμηθέα Δεσμώτη», με τους «γύπες των αγορών» και του χρηματιστικού κεφαλαίου, να τρώνε τα «σπλάχνα» του και το μέλλον της νέας γενιάς, για απροσδιόριστο διάστημα.

Η εγχώρια τρικομματική κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) με τις εντολές της υπερεθνικής τρόϊκα (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ), προσπαθούν με έωλα και «εν πολλοίς» αγοραία επιχειρήματα να δικαιώσουν την «πολιτική δήμευσης» του ελληνικού λαού, επικαλούμενοι άλλοτε τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, άλλοτε την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και έχοντας πάντα ως αφετηρία την «πάση θυσία» παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη κινδυνολογώντας ότι η έξοδος από αυτήν σημαίνει εθνική καταστροφή. Μάλιστα σε πρόσφατη ομιλία του στη Βουλή (13.1.12) ο δοτός πρωθυπουργός Λ.Παπαδήμος, ισχυρίστηκε ότι «ανεξαρτήτως από το τι προτείνουν οι δανειστές μας, η θέση της κυβέρνησης είναι υπέρ της μείωσης των μισθών προκειμένου να αντιμετωπιστεί το κεντρικό οικονομικό πρόβλημα της χώρας που είναι η χαμηλή θέση της στην διεθνή ανταγωνιστικότητα των προϊόντων και υπηρεσιών». Αναπαράγεται δηλαδή μια χρόνια λαθεμένη αντίληψη ότι η μείωση των μισθών και γενικά το εργατικό κόστος, αποτελεί βασικό μοχλό ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας της οικονομίας.

Ωστόσο είναι γνωστό ότι οι μισθοί στη Γερμανία είναι διπλάσιοι απ' ότι στην Ελλάδα και η ανταγωνιστικότητας είναι πολλαπλάσια της ελληνικής, όπως και οι μισθοί στις τριτοκοσμικές χώρες σε σχέση με την Ελλάδα και η ανταγωνιστικότητα τους είναι χαμηλότερη. Πυρήνας της ανταγωνιστικότητας είναι η παραγωγικότητα η οποία στηρίζεται στην καλύτερη τεχνολογία, στην καλύτερη οργάνωση, επαγγελματική κατάρτιση, επιστημονική έρευνα, κά, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει το marketing, η διαφήμιση, τα δίκτυα πωλήσεων κά, όπως επίσης και η συναλλαγματική ισοτιμία. Εδώ ακριβώς είναι που υπάρχει «εκκωφαντική σιωπή» εκ μέρους κυρίαρχης οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Η συμμετοχή της χώρας στο ευρω-νόμισμα, έχει αυξήσει εικονικά την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας (η σχέση ευρώ-δολαρίου από 1:1 το 2000, είναι 1:1,36 σήμερα), κάνοντας πιο ακριβά κατά 36% τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες στην εγχώρια και διεθνή αγορά. Αν λάβουμε υπ' όψη ότι το εργατικό κόστος στην ελληνική βιομηχανία ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 15% του συνολικού κόστους, μια μείωση μισθών 50%, θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα τους μόλις 7,5%, ενώ χωρίς....καμιά δαπάνη μισθών η βελτίωση θα είναι 15%. Αντίθετα η δυνατότητα υποτίμησης του νομίσματος κατά 20%, βελτιώνει άμεσα στο αντίστοιχο ύψος κατά 20% την ανταγωνιστικότητα.! Άρα η απώλεια του όπλου της συναλλαγματικής πολιτικής, αποδυναμώνει δραστικά την άμυνα μιας οικονομίας, ενώ η περικοπή μισθών, πέρα από τις δραματικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων, δεν δίνει καμιά προοπτική ενίσχυσης της. Από την άλλη η απουσία συγκροτημένης πολιτικής βιώσιμης ανάπτυξης και ενίσχυση της παραγωγικότητας, αναπαράγουν το «φαύλο κύκλο» υπανάπτυξης, ύφεσης, ανεργίας, δανεισμού, πολιτικών λιτότητας, κοκ.

Η οικονομική θεωρία και πρακτική έχει δείξει ότι μόνο ο «ανηφορικός δρόμος» προς την ανταγωνιστικότητα (μέσω αύξησης της παραγωγικότητας) σε αντίθεση με τον «κατηφορικό δρόμο» (φθηνό εργατικό κόστος), σε συνδυασμό με την κατάλληλη συναλλαγματική πολιτική, μπορεί να ενισχύσει την βιώσιμη ανάπτυξη, την απασχόληση, το εισόδημα, την αγοραστική δύναμη, κά. Από αυτήν την άποψη η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (νέα δραχμή) και η εφαρμογή συναλλαγματικής πολιτικής με βάση τα συμφέροντα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, αποτελεί επιτακτική ανάγκη. Κατά συνέπεια είναι εντελώς κούφιο το σύνθημα, «καμιά θυσία για το ευρώ, καμιά ψευδαίσθηση για τη δραχμή».! Η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι η συναλλαγματική πολιτική, ως ένας μοχλός ρύθμισης της οικονομίας, μπορεί να αποτελέσει σημαντικό οικονομικό όπλο άμυνας μιας χώρας, ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και «εν δυνάμει» στήριξης της ανάπτυξης.

Ψευτοδίλημμα αποτελεί και ο ισχυρισμός «είτε παραμονή στο ευρώ είτε εθνική καταστροφή», το οποίο κατ' ουσίαν αποτελεί αναπαλαίωση του παλαιού διλήμματος περί «κομμουνιστικού κινδύνου» και «ανήκωμεν στην Δύσην». Πρόκειται για ιδεολόγημα που εξυπηρετεί πολιτικές-οικονομικές σκοπιμότητες των κυρίαρχων αστικών δυνάμεων και της υπερεθνικής ελίτ των Βρυξελών. Αντί άλλης επιχειρηματολογίας αναφέρουμε ότι η σχέση δολαρίου-δραχμής στην περίοδο 1970-2000, από 30 δραχμές το 1970 ανήλθε σε 367 δραχμές το 2000, δηλαδή ανατίμηση του 12 φορές.! Δεν νομίζουμε ότι κάποιος μπορεί να ισχυριστεί η συγκεκριμένη περίοδο ήταν ....κόλαση για τον ελληνικό λαό.! Αντίθετα εξ' αιτίας της «τεχνητής» ανατίμησης της δραχμής λόγω πρόσδεσης της στο ευρώ και πλαστής ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, τα ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες έγιναν ακριβότερα χάνοντας έδαφος στην εγχώρια και διεθνή αγορά, με αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση των ελλειμμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο και κρατικό προϋπολογισμό, αυξάνοντας αντίστοιχα το δημόσιο και ιδιωτικό δανεισμό (κυρίως από εξωτερικό) και τροφοδοτώντας την κρίση υπερχρέωσης η οποία σε συνδυασμό με την αδυναμία δανεισμού «τελευταίας καταφυγής» από την κεντρική τράπεζα, απογείωσε τα spreads δανεισμού, έφερε το «Μνημόνιο», το PSI, τη νέα δανεική σύμβαση, νέο «Μνημόνιο» κά. Κατά συνέπεια η παραμονή στην ευρωζώνη σε συνθήκες «δημοσιονομικού κάτεργου», είναι αυτή που αποτελεί πραγματική καταστροφή για τη χώρα και ανοίγει δυστυχώς το δρόμο στην επίσημη χρεοκοπία και....στην κοινωνική κόλαση.!

3. Εθνικό νόμισμα, βιώσιμη ανάπτυξη, προοδευτική έξοδος από την κρίση.

Είναι φανερό ότι αυτή η πολιτική της «πάση θυσίας» παραμονής στην ευρωζώνη, είναι μια καταστροφική στρατηγική για τον ελληνικό λαό, ενώ η άρνηση πληρωμής του χρέους, η αποδέσμευση από την ευρωζώνη και η εφαρμογή μια εναλλακτικής οικονομικής στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης και προοδευτικής εξόδου από την κρίση, υπό την ηγεσία μιας λαϊκής κυβέρνησης των ριζοσπαστικών-αριστερών δυνάμεων, αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική και φερέγγυα αφετηρία για ελπιδοφόρα πορεία της ελληνικής κοινωνίας προς το μέλλον. Σε τι ακριβώς συμπυκνώνεται η εναλλακτική οικονομική στρατηγική; Αποφεύγοντας εκτεταμένες αναλύσεις επισημαίνουμε επιγραμματικά την ανάγκη δέσμης μέτρων γύρω από δέκα άξονες.

1) «Αθέτηση πληρωμών» δημόσιου χρέους κάνοντας χρήση του διεθνούς δικαίου («κατάσταση ανάγκης» και «απεχθές χρέος») για άμεση ανακούφιση του κρατικού προϋπολογισμού από τα τεράστια τοκοχρεολύσια κυρίως στο διάστημα 2012-2015. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το 2012, προβλέπονται φορολογικά έσοδα 54 δις, € ενώ οι δαπάνες για τοκοχρεολύσια ξεπερνούν τα 60 δις και άλλα 25 δις για πληρωμές βραχυπρόθεσμου χρέους. Με την άρνηση πληρωμής τοκοχρεολυσίων η χώρα δεν έχει ανάγκη νέου δανεισμού για καταβολή μισθών, συντάξεων, κοινωνικών, αναπτυξιακών λειτουργικών, κλπ, δαπανών.

2) Ανατροπή «Μημονίου», αποδέσμευση από την ευρωζώνη και ανάκτηση ελέγχου βασικών εργαλείων άσκησης της οικονομικής πολιτικής (συναλλαγματικής, νομισματικής, πιστωτικής, δημοσιονομικής, εισοδηματικής, αναπτυξιακής, κλπ).

3) Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών, έλεγχο της κίνησης κεφαλαίων και αξιοποίησης λαϊκών αποταμιεύσεων για στήριξη της ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης της οικονομίας.

4) Επεξεργασία ανορθωτικού προγράμματος ανάταξης της χώρας με στόχο την αύξηση της απασχόλησης, του εθνικού εισοδήματος και τη δικαιότερη αναδιανομή του.

5) Ριζική εξυγίανση δημόσιων οικονομικών με αύξηση των εσόδων και δικαιότερη κατανομή φορολογικών βαρών, καθώς πολιτική δαπανών με αναπτυξιακά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια.

6) Στήριξη αγοραστικής δύναμης μισθών και συντάξεων, ενίσχυση κοινωνικών και αναπτυξιακών δαπανών, ειδικά προγράμματα για οικογενειακή γεωργία και μικρο-μεσαίες επιχειρήσεις.

7) Επιστροφή υπό εθνικό έλεγχο όλων των βιώσιμων ΔΕΚΟ, και επέκταση τους σε νέους τομείς στρατηγικής σημασίας.

8) Καταπολέμηση καρτέλ και μονοπωλιακών κυκλωμάτων, περιορισμός και έλεγχος της δράσης των πολυεθνικών εταιριών.

9) Ανάπτυξη ισότιμων οικονομικών σχέσεων με όλες τις χώρες, στα πλαίσια μιας πραγματικής πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής.

10) Βαθύς εκδημοκρατισμός του κράτους, ανάπτυξη θεσμών λαϊκού ελέγχου και ουσιαστικής «συμμετοχής» των εργαζόμενων στα βασικά κέντρα των οικονομικών αποφάσεων.

Οι παραπάνω άξονες-μέτρα, αμφισβητούν το DNA της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και αποτελούν αφετηρία ριζοσπαστικών αλλαγών που ανοίγουν δρόμους για προωθημένους κοινωνικούς μετασχηματισμούς με ορίζοντα το σοσιαλισμό. Δεν έχουν αποκλειστικά εθνοκεντρικό προσανατολισμό, αλλά μπορούν σχεδόν στο σύνολο τους να εφαρμοστούν σε υπερεθνικό επίπεδο, στα πλαίσια είτε μιας πραγματικής ένωσης χωρών ομοσπονδιακού χαρακτήρα είτε κάθε χώρας ξεχωριστά, με την ύπαρξη ανάλογων πολιτικών συσχετισμών.

Η εφαρμογή του προγράμματος κοινωνικο-οικονομικής ανόρθωσης, ανταποκρίνεται στις ανάγκες, στα συμφέροντα και στις προσδοκίες της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και πρώτα απ' όλα των μισθωτών-εργαζόμενων, της αγροτιάς, των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων και της νέας γενιάς. Οι κοινωνικές και πολιτικές προϋποθέσεις προώθησης των στόχων είναι η ανάπτυξη ενός ρωμαλέου και πολύμορφου κινήματος αντίστασης, ανατροπής και αλληλεγγύης ως όχημα βάσης για την προώθηση της συγκεκριμένης στρατηγικής και την ανάδειξη κυβέρνησης ριζοσπαστικών-αριστερών δυνάμεων, στη δημιουργία της οποίας μια συμπαραταγμένη Αριστερά μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά. Η παθητικότητα, μοιρολατρία και αποδοχή τετελεσμένων, η καλλιέργεια κλίματος «ραγιαδισμού» και υποτέλειας απέναντι στην τρόϊκα και στους ατλαντικούς «προστάτες», είναι η χειρότερη επιλογή και δεν αντιστοιχεί στις αγωνιστικές παραδόσεις, τις ιστορικές παρακαταθήκες, την αδούλωτη, υπερήφανη και αξιοπρεπή στάση του λαού μας απέναντι σε ξένους και εγχώριους δυνάστες.

Ο συντονισμός και αναβάθμιση της δράσης του ριζοσπαστικού ελληνικού κινήματος με αντίστοιχα κινήματα στις χώρες της ΕΕ, αποτελεί στις σημερινές συνθήκες, αναντικατάστατο μέσο επιτυχίας των πιο πάνω αλλαγών και ενθάρρυνσης ανάλογων ανατροπών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που θα ανοίξει ελπιδοφόρους δρόμους για μια Ευρώπη των λαών, των εργαζόμενων και της σοσιαλιστικής προοπτικής. Κατά συνέπεια η θεώρηση μας δεν οδηγεί σε «εθνική αναδίπλωση» αλλά συνδυασμό της πάλης σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο. Η ιστορική εμπειρία, τόσο η πρόσφατη («Μπολιβαριανή διαδικασία» στη Λατινική Αμερική), όσο και η παλαιότερη (απόπειρα σοσιαλιστικής ολοκλήρωσης στα πλαίσια της ΚΟΜΕΚΟΝ), δείχνει ότι το στοιχείο της ισότιμης συνεργασίας των λαών και η αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων διεθνοποίησης-παγκοσμιοποίησης της οικονομικής ζωής, δεν περνάει αναγκαστικά από τις συμπληγάδες του «νεοφιλελευθερισμού», τύπου «ευρωζώνης», «συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου», «τελωνειακές ενώσεις», κά, αλλά μπορεί να βρει «γόνιμο έδαφος» στην ισότιμη προσέγγιση και συνεργασία των χωρών, σε όφελος των πραγματικών δημιουργών του πλούτου και σεβασμού του περιβάλλοντος.

*Ομιλία στην εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας για την ΕΛΕ» με τίτλο: Εναλλακτικές προτάσεις εξόδου από την κρίση
(Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 2011, «Floral», Εξάρχεια).
Σειρά συζητήσεων «Κοινωνία υπό κατασκευή» λόγια και εικόνες από την ελληνική κρίση.

Ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΝ «Να αποκρουστούν τα σχέδια παραπέρα κατεδάφισης μισθών και εργασιακών σχέσεων»

Όπως αναφέρεται τις τελευταίες μέρες στον τύπο, η Τρόικα είναι ανυποχώρητη στην επιδίωξή της για μείωση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και ανατροπή στους Κανονισμούς εργασίας των ΔΕΚΟ.

Επειδή όμως η κοινωνική κατακραυγή δυσκολεύει να εγκριθούν από το κοινοβούλιο τέτοιες ρυθμίσεις, η κυβέρνηση έχει έτοιμη Πράξη Νομοθετικού περιεχομένου για επιβολή με το «έτσι θέλω» των επιταγών της Τρόικας.

Ήταν αναμενόμενο, ότι, η κατρακύλα της κυβέρνησης αργά ή γρήγορα θα οδηγούνταν σε αυταρχικές και πραξικοπηματικές λύσεις, εφόσον δεν υφίσταται πολιτική βούληση για εναντίωση στους σχεδιασμούς της Τρόικας.

Οι τροϊκανοί ζητούν μειώσεις μισθών και συγκεκριμένα πρόσθετες περικοπές το 2012 της τάξης του 25%.

Οι Τροϊκανοί επίσης απαιτούν ο κατώτερος μισθός του έλληνα εργαζόμενου να είναι στο επίπεδο Πορτογαλίας. Απαίτηση ενταγμένη στη λογική της κυρίαρχης ελίτ στην Ευρωζώνη, ιδιαίτερα της Γερμανίας που στοχεύει συνολικά στην υποβάθμιση της θέσης της εργατικής τάξη.

Όμως το εύλογο αίτημα της εργατικής μας τάξης σήμερα θα ήταν όχι η παραπέρα μείωση μισθών και μεροκάματων, ώστε να προσεγγίσουμε τα επίπεδα Πορτογαλίας. όπως προωθεί άμεσα η Τρόικα αλλά το αντίθετο. Εφόσον μία από τις βασικές αρχές της Ε.Ε θεωρείται η σύγκλιση, τότε και ο μισθός στην Ελλάδα πρέπει να παίρνει υπόψη τον Μέσο όρο της Ευρωζώνης που είναι πάνω από 950 €.

Δεν είναι δυνατό να εστιάζεται η αναφορά της Τρόικας στην Πορτογαλία γιατί στην Ευρωζώνη ανήκει η Πορτογαλία των 646 € κατώτατου μισθού όμως ανήκει και το Λουξεμβούργο με πολύ ψηλότερο κατώτερο μισθό των 1757€ ανά μήνα.

Με την προαναφερθείσα απαίτηση, φανερώνεται ,ότι δεν επιδιώκεται σύγκλιση των χωρών της Ευρώπης και Ευρωζώνης σε ανώτερα επίπεδα αλλά στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο και συγκεκριμένα σήμερα σε αυτό της Πορτογαλίας, πιθανά αύριο της Βουλγαρίας των 123 € κοκ.

Οι Έλληνες εργαζόμενοι, οφείλουν σήμερα, συνειδητοποιώντας ότι η συγκυβέρνηση του μαύρου μετώπου στοχεύει να ικανοποιήσει όλες τις αξιώσεις του ΣΕΒ και της τρόικας και να επιβάλει την απόλυτη εργασιακή ζούγκλα να αντισταθούν με κάθε τρόπο. Να αποτρέψουν ενωτικούς λαϊκούς αγώνες τα σχέδια της Τρόικας και να «απολύσουν» άμεσα την κυβέρνηση.

Τμήμα Οικονομικής Πολιτικής

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το τραπεζικό σύστημα

Το ζήτημα του είδους των μετοχών των τραπεζών που θα έχει το Δημόσιο στην κατοχή του έναντι του τρίτου πακτωλού κεφαλαίων που τους παραχωρεί είναι ξανά στο τραπέζι. Θα είναι με δικαίωμα ψήφου (κοινές) ή χωρίς αυτό (προνομιούχες); Θέμα πολύ σοβαρό και προφανώς όσοι προτείνουν τις προνομιούχες θέλουν, έναντι όσων επιλέγουν τις κοινές, πιο έκδηλα, έμπρακτα και εξασφαλισμένα από ενδεχόμενες προοδευτικές πολιτικές εξελίξεις στο μέλλον να δείξουν την απόλυτη αφοσίωσή τους στις Τράπεζες, δηλαδή τις αγορές. Η κυβέρνηση των «τριών συμμάχων» με τον καταλληλότερο, ως προς αυτό, πρωθυπουργό με τη συμφωνία και της τρόικας ήταν φανερό τι θέλει να περάσει και πρέπει να αποτραπεί γιατί υποθηκεύει το μέλλον.

Όμως, αυτή η διαφωνία δεν μπορεί να κρύψει το κύριο ζήτημα: τι θα γίνει με τις Τράπεζες, ποιος πρέπει να τις ελέγχει, ποιος οφείλει να είναι ο ρόλος τους, πόσο τροφοδότησαν και συνεχίζουν να τροφοδοτούν την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή της κρίσης εκτιμώντας: Πρώτον, το βάρος του χρηματοπιστωτικού τομέα στην κυοφορία της κρίσης εξαιτίας της χρηματιστικοποίησης της παγκόσμιας οικονομίας. Δεύτερον, την ισχυρή επίδρασή του στη νεοφιλελεύθερη πολιτική, μέρος της οποίας ήταν και η προκλητική τροφοδοσία τους με τεράστια ποσά από δημόσιους πόρους, πρότεινε οι τράπεζες να περάσουν υπό τον Δημόσιο – κοινωνικό έλεγχο.

Ήταν επείγουσα ανάγκη να αναλάβουν τον αντίθετο ακριβώς ρόλο από ό,τι μέχρι τότε: δηλαδή να στηρίξουν την πραγματική οικονομία και τη ζήτηση, εν τέλει, την παραγωγική βάση της χώρας και το βιοτικό επίπεδο της πλειοψηφίας του λαού. Άμεσα, είπαμε τότε, μπορούσε αυτό να γίνει με εργαλείο έναν ισχυρό δημόσιο τραπεζικό πυλώνα που θα περιλάμβανε την Εθνική Τράπεζα, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, την Τράπεζα Αττικής και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Η εφαρμογή αυτής της πρότασης τότε θα μπορούσε να έχει ευεργετικά αποτελέσματα και να συμβάλει ώστε να αποτραπεί ο κατήφορος των διαρκών μνημονίων, της πτώχευσης των λαϊκών τάξεων, αλλά και η αντιδημοκρατική εξέλιξη στην πολιτική ζωή της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα πιο εμφαντικά και με αίσθηση του εξαιρετικά επείγοντος θεωρεί ότι οι τράπεζες πρέπει να είναι υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο. Το προτείνει όχι μόνο, γιατί οι τράπεζες είναι ουσιαστικά εξαγορασμένες από το Δημόσιο, ύστερα από τα τόσα δισ. ευρώ που τους έχουν δοθεί. Αλλά και επειδή η λειτουργία των ιδιωτικών-κερδοσκοπικών τραπεζών στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες χώρες, στρέφεται εναντίον του δημόσιου συμφέροντος και παράγει κρίσεις. Επιμένει στην πρότασή του για μια άλλη ταυτότητα, δομή και ρόλο του χρηματοπιστωτικού τομέα διεθνώς και στην Ελλάδα ως θεμελιώδες στοιχείο της εξόδου από την κρίση. Χρειαζόμαστε ένα νέο τραπεζικό σύστημα που δεν θα έχει καμία σχέση μ’ αυτό που υπήρχε, ελεγχόταν από το δικομματισμό, τους μεγάλους επιχειρηματίες και πάσης φύσεως διαπλεκόμενους και που τώρα καταρρέει παρασέρνοντας στο βυθό την οικονομική και κοινωνική ζωή.

Η νέα δομή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τα εξής στοιχεία:

1.Το τραπεζικό σύστημα πρέπει να είναι δημόσιο με ισχυρούς θεσμούς κοινωνικού ελέγχου.

2. Η δομή του τραπεζικού συστήματος να περιλαμβάνει:

α) Τράπεζες –ταμιευτήρια μικρού μεγέθους, που δουλειά τους είναι να συγκεντρώνουν τις αποταμιεύσεις – καταθέσεις και να τις διοχετεύουν στη λειτουργία της οικονομίας και κοινωνίας με αναπτυξιακά, περιβαλλοντικά, περιφερειακά και κοινωνικά κριτήρια. Οι τοπικής εμβέλειας θα ανήκουν στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης με ίση εκπροσώπηση των δύο βαθμίδων.

β) Τράπεζες μεγάλες – αναπτυξιακές οι οποίες θα αναλαμβάνουν ή θα υποβοηθούν την κατασκευή μεγάλων δημόσιων έργων και αναπτυξιακών παρεμβάσεων. Αυτές θα υπάγονται στο Υπουργείο Οικονομίας

γ) Τράπεζες συνεταιριστικές – περιφερειακές και τράπεζες ειδικού σκοπού, οι οποίες θα ανήκουν στους αντίστοιχους φορείς.

Αμέσως θα πρέπει να υιοθετηθεί ένα ευρύ πρόγραμμα ρύθμισης και αναδιάρθρωσης των χρεών μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων και φτωχών νοικοκυριών με διαγραφή μέρους ή και του συνόλου, για να μπορεί και πάλι να πάρει εμπρός η παγωμένη οικονομική δραστηριότητα. Οι επιχειρήσεις που θα υπαχθούν στο πρόγραμμα θα πρέπει να δεχτούν τον δημόσιο έλεγχο με ισχυρή παρουσία των εργαζομένων.

Σήμερα σε επίπεδο ΕΕ και σε μια στιγμή που η κρίση των τραπεζών εντείνεται και επαυξάνει αφάνταστα τη συνολικότερη κρίση, ετοιμάζεται άλλο 1 τρισ. ευρώ να δοθεί στις τράπεζες. Αυτό ενισχύει τη θεμελίωση της πρότασής μας. Συμπίπτει με τις προτάσεις και άλλων κομμάτων της Αριστεράς στην Ευρώπη αλλά και Συνδικάτων. Μπορεί να αποτελέσει τη βάση για να αναπτυχθεί ένα κίνημα διεκδικητικό, πλειοψηφικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα εργαστεί και θα συνεισφέρει σε αυτό το στόχο που είναι ανάγκη της κοινωνίας.



To Γραφείο Τύπου

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, κατά τη διάρκεια της συζήτησης της επίκαιρης ερώτησης προς τον Πρωθυπουργό με θέμα: ΝΕΟ ΜΝΗΜ...

Ομιλία του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, κατά τη διάρκεια της συζήτησης της επίκαιρης ερώτησης προς τον Πρωθυπουργό με θέμα: ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΙΝΑΞΗ ΑΜΟΙΒΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ
• Ο Πρωθυπουργός που δεν είναι εκλεγμένος και μία κυβέρνηση που στερείται λαϊκής νομιμοποίησης θα πάρουν αποφάσεις που θα δεσμεύουν τη χώρα και το λαό για δεκαετίες

• Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις σώζουν μόνο τα λεφτά των δανειστών μας

• Οι τράπεζες πήραν 130 δις τα τελευταία χρόνια, οι αμοιβές και οι προμήθειές τους αυξήθηκαν κατά 152%, οι απόρρητες δαπάνες εκτοξεύτηκαν και την ίδια ώρα η χώρα έχει 1 εκατομμύριο άνεργους

• Ζητάμε να διεκδικήσει η χώρα μας ό,τι και η Γερμανία το 1953

• Η αναγγελία της χρεοκοπίας, η άρση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας έγινε από τον κ. Παπανδρέου πριν 2 χρόνια

• Πραγματική χρεοκοπία είναι τα εκατομμύρια των φτωχών και το 1 εκατομμύριο άνεργοι που δημιούργησε η πολιτική σας

• Η μεταφορά στο αγγλικό δίκαιο έγινε από τον Αύγουστο με επιστολή Βενιζέλου προς τους ομολογιούχους

• Είστε έτοιμοι να δώσετε ό,τι σας ζητήσουν και πολλές φορές και περισσότερα απ’ όσα σας ζητήσουν όπως κάνατε με το 13ο και 14ο μισθό τον οποίο, εσείς ανακινήσατε το θέμα στη Βουλή –ο Πρωθυπουργός ο ίδιος– και μετά σας το ζήτησαν οι υπάλληλοι.

• Ούτε δεκάρα δε θα πάει από το νέο δάνειο στην πραγματική οικονομία, θα πάνε για τόκους, χρεολύσια και στις τράπεζες

• Δεν δικαιούται η κυβέρνηση να υπογράψει στο όνομα του ελληνικού λαού τη νέα δανειακή σύμβαση

Στην ανάπτυξη της ερώτησης είπε: «Κύριε Αντιπρόεδρε, σε λίγες ώρες αναμένεται ο Πρωθυπουργός που δεν είναι εκλεγμένος μαζί με τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς που τον επέλεξαν αλλά –η πολιτική που ακολουθούν είναι εμφανές πλέον ότι στερείται λαϊκής νομιμοποίησης- αναμένεται να συσκεφθούν προκειμένου να πάρουν πάρα πολύ κρίσιμες αποφάσεις στο όνομα όλων μας, στο όνομα του ελληνικού λαού. Αποφάσεις που αφορούν τις επόμενες δεκαετίες και οι οποίες, κατά τη γνώμη μας, θα δεσμεύουν τη χώρα για τις επόμενες δεκαετίες και τον ελληνικό λαό.

Οι τελευταίες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι τόσο το πρώτο μνημόνιο όσο και οι αναθεωρήσεις του αλλά και η νέα δανειακή σύμβαση και τα μέτρα που θα τη συνοδεύουν δεν πρόκειται να σώσουν την ελληνική οικονομία και τη χώρα αλλά να σώσουν τα λεφτά των δανειστών μας.

Έξι φορές μας σώσατε, έξι φορές αποτύχατε παταγωδώς και οδηγήσατε τη χώρα στη χρεοκοπία. Δεν ήσασταν όμως το ίδιο φειδωλοί όπως ήσασταν με τον εργάτη, με το μισθωτό με κάποιους άλλους. Στις τράπεζες, κύριε Αντιπρόεδρε, δώσατε τα τελευταία τρία χρόνια σε ρευστό και εγγυήσεις πάνω από 130 δις και αναμένεται να δώσετε άλλα 39 δις. Πόσα απ’ αυτά τα χρήματα πήγαν στην πραγματική οικονομία σας ερωτώ.

Από τα χρήματα του νέου δανείου, πόσα χρήματα θα πάνε στην πραγματική οικονομία; Επίσης, μπορείτε να μου πείτε, πώς είναι δυνατόν, σε εποχές σκληρής λιτότητας για τους συνταξιούχους, να εκτινάσσονται κατά 152% οι αμοιβές και οι προμήθειες στα τραπεζικά ιδρύματα; Με ποια τραπεζικά ιδρύματα υπογράφηκαν αυτές οι συμβάσεις;

Μπορείτε να μου πείτε πώς είναι δυνατόν στη χώρα του ενός εκατομμυρίου ανέργων και που ένας στους δύο νέους δεν έχει δουλειά, πώς είναι δυνατόν να έχουμε –τα τελευταία δυο χρόνια της μνημονιακής πολιτικής– αλλεπάλληλες αυξήσεις και αναλήψεις τεραστίων κονδυλίων από τις απόρρητες δαπάνες του Υπουργείου Εξωτερικών;

Και τέλος, μπορείτε να μου εξηγήσετε ως πότε θα χρυσοπληρώνουμε με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ τους συμβούλους της κυβέρνησης, τα δικηγορικά γραφεία, τη Lazard –με απευθείας μάλιστα αναθέσεις– από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους».

Στην ομιλία του είπε: «Κύριε Υπουργέ των Οικονομικών και Αντιπρόεδρε της Κυβέρνησης η τοποθέτησή σας, στερείται στοιχειώδους αυτοκριτικής και είναι περίσσεια θράσους να βγαίνετε αυτή τη στιγμή κουνώντας το δάκτυλο τη στιγμή που είστε ο φυσικός αυτουργός της τραγωδίας που έχετε βυθίσει τον ελληνικό λαό δυο χρόνια τώρα σε μια πρωτοφανή περιδίνηση. Αφήστε σε μένα και σε εμάς να διατυπώσουμε εμείς τις προτάσεις μας. Μην προσπαθείτε να διατυπώσετε εσείς την καρικατούρα των προτάσεών μας. Δε μιλήσαμε εμείς για άμεση παύση πληρωμών αλλά εσείς μας οδηγείτε και στη στάση των πληρωμών και στην έξοδο από το ευρώ με την πολιτική σας και στη χρεοκοπία με την πολιτική σας και είστε απόλυτα υπεύθυνος γι’ αυτή την πορεία του τόπου.

Κύριε Υπουργέ και Αντιπρόεδρε της Κυβέρνησης, όταν εμείς μιλάμε για διεκδίκηση και διαπραγμάτευση έχουμε να αντιπροτείνουμε και συγκεκριμένα μοντέλα. Ζητήσαμε να διεκδικήσει η χώρα αυτό που έκανε η Γερμανία του 1953 προκειμένου να αντιμετωπίσει το τεράστιο πρόβλημα χρέους που είχε η οικονομία της όταν έβγαινε από τον πόλεμο. Και προχώρησε σε μορατόριουμ και σε πολυμερή διαπραγμάτευση με άλλες 23 χώρες και η Ελλάδα ανάμεσά της και διαγράφηκε το 50% του χρέους της χωρίς μνημόνια, χωρίς λιτότητα, χωρίς καταστροφή, παρά μονάχα με ρήτρες ανάπτυξης για να αποπληρώνει με χαμηλά επιτόκια αν έχει ανάπτυξη.

Εσείς μας βυθίζετε μέσα στην περιδίνηση της ύφεσης και μας λέτε ότι έχουν αναπτυξιακή προοπτική τα νέα μέτρα τα υφεσιακά που –δεν ξέρω και εγώ πόσα δισεκατομμύρια– και εσείς έχετε χάσει το λογαριασμό. Μας απειλείτε δυο χρόνια τώρα ότι αν δε δεχθούμε τα ανάλγητα μέτρα θα χρεοκοπήσουμε και στο όνομα της σωτηρίας από τη χρεοκοπία μας βυθίζετε στην ύφεση και στην κοινωνική διάλυση. Γιατί δεν λέτε την αλήθεια στον ελληνικό λαό παρά μονάχα μέμφεστε και κατηγορείτε την Αριστερά που κάνει αντιπολίτευση;

Γιατί δεν λέτε ότι η χώρα έχει ήδη χρεοκοπήσει από τον Απρίλιο του 2010 και η αναγγελία της χρεοκοπίας, της άρσης της εθνικής κυριαρχίας και της άρσης της λαϊκής κυριαρχίας της χώρας μας έγινε από τον κ. Παπανδρέου με φόντο το απάνεμο λιμάνι του έρμου του Καστελόριζου. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Χρεοκοπία λοιπόν, κύριε Υπουργέ, σας επαναλαμβάνω δεν είναι να μην έχουν λεφτά οι τραπεζίτες που χρεοκόπησαν τις τράπεζές τους και να αναγκάζονται να δώσουν τα κλειδιά στο δημόσιο, στο κράτος, προκειμένου να εγγυηθεί τις καταθέσεις του λαού.

Χρεοκοπία είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα. Είναι να διαλύονται τα ασφαλιστικά ταμεία και να μην έχουν να πληρώνονται οι συντάξεις. Είναι να μην έχουν τα νοσοκομεία να λειτουργήσουν, να μην έχουν φάρμακα οι φαρμακαποθήκες, να μην έχουν βιβλία τα σχολεία και να πηγαίνουν οι μαθητές πεινασμένοι το πρωί. Χρεοκοπία κύριε Υπουργέ, είναι να έχουμε γεμίσει με πάνω από ένα εκατομμύριο ανέργους και πολλά εκατομμύρια φτωχούς.

Μας λέτε όμως, διαρκώς, ότι διαπραγματεύεστε. Δύο χρόνια τώρα μας λέτε ότι διαπραγματεύεστε και ότι τώρα είναι η ώρα της διαπραγμάτευσης. Πείτε μου, ποιας διαπραγμάτευσης; Πότε διαπραγματευτήκατε, ποια ήταν η στρατηγική σας, ποιος ήταν ο στόχος σας, τι κερδίσατε απ’ αυτή τη διαπραγμάτευση;

Δεν κάνατε καμία απολύτως διαπραγμάτευση. Ακόμα και το PSI, αποδεχτήκατε ό,τι σας ανακοίνωσε ο κ. Νταλάρα, εξ ονόματος των ιδιωτών ομολογιούχων, και έπρεπε το ίδιο το IMF, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ο Σόιμπλε να αντιδράσουν για να διεκδικήσουν χαμηλότερο επιτόκιο. Η λεγόμενη, μεταφορά στο αγγλικό δίκαιο, εσείς τη δώσατε πριν καν κάτσετε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Από τον Αύγουστο, με επιστολή σας προς τους ομολογιούχους, ότι θα δώσετε την αλλαγή του δικαίου. Αυτή είναι η διαπραγμάτευση;

Λέτε διαρκώς, με δραματικό τόνο και δραματικό ύφος, ότι στην αίθουσα της διαπραγμάτευσης βρίσκεται ο άνεργος, ο χαμηλοσυνταξιούχος, ο εργαζόμενος, ο νέος που φεύγει προς το εξωτερικό, όλος ο ελληνικός λαός. Ποιον κοροϊδεύετε αλήθεια; Ποιον κοροϊδεύετε αλήθεια;

Στην αίθουσα της διαπραγμάτευσης είναι κάποιοι υπαλληλίσκοι, δευτεροκλασάτοι του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τη μια μεριά και εσείς από την άλλη που είστε έτοιμοι να δώσετε ό,τι σας ζητήσουν και πολλές φορές και περισσότερα απ’ όσα σας ζητήσουν όπως κάνατε με το 13ο και 14ο μισθό τον οποίο, εσείς ανακινήσατε το θέμα στη Βουλή –ο Πρωθυπουργός ο ίδιος– και μετά σας το ζήτησαν οι υπάλληλοι.

Πείτε μου αλήθεια, γιατί θέλω να είμαι καλόπιστος απέναντί σας, πείτε μου αλήθεια μία επιτυχία σας σ’ αυτές τις διαπραγματεύσεις; Διότι στις διαπραγματεύσεις πρέπει να κερδίζεις και κάτι. Πείτε μου λοιπόν, έστω και συμβολικά, μία συμβολική επιτυχία, κάτι το οποίο σας ζητήσανε και δεν αποδεχτήκατε δύο χρόνια τώρα. Πείτε μου μία.

Και μη μου πείτε τον Επίτροπο διότι είναι ντροπή κύριε Υπουργέ. Είναι ο απώτατος εξευτελισμός της χώρας και είναι ντροπή που δε διακόψατε κάθε διαπραγμάτευση μόλις μάθατε αυτές τις αξιώσεις. Βγαίνουν οι Γερμανοί και οι Βρετανοί Ευρωβουλευτές και μας υποστηρίζουν στο Ευρωκοινοβούλιο και η ελληνική κυβέρνηση δημοσίως ψελλίζει.

Κύριε Αντιπρόεδρε της Κυβέρνησης για τις απόρρητες δαπάνες, αυτά τα οποία είπατε, δυο χρόνια τώρα εγώ, δυο χρόνια τώρα ζητάω απαντήσεις. Είναι άλλα τα προϋπολογισθέντα και άλλο η εκταμίευση 170 και 250% υπερβάσεις των προϋπολογισθέντων. Και δεν είναι απάντηση ότι τα έκανε και η Νέα Δημοκρατία. Αν τα έκανε και η Νέα Δημοκρατία να απαντήσει. Δεν με ενδιαφέρει τι έκανε η Ν.Δ. αλλά τα όσα μου είπατε καταγράφονται, θα είναι πλούσιο υλικό προς διερεύνηση των οικονομικών εισαγγελέων, όχι δικό μου πια. Το θέμα έχει φτάσει στα χέρια της Δικαιοσύνης και ελπίζω ότι θα κάνει το καθήκον της παρά τις διαρκείς παρεμβάσεις που κάνετε προκειμένου να τους αποτρέψετε.

Κύριε Υπουργέ σταματήστε να εκβιάζετε τον ελληνικό λαό. Το νέο πακέτο θα είναι το επιστέγασμα της τραγωδίας. Μας ρωτάτε –μα τι θέλετε να κάνουμε να μην πάρουμε τα λεφτά, να χρεοκοπήσει η χώρα;– ε, ναι λοιπόν, εμείς σας λέμε να μην πάρετε τα λεφτά. Πόσο πιο απλά να σας το πούμε;

Θα είναι η τραγωδία του ελληνικού λαού να πάρει αυτά τα λεφτά. Γιατί; Γιατί ούτε δεκάρα, ούτε σεντ δε θα πάει στην πραγματική οικονομία. Τα χρήματα αυτά –δε μου απαντήσατε, σας απαντώ εγώ– το 85% των χρημάτων που πήραμε μέχρι σήμερα πήγανε για να αποπληρώνουμε παλιότερα δάνεια, τόκους και χρεολύσια. Και αυτά που θα πάρουμε τώρα, το 90% τουλάχιστον, θα πάνε για τόκους, χρεολύσια και για τις τράπεζες. Και το χειρότερο, θα καταρρεύσουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Να λείπει λοιπόν αυτή η βοήθεια. Να λείπει το βύσσινο.

Καιρός είναι να πείτε και κανένα «όχι». Καιρός είναι να πείτε και κανένα «όχι» σ’ αυτούς που μας οδηγούν σ’ αυτήν την καταστροφή. Και ξέρετε κάτι; Δεν το λέω πια εγώ, άκουγα σήμερα τον κ. Καστανίδη, το υπαινίχθηκε, συνάδελφός σας. Αυτά που λέμε εμείς δυο χρόνια τώρα, τα λένε μέσα απ’ το ΠΑΣΟΚ άνθρωποι. Τα λένε όλοι οι σοβαροί στην Ευρώπη ότι αν καταρρεύσει η Ελλάδα θα συμπαρασύρει μαζί της όλη την ευρωζώνη.

Και εσείς μου λέτε, θα μας διώξουν από το ευρώ; Αυτό είναι το ισχυρό διαπραγματευτικό μας χαρτί. Δεν το αξιοποιείτε.

Η άποψή μας είναι ότι κανείς δε σας δίνει το δικαίωμα να υπογράψετε εν ονόματι όλων των Ελλήνων.

Κύριε Υπουργέ, είστε έξυπνος άνθρωπος, ευφυής και γνωρίζετε ότι αυτά που συμβαίνουν στην πολιτική ζωή της χώρας δεν έχουν ξανασυμβεί. Δείτε τις δημοσκοπήσεις. Το ΠΑΣΟΚ πριν από δύο χρόνια εκλέχτηκε με 160 Βουλευτές και είναι 5ο κόμμα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι θέμα προσώπων. Πιστεύετε δηλαδή ότι αν αντικατασταθεί ο ηθικός αυτουργός της τραγωδίας από το φυσικό αυτουργό θα επανακάμψει το κόμμα σας και θα έχετε τη λαϊκή υποστήριξη; Είναι ζήτημα πολιτικής, ο λαός δεν εγκρίνει αυτή την πολιτική.

Συνεπώς, εμείς σας λέμε, όχι στο όνομά μας. Διακόψτε τώρα αυτή τη διαπραγμάτευση – παρωδία και πάμε σε κάλπες να μιλήσει ο λαός και έτσι μόνο θα μπει ο λαός, ο άνεργος, ο εργαζόμενος, ο χαμηλόμισθος στην αίθουσα της διαπραγμάτευσης. Και αφού εσείς δεν μπορείτε ή δε θέλετε –εγώ λέω δεν μπορείτε λοιπόν– να περιφρουρήσετε τα στοιχειώδη κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και τα συμφέροντα του λαού ε, αφήστε λοιπόν τον ίδιο το λαό να τα περιφρουρήσει.

Έχουμε μέχρι τις 20 του Μάρτη, έχουμε τον απαιτούμενο χρόνο να πάμε σε εκλογές και να μπούνε οι πραγματικές κόκκινες γραμμές που θα τις βάλει ο ελληνικός λαός».

Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα, στο ραδιόφωνο του Σκαϊ, στον Μπάμπη Παπαδημητρίου

ΓΙΑ ΤΟ PSI
• Η απόφαση της Ε.Ε. αφ΄ ενός απομονώνει την Ελλάδα, πράγμα το οποίο είναι, κατά την άποψή μας, εγκληματικό, γιατί είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η απομόνωση του προβλήματος στην Ελλάδα μόνο ζημιές μπορεί να προκαλέσει στην εξεύρεση ουσιαστικής λύσης.

• Εμείς μιλάγαμε για μια επιλεκτική διαγραφή χρέους, θεωρώντας ότι θα αφήσουμε απ΄ έξω τα ασφαλιστικά Ταμεία και θα διαγραφεί το χρέος που κατέχει η ΕΚΤ. Εδώ γίνεται ακριβώς το αντίθετο.

• Συνεπώς από την πρώτη στιγμή ζητήσαμε από τον υπουργό των Οικονομικών να αλλάξει στρατηγική και να διεκδικήσει ένα μορατόριουμ αποπληρωμής προς τους ομολογιούχους, το ιδιωτικό σκέλος του χρέους μας συνεπώς, προκειμένου να μπορέσει να δοθεί χρόνος στην ελληνική οικονομία για ανάκαμψη.

Το βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η πολιτική της λιτότητας, είναι οι υφεσιακές πολιτικές που μας οδηγούν σε μια περιδίνηση προς τα κάτω

• Λέμε να μην γίνει αυτή η συμφωνία και αντ΄ αυτού η ελληνική κυβέρνηση να διεκδικήσει την τριετή τουλάχιστον αναστολή πληρωμών προς τους ιδιώτες, με τη σύμφωνη γνώμη βεβαίως της Ε.Ε., των εταίρων μας.

• Κατ΄ αρχήν εμείς δεν λέμε να κηρύξει στάση πληρωμών. Εμείς αυτό που λέμε είναι να διεκδικήσει.

• Δεν μπορεί να είναι επιλογή μας η έξοδος από το ευρώ. Γιατί η ισότιμη συμμετοχή μας στην ευρωζώνη μας δίνει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα το οποίο δεν το έχει αξιοποιήσει η χώρα μέχρι σήμερα.

• Η εκτίμησή μας είναι ότι η Ε.Ε. δεν αντέχει την αποπομπή ή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, γιατί την επόμενη ημέρα οι αγορές θα επιτεθούν στον επόμενο που είναι η Ιταλία.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ, ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
• Παρά τις υπαρκτές διαφορές που έχουμε, θεωρούμε ότι η διαχωριστική γραμμή στις μέρες μας έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος της κρίσης, της οικονομικής, της κρίσης του χρέους.

• Πρώτη φορά αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις αυτή η δυναμική και η δυνατότητα από τη μεταπολίτευση και μετά, η αριστερά να διαδραματίσει όχι μόνο ρόλο καταγγελτικό, αλλά ρόλο κυβερνητικό προκειμένου με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα να επιχειρήσει να βγάλει τη χώρα από την κρίση, με άλλη διαπραγματευτική στάση στην ευρωζώνη, με μια πολιτική που θα ενισχύει την ανάπτυξη, με μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου, γιατί δεν μπορούμε άλλο να φορολογούμε τη φτώχεια και να αφήνομε στο απυρόβλητο τον πλούτο.


--------------------------------------------------------------------------------

- Θέλω τη δική σας πρόβλεψη για το τι πρόκειται να συμβεί τις επόμενες μέρες.. Πώς βλέπετε και πάλι να ξεπερνάμε αυτή την πολύ δύσκολη συγκυρία για τη χώρα;..

Γνωρίζετε τις αναλύσεις μας και τις τοποθετήσεις μας. Δεν είμαστε αισιόδοξοι. Πιστεύουμε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους, που και εμείς την υποστηρίξαμε, γίνεται με όρους που δεν θα είναι προς όφελος της χώρας. Κυρίως γίνεται με όρους που θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικοί για τα ασφαλιστικά Ταμεία. Και ξέρετε ότι ο κίνδυνος της χρεοκοπίας δεν έχει να κάνει μόνο με τη δυνατότητα των τραπεζών να μπορούν να ανταποκρίνονται. Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αλλά αν τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν έχουν τη δυνατότητα να δίνουν τις συντάξεις στους συνταξιούχους, αυτό θα είναι μια καταστροφική συνέπεια. Επιπλέον η όλη αυτή διαδικασία θα μας οδηγήσει σε πολύ μεγάλες θυσίες, γιατί το πραγματικό επιτόκιο της ανταλλαγής των ομολόγων είναι η νέα δανειακή σύμβαση, το νέο μνημόνιο και τα 4,4 δις νέων μέτρων., για να αντικαταστήσουν τις ζημιές του δημοσιονομικού ελλείμματος το 2011 και το 2012. Με νέα σκληρά μέτρα λοιπόν θα οδηγηθούμε με στόχο το 2020 να έχουμε ένα χρέος τόσο όσο όταν μπήκαμε το μνημόνιο και το ΔΝΤ. Δεν νομίζω ότι είναι στόχος που μπορεί να μας αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

- Πιστεύετε ότι οι αρχηγοί των κομμάτων που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Παπαδήμου πρέπει να δώσουν την έγκρισή τους σε όσα θα περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα το οποίο θεωρείται απαραίτητο για να πάρουμε τη δανειακή μέσα στην οποία είναι τα λεφτά που μας χρειάζονται για να κάνουμε το PSI και την ανταλλαγή ομολόγων; … Ή θα ήταν καλύτερα να πούμε όχι και να πάμε σε εκλογές; Παλιότερα νομίζω ότι ήσασταν υπέρ αυτής της δεύτερης άποψης, θέλω να; δω τι νομίζετε σήμερα…

Η δική μας τοποθέτηση εδώ και αρκετό καιρό, από τις παραμονές της 26ης Οκτωβρίου, όπου φάνηκε δηλαδή ότι η απόφαση της Ε.Ε. αφ΄ ενός απομονώνει την Ελλάδα, πράγμα το οποίο είναι, κατά την άποψή μας, εγκληματικό, γιατί είμαστε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η απομόνωση του προβλήματος στην Ελλάδα μόνο ζημιές μπορεί να προκαλέσει στην εξεύρεση ουσιαστικής λύσης Αλλά κι όταν είδαμε ότι αυτή η διαδικασία της ανταλλαγής ομολόγων δεν πρόκειται να δώσει ουσιαστικό αποτέλεσμα -εμείς ξέρετε μιλάγαμε για μια επιλεκτική διαγραφή χρέους, θεωρώντας ότι θα αφήσουμε απ΄ έξω τα ασφαλιστικά Ταμεία και θα διαγραφεί το χρέος που κατέχει η ΕΚΤ. Εδώ γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Μένει στο απυρόβλητο το χρέος που κατέχει η ΕΚΤ και διαγράφονται τα ομόλογα των Ταμείων.

Συνεπώς από την πρώτη στιγμή ζητήσαμε, με τον πιο επίσημο τρόπο, από την κυβέρνηση, από τον υπουργό των Οικονομικών να αλλάξει στρατηγική και να διεκδικήσει ένα μορατόριουμ αποπληρωμής προς τους ομολογιούχους, το ιδιωτικό σκέλος του χρέους μας συνεπώς, προκειμένου να μπορέσει να δοθεί χρόνος στην ελληνική οικονομία για ανάκαμψη.

Το βασικό πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η πολιτική της λιτότητας, είναι οι υφεσιακές πολιτικές που μας οδηγούν σε μια περιδίνηση προς τα κάτω. Εάν δεν μπορέσουμε να αντιστρέψουμε αυτή την εικόνα, εάν δεν υπάρχουν θετικοί ρυθμοί ανάπτυξης, εάν δεν δοθεί χρήμα για τη στήριξη της απασχόλησης, δημόσιο χρήμα, δεν υπάρχουν άλλες δυνατότητες, το επενδυτικό περιβάλλον είναι ιδιαιτέρως δυσμενές, δεν μπορούν να γίνουν ιδιωτικές επενδύσεις σ΄ αυτές τις συνθήκες, κι αν θα γίνουν θα είναι πλιάτσικο, δεν θα είναι ουσιαστικές επενδύσεις. Εάν λοιπόν δεν πάρουμε χρόνο και δεν εξοικονομήσουμε χρήματα από τα 16-17 δις που δίνουμε κάθε χρόνο σε τόκους μόνο προκειμένου να δημιουργήσουμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, και από καλύτερους όρους να επαναδιαπραγματευθούμε το πρόβλημα του ελληνικού χρέους ως μέρος ενός ευρωπαϊκού προβλήματος ,μέσα από μια πολυμερή διαπραγμάτευση, νομίζω ότι δεν θα μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε στο βραχνά αυτό ο οποίος έχει δεθεί στο λαιμό μας..

- Θα μου επιτρέψτε να δούμε ορισμένες λεπτομέρειες από τα όσα μου λέτε… Θέλω να είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα καλά ότι συμφωνείτε πως πρέπει όντως να γίνει αυτή η ανταλλαγή, παρόλο που λέτε ότι δεν είναι η καλύτερη που θα ελπίζατε για τη χώρα.

Όχι ακριβώς.. Εάν γίνει αυτή η ανταλλαγή, θα συνοδεύεται από μια σειρά μέτρα…

- Άρα λέτε να μη γίνει καλύτερα…

.. τα οποία θα δημιουργήσουν ακόμα πιο βαθιά ύφεση. Συνεπώς εμείς λέμε ότι, αντί να ολοκληρωθεί αυτή η συμφωνία η οποία και δυσμενείς επιπτώσεις θα έχει και θα μας οδηγήσει στο 2020..

- Λέτε λοιπόν να μην γίνει αυτή η συμφωνία…

Λέμε να μην γίνει αυτή η συμφωνία και αντ΄ αυτού η ελληνική κυβέρνηση να διεκδικήσει την τριετή τουλάχιστον αναστολή πληρωμών προς τους ιδιώτες, με τη σύμφωνη γνώμη βεβαίως της Ε.Ε., των εταίρων μας …. Στραγγαλίζουν τη χώρα… Η Ε.Ε. πρέπει να αγκαλιάσει τις χώρες…

- Η Ε.Ε. και οι εταίροι μας … Λέτε η Ε.Ε. να προστατέψει.. αυτά είναι χρέη προς τράπεζες, αμοιβαία κεφάλαια, ασφαλιστικά Ταμεία, διεθνώς και ελληνικά βεβαίως…… Άρα η Ε.Ε. δεν παίζει και πολύ σπουδαίο ρόλο, απλώς τις πλάτες της βάζει για να κάνουμε εμείς αυτή τη δουλειά. Επομένως, λέτε να μην δεχτούμε να πληρώσουμε το χρέος για τα επόμενα τρία χρόνια…

Θα διαφωνήσω

-… Αυτό δεν ισοδυναμεί με μια αναστολή πληρωμών που είναι μια άλλη έκφραση για να πούμε ότι προσωρινά τουλάχιστον έχουμε πτωχεύσει;….

Δεν μπορώ να κατανοήσω πώς είναι δυνατόν να μην ισοδυναμεί με πτώχευση το κούρεμα κατά 50% του χρέους που κατέχουν οι ιδιώτες και να ισοδυναμεί με πτώχευση η αναστολή πληρωμών για τρία τουλάχιστον χρόνια. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως θεωρούμε ότι η Ε.Ε. είναι αμέτοχη σ΄ αυτή τη διαδικασία, αφού έγινε φανερό ότι με την αναστολή των διαπραγματεύσεων, όταν κόλλησαν οι διαπραγματεύσεις, κόλλησαν εξ αιτίας των ενστάσεων που είχε η Ε.Ε., η Γερμανία και το ΔΝΤ..

- Άρα εσείς λέτε να διατηρηθεί ανέπαφο το χρέος, να διατηρηθεί ολόκληρο , αλλά να ανασταλεί για τρία χρόνια η εξυπηρέτησή του. Μετά το τρίτο έτος, θα συνεχίσουμε κανονικά την εξυπηρέτηση του χρέους εδώ που είναι…

Με την προϋπόθεση ότι αυτά τα τρία χρόνια θα έχουν εξοικονομηθεί πάνω από 50 δις από τους τόκους που δεν θα δίνουμε για να μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε την ανάπτυξη. Και με τη δεύτερη προϋπόθεση ότι σ΄αυτά τα τρία χρόνια το πρόβλημα θα μπει στις πραγματικές του διαστάσεις, στις ευρωπαϊκές του διαστάσεις.

Δεν ευθύνονται οι τεμπέληδες Έλληνες γι αυτή την κατάσταση. Γιατί αν ήταν έτσι, δεν θα ήταν στο χείλος του γκρεμού η Ιταλία Δεν θα ήταν στο χείλος του γκρεμού η Ισπανία. Μόνο το 2012 τα ομόλογα των μεσογειακών χωρών που λήγουν είναι πάνω από 500 δις. Συνεπώς το πρόβλημα είναι όντως ευρωπαϊκό. Μια ευρωπαϊκή λύση στο πρόβλημα του χρέους μπορεί να είναι ευνοϊκότερη για τη χώρα αν μπει στις πραγματικές της διαστάσεις. Πρώτα η ανάκαμψη, πρώτα η ανάπτυξη, άλλη πολιτική …. και όχι απλώς διαπραγμάτευση για το πρόβλημα του χρέους.. Θα περιλαμβάνει βεβαίως και διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους.

- Κάθε χρόνο, τα προηγούμενα χρόνια, όσα χρόνια κι αν πάρετε πίσω, λήγουν ομόλογα και ανανεώνονται. Το πρόβλημα που έχουμε τα τελευταία δύο χρόνια και σιγά-σιγά προσέρχονται και περισσότερα κράτη, όπως σωστά παρατηρείτε, είναι ότι δυσκολευόμαστε, τα κράτη δηλαδή , να ανανεώσουν αυτό το χρέος. Σε αυτή την περίπτωση επομένως η διαφορά μας είναι ότι περνάμε μια κρίση πολύ μεγάλων διαστάσεων, ευρωπαϊκή και διεθνή. Είχατε και ευκαιρία να το πείτε σε μια διεθνή συνάντηση την οποία παρακολούθησα με πολύ ενδιαφέρον και στην οποία επίσης διαισθάνθηκα ότι μετακινηθήκατε και είστε πλέον πιο κοντά στην άποψη ότι ό,τι και να συμβεί η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ. Να μείνει στο ευρώ, να κηρύξει στάση πληρωμών.. Δεν είναι αντιφατικά αυτά..

Όχι. Κατ΄ αρχήν εμείς δεν λέμε να κηρύξει στάση πληρωμών. Εμείς αυτό που λέμε είναι να διεκδικήσει…

- Το λέτε.. για τρία χρόνια…

Σας μίλησα για αναστολή πληρωμών με τη σύμφωνη γνώμη και των πιστωτών οι οποίοι στο κάτω-κάτω είναι και αυτοί σε δύσκολη θέση . Εμείς διεκδικούμε να συμφωνήσουν. Τώρα από εκεί και πέρα τα πράγματα στη ζωή δεν γίνονται πάντα όπως τα διεκδικείς. Αυτό μπορεί να ισχύσει και με το PSI όμως. Υπάρχει ο κίνδυνος να ενεργοποιηθούν οι ρήτρες υποχρεωτικής συμμετοχής, να μη συμφωνήσουν δηλαδή οι ιδιώτες στο κούρεμα του χρέους. Πράγματι υπάρχουν αυτοί οι κίνδυνοι.

Η χώρα πρέπει να προστατευθεί σε κάθε ενδεχόμενο. Ίσως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει ένα δεύτερο σχέδιο έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση που τα πράγματα δεν πάνε ευνοϊκά.

Με ρωτήσατε για το θέμα της Ε.Ε., της ευρωζώνης και του ευρώ. Δεν μπορεί να είναι επιλογή μας η έξοδος από το ευρώ. Γιατί η ισότιμη συμμετοχή μας στην ευρωζώνη μας δίνει ένα ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα το οποίο δεν το έχει αξιοποιήσει η χώρα μέχρι σήμερα. Εάν λοιπόν η χώρα και οι κυβερνήσεις της είχαν στρατηγική διαπραγμάτευσης -που δεν είχαν- ούτε ο κ. Παπανδρέου και δυστυχώς ούτε ο κ. Παπαδήμος τώρα- κι αν είχαν στρατηγική συμμαχιών εντός της Ε.Ε., που δυστυχώς ούτε αυτό έχουμε… Είμαστε ο παρίας, όλοι θέλουν να μας διώξουν, κανείς δεν κάθεται να φωτογραφηθεί με τον κ. Παπαδήμο σχεδόν.. Είμαι λίγο υπερβολικός.. αλλά η εικόνα είναι αυτή. Από τον κ. Μόντι δεν έχουμε ακούσει μια καλή κουβέντα για την Ελλάδα το τελευταίο διάστημα..

- Είσαστε λίγο υπερβολικός.. Ακούγαμε τους προηγούμενους μήνες.. Στο πρώτο διάστημα με τον κ. Παπανδρέου ακούγαμε πολύ καλές κουβέντες… Αλλά κρατώ την άποψή σας…

Να εξηγήσω όμως ποιο είναι το ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί. Η εκτίμησή μας είναι ότι η Ε.Ε. δεν αντέχει την αποπομπή ή την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, γιατί την επόμενη ημέρα οι αγορές θα επιτεθούν στον επόμενο που είναι η Ιταλία. Και η Ιταλία δεν χρωστάει 350 δις. Χρωστάει 1,9 τρις, Κι αυτό θα είναι καταστροφικό για την ίδια την ευρωζώνη.

- Σε μια επόμενη ευκαιρία θα το συζητήσουμε.. Θέλω να σας ρωτήσω στο μετεκλογικό σκηνικό.. θα επιδιώξετε μια συνεργασία τα αριστερά κόμματα μαζί; Φαίνεται δημοσκοπικά ότι μπορείτε να πετύχετε πάνω από 30%. Θα επιδιώξετε κάποια συνεργασία με τον πρώτο άμεσο σύντροφό σας τον κ. Κουβέλη ή έστω με την πιο παλιά συντρόφισσά σας την κα Παπαρήγα; Με ποιον από τους δυο ή και με τους δυο σε ένα μέτωπο της αριστεράς;…

Εμείς έχουμε καταθέσει δημόσια αυτή την πρόταση. Παρά τις υπαρκτές διαφορές που έχουμε, θεωρούμε ότι η διαχωριστική γραμμή στις μέρες μας έχει να κάνει με την αντιμετώπιση του μεγάλου προβλήματος της κρίσης, της οικονομικής, της κρίσης του χρέους. Συνεπώς όσες πολιτικές δυνάμεις δεν πρόκειται να ψηφίσουν αυτή τη δανειακή σύμβαση, οφείλουν να συμπαραταχθούν προκειμένου να βρουν λύση. Αυτή είναι στάση ευθύνης..

- Σε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα

Βεβαίως.. Το είπατε κι εσείς, για πρώτη φορά αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις αυτή η δυναμική και η δυνατότητα από τη μεταπολίτευση και μετά, η αριστερά να διαδραματίσει όχι μόνο ρόλο καταγγελτικό, αλλά ρόλο κυβερνητικό προκειμένου με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα να επιχειρήσει να βγάλει τη χώρα από την κρίση, με άλλη διαπραγματευτική στάση στην ευρωζώνη, με μια πολιτική που θα ενισχύει την ανάπτυξη, με μια πολιτική αναδιανομής του πλούτου, γιατί δεν μπορούμε άλλο να φορολογούμε τη φτώχεια και να αφήνομε στο απυρόβλητο τον πλούτο.

- Έχετε ελπίδες ότι θα μπορέσετε να πάρετε μια συναίνεση, με την κυρία Παπαρήγα το βρίσκω λίγο πιο δύσκολο, παρόλο ότι σας βλέπω πολύ κοντά της…. με τον κ. Κουβέλη;…

Πρέπει να σας πω ότι εμείς δεν μιλάμε μονάχα για μια δυνατότητα μετεκλογικής συνεργασίας αλλά και για την ανάγκη να υπάρξει κοινή εκλογική κάθοδος, δεδομένου ότι ο καλπονοθευτικός νόμος δίνει μπόνους 50 έδρες στο πρώτο κόμμα και λέμε ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να χαρίσουμε αυτές τις 50 έδρες στον κ. Σαμαρά. Ο οποίος θα εφαρμόσει το μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση.

Από εκεί και πέρα βεβαίως ο καθένας μας κρίνεται από τις επιλογές του. Εμείς θα επιμείνουμε σ΄ αυτή την πρόταση και θα επιμείνουμε και μετά τις εκλογές.

To Γραφείο Τύπου

Ο ΣΥΡΙΖΑ καταψηφίζει τη συμφωνία ACTA. - Να αποσύρει άμεσα η ελληνική κυβέρνηση τη στήριξή της στη συμφωνία ACTA

Με αφορμή δημοσιεύματα σε ελληνικά μπλόγκς που έκαναν λόγο ότι ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής, ψήφισe τη Διεθνή Εμπορική Συμφωνία για την Καταπολέμηση της Παραποίησης/Απομίμησης (ACTA), η οποία γεννά σοβαρά ερωτηματικά για την ελευθερία των χρηστών στο διαδίκτυο, ο Νίκος Χουντής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η Διεθνής Εμπορική Συμφωνία για την Καταπολέμηση της Παραποίησης/Απομίμησης (ACTA) έχει γεννήσει σοβαρά ερωτήματα και ανησυχίες όσον αφορά το σεβασμό των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων στην ΕΕ, την προστασία της ιδιωτικότητας και των προσωπικών δεδομένων, την ελευθερία του Διαδικτύου και τη διασφάλιση πρόσβασης όλων των πολιτών σε φάρμακα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η ευρωομάδα της Αριστεράς στο Ευρωκοινοβούλιο (GUE/NGL), μαζί με άλλους ευρωβουλευτές, έχουν έγκαιρα επισημάνει τους κινδύνους μιας τέτοιας συμφωνίας, αλλά και το αδιαφανές καθεστώς που διέπει τις συζητήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, ασκώντας έντονη κριτική στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τη στάση της.

Όσον αφορά την αναφορά ορισμένων ελληνικών μπλόγκ, που με αφορμή γραπτή δήλωση ευρωβουλευτών, υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ψηφίσει τη συμφωνία ACTA, θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι πρόκειται προφανώς για παρανόηση, αφού το εν λόγω κείμενο αφορά γραπτή δήλωση του Ευρωκοινοβουλίου, στην οποία εκφράζεται η αντίθεσή του ως προς το αδιαφανές καθεστώς των συνομιλιών.

Τέλος θα ήθελα να επισημάνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, θα καταψηφίσει την εν λογω συμφωνία που βάζει φραγμούς και εμπόδια στην ελευθερία του διαδικτύου και στην προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ένωσης, τόσο στην ελληνική Βουλή, όσο και στο Ευρωκοινοβούλιο, τον ερχόμενο Ιούνιο, και ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να αποσύρει την υποστήριξή της στη συμφωνία.»

To Γραφείο Τύπου

ΧΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

ΤΟΥ ΑΛΕΚΟΥ ΚΑΛΥΒΗ*
Οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι επισπεύδεται η διαδικασία ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, με όρους που να καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες της αστικής τάξης και του άγριου καπιταλισμού στον οποίο οδηγούμαστε σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, αφού τους έκανε τη βρόμικη δουλειά, πετάγεται τώρα στην πυρά, όχι μόνο διά των άρθρων του κ. Ψυχάρη αλλά και με τις παρεμβάσεις Σημίτη και Προβόπουλου που όψιμα ανακαλύπτουν αντίστοιχα μοιραία λάθη ή λάθος δοσολογία πολιτικών, καθώς και με τις βολές από τους δελφίνους στο εσωτερικό του κόμματός του.

Η κυρία Διαμαντοπούλου αναζητεί για το μέλλον ένα πρωθυπουργό τύπου Παπαδήμου, ενώ ο κ. Μάνος ομνύει στην ανάγκη επιστροφής του κ. Σημίτη. Όλα αυτά τεκταίνονται στο φόντο των νέων αντεργατικών αναδιαρθρώσεων που συνεχίζουν να σκοτώνουν την ανάπτυξη της χώρας, να υποθηκεύουν το μέλλον της με νέα δυσβάσταχτα χρέη και να εξοντώνουν την κοινωνία. Όλα αυτά γίνονται, επίσης, στο όνομα της νέας -πολύ πιο συντηρητικής- μεταπολίτευσης που χρειάζεται ένα νέο είδος πολιτικού προσωπικού που δεν θα υποκύπτει στην πίεση του πολιτικού κόστους, που δεν θα ιδρώνει καθόλου το αφτί του από τις οιμωγές της κοινωνίας, που θα ταυτίζει τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και της κοινωνίας με ό,τι πιο αντεργατικό έχει γνωρίσει ο τόπος.

Η επιδίωξη αυτή, για να πετύχει, προϋποθέτει τον μετασχηματισμό των σημερινών κομμάτων σε έναν μη ανταγωνιστικό διπολισμό, με διάφορους πρόθυμους από δεξιά και αριστερά, που εύκολα θα συνεργάζεται, και κυρίως την αλλαγή της κουλτούρας της πολιτικής ελίτ που πρέπει να αναζητήσει νέες συμμαχίες στη «σιωπηρή πλειοψηφία», στις «υγιείς» δυνάμεις του αστισμού, αλλά και στα στρώματα εκείνα που αδιαφορούν για την πολιτική και τα δικαιώματα και απλώς κάνουν καλά τη δουλειά τους, όπως συχνά-πυκνά αναφέρει στην αρθρογραφία του ο κ. Παπαχελάς. Ο χρόνος των εκλογών αποτελεί εμπόδιο για το σύστημα και γι' αυτό πιέζουν αφόρητα τον κ. Σαμαρά να δεχτεί την αναβολή τους, ο οποίος, όμως, βλέπει ότι έτσι χάνεται το τρένο για τη δική του πρωθυπουργία και γι' αυτό αντιστέκεται ακόμη.

Οι μεγαλοπαράγοντες του συστήματος δουλεύουν και απεργάζονται τα σενάριά τους και υπάρχει ο κίνδυνος μέσα σε μια κατάσταση «άπνοιας» του μαζικού κινήματος και στον συνεχιζόμενο κατακερματισμό της αριστεράς να πετύχουν τον στόχο τους. Δηλαδή: να δέσουν την τύχη της χώρας για δεκαετίες, να υποτάξουν την κοινωνία σε ένα βάρβαρο οικονομικό σύστημα και να διασφαλίσουν ταυτόχρονα ένα ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα με ένα μνημονιακό μπλοκ εξουσίας, που θα εξασφαλίζει μια συναίνεση βασισμένη στον φόβο, στα εκβιαστικά διλήμματα και τα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.

Στα ερείπια της χώρας χτίζουν το δικό τους μέλλον. Δεν πρέπει να τους το επιτρέψουμε.

Υπάρχουν δύο κεντρικά ζητήματα πάνω στα οποία πρέπει να εργαστούμε. Το πρώτο αφορά την επανενεργοποίηση του κινήματος και το δεύτερο αφορά την κοινή δράση και συμπαράταξη της αριστεράς. Σχετικά με το πρώτο είναι σαφές ότι δεν μπορείς να πατάς κουμπιά και να βγαίνει ο κόσμος στους δρόμους. Ούτε μπορεί ο βολονταρισμός των αριστερών να υποκαταστήσει ένα κίνημα που κινείται με τους δικούς του όρους. Μπορεί όμως η παρέμβαση των αριστερών ανθρώπων μέσα στο κίνημα και στα συνδικάτα, εφόσον βασίζεται σε μια πρακτική πλατιάς συσπείρωσης, μαχητικότητας, παραδειγματικής συμπεριφοράς, σωστής επιλογής στόχων, να μετασχηματίσει την οργή του κόσμου σε αγωνιστική στάση και την απογοήτευση σε ελπίδα, ώστε η εργατική τάξη και ο λαός να ξεσηκωθούν και πάλι. Πρέπει -χωρίς στενότητες και διαιρετικές πρακτικές- να ενισχύουμε ό,τι κινείται αγωνιστικά, να συντονίζεται η πάλη σε εργασιακό, τοπικό και κεντρικό επίπεδο, να δημιουργούμε παντού μικρές ρήξεις και δράσεις οι οποίες να συνενώνονται σε καλά προετοιμασμένα μεγάλα γεγονότα.

Αυτή την ώρα που δρομολογείται η εξαιρετικά ασύμφορη συμφωνία για το χρέος, που προετοιμάζεται μια νέα σύμβαση εξόντωσης των εργαζομένων, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ενιαίο κέντρο αγώνα με ένα δίκτυο που θα συνένωνε όλες τις επί μέρους προσπάθειες των συνδικάτων, των φορέων και των κινημάτων, ώστε να βγει η αγωνιζόμενη κοινωνία δυναμικά πάλι στο προσκήνιο.

Όσον αφορά το δεύτερο. Η αριστερά δεν δείχνει έτοιμη να δημιουργήσει τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις μιας κοινής πολιτικής δράσης, πόσο μάλλον να συμπαραταχθεί σε ένα σχήμα ενότητας που θα διεκδικούσε την εξουσία σε αυτή την περίοδο κατάρρευσης του δικομματισμού και αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού, που θα ήταν η ευκταία λύση. Ο στόχος της δημιουργίας της μεγάλης συμπαραταγμένης αριστεράς παραμένει ζωντανός και η πλειοψηφία του αριστερού κόσμου παλεύει για την εκπλήρωσή του. Οι δυσκολίες και οι αρνήσεις δεν πρέπει να υποστείλουν τις προσπάθειές μας.

Ας ξεκινήσουμε, όμως, από το πιο απλό: να κάτσουν οι δυνάμεις της αριστεράς σε ένα τραπέζι που να τους χωρά όλους και να τεθούν όλα τα ζητήματα που αφορούν την κοινή δράση στο κίνημα, την αναζήτηση κοινών θέσεων, την καταγραφή των διαφορών, την εξέταση της δυνατότητας κοινών πολιτικών πρωτοβουλιών, το ενδεχόμενο σταδιακής αναβάθμισης της συνεργασίας. Η δημιουργία ενός φόρουμ διαλόγου χωρίς προκαταβολικές δεσμεύσεις, αποσυνδεδεμένου από τη συγκυρία των εκλογών -στις οποίες η κάθε αριστερή δύναμη θα κάνει αυτονόητα τις επιλογές της-, είναι μια διαδικασία που θα μπορούσε να δοκιμαστεί. Αν δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε το μείζον, ας κάνουμε τουλάχιστον το έλασσον κι ας αφήσουμε ανοιχτή την πόρτα για το μέλλον.

* Δημοσιεύτηκε στην “Αυγή της Κυριακής” (29/1/2012).

Έρευνα και αξιοποίηση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα

29/01/2012 ΑΥΓΗ
Του Δημήτρη Παπαδημούλη



H υπόθεση έρευνα και αξιοποίηση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα είναι μια πονεμένη ιστορία δεκαετιών. Ξεκίνησε την εποχή της δεκαετίας του ʼ70 με το πρώτο κοίτασμα στον Πρίνο. Υπήρξαν και τότε πολύ μεγάλες προσδοκίες για γρήγορες αποδόσεις που θα λύνανε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας. Δεν δικαιώθηκαν! Ακολούθησε μία περίοδος μοναχικής πορείας και αυτοδύναμης έρευνας. Εκ των πραγμάτων, φάνηκε ότι αυτό το πράγμα δεν μπορούσε να αποδώσει. Τώρα υπάρχει μία κινητικότητα, η οποία όμως συνοδεύεται και με άφθονη μυθολογία.

Το θέμα πουλάει πάρα πολύ στα ΜΜΕ και υπάρχουν και ορισμένοι χωρίς την αναγκαία επιστημονική τεκμηρίωση, με θεωρίες συνωμοσίας, που λένε ότι με αυτό το θέμα που θα προχωρήσει αύριο θα λύσουμε το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και άρα δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα για τη φοροδιαφυγή, για την παραγωγική ανασυγκρότηση, για τη βελτίωση της διοίκησης, για το να πληρώνουν και οι πλούσιοι σε αυτή τη χώρα αυτό που τους αναλογεί με βάση τη συνταγματική υποχρέωση κ.λπ.

Το πρώτο που πρέπει να διαπιστώσει είναι ότι οι χώρες που βρήκαν πετρέλαιο στο έδαφός τους δεν το αξιοποίησαν με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει το παράδειγμα της Νορβηγίας, η οποία έχει το ισχυρότερο εθνικό αποθεματικό εκατοντάδων δισ. δολαρίων και ένα πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο, ενώ ήταν η φτωχότερη σκανδιναβική χώρα πριν από 49 χρόνια, και υπάρχει και το παράδειγμα της Νιγηρίας, που έχει πάρα πολύ πετρέλαιο, και ο λαός της πεινάει, το φυσικό περιβάλλον έχει διαλυθεί οδηγώντας σε ερήμωση των λίγο καλλιεργήσιμων εδαφών και είναι σε ένα καθεστώς όπου οι πολυεθνικές λυμαίνονται και διεφθαρμένα καθεστώτα παίζουν το παιχνίδι των πολυεθνικών.

Πρέπει να δούμε και εμείς στην Ελλάδα πώς θα κινηθούμε. Χωρίς έναν ισχυρό ρόλο του κράτους (που δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνο του) και χρειάζεται τη διεθνή συνεργασία, υπάρχει ο κίνδυνος άλλοι να ωφεληθούν από αυτόν τον πλούτο, εάν και εφόσον βρεθεί και μπει στη φάση της αξιοποίησης.

Να δούμε το παράδειγμα της Κύπρου. Η Κύπρος, που είναι μια μικρή χώρα, με το 40% υπό κατοχή, πρακτικά διχοτομημένη εδώ και 37 χρόνια, με μεγάλες γεωπολιτικές πιέσεις, κατάφερε με μία έξυπνη πολιτική, κρατώντας ουσιαστικό ρόλο για το κράτος και το δημόσιο, και βάζοντας και άλλους στο παιχνίδι της συνεργασίας, να προχωρά αυτήν την υπόθεση και σε ό,τι αφορά την οριοθέτηση με τις ΑΟΖ και όσον αφορά την εκμετάλλευση. Η Κύπρος έβαλε στην άκρη απειλές από την τουρκική πλευρά και τους λέει τώρα αν θέλετε και εσείς να έχετε μερίδιο από αυτήν την ανάπτυξη, ελάτε να λύσουμε και το Κυπριακό σε μία σωστή βάση.

Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Αν εδώ πάμε από τη μία άκρη της αυτοδύναμης έρευνας, όπου όλα θα τα βρίσκαμε μόνοι μας, στη θεωρία της ψωροκώσταινας, όπου δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και άρα να τα δώσουμε όλα στους ξένους, την έχουμε πατήσει. Η εποχή είναι δύσκολη. Νομίζω ότι εδώ πρέπει να βρούμε μία ισορροπία που να εξασφαλίζει για τον ελληνικό λαό και τους ελέγχους και το μεγαλύτερο δυνατό μερτικό. Χρειαζόμαστε την ξένη τεχνολογία, αλλά δεν θα πρέπει σε αυτό το θέμα να φανούμε υποχωρητικοί, ενδοτικοί κ.λπ. Μέσα στο γενικό κλίμα «τα πάντα στους ιδιώτες», «το κράτος δεν μπορεί να κάνει τίποτα», υπάρχουν σοβαροί κίνδυνοι.

Να μην ξεχνάμε ότι:

Πρώτον, η Ελλάδα είναι η πιο εξαρτημένη από εισαγόμενους υδρογονάνθρακες, από το πετρέλαιο, διότι, σε αντίθεση με όλες τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν επωφελήθηκε από τις διαδοχικές πετρελαϊκές κρίσεις για να μειώσει την εξάρτησή της από το εισαγόμενο πετρέλαιο.

Δεύτερον, είναι πολύ κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο στην ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και επομένως το ενεργειακό της καλάθι το συνολικό είναι αρκετά βρόμικο. Έχουμε τον λιγνίτη που είναι εθνικός φτηνός πόρος, αλλά περιβαλλοντικά κακής ποιότητας και σε λίγο θα αρχίζει να κοστίζει και με την πληρωμή των ρύπων σε διεθνές επίπεδο σύμφωνα με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η χώρα μας στην προσπάθεια ενάντια στην κλιματική αλλαγή.

Τρίτον, στον τομέα της εξοικονόμησης ενέργειας παίρνουμε χρυσό βατόμουρο μέσα στην Ευρώπη. Είμαστε οι χειρότεροι και έχουμε και τεράστια αναξιοποίητα κονδύλια.

Τέταρτον, σε όλο αυτό τον σχεδιασμό θα έπρεπε να συνεκτιμηθεί η αποφυγή κινδύνων θαλάσσιας ρύπανσης στο Αιγαίο και το Ιόνιο. Σημαντικές παραγωγικές πηγές για τη χώρα μας, όπως η αλιεία και ο τουρισμός, καθώς και η διατήρηση της βιοποικιλότητας, είναι και αυτοί εθνικοί πόροι που πρέπει να προφυλαχτούν.

Η υπόθεση αξιοποίησης υδρογονανθράκων να μη γίνει το νέο εθνικό παραμύθι, όπως ήταν με τον Πρίνο, αλλά να συμβάλει με πιέσεις, με προτάσεις, με ιδέες στο πώς αυτή η ιστορία θα γίνει γρήγορα, αποδοτικά και επ' ωφελεία του ελληνικού λαού και πώς θα ενταχθεί σε μια γενικότερη ενεργειακή πολιτική που λείπει για τη χώρα, η οποία να στηρίζεται και στην ανάπτυξη των ΑΠΕ και στη ραγδαία αξιοποίηση και ανάπτυξη προγραμμάτων εξοικονόμησης ενέργειας. Είμαστε η πιο ενεργοβόρα οικονομία της Ευρώπης κι αυτό επηρεάζει πάρα πολύ όχι μόνο τη ρύπανση, αλλά και το κόστος παραγωγής και επομένως και την ανταγωνιστικότητα προϊόντων και υπηρεσιών. Η συνολική ενεργειακή πολιτική θα πρέπει να ενταχθεί σε μια στρατηγική μείωσης της εξάρτησης από το πετρέλαιο.