Εμείς. Εδώ. Τώρα.

Ημερομηνία δημοσίευσης: 08/06/2011

ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΡΙΤΖΗ

Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είναι σε εξέλιξη και δεν μπορεί να ανασχεθεί. Δεν υπάρχει το ενδεχόμενο να επιστρέψουν οι λαοί των αναπτυγμένων χωρών σε μια κατάσταση όπου το όποιο κοινωνικό συμβόλαιο και συμβιβασμός επέτρεπε στοιχειώδη δικαιώματα και κάποιου τύπου αξιοπρεπή διαβίωση για τμήματα του πληθυσμού (όχι όλους). Η καπιταλιστική κρίση οδηγεί στην κατάρρευση των κοινωνιών και καμιά αστική πολιτική τάξη δεν μπορεί να την αναχαιτίσει· αντίθετα, η ασκούμενη πολιτική οξύνει το αδιέξοδο.

Η καπιταλιστική κρίση υπερβαίνεται μέσα από την ολική καταστροφή των κοινωνιών (βλ. Β' Παγκόσμιος Πόλεμος). Αν λάβουμε υπόψη την τρομακτική εμβάθυνση και επέκταση της λογικής του κέρδους σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, τη διατροφική, οικολογική και ενεργειακή διάσταση της κρίσης, αλλά και τον σύγχρονο τρόπο επιτήρησης και ελέγχου των πληθυσμών, καταλαβαίνουμε ότι ο 20ός αιώνας με όλη του τη φρίκη θα φαντάζει παιδική χαρά μπροστά στον 21ο αιώνα. Άρα, λοιπόν, δεν υπάρχει γυρισμός! Καλωσήρθατε στον τελευταίο γύρο, ο οποίος θα είναι ο τελικός, είτε έτσι είτε αλλιώς: Ή η ανθρωπότητα θα ξεπεράσει τον καρκίνο του κέρδους ή θα βιώσει ανείπωτη βαρβαρότητα.

Το γεγονός ότι στην κρεατομηχανή που διαλύει τον πλανήτη ρίχνονται απότομα οι ευρωπαϊκοί λαοί συνιστά έναν εξαιρετικής σημασίας κόμβο για το μέλλον της ανθρωπότητας. Και τούτο διότι η μετατροπή του Βερολίνου, της Κοπεγχάγης, της Μαδρίτης και της Αθήνας σε μεγαλουπόλεις που περιστοιχίζονται από γκέτο και φαβέλες, όπου η δημοκρατία και η αξιοπρέπεια θα είναι άγνωστες λέξεις, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Όχι γιατί οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι «καλομαθημένοι», αλλά επειδή διαθέτουν μια επαναστατική παράδοση: από την ανατροπή του παλιού κόσμου και την εγκαθίδρυση των νεωτερικών εθνών-κρατών μέχρι τον γιγαντιαίο αντιφασιστικό αγώνα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τα λαογενή εργατικά κινήματα που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού δημόσιου χώρου. Αυτό σημαίνει ότι θα νικήσουμε; Κάθε άλλο. Απλά, εδώ (στο κέντρο του ανεπτυγμένου κόσμου), τώρα (στη δίνη της κρίσης), εμείς (οι ευρωπαϊκοί λαοί) είμαστε ό,τι καλύτερο διαθέτει το ανθρώπινο είδος για να σταματήσει τον όλεθρο.

Και ακόμη πιο συγκεκριμένα: εδώ, στην Ελλάδα, τον Ιούνιο του 2011 μπορεί να αρχίσει να ξηλώνεται ο παραλογισμός. Εδώ, τώρα, σε εμάς τίθεται το καθήκον να ανατρέψουμε μια κατάσταση που μας θέλει απόβλητους (από την εργασία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, την αξιοπρέπεια κ.ο.κ.) για να σωθούν οι τράπεζες και οι πλούσιοι. Εδώ, τώρα, εμείς καλούμαστε να ανοίξουμε τον χορό των νικών που μπορεί να οδηγήσει σε ντόμινο εξελίξεων όλη την Ευρώπη και γιατί όχι ακόμη παραπέρα.

Είμαστε οι χαμένες γενιές. Εμείς και τα παιδιά μας είμαστε «άχρηστοι» για ένα σύστημα που καταρρέει πάνω στις δικές μας ζωές για να αναγεννηθεί από τις στάχτες μας. Δεν υπάρχουν πλέον προσδοκίες ή αυταπάτες. Δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από το να αγωνιστούμε. Και μπορούμε να πάμε και ακόμη παραπέρα, να πάρουμε πάνω μας την οργάνωση της παραγωγής και της κοινωνικής ζωής. Άλλωστε οι λαοί δεν επαναστατούν (όταν το κάνουν...) επειδή είναι ορθολογικά ή ηθικά σωστό, αλλά επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς...

Αυτή τη στιγμή δεν χρειάζονται μεγαλεπήβολοι στόχοι ή εξειδικευμένες προτάσεις για το χρέος. Ένα είναι το αίτημα: να μην ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, να ρίξουμε την κυβέρνηση τώρα. Σε αυτό συμπυκνώνονται όλα, περιέχονται όλα και, αν επιτευχθεί, παραμένουν ζωντανά όλα. Και για πρώτη φορά, στη δική μου τουλάχιστον ζωή, υπάρχει ένα κοινωνικό μέτωπο -αντιφατικό, ασταθές και κάθε στιγμή παιζόμενο όπως η ίδια η ζωή- που μπορεί πράγματι να ανατρέψει την κυρίαρχη πολιτική.

Τα τύμπανα του πολέμου έχουν ήδη σημάνει. Και θα κρατήσουν για πάρα πολύ. Η αριστερά δεν ξεκινά και από την καλύτερη θέση. Ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να συμβάλουμε σε μια νίκη μπαίνοντας στην αρένα του 21ου αιώνα. Να βγούμε στις γειτονιές και τους χώρους δουλειάς, να σπάσουμε τον φόβο, στις πλατείες να μιλήσουμε για τη δημοκρατία, την πολιτική και την ταξική εκμετάλλευση με απλά λόγια. Να είμαστε στην πρώτη γραμμή. Για τα παιδιά μας, δηλαδή για όλη την ανθρωπότητα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ: Οι πλατείες στην Ελλάδα διεκδικούν πραγματική δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη!

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά χαιρετίζει τις εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών που πλημμύρισαν προχθές την Πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα και δεκάδες άλλες κεντρικές πλατείες σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Ολοένα και μεγαλύτερα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας διαμορφώνουν σήμερα ένα μέτωπο αντίστασης, δημοκρατίας και αξιοπρέπειας. Η απάντηση της κοινωνίας γίνεται δυνατότερη κάθε μέρα που περνά: Φτάνει πια με τα συνεχή Μνημόνια! Φτάνει πια με τη λιτότητα, την ανεργία, την κατάθλιψη, τον αυταρχισμό! Οι άνθρωποι στις πλατείες της Ελλάδας ανακαλύπτουν ξανά την αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση, ενάντια στην απομόνωση και τη βία της φτώχειας. Αρνούνται να παραμείνουν σιωπηλοί και να θυματοποιούνται βάναυσα από τις καταστροφικές και κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης Παπανδρέου και της τρόϊκα του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Ε.Ε. Ενώνουν τις φωνές τους και διεκδικούν πραγματική δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, εγγυημένη κοινωνική προστασία.

Δεσμευόμαστε να βοηθήσουμε αυτή τη φωνή να δυναμώσει και να γίνει μια νέα νικηφόρα ελπίδα σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς
Βρυξέλλες, 07/06/2011

100.000 Έλληνες έδιωξε το Μνημόνιο!

Ημερομηνία δημοσίευσης: 05/06/2011

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Πιστοποίησης Προσόντων, Κώστας Καλτσάς, παρουσίασε στοιχεία που δείχνουν πως η μετανάστευση ειδικευμένου εργατικού δυναμικού στην Ευρώπη έχει λάβει διαστάσεις πλέον ορμητικού ρεύματος: Οι Έλληνες που υπέβαλαν ευρωπαϊκό βιογραφικό μέσω του Οργανισμού και των ευρωπαϊκών φορέων, από 22.000 το 2008 και 46.000 το 2010, έχουν ήδη στο πρώτο τετράμηνο του 2011 φτάσει στις 27.000. Με βάση τη γενική εικόνα σήμερα, η εκτίμηση του κ. Καλτσά είναι πως θα αγγίξουν τις 100.000 μέχρι το τέλος του έτους. Ενδεικτικά, στην πύλη για την επαγγελματική κινητικότητα Eures της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όπου αναρτώνται οι νέες θέσεις εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και υποβάλλονται βιογραφικά ενδιαφερομένων, ο αριθμός των Ελλήνων που έχουν υποβάλει CV έχει αυξηθεί από περίπου 7.500 πέρυσι σε 16.000 και πλέον, τον Μάιο του 2011 (ανάλογη αύξηση είχε και η Ισπανία, αλλά με συνολικές αιτήσεις πάνω από 160.000). Συνολικά εκτιμήσεις ειδικών δείχνουν πως εκείνοι που έχουν υποβάλει βιογραφικό στις διάφορες βάσεις δεδομένων ή έχουν έρθει σε επαφή με εργοδότες ή σχετικές αρχές στην Ευρώπη μπορεί να πλησιάζουν τους 250.000.



Αυτοί είναι όσοι έχουν υποβάλει βιογραφικό (δηλαδή κυρίως ειδικευμένο δυναμικό) στην Ε.Ε. Μόνο. Η εικόνα είναι λιγότερο σαφής αριθμητικά για τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι διαμορφώνεται ένα νέο μεταναστευτικό ρεύμα, πρωτοφανές από την εποχή του '60 / '70 και μετά, με ανεστραμμένα χαρακτηριστικά από εκείνα της προηγούμενης φουρνιάς Ελλήνων μεταναστών: πρόκειται κυρίως για εκροή επιστημόνων και ειδικευμένου εργατικού δυναμικού, οι οποίοι ως επί το πλείστον κατευθύνονται, πέραν της Ε.Ε., σε χώρες όπου ήδη υπάρχουν μεγάλες ελληνικές κοινότητες και δέχονται ακόμα μετανάστες: στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και τον Καναδά, αλλά και σε επιμέρους “καινούργιους” προορισμούς, όπως οι χώρες του Περσικού κόλπου (συνήθως μηχανικοί και συνήθως με συμβόλαια περιορισμένου χρόνου). Ήδη π.χ. η ελληνική κοινότητα της Αυστραλίας έχει κάνει επαφές με την αυστραλιανή κυβέρνηση για να διευκολυνθεί η νέα μετανάστευση Ελλήνων εκεί, με βάση την αυξανόμενη ζήτηση για κάτι τέτοιο.



Ένα τμήμα της “φυγής” επιστημόνων είναι στην πραγματικότητα “μη-επιστροφή”; όπως περιέγραφε πέρυσι τον Μάιο στην "Αυγή" ο πολιτικός επιστήμονας Λόης Λαμπριανίδης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και συγγραφέας του βιβλίου “Διαρροή Ταλέντων” πάνω στο θέμα: Περίπου το 85% όσων έχουν δουλέψει έστω και ένα χρόνο στο εξωτερικό προτίμησε να παραμείνει εκεί. Ανάλογα μηνύματα υπάρχουν και από τους Έλληνες που σπουδάζουν ήδη στο εξωτερικό: Είναι η πλειονότητα που δεν σκέφτεται πια καθόλου να γυρίσει πίσω. Πρόκειται για μια διαδικασία που κυριολεκτικά αποστερεί τεχνογνωσία και ανθρώπινους πόρους από την Ελλάδα, απογυμνώνοντάς την και παραγωγικά καθιστώντας την αναγκαστικά μια οικονομία έντασης εργασίας για το ορατό μέλλον. Ήδη πριν την κρίση η ελληνική οικονομία αδυνατούσε να παράγει θέσεις υψηλής ειδίκευσης και τεχνογνωσίας, καθώς όπως έγραφε ο κ. Λαμπριανίδης:



Η βασική αιτία της διαρροής εγκεφάλων είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει μετακινηθεί στην αλυσίδα παραγωγής της αξίας ώστε να παράγει πιο σύνθετα προϊόντα και υπηρεσίες (έντασης γνώσης / τεχνολογίας). Έτσι, υπάρχει περιορισμένη ζήτηση για πτυχιούχους και συνεπώς η διαρροή εγκεφάλων δεν είναι κυρίως απόρροια υπερπροσφοράς πτυχιούχων (υπερεκπαίδευσης). Παρ' όλο που στη χώρα μας ο αριθμός των πτυχιούχων αυξάνεται τα τελευταία χρόνια, εξακολουθεί να είναι μικρότερος αναλογικά με τον πληθυσμό σε σχέση με άλλες αναπτυγμένες χώρες.



Με δεδομένη τη μισθολογική κατάρρευση που θα συμβεί προγραμματικά στη χώρα τα επόμενα χρόνια και την ήδη μηδαμινή επένδυση στην ερευνητική παραγωγή (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) προ κρίσης, εύλογα μπορεί να υποθέσει κανείς πως οι παρούσες συνθήκες προμηνύουν την παραγωγική στασιμότητα...



Αλλά η εικόνα είναι ακόμα πιο σύνθετη: Αν και είναι πιο δύσκολο να μετρηθούν, ακόμα και οι λιγότερο ειδικευμένοι ή οι ανειδίκευτοι εργαζόμενοι που έχουν ήδη αναζητήσει δουλειά στο εξωτερικό πρέπει να είναι πολλοί. Οι αναφορές είναι πολλές σε όλη την Ελλάδα για κόσμο που καταφεύγει στις Βόρειες χώρες της Ε.Ε., Γερμανία, Ολλανδία, Σκανδιναβία για να βρει μια οποιαδήποτε δουλειά, ενώ μεγάλο τμήμα της μετανάστευσης προς άλλες χώρες είναι παρόμοιων χαρακτηριστικών. Αν αυτό συνδυαστεί με τη διαφαινόμενη μείωση των μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα και τη φυγή “εγκατεστημένων” μεταναστών από τη χώρα μας, η Ελλάδα φαίνεται να αποκτά πρόβλημα εργατικού δυναμικού σε όλα τα επίπεδα στα επόμενα χρόνια, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μοιάζει δύσκολο να μην έχει όλο αυτό μισθολογικές επιπτώσεις, αντίθετες με τα σχέδια της τρόικας.



Καθώς θα μειώνονται πάντως σε πρώτη φάση οι μισθοί και το βιοτικό επίπεδο, θα περιορίζονται οι κοινωνικές παροχές και θα γίνεται επισφαλέστερο το σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και υγείας, όλο και περισσότεροι νέοι Έλληνες θα επιδιώκουν τη φυγή τους στο εξωτερικό – μεταβάλλοντας τη χώρα με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς σε χώρα γερόντων...



Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ

Αποσπάσματα συνέντευξης Δημ. Παπαδημούλη στο ALTER

Μιλώντας σήμερα στην εκπομπή «ΚΑΛΗΜΕΡΑ», στον τηλεοπτικό σταθμό «ALTER» (Γ. Αυτιάς), ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλης, δήλωσε σχετικά με τα επεισόδια στην Αργυρούπολη και τον κ. Πεταλωτή μεταξύ άλλων τα εξής:

Ο κ. Πεταλωτής χθες για μια ακόμα φορά είπε χοντροκομμένα ψέματα. Τον άκουσα να λέει στο μικρόφωνο ότι είναι απ’ έξω γνωστοί δημοτικοί σύμβουλοι-στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και ότι έχουν οργανώσει όλα αυτά τα πράγματα. Ούτε ο δήμαρχος, ούτε κανένας δημοτικός σύμβουλος δεν ήταν εκεί και δεν έχει καμία συμμετοχή σε φαινόμενα προπηλακισμών. Πάρα πολλές φορές ο κ. Πεταλωτής έχει πει ψέματα, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι κατ’ επάγγελμα ψεύτης.

Ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντίθετοι με το να οργανώνουν αυτοί συγκεντρώσεις, όταν ένα άλλο κόμμα, όποιο κι αν είναι αυτό, οργανώνει τη δική του συγκέντρωση. Είμαστε αντίθετοι. Από αντι-συγκεντρώσεις η αριστερά έχει υποφέρει. Αυτό που πρέπει να καταλάβουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ είναι το εξής: Ενώ παλιά οργάνωναν συγκεντρώσεις και τους χειροκροτούσαν και τους επευφημούσαν γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι ένα μεγάλο κόμμα, χθες οργάνωσαν μια συγκέντρωση και μάζεψαν 80-100 άτομα, σύμφωνα με δημοσιογραφικές εκτιμήσεις, και απ’ έξω σε μισή ώρα που εμφανίστηκαν τα ΜΑΤ, συγκεντρώθηκαν 500-700 άτομα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τη δυνατότητα σε μισή ώρα να μαζεύει 700 άτομα στην Αργυρούπολη, όταν το κυβερνών κόμμα μετά από οργανωμένη κομματική συγκέντρωση με ομιλητή τον κυβερνητικό εκπρόσωπο μάζεψε 70-100 άτομα, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν στην εξουσία. Κανείς δε τα πιστεύει αυτά. Είναι πιο βολικό για μια κυβέρνηση να λέει να οι κακοί που φταίνε και τα οργανώνουν όλα, οι αριστεροί, ο ΣΥΡΙΖΑ και να δημιουργεί ένα κλίμα συκοφαντίας κατά του ΣΥΡΙΖΑ από το να καταλάβει ότι οι άνθρωποι που είναι στις πλατείες ή που μαζεύτηκαν κατά εκατοντάδες εκεί στην Αργυρούπολη δεν κινούνται επειδή κάποιο κόμμα «πατάει» το κουμπί αλλά επειδή τους κινεί η ανεργία, ο φόβος για το αύριο, η φτώχεια, η αγανάκτηση, το «είπα-ξείπα» και η κοροϊδία.

Είναι βέβαιο ότι ανάμεσα στους εκατοντάδες που μαζεύτηκαν έξω από την εκδήλωση στην Αργυρούπολη υπάρχουν και κάποιοι που έχουν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και νιώθουν προδομένοι. Θυμίζω τη δήλωση του κ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου, που είναι ανάμεσα και στους 16 που υπέγραψαν την επιστολή: «Ορισμένοι πρίγκιπες της κυβερνητικής παράταξης, όταν μας φτύνουν, νομίζουν ότι ψιχαλίζει». Προσυπογράφω τη δήλωση.

Ο ΣΥΝ τάσσεται χίλιες φορές «ναι» υπέρ της ειρηνικής πολιτικής διαμαρτυρίας κι επιβάλλεται απέναντι σ΄ αυτές τις πολιτικές, «όχι» στους προπηλακισμούς, τα γιαουρτώματα και τις επιθέσεις.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση του Τμήματος Οικολογίας - Περιβάλλοντος του ΣΥΝ για την «ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ»:

Να μην μας οδηγήσουν στην πλήρη πτώχευση ανθρώπων και φύσης

Σήμερα, στην Ελλάδα και στον κόσμο, βιώνουμε μια πολύπλευρη κρίση, όχι στενά οικονομική ή λογιστική, αλλά κυρίως κοινωνική και οικολογική. Βιώνουμε την παταγώδη αποτυχία του κυρίαρχου μοντέλου παραγωγής και κατανάλωσης που τις τελευταίες δεκαετίες αποθέωσε το κέρδος και την –κακώς νοούμενη- «ανάπτυξη». Βιώνουμε μια παγκόσμια κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που απειλεί να συμπαρασύρει στην κατάρρευσή του τους κοινωνικά αδύναμους και το περιβάλλον.

Ιδιαίτερα στη χώρα μας στο καθεστώς του μνημονίου κυβέρνησης, ΔΝΤ και ΕΕ, το περιβάλλον απειλείται από εντονότερες πιέσεις. Μας εκβιάζουν έναντι των τροïκανών πιστωτών για τη ρευστοποίηση των τελευταίων αποθεμάτων δημόσιας περιουσίας και φυσικών πόρων. Αξιώνουν να τους παραδώσουμε, μεταξύ άλλων, την αγορά ηλεκτρισμού και νερού, τη γη για την εγκατάσταση μαζικού τουρισμού, γκολφ και εμπορικών κέντρων, τον πλούτο της υπαίθρου για κάθε είδους βιομηχανικές και εξορυκτικές δραστηριότητες.

Βασική επιλογή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν το προηγούμενο διάστημα η νομοθέτηση του fast track και της «ευέλικτης» περιβαλλοντικής αδειοδότησης των επενδυτών. Σε πολλές περιπτώσεις, είδαμε εξαιρετικά ρυπογόνες και οχλούσες δραστηριότητες και σχεδιασμούς φαραωνικών έργων να εξωραΐζονται και να παρουσιάζονται ως «από μηχανής θεός» στις εξαιρετικά ευάλωτες σήμερα τοπικές κοινωνίες.

Ένα χρόνο μετά την επιβολή του μνημονίου, έχει γίνει σαφής ο χαρακτήρας και οι κίνδυνοι των κυρίαρχων επιλογών για το περιβάλλον και τη ζωή. Συνολικά, με πρόσχημα το χρέος και την «κατεπείγουσα» ανάγκη για προσέλκυση επενδύσεων, τείνει να ακυρωθεί πλήρως ο θεμελιωδώς δημόσιος και κοινωνικός χαρακτήρας των φυσικών πόρων!

Ο ΣΥΝ συμπορεύεται με όλους όσους αγωνίζονται για να αντιστρέψουν τις αρνητικές συνέπειες της σημερινής πολιτικής που απειλεί το μέλλον της ανθρωπότητας. Θεωρούμε ότι το φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον είναι αναπαλλοτρίωτη κοινή περιουσία των κοινωνιών. Η γη, τα ποτάμια, οι ακτές, οι ενεργειακοί πόροι δεν είναι για πούλημα! Δεν προσφέρονται για εκποίηση προς τη μαύρη τρύπα του δημιουργημένου χρέους (τους)!

Εδώ και δεκαετίες και ιδιαίτερα σήμερα, ο ΣΥΝ, προτείνει και αγωνίζεται για να κατευθυνθούμε προς ένα άλλο οικονομικό και αναπτυξιακό μοντέλο. Με διαφορετικά παραγωγικά και καταναλωτικά πρότυπα, με έμφαση στις ανάγκες των ανθρώπων και την εξοικονόμηση των πόρων, ενάντια στην εκμετάλλευση (και) της φύσης για το κέρδος.

Οι σημερινές εξελίξεις στην Ελλάδα αλλά και πολλές άλλες χώρες και περιοχές του κόσμου, αποτελούν σίγουρα μεγάλο κίνδυνο. Ταυτόχρονα, μας αναγκάζουν να ξανασκεφτούμε τα όρια της σημερινής στρεβλής ανάπτυξης και μας προτρέπουν να οργανώσουμε με διαφορετικό τρόπο τις ζωές και τις κοινωνίες μας. Η συλλογική αφύπνιση των πολιτών, οι πολύμορφες κινητοποιήσεις των λαών, τα οικολογικά κοινωνικά κινήματα δείχνουν και προς τέτοιους, εξαιρετικά ελπιδοφόρους για το μέλλον δρόμους!

Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ, σχετικά με τις σημερινές δηλώσεις του κ. Πεταλωτή σε εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ σε ΚΑΠΗ στην Αργυρούπολη

Το να επιτίθεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, ο εγκάθετος της τρόικας κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν αποτελεί είδηση. Εκείνο, όμως, που θέλουμε να επισημάνουμε είναι η ενορχηστρωμένη προσπάθεια του συστήματος ΠΑΣΟΚ να δημιουργήσει κλίμα δυσφήμισης σε βάρος των αυθόρμητων κινητοποιήσεων των αγανακτισμένων πολιτών, αποδίδοντάς τις σε υποκινητές. Φαίνεται πως δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας μας ζητά να μην περάσουν τα νέα μέτρα, αξιώνει να φύγει η κυβέρνηση.

Στον κ. Πεταλωτή, του αφιερώνουμε τη φράση βουλευτή της παράταξης του: «Οι πρίγκιπες της κυβέρνησης, τους φτύνει ο κόσμος και νομίζουν ότι βρέχει».

To Γραφείο Τύπου

Ελπιδοφόρο κίνημα

γράφει ο Νίκος Τσιαντός




Η δύσκολη κατάσταση της οικονομίας μας, σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιεύματα, ήταν γνωστή στις ηγεσίες των δυο μεγάλων κομμάτων πριν τις εκλογές του 2009. Η ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος, με την ανάληψη της εξουσίας, είχε την ευκαιρία να τη διαπιστώσει και " ιδίοις όμμασι ", με αποτέλεσμα να μην δικαιολογείται ο οποισδήποτε αιφνιδιασμός της. Διαπιστώνοντας τα δεδομένα άρχισε μόνη της και με πλήρη μυστικότητα, όπως αποκαλύφτηκε εκ των υστέρων, χωρίς φυσικά καν να διερευνήσει την όποια συνεννόηση ή συναίνεση των άλλων κομμάτων, να εφαρμόζει το σχέδιο της σε συνεργασία με τους ηγέτες της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Το σχέδιο τους, που είχε ως μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση των τραπεζών και των κερδοσκόπων, αφού το καθώρισαν ως μονόδρομο για τη διάσωση της Ελληνικής Οικονομίας, ένα χρόνο μετά οι ίδιοι διπιστώνουν ότι δε " βγαίνει " και γι' αυτό απαιτούν τη σύναψη ενός νέου μνημονίου. Το νέο μνημόνιο που θα συνοδεύεται με νέα σκληρά μέτρα ( μειώσεις μισθών, συντάξεων, περικοπές επιδομάτων κ.τ.λ.), θα πρέπει να ακολουθείται επιπροσθέτως και με το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας και κερδοφόρων Δημόσιων Επιχειρήσεων ( ΔΕΗ, ΟΤΕ, λιμάνια κ.τ.λ.). Η εφαρμογή ενός τέτοιου μνημονίου, είναι προφανές ότι δυσκολεύει. Ως εκ τούτου λοιπόν, τώρα θυμούνται τη συνεργασία και τη συναίνεση και των άλλων κομμάτων και ιδιαίτερα με το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ( Ν.Δ. ). Ο εκβιασμός της κοινωνίας φτάνει στο κατακόρυφο, όταν επιστρατεύεται και το δίλημμα, συναίνεση ή αλλιώς δε θα μας δώσουν οι δανειστές μας την πέμπτη δόση του δανείου. Ο εκβιασμός όμως φτάνει στο απόγειο του, όταν η μη εκταμίευση της 5ης δόσης του δανείου, συνοδεύεται με την απειλή της μη καταβολής μισθών και συντάξεων, της χρεωκοπίας και της εξόδου απ' το ευρώ. Στο βάθος της κρισιμότητας της κατάστασης, απ' ότι φαίνεται κρύβεται η λογική να ενταθεί ο φόβος και η ανασφάλεια των πολιτών, για να περάσουν τα επώδυνα μέτρα χωρίς αντιστάσεις, Η συναίνεση την οποία επιζητούν, ιδιαίτερα από τη Ν.Δ., ήταν σίγουροι ότι δε θα την εξασφάλιζαν, αφού κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να επιτευχθεί, έχοντας πάντα υπόψη τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα. Μπορεί τα δυο αυτά κόμματα να έχουν και να εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές, όμως ο δικομματισμός στη χώρα έτσι όπως λειτουργεί με έντονες διαχωριστές γραμμές που συνίσταται σε προσωπικές επιλογές, συμφέροντα, ιδιοτέλεια, εχθρικούς διαχωρισμούς, δεν ευνοεί συνεργασία μεταξύ των, αλλά ούτε και συναίνεση σε προγραμματικές θέσεις που είναι όμοιες. Εξ' άλλου, όπως ισχυρίζονται μερικοί έγκυροι πολιτικοί παρατηρητές, η συναίνεση των δυο μεγάλων κομμάτων επιδιώκεται αυτήν την περίοδο περισσότερο για να διατρανωθεί η κρισιμότητα της κατάστασης και όχι γιατί κατά βάθος τη θέλουν. Γιατί μια συναίνεση για εφαρμογή καταστροφικών πολιτικών, θα τους εξαφανίσει και τους δυο απ' τον πολιτικό χάρτη και κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο για το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, εφόσον δεν εξασφαλίζεται το παιχνίδι της εναλλαγής. Η επικοινωνιακή τακτική για τον εκφοβισμό της κοινωνίας, να περάσουν χωρίς αντιστάσεις και προπάντων χωρίς μεγάλο πολιτικό κόστος για τους κυβερνώντες τα μέτρα, καταρρέει και ως προς τα επιχείρημα που ειπώθηκε σε ότι έχει σχέση με την εκταμίευση της πέμπτης δόσης του δανείου και την πληρωμή των μισθών και συντάξεων, εφόσον σ' αυτόν τον τομέα δε διατίθεται ούτε ένα ευρώ από το δάνειο.
Τώρα πλέον είναι πολύ γνωστό ότι τα χρήματα του δανείου που συνάψαμε με την ΤΡΟΪΚΑ, αποδίδονται για την εξυπηρέτηση κυρίως τόκων παλαιών δανείων, αφού οι μισθοί και οι συντάξεις καταβάλονται από τα φορολογικά έσοδα του κράτους και τις ασφαλιστικές εισφορές. Οι ίδιοι πολιτικοί παρατηρητές εκτιμούν επίσης ότι η πέμπτη δόση του δανείου δεν κινδυνεύει και λένε μάλιστα πως ακόμη κι αν εμείς την αρνηθούμε, η ΤΡΟΪΚΑ θα εκλιπαρούσε να μας τη δώσει, γιατί έτσι προφανώς θα εξασφαλίσουν τα δάνειά τους. Σε ότι αφορά δε την έξοδο από το ευρώ και τις συζητήσεις πως τάχα κάνουν για κάτι τέτοιο, αυτό δεν προκύπτει από πουθενά ούτε σαν ενδεχόμενο απ΄την πλευρά των ευρωπαίων, εφόσον αυτοί για να μας βάλουν στην Ευρωζώνη δέχθηκαν απόκρυψη και μετατώπιση των ελειμμάτων μας. Αλλά και για το λόγο ότι σε περίπτωση εξόδου μας απ΄ το ευρώ, θα καταρρεύσει όπως λένε η ίδια η ευρωζώνη, και οι οικονομίες πολλών Ευρωπαϊκών χωρών και οι τράπεζές των θα χάσουν τα δανεικά τους.
Οι εκβιαστικές ενέργειές τους για τον εκφοβισμό της κοινής γνώμης, παρά την τεράστια προπαγάνδα, δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τις αντιστάσεις του λαού. Απεναντίας οι αντιδράσεις εντείνονται και η κοινωνία αντιστέκεται σθεναρά. Η κοινή γνώμη δεν "τσίμπησε" στο να δεχτεί την επιβολή νέων μέτρων, για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.
Τις μέρες αυτές που επιστρατεύονται όλα αυτά, ένα νέο κίνημα κάνει την εμφάνισή του στη χώρα μας. Το "κίνημα" των πολιτών, των αγανακτησμένων, όπως λέγεται, κατακλύζει τις πλατείες των πόλεων της πατρίδας μας και δημιουργεί νέα δεδομένα.
Το ελπιδοφόρο αυτό κίνημα, που φέρνει χιλιάδες ανθρώπους στις πλατείες και ιδιαίτερα νέους, που αντιλαμβάνονται ότι για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο, η επόμενη γενιά θα ζήσει χειρότερα απ΄ την προηγούμενη, αντιστέκεται και δειλά δειλά ζητά αλλαγή πορείας.
Μερικοί μιλούν για "μόδα", άλλοι αγανάκτηση της στιγμής που θα ξεφουσκώσει, άλλοι δε για πολίτες που υποκινούνται από το κατεστημένο για να εκτονώσουν τάχα τις αντιδράσεις. Όλες αυτές οι απόψεις διατυπώνονται είτε εκ του πονηρού είτε γιατί μερικά κομματικά επιτελεία ως γνωστό ό,τι δεν ελέγχουν, το δυσφημούν.
Το "κίνημα" των πολιτών που μπορεί να αποτελέσει πρόπλασμα μεγάλων αλλαγών, εφόσον βάλει στόχους ανατροπής του πολιτικού κατεστημένου, τότε δύναται να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με εναλλακτική λύση, έξω απ' τα πλαίσια του δικομματισμού, με την άμεση απεμπλοκή απ' το μνημόνιο, για την παραγωγική και αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της πατρίδας μας.

ΟΤΑΝ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Από τον περασμένο Μάιο, όταν η Κυβέρνηση αποφάσισε να εφαρμόσει το μνημόνιο, διατυπώνονται με παραλλαγές τα εξής ερωτήματα:
Γιατί ο κόσμος δεν αντιδρά, που πάει η κατάσταση, γιατί η νεολαία που θίγεται ιδιαιτέρα δεν κινητοποιείται κ. ο. κ.
Σήμερα όμως που αρχίζουν να γεμίζουν οι πλατείες, στη ‘φύση και στην πολιτική έλεγε ο ΛΕΝΙΝ δεν υπάρχουν κενά’ τίθενται νέα, διαφορετικά, πολύ δύσκολα και εξαιρετικά σημαντικά ερωτήματα προς απάντηση.
Κυριότερο από όλα είναι ποια πολιτική διέξοδο θα έχει το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών;
Επειδή δε η απάντηση δεν είναι δεδομένη, αυτό που μπορεί κάνεις να πει είναι πως εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.
Με αυτή την έννοια είναι θετικό πως το ψήφισμα της συνέλευσης της πλατείας Συντάγματος λέει:
‘Δεν θα φύγουμε από τις πλατείες μέχρι να φύγουν αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: Κυβέρνηση, Τρόικα, Τραπέζης, Μνημόνια και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται. Τους διαμηνύουμε ότι το χρέος δεν είναι δικό μας’.
Κατ’ αρχήν λοιπόν βλέπουμε πως έχει ξεκάθαρο πολιτικό στόχο, ενώ το ίδιο ισχύει στις αντίστοιχες κινητοποιήσεις που γίνονται στην Ευρώπη.
Υπάρχουν όμως και επιπλέον θετικά μηνύματα, ένα εκ των οποίων είναι η απομόνωση φασιστοειδών που επεδίωξαν αρχικά να παίξουν ρόλο.
Επίσης η συμμαχία που επετεύχθη ανάμεσα στους αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος με τα συνδικάτα, που με αίτημα να μην πουληθεί ο δημόσιος τομέας κατευθύνονται προς την ίδια πλατεία.
Ιδιαιτέρα ελπιδοφόρο είναι η άμεση δημοκρατία για την λήψη των αποφάσεων, η αποκέντρωση του κινήματος και κυρίως η βούληση των ‘αγανακτισμένων’ ώστε οι αντιδράσεις να είναι μόνο ειρηνικές.
Άλλωστε αυτό είναι το κλειδί της μαζικοποίησης του, αφού όποιος θέλει να συμμετάσχει διευκολύνεται σε αυτό, σε αντίθεση με όσα επεισόδια συμβαίνουν κάθε φορά σε κινητοποιήσεις, από τα οποία θρέφονται μόνο όσοι έχουν όφελος από την δημιουργία και από την συντήρηση τους…
Φυσικά, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχουν και αρνητικές πλευρές όπως πχ η συλλήβδην καταδίκη και των 300 βουλευτών η διάφορα συνθήματα που ακούγονται κ. ο. κ.
Όλα αυτά δεν είναι παρά εκφράσεις του ίδιου κινήματος που δεν πρέπει να δαιμονοποιούνται.
Αντίθετα, προϊόντος του χρόνου δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να υπάρξουν πιο νηφάλιες και κυρίως πιο αντικειμενικές κρίσεις.
Σε αυτή την κατεύθυνση ο ρόλος του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι βασικός.
Όταν δημιουργούνται συνθήκες κινηματικής λαοθάλασσας, όπως συνέβη και κατά το παρελθόν πχ με τον νόμο Αρσένη, τα αντιπολεμικά κινήματα η με το άρθρο 16 κλπ, ποσοτικά, η αριστερά αντικειμενικά ‘χάνεται’ μέσα στα πλήθη, όμως ποιοτικά είναι αναντικατάστατη η συμβολή της.
Αυτό συμβαίνει και με την σημερινή συγκύρια γιατί:
Σήκωσε από την πρώτη στιγμή την αντμνημονιακή σημαία, κάνοντας την μέχρι λογότυπο στις περιφερειακές εκλογές.
Έσπειρε σε ολόκληρη την χώρα την ανάγκη ενότητας και κοινής δράσης των εργαζομένων και της νεολαίας για την ανατροπή του μνημονίου.
Επεξεργάζεται όλο αυτό το διάστημα με συνέδρια, ημερίδες η συζητήσεις εναλλακτικές του μνημονίου πολιτικές καταθέτοντας συγκεκριμένες, ρεαλιστικές και κοστολογημένες προτάσεις.
Επειδή δε οι πλατείες δεν γεμίζουν για να γεμίζουν, αλλά για να βρεθούν τρόποι ανατροπής και αντικατάστασης της σημερινής άθλιας Κυβερνητικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ αλλά και του δικομματισμού στο σύνολο του, σε αυτό ακριβώς συνίσταται η αναντικατάστατη συμβολή της αριστεράς.
Αυτή την ποιοτική διαφορά οφείλουμε να αναδείξουμε, αλλά και να περιφρουρήσουμε, ώστε όταν πέσουν τα φώτα της σημερινής υπέροχης κινηματικής δράσης, να διακρίνεται πεντακάθαρα το εξής:
Μια προοδευτική πολιτική που με πρωταγωνιστή την νεολαία, ενωμένος ο Ελληνικός Λαός θα εργαστεί συστηματικά για την υλοποίηση της.


ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ
Μέλος Ν. Ε. Δυτικής Αττικής του ΣΥΝ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝ

Α) Η ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Επί είκοσι μήνες η ελληνική κοινωνία βιώνει την πολιτική της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου που προσπαθεί να την εκβιάσει και να την τρομοκρατήσει για να περάσει πιο εύκολα τα μέτρα που την πνίγουν.

Γιατί ποια άλλη κυβέρνηση στον κόσμο:

Προαναγγέλλει τη χρεοκοπία της χώρας της με τρόπο που προκαλεί την απόσυρση των λαϊκών αποταμιεύσεων;
Διατυμπανίζει την πιθανότητα χρεοκοπίας με τρόπο που τείνει να αποτελεί τη βασική αιτία για να φτάσει η χώρα ως εκεί;
Αφήνει ανοιχτά και αδιάψευστα σενάρια εξόδου από το ευρώ;
και τέλος, λέει επισήμως ότι δεν θα εκταμιευτεί η 5η δόση και ότι θα γίνει στάση πληρωμών για να εκβιάσει τον Ελληνικό λαό;

Ταυτόχρονα, τις τελευταίες μέρες η κυβέρνηση και η τρόικα, με απαράδεκτο και αντιδημοκρατικό τρόπο, προωθούν άμεσα ένα δεύτερο μνημόνιο που λεηλατεί το εισόδημα και τα δικαιώματα του λαού και ξεπουλάει το δημόσιο πλούτο της χώρας χάριν των αγορών, των κερδοσκόπων και του τραπεζικού κεφαλαίου.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα ενιαίο σχέδιο εγκαθίδρυσης του νεοφιλελευθερισμού ως μόνιμου και αναλλοίωτου οικονομικού δόγματος για όλες τις χώρες της ΕΕ, επιδιώκοντας, μάλιστα, να το εισάγει στα συντάγματά τους.

Σε αυτή την πολιτική η κυβέρνηση εκβιάζοντας το λαό και τις πολιτικές δυνάμεις θέλει να επιβάλει την συναίνεσή τους.

Δηλώσαμε κατηγορηματικά ότι ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ριζοσπαστικές πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις απορρίπτουν αυτό τον εκβιασμό.

Οι πλατείες και οι κοινωνικοί αγώνες

Δεκάδες χιλιάδες πολιτών βρίσκονται στις πλατείες, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και στις άλλες ελληνικές πόλεις, υψώνοντας μια τεράστια κραυγή διαμαρτυρίας που ξεκινάει από τα προβλήματα που βιώνουν και την καθημερινή υποβάθμιση της ζωής τους και στέκεται απέναντι στο Μνημόνιο, τα κυβερνητικά μέτρα, το πολιτικό σύστημα, την έλλειψη ελπίδας για το μέλλον. Το κίνημα αυτό υπερβαίνει τους παραδοσιακούς τρόπους διαμαρτυρίας, έχει παλλαϊκά χαρακτηριστικά και απλώνει χέρι αλληλεγγύης στους Ισπανούς και στους άλλους λαούς της Ευρώπης.

Η αθρόα προσέλευση χιλιάδων εργαζόμενων, νέων, ανέργων και συνταξιούχων στις συγκεντρώσεις και τις λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες όλης της Ευρώπης, χωρίς κομματική ταυτότητα, δημιουργεί ένα νέο δημόσιο χώρο που συγκροτείται ως απάντηση στο πραγματικό έλλειμα δημοκρατίας που υπάρχει στο σημερινό πολιτικό σύστημα.

Η ουσία είναι μία. Είναι ένα κίνημα αυτόνομο, ελπιδοφόρο, μια εκδήλωση της λαϊκής αγανάκτησης, που μπορεί να καταστήσει την κοινωνία και τον κόσμο, πρωταγωνιστικό παράγοντα στις προσεχείς εξελίξεις. Σε αυτό το κίνημα μετέχουμε ως πολίτες προσπαθώντας να ακούσουμε και να μάθουμε, μετέχουμε ενώνοντας τη φωνή μας με τους χιλιάδες αγανακτισμένους σε κάθε πλατεία της χώρας.

Ταυτόχρονα, αναπτύσσονται κινήματα αντίστασης του παραδοσιακού συνδικαλιστικού κινήματος σε διάφορους τομείς (Δήμους, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ κλπ).

Ο χώρος της εργασιακής επισφάλειας, όπου η κατάργηση κάθε προστασίας για την εργασία, δημιουργεί πια ασφυκτικές καταστάσεις.

Ο χώρος της υγείας και της παιδείας, που καταστρέφονται ολοκληρωτικά που με τους αγώνες τους επιδιώκουν να ανατρέψουν την καταστροφική κυβερνητική πολιτική.

Εμείς πρέπει να είμαστε μέσα σε όλους τους αγώνες.

Να τους στηρίξουμε και να τους ενισχύσουμε.

Να πούμε την δική μας άποψη και να ακούσουμε απόψεις άλλων.

Να συμβάλλουμε στις μαζικές διαδικασίες που έχουν δρομολογηθεί.

Να είμαστε κομμάτι αυτού του πολύμορφου κοινωνικού κινήματος, με τη δική μας συμβολή, αλλά με σεβασμό στους κανόνες και στην πολυμορφία του.

Και να επιδιώξουμε την επαφή με τις μάζες, με τις ιδέες μας, τις προτάσεις μας και το αγωνιστικό μας παράδειγμα.

Δημοψήφισμα - Εκλογές

Είναι σε όλους φανερό ότι η κυβέρνηση δε διαθέτει την δημοκρατική νομιμοποίηση του λαού για να ασκεί αυτή τη πολιτική και γι’ αυτό διεκδικούμε δημοψήφισμα για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τη πολιτική του Μνημονίου.

Δεν αναφερόμαστε προφανώς στα ψευτοδιλήμματα που έθεσαν ο κ. Δασκαλόπουλος, η κα Δαμανάκη και εμμέσως το πρωθυπουργικό περιβάλλον, δημοψηφίσματα με το εκβιαστικό ερώτημα διαρκές μνημόνιο ή επιστροφή στη δραχμή.

Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση και η τρόικα έχουν το δικαίωμα να δεσμεύσουν τον τόπο σε μια διαρκή και συνεχώς βαθύτερη ύφεση με προοπτική τη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση. ‘Η αν ο ελληνικός λαός, και γενικότερα οι λαοί της Ευρώπης, έχουν το δικαίωμα να ακολουθήσουν άλλο δρόμο.

Δεν έχει εξουσιοδότηση από κανέναν να διαλύσει τον κοινωνικό ιστό και να ξεπουλήσει την δημόσια περιουσία. Δεν έχει δικαίωμα να καταστρέψει ολοκληρωτικά το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Η απάντηση λοιπόν είναι: δημοκρατία τώρα. Το σχέδιο και η πορεία που προτείνεται να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού. Στη δημοκρατία, διέξοδο δίνει μόνο ο λαός. Και ο λαός δε μπορεί να χειραγωγείται με το φόβο και τους εκβιασμούς.

Είναι αναγκαίο να γίνουν άμεσα εκλογές, να κατατεθούν οι εναλλακτικές προτάσεις.

Να αποφασίσει αν θέλει μια κυβέρνηση υποταγμένη στους καταναγκασμούς μιας ατελείωτης σειράς Μνημονίων ή αν θέλει τον εναλλακτικό δρόμο: την απαλλαγή από το Μνημόνιο, την επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους και την ανάπτυξη μέσα από την αναδιανομή του πλούτου, τη στήριξη των χαμηλότερων εισοδημάτων και την προώθηση της σταθερής και μόνιμης απασχόλησης.

Γύρω από ένα τέτοιο εναλλακτικό σχέδιο, θεωρούμε ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας. Που θα περιλαμβάνει ολόκληρη την Αριστερά, πέρα από διαφωνίες σε επιμέρους ζητήματα. Που θα συσπειρώνει δυνάμεις από τον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας, και δυνάμεις από τον χώρο της ριζοσπαστικής οικολογίας. Και το σημαντικότερο που θα έχει στέρεες κοινωνικές αναφορές και τη δυναμική αποφασιστική στήριξη των εργαζομένων και της νεολαίας. Αυτός είναι ο δρόμος που θα μας βγάλει από την κρίση.


Β) Η ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

1. ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Η ενότητα της αριστεράς που αποτέλεσε για εμάς στρατηγική επιλογή, δεν θα επιτρέψουμε ούτε να σπαταληθεί, ούτε να απαξιωθεί και μάλιστα σε μια τέτοια συγκυρία που η ανάγκη της αναδεικνύεται δραματικά επίκαιρη, για το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς.

Έχοντας συνείδηση των δυσκολιών της σύνθεσης των διαφορετικών εκτιμήσεων και θέσεων σε κρίσιμα οικονομικά ζητήματα αλλά και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στα ζητήματα της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε από τη μια να μην παραπέμπουν σε λειτουργία κόμματος, αλλά από την άλλη να μην ακυρώνουν την οργανωτική, συλλογική και άρα αποτελεσματική συνεύρεση των δυνάμεων του, σταθερά προσανατολισμένοι στις αρχές της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, προτείνουμε ένα πολιτικό πλαίσιο διαλόγου για τη σημερινή συγκυρία, για προβληματισμό και εμπλουτισμό.

Ένα πλαίσιο που να χωράνε όχι μόνο όλες οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλες πολιτικές συσπειρώσεις , ένα πλαίσιο που να είναι προωθητικό και επαρκές για να δράσει και για να προβάλει την πολιτική του ταυτότητα και ιδιαιτερότητα, ως δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων.

Σήμερα καθίσταται βασικός όρος επιβίωσης της κοινωνίας η ανάγκη:

Να ανατραπεί η πολιτική της κυβέρνησης να ηττηθεί και να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Να αποδυναμωθεί συνολικά ο δικομματισμός και να αδρανοποιηθούν τα εφεδρικά σενάρια διαμόρφωσης μνημονιακών πλειοψηφιών

Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται με στόχο να δημιουργηθούν οι όροι κοινής δράσης, σύγκλισης και συμπαράταξης όλης της αριστεράς και της συνάντησής του με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που διαχωρίζει την θέση του από τις πολιτικές των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί στη συγκρότηση μετώπου κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας ώστε να διαμορφωθεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα στη βάση ενός προωθημένου ριζοσπαστικού, ανατρεπτικού -ως προς την λογική και τις πολιτικές του μνημονίου- προγράμματος. Εργαζόμαστε ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να συγκροτηθεί ένας συνασπισμός εξουσίας όλων όσων αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ ,όλης της Αριστεράς Κοινοβουλευτικής και Εξωκοινοβουλευτικής καθώς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας.

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ένα εναλλακτικό πρότυπο οικονομικού, κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού της χώρας, αποτελούν ένα κεκτημένο που κατευθύνει την δράση του.

Οι επίκαιροι άξονες μιας αριστερής λύσης δεν μπορεί παρά να θέτουν τα πιο κάτω ζητήματα:

Άμεση απεμπλοκή από το μνημόνιο και τις συνέπειές του Παλεύουμε για να μην εγκριθεί το νέο τετραετές μνημόνιο .
Απόρριψη του Συμφώνου για το ευρώ. Η κυβέρνηση δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να υπογράψει αυτό το Σύμφωνο, ούτε η Βουλή να το εγκρίνει. Να μιλήσει ο λαός και να το απορρίψει με δημοψήφισμα. Συμβάλουμε στην ανάπτυξη αντίστοιχων κινημάτων σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ταυτόχρονα, ανεξάρτητα από τις υπάρχουσες διαφορετικές απόψεις, αγωνιζόμαστε για την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών, για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων.
Την άμεση ένταξη των τραπεζικού συστήματος υπό εθνικό και κοινωνικό έλεγχο.
Την ανάκτηση του ελέγχου στρατηγικών τομέων της οικονομίας από ένα Δημόσιο τομέα, που με ένα πρόγραμμα αλλαγών θα γίνει σύγχρονος, ορθολογικός και αποδοτικός και όχι φορέας συναλλαγών, ρουσφετιών, σκανδάλων και κομματικοκρατίας.
Την ανακατανομή του παραγόμενου πλούτου με πρώτο στόχο την άμεση αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων και των εργασιακών σχέσεων, στην προ του μνημονίου κατάσταση.
Φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.
Την ρύθμιση με ευνοϊκούς όρους των χρεών, στις κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες.
Το σχεδιασμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας προς όφελος της κοινωνίας και του περιβάλλοντος.
Ριζική αντιμετώπιση της παγίδας χρέους.
Το χρέος συνιστά μείζον πρόβλημα, έχει καταστεί μη βιώσιμο και μη διαχειρίσιμο. Έχει ταξικό χαραχτήρα και είναι σύμπτωμα της καπιταλιστικής κρίσης και της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης των κυβερνήσεων του δικομματισμού. Το χρέος δημιουργήθηκε από τις επιλογές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ τα τελευταία 30 χρόνια, εξυπηρετώντας οικονομικά συμφέροντα μόνο κι όχι αναπτυξιακές, παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες. Το χρέος αυτό λοιπόν, δεν είναι χρέος του ελληνικού λαού και δεν είναι καθόλου δίκαιο να τον καλούν να το πληρώσει.

Να διεκδικήσουμε «έλεγχο του χρέους», αφενός με τη δημιουργία κοινοβουλευτικής επιτροπής ελέγχου, αλλά ταυτόχρονα με μια ανεξάρτητη επιτροπή λογιστικού ελέγχου, η οποία συνδεδεμένη με τα κινήματα αντίστασης, θα διερευνήσουν τις αιτίες, τους σκοπούς και κυρίως πού και πώς κατανεμήθηκε αυτό το υπέρογκο χρέος. Για να αποδειχτεί ότι ένα μεγάλο μέρος του χρέους δημιουργήθηκε με παράνομες και συχνά αντισυνταγματικές διαδικασίες.

Να διεκδικήσουμε δυναμική επαναδιαπραγμάτευση του χρέους προς το συμφέρον των λαϊκών στρωμάτων και όχι του κεφαλαίου, ελληνικού και ξένου, με στόχο την άμεση διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του, την μεγάλη και ουσιαστική μείωση των επιτοκίων για ολόκληρο το ποσό (όχι μόνο κατά 1% και μόνο για τα 110 δις) που θα απομείνει, όπως και την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, τέτοια που να μπορεί να εξυπηρετηθεί και βεβαίως χωρίς πρόσθετες επιβαρύνσεις.

Συμβάλλουμε στην ανάπτυξη κινήματος, συμμετέχουμε σε μορφές ελέγχου αμφισβήτησης και προσδιορισμού του απεχθούς και παράνομου τμήματος του ώστε να διαμορφωθεί ο κατάλληλος συσχετισμός που θα δημιουργήσει τους όρους ώστε μέσα από μια επιθετική διαπραγμάτευση να οδηγηθούμε σε μια ρύθμιση του χρέους υπέρ του λαού. Αποκρούουμε τα σενάρια αναδιάρθρωσης που στοχεύουν να εξυπηρετήσουν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των κερδοσκόπων δανειστών και δημιουργούν μόνιμη υπερχρέωση, υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και μακρόχρονα δεσμευτικά προγράμματα λιτότητας.

Για τη καλύτερη διεκδίκηση των παραπάνω στόχων, απαιτείται η διαμόρφωση ενός σχεδίου παρέμβασης για όλη την Ελλάδα, στο κοινωνικοπολιτικό και ιδεολογικό γίγνεσθαι

Με συμμετοχή στα κινήματα που αναπτύσσονται σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας και διεκδικούν την ανατροπή του μνημονίου και των πολιτικών του.
Με συμμετοχή στους αγώνες και τις εκδηλώσεις που οργανώνονται από φορείς (ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ, κλπ).
Με συμμετοχή σε εκδηλώσεις (ημερίδες, συγκεντρώσεις, συνέδρια κλπ) διαλόγου που αναζητούν αιτίες της κρίσης και επεξεργάζονται προτάσεις διεξόδου.
Με συμμετοχή στη διαμόρφωση επιτροπών πρωτοβουλίας, σε τοπικό-κλαδικό ή κεντρικό επίπεδο, για διεκδίκηση στόχων π.χ «ΟΧΙ στο μνημόνιο», δημοψήφισμα εναντίον του «Ευρωπαϊκού Συμφώνου για το Ευρώ», για τη διαφύλαξη του Δημόσιου χώρου από το ξεπούλημα που επιχειρεί η κυβέρνηση κλπ.

2. ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πρωτότυπο πολιτικό σχήμα που, χωρίς να είναι ενιαίος πολιτικός οργανισμός, συνιστά μια πολιτική συμμαχία κομμάτων, οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών της αριστεράς και προοδευτικών πολιτών, που λειτουργεί με την μορφή του πολιτικού κινήματος. Τα κόμματα και οι οργανώσεις που συμμετέχουν διατηρούν την οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια τους, αλλά φροντίζουν ώστε να προωθούνται οι κοινοί στόχοι και η αυτοτελής τους δράση να μην εμποδίζει την κοινή πολιτική δράση

Για την διαμόρφωση της οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ πήραμε σοβαρά υπόψη την ανάγκη να υπάρχουν πρόνοιες ώστε να μην διακυβεύεται ο χαρακτήρας του και συγχρόνως να βαθαίνει την δημοκρατική λειτουργία στην κατεύθυνση των δικαιωμάτων των μελών Ο ΣΥΝ καλεί τα μέλη, τους φίλους του και όλο τον κόσμο που εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ να πυκνώσει τις γραμμές του, να αναζωογονηθούν με νέους αγωνιστές όλες οι πολιτικές επιτροπές και να ενεργοποιηθούν στην πάλη κατά της καταιγίδας των κυβερνητικών μέτρων και ταυτόχρονα να συζητήσουν οργανωμένα και δημιουργικά τις προτάσεις της Συντονιστικής επιτροπής ,ώστε στην πανελλαδική συνδιάσκεψή να αποτυπωθεί η βούληση για ένα νέο ουσιαστικό ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξεχνάμε πόσο πληγώσαμε και πληγωθήκαμε το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα, από τη διχαστική σχέση μας στις Περιφερειακές Εκλογές του 2010.

Εγγύηση για να μην επαναληφθούν παρόμοια λάθη, είναι η ειλικρινής επιβεβαίωση της συμφωνίας μας ότι πορευόμαστε όλοι μαζί, η κοινωνική μας γείωση ,η συνεχής εξωστρεφής δράση μας, η ενεργοποίηση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ και η συμμετοχή του στις πολιτικές διαδικασίες που αφορούν στην κεντρική πολιτική μας παρουσία.

Προτάσεις :

Να ανασυγκροτηθούν και να συγκροτηθούν όπου δεν υπάρχουν επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ στο νομό, στη πόλη καθώς και στους χώρους δουλειάς που θα είναι ανοιχτές σε όλο τον κόσμο που θέλει να συμμετάσχει. Ο ΣΥΝ πρέπει να συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην επίτευξη αυτού του πραγματικά δύσκολου στόχου. Είναι το πρώτο αλλά αναγκαίο βήμα για μια ουσιαστική, συμμετοχική δημοκρατική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η συγκρότηση πρέπει να γίνει με πολιτικό περιεχόμενο και όρους και όχι μόνο οργανωτικά. Ενασχόληση με τα γενικά προβλήματα αλλά και τα ειδικά του κάθε χώρου ταυτόχρονα δε με σκέψεις και απόψεις για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ. Η τοπική ή κλαδική ή θεματική επιτροπή επιλέγει ή εκλέγει τους αντιπροσώπους στην ΠΣ.
Μέλη του θεωρούνται τα μέλη όλων των οργανώσεων που τον συγκροτούν και οι ανένταχτοι αριστεροί πολίτες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην οργανωμένη του δράση και καταγράφονται στις καταστάσεις μελών των τοπικών, κλαδικών, θεματικών επιτροπών.
Οι αποφάσεις λαμβάνονται κατά κανόνα με ομοφωνία η συναίνεση, όπου αυτό δεν είναι εφικτό τότε με πλειοψηφία 2/3.
Να αποφασίσουμε την καθιέρωση ενός πανελλαδικού συντονιστικού που θα συνέρχεται κάθε 3 η 4 μήνες θα συζητά, θα ελέγχει, θα προτείνει και θα αποφασίζει για την παραπέρα πορεία. Επιλέγει μια ολιγομελή εκτελεστική γραμματεία, την οποία εξουσιοδοτεί να αναπτύσσει την τρέχουσα δραστηριότητα με βάση τις αποφάσεις της Πανελλαδικής Συντονιστικής Επιτροπής. Η ΠΣΕ εκπροσωπείται σε κεντρικό επίπεδο από τον εκάστοτε πρόεδρο της Κ.Ο, επίσης ορίζει συντονιστή της δουλειάς της ο οποίος/α εναλλάσσεται ανά εξάμηνο, 3μελές γραφείο τύπου και οργανωτική επιτροπή.
Να καθιερωθεί πανελλαδική σύσκεψη μία φορά το χρόνο με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συμμετοχή που θα συζητά αλλά και θα αποφασίζει για τις πολιτικές κατευθύνσεις, τις μαζικές παρεμβάσεις, αλλά και τις οργανωτικές λειτουργίες του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αποφάσεις επιδιώκεται να είναι ομόφωνες ή με ευρύτατη πλειοψηφία που δεν μπορεί να υπολείπεται του 2/3 του αριθμού των μελών του σώματος. Σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό για καθορισμένα από πριν κρίσιμα θέματα προσφεύγουμε στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ με δημοψήφισμα.

Η σύνθεση της ΠΣΕ καθώς και της Πανελλαδικής Σύσκεψης θα πρέπει να είναι πλουραλιστική με τη συμμετοχή μελών των συνιστωσών, μη ενταγμένων πολιτών, μελών των θεματικών επιτροπών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, μέλη της ΚΟ, της Βουλής και της Ευρωβουλής. Η σύνθεση πρέπει να αποτελείται από αντιπροσωπευτικό αριθμό γυναικών, νεολαίων και εκπροσώπων περιφερειακών οργανώσεων.



ΣΗΜΕΙΩΣΗ

Οι τεχνικές λεπτομέρειες που αφορούν στον αριθμό των συμμετεχόντων στον τρόπο επιλογής, μέτρο εκλογής κ.λ.π. θα συζητηθούν και θα ανευρεθούν λύσεις από τη στιγμή που υπάρχει πολιτική συμφωνία και η θέληση να προχωρήσουμε όλοι μαζί.


Γ) ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Για τα οικονομικά του κόμματος και τη διαχείρισή τους θα πρέπει να υπάρχει ενημέρωση των μελών και των φίλων του κόμματος για να υπάρχει πλήρης και σαφής εικόνα, να συνειδητοποιήσουμε τα όποια προβλήματα, να γίνουμε συμμέτοχοι και να κάνουμε προτάσεις για τη λύση τους.

Έτσι θα αισθάνεται το κάθε μέλος και φίλος συνυπεύθυνος για την οικονομική πορεία του κόμματός του και θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στη στήριξη και ανόρθωση των οικονομικών του.

Η οικονομική προσπάθεια άρα και η οικονομική εξόρμηση του κόμματος δεν πρέπει να θεωρηθεί μια ευκαιριακή διαδικασία για να λύσουμε το θέμα των εσόδων ή να αντιμετωπίσουμε προσωρινές ή μονιμότερες δυσκολίες. Αντίθετα είναι βαθύτατα πολιτική λειτουργία οργανικά ενταγμένη στη γενικότερη πολιτική προσπάθεια του κόμματος. Είναι πολιτική διαδικασία αλληλοενημέρωσης και συμμετοχής των μελών και των φίλων του κόμματος.

Αυτό πρέπει να γίνει για να έχουμε όλοι την εικόνα, να συνειδητοποιήσουμε τα όποια προβλήματα, να γίνουμε συμμέτοχοι και να κάνουμε προτάσεις για πρέπει να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα, να δυναμώνει και δημιουργεί σχέσεις και οργανικούς δεσμούς με τα μέλη , οπαδούς και φίλους του κόμματος.

Απαιτεί κλίμα έμπνευσης, επιχειρηματολογία και βεβαίως άμεση επαφή. Στόχος μας είναι το κόμμα να αποκτήσει σωστή θεώρηση της συνολικής οικονομικής δουλειάς και βέβαια και της οικονομικής εξόρμησης. Γι αυτό και η οικονομική εξόρμηση είναι μια πρόκληση για την Πολιτική Γραμματεία, την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, το Κόμμα ολόκληρο. Πρόκληση γιατί πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας και τις παγιωμένες συνήθειες μέσα στο κόμμα. Γιατί η προσπάθεια αναπτύσσεται σε ένα δυσμενές κοινωνικό, πολιτικό, και οικονομικό περιβάλλον. Γιατί το κλίμα της απαξίωσης των κομμάτων και του πολιτικού προσωπικού αγγίζει όλους τους χώρους.

Σ’ αυτή την πρόκληση είναι απαραίτητο να ανταποκριθούμε με επιτυχία και δυναμισμό. Το Κόμμα να μην εξαρτάται από την κρατική χρηματοδότηση, αλλά από την λειτουργία του.

Στόχοι της οικονομικής εξόρμησης

1. Να συμβάλουμε στην κάλυψη των αναγκών του 2011 που αφορά τη λειτουργία του κόμματος, της Αυγής και του Κόκκινου(αφορά και τα σημερινά χρέη των Νομαρχιακών Επιτροπών.)

2. Να διαμορφώσουμε την οικονομική δομή του κόμματος σε όλα τα επίπεδα από την ΚΠΕ ως την Πολιτική Κίνηση

3. Να διαμορφώσουμε δομές και θεσμούς που θα δημιουργούν τις προϋποθέσεις μονιμότερης επίλυσης του οικονομικού ζητήματος.

Προτάσεις και Μέτρα

1. Για την καλύτερη οργάνωση και έλεγχο της οικονομικής εξόρμησης, συγκροτήθηκε οικονομική επιτροπή από τους: Βίτσας, Λεουτσάκος, Δαρειώτης, Κορωνάκης, Συρμαλένιος

2. Συγκροτείται Δημόσια Οικονομική Επιτροπή με επικεφαλής τον Πρόεδρο του κόμματος γνωστά στελέχη του κόμματος και της Αριστεράς. Αντίστοιχες επιτροπές μπορούν να συγκροτηθούν σε επίπεδο Περιφέρεις ή Νομού.

3. Χρειάζεται να προετοιμάσουμε το κόμμα, πολιτικά, ιδεολογικά, οργανωτικά με συνελεύσεις για την οικονομική εξόρμηση και να ενημερώσουμε τα μέλη του κόμματος με πληρότητα και διαφάνεια για την κατάσταση των οικονομικών του κόμματος.

4. Διαμορφώνεται η οικονομική δομή του κόμματος. Α) Οικονομικός υπεύθυνος του κόμματος είναι ο σ. Δαρειώτης. Κάθε Νομαρχιακή Επιτροπή και κάθε Πολιτική Κίνηση πρέπει να ορίσει τον /την οικονομικό υπεύθυνό της και να γίνει μια πρώτη σύσκεψη σε επίπεδο Ν.Ε για τη συνολική προετοιμασία. Οι σύντροφοι να συνεδριάζουν σε τακτά χρονικά διαστήματα και να έχουν συχνή επαφή και αλληλοενημέρωση.

5. Ορίζεται έκτακτη εισφορά για κάθε κομματικό μέλος ύψους 50 € για το 2011.Η εισφορά αυτή θα δοθεί στο κεντρικό ταμείο. Μπορεί να δοθεί εφάπαξ ή σε δόσεις. Ορίζεται αυξημένη συμμετοχή στην οικονομική εξόρμηση των μελών της Π.Γ., της Κ.Π.Ε. των Βουλευτών και Ευρωβουλευτή όπως αποφασίστηκε στην Π.Γ.

6. Πολιτικές Κινήσεις και Νομαρχιακές Επιτροπές πέρα από το άνοιγμα σε μέλη, οπαδούς και φίλους, χρειάζεται να αποφασίσουν και άλλες δράσεις που θα έχουν οικονομικό αποτέλεσμα.

7. Τα ποσά της οικονομικής εξόρμησης (πέραν του ποσού των 50€) θα κρατηθούν από τις Π.Κ και τις Ν.Ε για τις δαπάνες τους και τη δημιουργία ταμείου. Εξαιρούνται οι κλαδικές οργανώσεις της Αθήνας από τις οποίες τα αντίστοιχα ποσά θα πηγαίνουν στο κεντρικό ταμείο.

31/05/2011

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

* Επίσης εγκρίθηκαν κατά πλειοψηφία οι εισηγήσεις της Π.Γ. για την πρόταση πολιτικού πλαισίου και οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ που είναι. Οι εισηγήσεις αντιστοιχούν στις αποφάσεις της ΚΠΕ και είναι προτάσεις του ΣΥΝ προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ΚΠΕ θα αποφασίσει τελικά επί των οριστικών κειμένων.

Η ΕΛΠΙΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΡΙΖΑ ΠΙΟ ΕΝΩΜΕΝΟ ,ΠΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΠΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΦΡΑΣΤΩΝ ΤΗΣ

Στις 1,2,3 Ιούλη θα πραγματοποιηθεί η τέταρτη πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλαπλασιάζουμε τις δυνάμεις μας ώστε να γίνει πιο αποφασιστική η πάλη μας ενάντια στην καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης .Συμβάλουμε στην δημιουργία ενός ισχυρού μαζικού κινήματος .

Καλούμε τον κόσμο που εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ να πυκνώσει τις γραμμές του, να αναζωογονηθούν με νέους αγωνιστές όλες οι πολιτικές επιτροπές και να ενεργοποιηθούν στην πάλη κατά της καταιγίδας των κυβερνητικών μέτρων και ταυτόχρονα να συζητήσουν οργανωμένα και δημιουργικά τις προτάσεις της Συντονιστικής επιτροπής ,ώστε στην συνδιάσκεψή μας να αποτυπωθεί η βούληση για ένα νέο ουσιαστικό ξεκίνημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν ξεχνάμε πόσο πληγώσαμε και πληγωθήκαμε το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα, από τη διχαστική σχέση μας στις Περιφερειακές Εκλογές του 2010.

Εγγύηση για να μην επαναληφθούν παρόμοια λάθη, είναι η ειλικρινής επιβεβαίωση της συμφωνίας μας ότι πορευόμαστε όλοι μαζί , η κοινωνική μας γείωση ,η συνεχής εξωστρεφής δράση μας , η ενεργοποίηση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ και η συμμετοχή του στις πολιτικές διαδικασίες που αφορούν στην κεντρική πολιτική μας παρουσία.

Η ενότητα της αριστεράς που αποτέλεσε για εμάς στρατηγική επιλογή, δεν θα επιτρέψουμε ούτε να σπαταληθεί, ούτε να απαξιωθεί και μάλιστα σε μια τέτοια συγκυρία που η ανάγκη της αναδεικνύεται δραματικά επίκαιρη, για το σύνολο των δυνάμεων της αριστεράς.

Έχοντας συνείδηση των δυσκολιών της σύνθεσης των διαφορετικών εκτιμήσεων και θέσεων σε κρίσιμα οικονομικά ζητήματα αλλά και τις διαφορετικές προσεγγίσεις στα ζητήματα της οργανωτικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε από τη μια να μην παραπέμπουν σε λειτουργία κόμματος, αλλά από την άλλη να μην ακυρώνουν την οργανωτική, συλλογική και άρα αποτελεσματική συνεύρεση των δυνάμεων του, σταθερά προσανατολισμένοι στις αρχές της δημοκρατίας και του πλουραλισμού, προτείνουμε ένα πολιτικό πλαίσιο διαλόγου για τη σημερινή συγκυρία, για προβληματισμό και εμπλουτισμό.

Ένα πλαίσιο που να χωράνε όλες οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μίνιμουμ για να μην μπορεί να δράσει, αλλά προωθητικό και επαρκές, και για να δράσει και για να προβάλει την πολιτική του ταυτότητα και ιδιαιτερότητα, ως δύναμη της ριζοσπαστικής αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων.

1. Το πολιτικό ζήτημα

Λύση αριστεράς στην πολιτική κρίση

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει εξελιχθεί ως η χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης .Η παραμονή της στην εξουσία θα συνοδευτεί με ακόμη πιο άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων, έξαρση του αυταρχισμού, με υποθήκευση της χώρας στα συμφέροντα του κεφαλαίου, με μια μακρόχρονη πρόσδεση της σε ένα πείραμα χρεοκοπίας του λαού. Δεν έχει την πολιτική, δημοκρατική και ηθική νομιμοποίηση.

Σήμερα καθίσταται βασικός όρος επιβίωσης της κοινωνίας η ανάγκη:

Να ανατραπεί η πολιτική της κυβέρνησης να ηττηθεί και να "φύγει" η κυβέρνηση Παπανδρέου. Να αποδυναμωθεί συνολικά ο δικομματισμός και να αδρανοποιηθούν τα εφεδρικά σενάρια διαμόρφωσης μνημονιακών πλειοψηφιών

Ο ΣΥΡΙΖΑ αγωνίζεται με στόχο να δημιουργηθούν οι όροι κοινής δράσης, σύγκλισης και συμπαράταξης όλης της αριστεράς και της συνάντησής του με τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ που διαχωρίζει αξιόπιστα την θέση του από τις πολιτικές των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί στη συγκρότηση μετώπου κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας ώστε να διαμορφωθεί λαϊκή πλειοψηφία, στη βάση ενός προωθημένου ριζοσπαστικού, ανατρεπτικού -ως προς την λογική και τις πολιτικές του μνημονίου- προγράμματος. Εργαζόμαστε ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να συγκροτηθεί ένας συνασπισμός εξουσίας "από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ ως τα αριστερά της Αριστεράς".

2. Το οικονομικό ζήτημα

Να δώσουμε ένα τέλος στην βαρβαρότητα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Οι συνέπειες της εφαρμογής του μνημονίου είναι δραματικές. Η κυβέρνηση με το μνημόνιο πέτυχε στο να ικανοποιήσει τις πιο μύχιες επιδιώξεις του κεφαλαίου ,να ανατρέψει θεμελιώδεις κατακτήσεις δεκαετιών πάλης των εργαζομένων, να βυθίσει την οικονομία στο φαύλο κύκλο υπερχρέωσης και ύφεσης. Η κυβέρνηση και η τρόικα επιμένουν στην ίδια και σκληρότερη γραμμή. Ετοιμάζονται συμπληρωματικά μέτρα για το 2011 και νέα κατεδαφιστικά μέτρα για την τετραετία 2012-14,ενώ προωθείται το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ότι έχει απομείνει από τις δημόσιες επιχειρήσεις. Το προωθούμενο σύμφωνο για το ΕΥΡΩ, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει το δομικό πρόβλημα του μηχανισμού του ΕΥΡΩ που παράγει τεράστιες αποκλίσεις ,εξαρτήσεις και υπερχρέωση αλλά αντίθετα επιβάλει την δικτατορία των αγορών, των ισχυρών κρατών, των τραπεζών και των δανειστών ενώ συρρικνώνει περαιτέρω την δημοκρατία και θεσμοποιεί τον νεοφιλελευθερισμό.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι επίκαιρη η ανάγκη για ανατροπή του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου που οικοδομεί ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός και η σύνδεση της εναλλακτικής πρότασης με την σοσιαλιστική προοπτική .

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ένα εναλλακτικό πρότυπο οικονομικού, κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού της χώρας, αποτελούν ένα κεκτημένο που κατευθύνει την δράση του.

Οι επίκαιροι άξονες μιας αριστερής λύσης δεν μπορεί παρά να θέτουν τα πιο κάτω ζητήματα:

Άμεση απεμπλοκή από το μνημόνιο και τις συνέπειές του .Παλεύουμε για να μην εγκριθεί το νέο τετραετές μνημόνιο .
Απόρριψη του Συμφώνου για το ευρώ. Η κυβέρνηση δεν έχει καμιά νομιμοποίηση να υπογράψει αυτό το Σύμφωνο, ούτε η Βουλή να το εγκρίνει. Να μιλήσει ο λαός και να το απορρίψει με δημοψήφισμα. Συμβάλουμε στην ανάπτυξη αντίστοιχων κινημάτων σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο .Ταυτόχρονα ,ανεξάρτητα από τις υπάρχουσες διαφορετικές απόψεις ,αγωνιζόμαστε για την κατάργηση των ευρωπαϊκών συνθηκών .για την ανατροπή του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού οικοδομήματος ,για την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων.
Ριζική αναδιανομή του πλούτου και του εισοδήματος για την αποκατάσταση των πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί και οι συντάξεις, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και η παραγωγική βάση της χώρας. Επιστροφή των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας. Μέτρα για την αύξηση της σταθερής εργασίας ,την απόκρουση των απολύσεων και της απορυθμισμένης εργασίας. Στήριξη των ανέργων, του κοινωνικού κράτους και ενός αναβαθμισμένου δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος.
Ριζική αντιμετώπιση της παγίδας χρέους.

Το χρέος συνιστά μείζον πρόβλημα, έχει καταστεί μη βιώσιμο και μη διαχειρίσιμο. Έχει ταξικό χαραχτήρα και είναι σύμπτωμα της καπιταλιστικής κρίσης και της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης των κυβερνήσεων του δικομματισμού. Δεν είναι χρέος του λαού και από αυτή την άποψη διεκδικούμε την διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χωρίς επαχθείς όρους και ουσιαστική βελτίωση των όρων αποπληρωμής του υπόλοιπου ανάλογα με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, καθώς και την αντιμετώπιση του ιδιωτικού χρέους . Συμβάλουμε στην ανάπτυξη κινήματος, συμμετέχουμε σε μορφές ελέγχου ,αμφισβήτησης και προσδιορισμού του απεχθούς και παράνομου τμήματος του ,ώστε να διαμορφωθεί ο κατάλληλος συσχετισμός που θα δημιουργήσει τους όρους ώστε μέσα από μια επιθετική διαπραγμάτευση να οδηγηθούμε σε μια ρύθμιση του χρέους υπέρ του λαού. Αποκρούουμε τα σενάρια αναδιάρθρωσης που στοχεύουν να εξυπηρετήσουν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των κερδοσκόπων δανειστών και δημιουργούν μόνιμη υπερχρέωση, υποθήκευση δημόσιας περιουσίας και μακρόχρονα δεσμευτικά προγράμματα λιτότητας

Εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας ,αλλαγή του προσανατολισμού και της λειτουργίας του.

Υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών της παιδείας, της υγείας, της παροχής ενέργειας, της παροχής κοινωφελών υπηρεσιών, της κοινωνικής προστασίας υπηρεσίες που πρέπει να παράγονται από Δημόσιους κοινωνικούς φορείς .Απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας.
Δημοκρατική αναμόρφωση του κράτους και του πολιτικού συστήματος με απόκρουση κάθε μορφής αυταρχισμού και αντισυνταγματικών μεθοδεύσεων ,με ενίσχυση της δημοκρατικής συμμετοχής της λαϊκής κυριαρχίας και πραγματικής αποκέντρωσης, της παροχής ποιοτικών υπηρεσιών στον πολίτη ,της κατάργησης της διαπλοκής, της εξυπηρέτησης των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων και των πελατειακών δικτύων που αποτελούν συνέπειες της εφαρμοσμένης πολιτικής του δικομματισμού.

3. Το κοινωνικό πρόβλημα

Για μια αγωνιστική κοινωνική συμμαχία των θυμάτων του μνημονίου.

Παρά την πρωτοφανή και κλιμακούμενη επίθεση από την κυβέρνηση και την τρόικα , το κίνημα είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες. Πρωταρχικό ζήτημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η ανάπτυξη ενός ισχυρού μαζικού κινήματος με κεντρικό μήνυμα: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑ Ο ΛΑΟΣ-ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, με στόχο την απεμπλοκή από το μνημόνιο , την υπεράσπιση των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων ,την έκφραση έμπρακτης αλληλεγγύης ώστε να κρατηθούν όρθιοι οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα, ,την προάσπιση των δημόσιων αγαθών, το χτύπημα της ακρίβειας ,της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι επείγον ζήτημα να αλλάξει η κατάσταση. Να ξεπεραστεί η αδράνεια των ηγεσιών των κεντρικών συνδικάτων και να υπερβούμε τις σοβαρές αδυναμίες στον συντονισμό των από κάτω με όρους πλατύτητας, ταξικής αλληλεγγύης ,ενότητας στη δράση και άρσης του κατακερματισμού.. Μορφές συντονισμού που δοκίμασε το εργατικό κίνημα στο παρελθόν των δευτεροβάθμιων και πρωτοβάθμιων σωματείων ,πρωτοβουλίες ανέργων και επισφαλώς εργαζομένων και ανέργων, κινήματα ανυπακοής αλληλεγγύης και υποστήριξης δημόσιων αγαθών, πρέπει να αναπτύσσονται και να βρίσκουν τρόπο να ενοποιούνται σε κεντρικό επίπεδο σε ένα ενιαίο κέντρο αγώνα με όρους συμμαχίας όλων των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από τις μνημονιακές πολιτικές. Οι Συνελεύσεις των Οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ (Νομαρχιακές, Τοπικές) χρειάζεται να χρεώσουν μέλη τους και να πάρουν πρωτοβουλίες για τη στήριξη γενικότερα των κινημάτων ανυπακοής , αλλά και των κινημάτων που αναπτύσσονται ιδιαίτερα στους τομείς της εκπαίδευσης (Καλλικράτης στα Σχολεία) της Υγείας (Καλλικράτης στα Νοσοκομεία), στο Περιβάλλον (Σκουπίδια, χωματερές κλπ), στο «δεν πληρώνω», στην «ακρίβεια» κλπ.

ΓΙΑ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

ΣΥΡΙΖΑ: ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

ΘΕΜΕΛΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΜΑΣ.

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πρωτότυπο πολιτικό σχήμα που, χωρίς να είναι ενιαίος πολιτικός οργανισμός, συνιστά μια πολιτική συμμαχία κομμάτων ,οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών της αριστεράς και προοδευτικών πολιτών ,που λειτουργεί με την μορφή του πολιτικού κινήματος .Τα κόμματα και οι οργανώσεις που συμμετέχουν διατηρούν την οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική αυτοτέλεια τους αλλά φροντίζουν ώστε να προωθούνται οι κοινοί στόχοι και η αυτοτελής τους δράση να μην εμποδίζει την κοινή πολιτική δράση.

Οι αποφάσεις σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνονται με τον κανόνα της ομοφωνίας και της συναίνεσης.

Για την διαμόρφωση της οργανωτικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ πήραμε σοβαρά υπόψη την ανάγκη να υπάρχουν πρόνοιες ώστε να μην διακυβεύεται ο χαρακτήρας του και συγχρόνως να βαθαίνει την δημοκρατική λειτουργία στην κατεύθυνση των δικαιωμάτων των μελών. Ιδιαίτερη φροντίδα έχει καταβληθεί ώστε να εκφράζονται στα βασικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ οι γυναίκες και η νεολαία, οι ανένταχτοι, οι Περιφέρειες και οι Συνιστώσες. Ο τρόπος συγκρότησης της Πανελλαδικής Σύσκεψης αλλά και της Σ.Ε. είναι ένα μίγμα αυτών των παραγόντων και συνδυάζει τον ορισμό ή επιλογή με τη δυνατότητα εκλογικής διαδικασίας.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτείται με ανοιχτές διαδικασίες σε τοπικό και κλαδικό επίπεδο και επιχειρεί να συσπειρώσει στο πολιτικό σχέδιο της ριζοσπαστικής αριστεράς ευρύτατο αριθμό πολιτών. Συγκροτούνται πολιτικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ παντού σε νομαρχιακό επίπεδο στους νομούς της χώρας και σε επίπεδο κλάδων και δήμων στις μεγάλες πόλεις .Μέλη του θεωρούνται τα μέλη όλων των οργανώσεων που τον συγκροτούν και οι ανένταχτοι αριστεροί πολίτες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην οργανωμένη του δράση και καταγράφονται στις καταστάσεις των τοπικών επιτροπών . Σε αυτό το επίπεδο εκλέγεται αντιπροσωπευτικά γραμματεία και επιλέγεται συντονιστής. Στόχος είναι η εξωστρεφής δράση του ΣΥΡΙΖΑ, η συμμετοχή στο κίνημα κάθε περιοχής και κλάδου, η ανάπτυξη πολιτικών πρωτοβουλιών, η πολιτική παρέμβαση για τα ζητήματα ευθύνης του. Οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία και σε κάθε περίπτωση συναινετικά. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και όταν υπάρχει ανυπέρβλητη δυσκολία η απόφαση λαμβάνεται με την πλειοψηφία των 2/3.

3. Σε κεντρικό επίπεδο ο πολιτικός σχεδιασμός και οι αποφάσεις για θέσεις, δράσεις και πρωτοβουλίες λαμβάνονται από την Συντονιστική επιτροπή που πρέπει να έχει ευρεία σύνθεση . Η ΣΕ εκπροσωπείται σε κεντρικό επίπεδο από τον εκάστοτε πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας και ορίζει επίσης συντονιστή της δουλειάς της, ο οποίος/α εναλλάσσεται ανά εξάμηνο καθώς και τριμελές γραφείο τύπου και οργανωτική επιτροπή .

Συγκροτούνται επίσης θεματικές επιτροπές για : τα εργατικά θέματα, γυναικών, νεολαίας , παιδείας , υγείας, περιβάλλοντος ,τοπικής αυτοδιοίκησης κ.α. ,ενώ για επίκαιρα και κρίσιμα θέματα δημιουργούνται ad hoc ομάδες εργασίας και διοργανώνονται ειδικές συζητήσεις για επεξεργασία θέσεων .

4. Η πανελλαδική συνδιάσκεψη συνέρχεται μία φορά τον χρόνο και αποτελεί ένα σώμα διαβούλευσης για την εκτίμηση του απολογισμού δράσης και την διαμόρφωση της πολιτικής στάσης του σχήματος για τον επόμενο χρόνο .Η συνδιάσκεψη απαρτίζεται από την συντονιστική επιτροπή, 10 μέλη που εκ των προτέρων ορίζονται από κάθε συνιστώσα και από αντιπροσώπους ,οι οποίοι ορίζονται ή εκλέγονται από τις τοπικές , κλαδικές και θεματικές οργανώσεις

Η συνδιάσκεψη μπορεί να επικυρώνει την σύνθεση της συντονιστικής επιτροπής (κάθε δύο χρόνια ,ανάλογα με τον τρόπο που θα αποφασιστεί ) και να συζητά τις προτάσεις που εισηγείται η συντονιστική επιτροπή. Μετά την συζήτηση διαμορφώνεται από την ΣΕ το τελικό σχέδιο απόφασης και επιχειρείται η επικύρωση της απόφασης με ομοφωνία ή αν αυτό δεν επιτυγχάνεται τότε η έγκριση δίνεται με ευρύτατη πλειοψηφία που δεν μπορεί να υπολείπεται των 2/3 του αριθμού των μελών του σώματος.

5. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ συντονίζονται στο μαζικό επίπεδο με στόχο την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα (στο εργατικό κίνημα, στα κινήματα, στην τοπική αυτοδιοίκηση).

6. Για κρίσιμα ζητήματα οργανώνονται συζητήσεις σε όλες τις κλαδικές και τοπικές επιτροπές, ενώ με πρόταση της ΣΕ μπορεί για κρίσιμες επιλογές να οργανώνονται δημοψηφίσματα.

Ενδεικτικά η πρώτη Πανελλαδική Σύσκεψη αντιπροσώπων συγκροτείται ως εξής:

Έως τις 15/6 διαμορφώνεται ο κατάλογος μελών ΣΥΡΙΖΑ από τα μέλη των συνιστωσών και τους ανένταχτους.
22-30/6 γίνονται οι Γ.Σ. ανά τόπο, κλάδο και θεματική.
Ως θεματικές θεωρούνται οι οργανώσεις : α)περιβάλλοντος β) δικαιωμάτων γ)γυναικών.
Ως κλαδικές θεωρούνται οι Επιτροπές Δημοσίου, ΔΕΚΟ, Τραπεζών, Υγείας, Παιδείας και Ιδιωτικού τομέα και των ΑΕΙ-ΤΕΙ – ερευνητικά ιδρύματα όπου συμμετέχουν καθηγητές κάθε βαθμίδας, εργαζόμενοι σε ερευνητικά ιδρύματα, ΑΕΙ και ΤΕΙ και οι φοιτητές, σπουδαστές.
Τοπικές Επιτροπές συγκροτούνται σε επίπεδο Νομού ή Δήμου.
Οι αντιπρόσωποι επιλέγονται ή εκλέγονται με μέτρο 1/5 επί των ψηφισάντων ή παρόντων. Υπάρχουν 2 ποσοστώσεις: Τουλάχιστον 20% ανένταχτοι, ποσοστό γυναικών αντίστοιχο με την οργανωτική κατάσταση ή 50%.
Κάθε συνιστώσα ορίζει εκ των προτέρων 10 μέλη της ως αντιπροσώπους
Η Κοινοβουλευτική Ομάδα και ο Ευρωβουλευτής είναι κανονικά μέλη της Πανελλαδικής Σύσκεψης.

Επίσης τρόπος συγκρότησης της Πανελλαδικής Σ.Ε. μπορεί να είναι:

Να αποτελείται από 5 μέλη που ορίζει κάθε κόμμα ή οργάνωση που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, από τα μέλη της κοινοβουλευτικής και ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας , από μέλη που επιλέγονται ή εκλέγονται από κάθε μία από τις 13 περιφέρειες της χώρας, (Πρόταση για τις Περιφέρειες: Αττική: 30 και κλαδικές Αττικής 10, Κ. Μακεδονία: 10, όλες οι άλλες από 5) από 3 μέλη που επιλέγονται ή εκλέγονται από τις θεματικές οργανώσεις. Στο όργανο πρέπει να υπάρχει αντιπροσωπευτικός αριθμός γυναικών αντίστοιχος με την αντιπροσώπευση στην Πανελλαδική Σύσκεψη ή 50%, ανένταχτων τουλάχιστον 20% και τουλάχιστον 10% νέοι κάτω των 30 ετών. (Με βάση τα παραπάνω ο συνολικός αριθμός της πρώτης Σ.Ε. είναι περίπου 170). Η ΣΕ συνεδριάζει ανά τρείς μήνες και επιλέγει μια ολιγομελή εκτελεστική γραμματεία ,την οποία εξουσιοδοτεί να αναπτύσσει την τρέχουσα δραστηριότητα με βάση τις αποφάσεις της ΣΕ.

Επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο., Αλέξη Τσίπρα, στον Πρωθυπουργό με θέμα Ευρωπαϊκό μνημόνιο και μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα

H πραγματική και η άμεση δημοκρατία είναι το μεγάλο αίτημα της εποχής μας. Η καταστροφική επιλογή της κυβέρνησης και της τρόικας με το Μνημόνιο και την αντισυνταγματική δανειακή σύμβαση, μετακύλυσε τα βάρη της οικονομικής κρίσης από τις τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο, στους μισθωτούς και τις μικρές επιχειρήσεις, οδηγώντας τους στην οικονομική εξόντωση. Σήμερα η κυβέρνηση σκοπεύει να επικυρώσει το Ευρωπαϊκό Μνημόνιο και να φέρει προς ψήφιση ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, το οποίο υπερβαίνει κατά πολύ τον χρόνο της θητείας της. Έτσι θα δεσμεύσει την ελληνική κοινωνία και τις επόμενες γενιές σε ένα κοινωνικό και οικονομικό Μεσαίωνα, που θα επιβάλλει την συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού. Η μέθοδος είναι απαράδεκτη και αντιδημοκρατική, αφού η κυβέρνηση έχει χάσει προ πολλού την δημοκρατική και λαϊκή νομιμοποίηση.

Επειδή ο πρωθυπουργός και πολλά μέλη της κυβέρνησης έχουν δηλώσει πως είναι υποστηρικτές του θεσμού των δημοψηφισμάτων,

Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός

1. Σκοπεύει να ζητήσει την έγκριση του ελληνικού λαού για την αναθεώρηση της συνθήκης της Λισσαβόνας και της επιβολής ενός ευρωπαϊκού Μνημονίου;

2. Προτίθεται να θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα;

3. Θα δώσει τέλος στην επιχείρηση παραπλάνησης της κοινής γνώμης με πλαστά διλήμματα και ερωτήματα;

Ο ερωτών Βουλευτής

Αλέξης Τσίπρας

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι έγκλημα διαρκείας

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/05/2011 ΑΥΓΗ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ


Το κυβερνητικό και τροϊκανό πακέτο ιδιωτικοποιήσεων ύψους 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015 δεν έχει ανάλογο προηγούμενο. Ισοδυναμεί με πολιτικό πραξικόπημα και συνιστά το μεγαλύτερο οικονομικό, κοινωνικό, εθνικό και περιβαλλοντικό έγκλημα στην ιστορία της χώρας.

Είναι οικονομικό έγκλημα, γιατί το Δημόσιο θα πάρει εφ’ άπαξ από την πώληση των ΔΕΚΟ ένα ποσό αρκετά υποτιμημένο, λόγω της πολύ χαμηλής τιμής των μετοχών τους αυτή την περίοδο στο χρηματιστήριο (π.χ. η μετοχή της ΔΕΗ πριν από 2,5 χρόνια ήταν στα 38 ευρώ και σήμερα κινείται στα 10-11 ευρώ). Θα χάσει όμως μεσοπρόθεσμα σε μόνιμη βάση πολύ περισσότερα έσοδα από τα μερίσματα των μετοχών τους που σήμερα ανήκουν σ’ αυτό.

Όποιος υπουργός υπογράψει τέτοιες συμβάσεις εκποίησης δημόσιας περιουσίας, ακόμα κι εάν αυτές κατοχυρωθούν με νόμο, σίγουρα θα κατηγορηθεί για απιστία και για άλλα ποινικά αδικήματα σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος;

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι επίσης οικονομικό έγκλημα, γιατί η χώρα θα στερηθεί από επιχειρήσεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μοχλοί ανάπτυξης, επενδύσεων, αναβάθμισης της έρευνας, εισαγωγής σχεδιασμού και διάχυσης των νέων τεχνολογιών. Εκχωρείται σε ιδιωτικά συμφέροντα το μέλλον της χώρας μας.

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι κοινωνικό έγκλημα, γιατί οι ιδιώτες - μέτοχοι, για να έχουν ακόμα μεγαλύτερα κέρδη, θα αυξήσουν τα τιμολόγιά τους. Στον ΟΤΕ μετά την ιδιωτικοποίησή του διπλασιάστηκαν το μηνιαίο πάγιο της σταθερής τηλεφωνικής σύνδεσης και η αστική μονάδα. Στον ΟΣΕ, εν όψει της ιδιωτικοποίησης των φιλέτων του, αυξήθηκαν από 1.1.2011 τα εισιτήριά του κατά 100%, ενώ περικόπηκαν πολλά δρομολόγιά του με σοβαρές περιφερειακές, κοινωνικές και αναπτυξιακές επιπτώσεις. Στη ΔΕΗ επίσης αυξήθηκαν από 1.1.2011 τα τιμολόγια του οικιακού ηλεκτρικού ρεύματος κατά 30%.

Σε όποια χώρα της Ευρώπης άνοιξε η αγορά ηλεκτρισμού και εισήλθαν μαζικά ιδιώτες (Αγγλία, Νορβηγία, Δανία) τα τιμολόγια ηλεκτρικού ρεύματος αυξήθηκαν σε μία δεκαετία (2000 - 2009) από 24% έως 90%. Το 20% των νοικοκυριών δυσκολεύεται σήμερα να πληρώσει τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Μετά την ιδιωτικοποίησή της αυτά τα νοικοκυριά θα αποκλειστούν από κοινωνικά αγαθά, αφού δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο προστασίας τους.

Η διεθνής εμπειρία (ατυχήματα στους ιδιωτικοποιημένους σιδηρόδρομους ή συχνά μπλακ άουτ του ηλεκτρικού ρεύματος) αποδεικνύει ότι οι ιδιωτικοποιήσεις οδηγούν σε χειροτέρευση της ποιότητας των υπηρεσιών. Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι έγκλημα σε βάρος της εργασίας και της δημοκρατίας, γιατί με κριτήριο την αύξηση των κερδών των μετόχων οι εργασιακές σχέσεις καταστρέφονται, οι θέσεις εργασίας μειώνονται και εργασιακά και δημοκρατικά δικαιώματα εξαερώνονται.

Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. από το 1998 μέχρι σήμερα επέβαλαν στις υπό ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ με διάφορους νόμους τη ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και των μισθών των εργαζομένων μονομερώς από την εκάστοτε κυβέρνηση υπονομεύοντας τον θεσμό των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και τη διαπραγματευτική ισχύ των συνδικάτων.

Μετά το 2005, με πιλότο την ντροπιαστική συμφωνία της πλειοψηφίας (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ) της ΟΜΕ - ΟΤΕ με τη διοίκηση του ΟΤΕ, καταργήθηκαν για τους νεοπροσλαμβανομένους σ’ όλες τις ΔΕΚΟ τα δικαιώματα των παλαιότερων εργαζομένων. Έτσι διευκολύνθηκαν οι εξαγγελθείσες ιδιωτικοποιήσεις με διασφάλιση στους αγοραστές μειωμένων μισθών, ελαστικών εργασιακών σχέσεων και υποταγής των εργαζομένων.

Σήμερα, ως συνέπεια του Μνημονίου, έχουμε στις υπό ιδιωτικοποίηση ΔΕΚΟ μειώσεις μισθών 30%-40%, ενώ στις ιδιωτικοποιημένες ασκείται μεγάλη πίεση από τις διοικήσεις τους για νέες περικοπές μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων (ΟΤΕ, ΕΛΠΕ κ.λπ.).

Όσα αφαιρούνται από τους εργαζόμενους των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ δεν δίνονται στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα. Γίνονται κέρδη των μετόχων τους και ακολουθούν αντίστοιχες περικοπές και στον ιδιωτικό τομέα. Συνδικαλιστικές οργανώσεις στις ΔΕΚΟ, τράπεζες και Δημόσιο με μεγάλη συνδικαλιστική πυκνότητα και αγωνιστικές παραδόσεις αποδυναμώνονται με τις καταργήσεις, συγχωνεύσεις φορέων, τις υποχρεωτικές μετατάξεις, την ιδιωτικοποίηση και τις ριζικές περικοπές μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Με την αποδυνάμωσή τους και την πλημμελή παρουσία των συνδικάτων στον ιδιωτικό τομέα, υπάρχει κίνδυνος για στρατηγική ήττα και για την ίδια την ύπαρξή τους.

Από τη δεκαετία του '90 μέχρι σήμερα είχαμε για τους εργαζόμενους των ιδιωτικοποιημένων ΔΕΚΟ τις εξής επιπρόσθετες επιπτώσεις:

Καταργήθηκε σ’ αυτές ο κοινωνικός έλεγχος που ασκούνταν μέσω της αντιπροσωπευτικής συνέλευσης Κοινωνικού Ελέγχου) και η εκπροσώπηση των εργαζομένων στα Διοικητικά Συμβούλιά τους.

Τροποποιήθηκαν οι Εσωτερικοί Κανονισμοί Εργασίας με κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων και ενίσχυση του διευθυντικού - εργοδοτικού δικαιώματος.

Μειώθηκαν δραστικά οι θέσεις εργασίας με παραιτήσεις, πριμοδοτούμενες εθελούσιες εξόδους ή με διάφορους άλλους τρόπους, ώστε οι ιδιώτες - μέτοχοι να έχουν μειωμένο κόστος εργασίας και μεγαλύτερα κέρδη. Οι επιχειρήσεις, οι οποίες δημιουργούνται με την απελευθέρωση των αγορών, δεν χρειάζονται να αναπτύξουν τις μεγάλες υποδομές, που ανέπτυξαν ο ΟΤΕ, η ΔΕΗ κ.λπ., και γι’ αυτό δημιουργούν πολύ λιγότερες θέσεις εργασίας από αυτές που χάθηκαν.

Οι εργασιακές σχέσεις αλλάζουν ριζικά. Δημιουργήθηκε ένας μικρός πυρήνας με εργαζόμενους πλήρους και σταθερής απασχόλησης και μια μεγάλη στεφάνη γύρω του με εργαζόμενους προσωρινής, μερικής, ενοικιαζόμενης, ανασφάλιστης εργασίας.

Οι ιδιωτικοποιήσεις είναι εθνικό έγκλημα, γιατί μέσω αυτών εκχωρούνται τμήματα της εθνικής κυριαρχίας και περιβαλλοντικό έγκλημα, γιατί εκποιούνται ΔΕΚΟ που θα μπορούσαν σχεδιασμένα να προστατεύουν και να αναβαθμίζουν το περιβάλλον και εκχωρούνται σε ιδιώτες περιοχές της χώρας όπου πια θα κυριαρχεί στο όνομα του κέρδους το τσιμέντο και η μόλυνση γης, αέρα και θάλασσας.

Υπάρχουν όμως και οι κερδισμένοι των ιδιωτικοποιήσεων, όπως οι νέοι ιδιώτες - μέτοχοι των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων λόγω της διανομής σ’ αυτούς αυξημένων κερδών και μερισμάτων καθώς και τα στελέχη των διοικήσεων των ιδιωτικοποιημένων επιχειρήσεων με εκρηκτική αύξηση στις αμοιβές και στα μπόνους.

Επίσης οι ιδιωτικοποιήσεις συνοδεύονται από μεγάλες ροές χρημάτων των φορολογουμένων σε χρηματιστήρια, εταιρείες αξιολόγησης, συμβούλους διαχείρισης, τράπεζες, χρηματιστηριακές, νομικές και λογιστικές εταιρείες, συμβούλους δημοσίων σχέσεων κ.ά. δημιουργώντας «παράπλευρα» εισοδήματα.

Ταυτόχρονα πολλά κυβερνητικά στελέχη εισπράττουν τεράστια ποσά για μίζες από τους ιδιώτες - αγοραστές της δημόσιας περιουσίας. Το συμφέρον των ιδιωτών είναι να συμμετέχουν στα κέρδη και, εάν τα κέρδη σταματήσουν, να πληρώνουν τις ζημιές του δημοσίου τομέα οι φορολογούμενοι. Η ιδιωτικοποίηση των κερδών και η κοινωνικοποίηση των ζημιών είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων.

Τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ σ’ αυτή τη δύσκολη μάχη θα πρέπει να συντονιστούν μεταξύ τους και με άλλα κοινωνικά κινήματα. Να επιλέγουν αιτήματα, επιχειρήματα και μορφές πάλης που να διευκολύνουν τις συμμαχίες τους με τους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα και τα άλλα λαϊκά στρώματα.

Παιχνίδια με τη φωτιά

Ημερομηνία δημοσίευσης: 29/05/2011 AYΓΗ




ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ

Οι γραμμές αυτές γράφονται πριν από τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αν κρίνουμε όμως με βάση τα ως τώρα γεγονότα, η επιζητούμενη συναίνεση έχει να κάνει με τη διαχείριση των αδιεξόδων που δημιούργησε η ασκούμενη πολιτική του Μνημονίου. Ο όλος σχεδιασμός αποδείχθηκε εξωπραγματικός, αφού αγνοήθηκαν οι ανάγκες κοινωνίας και οι πραγματικές αιτίες των προβλημάτων. Η κατάσταση τώρα γίνεται πιο επικίνδυνη λόγω της εμμονής στην άρνηση της πραγματικότητας.

Μια πρώτη πραγματικότητα είναι ότι το Μνημόνιο απέτυχε, χρεωκόπησε όχι μόνο λόγω των βαρύτατων κοινωνικών και παραλυτικών συνεπειών του, που ήταν αναμενόμενες, αλλά και σ’ αυτό που οι ίδιοι οι εμπνευστές του έθεσαν ως κεντρικό του στόχο: «τη σύντομη επάνοδο στις αγορές δανεισμού, με ανεκτά επιτόκια».

Στην αρχή, η κυβέρνηση και οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της Ε.Ε. έλεγαν και έγραφαν πως «οι αγορές δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη ή δεν έχουν εκτιμήσει την επιτυχία του προγράμματος». Τώρα στο παρασκήνιο διαπληκτίζονται για το ποιος φέρει την ευθύνη. Το εξοργιστικό τώρα είναι ότι τόσο η τρόικα όσο και η κυβέρνηση όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν την αποτυχία, αλλά τη μετατρέπουν σε μοχλό πίεσης ή και εκβιασμού του ελληνικού λαού για περισσότερα μέτρα της ίδιας λογικής, για επιτάχυνση στην ίδια αδιέξοδη κατεύθυνση, για μεγαλύτερη δόση από το φάρμακο που σκοτώνει, όπως εύστοχα έγραψε η «Αυγή». Ποιος όμως θα πληρώσει τις συνέπειες; Όπως αναγνώρισε πρόσφατα ο ίδιος ο κ. Μπλανσάρ, κορυφαίος των οικονομολόγων του ΔΝΤ, «η προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας θα είναι 10ετής». Και το πιο σημαντικό: «κατά τη διάρκεια αυτών των δέκα ετών», πρόσθεσε, «θα εκπλαγούμε αν θα μπορέσουμε να ξέρουμε σίγουρα αν λειτουργεί η προσαρμογή» (Ναυτεμπορική, 26/5/2011). Δηλαδή μπείτε στο φούρνο για δέκα χρόνια, αλλά μόνο στο τέλος θα γνωρίζουμε με σιγουριά αν θα έχετε ψηθεί, αν θα έχετε καεί.

Η δεύτερη πραγματικότητα, που αγνοείται, είναι ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο. Λόγω της ύφεσης η ελληνική οικονομία έχει μετατραπεί σε ένα «ζόμπι», αφού και οι τόκοι καλύπτονται με δανεισμό. Έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως η αναδιάρθρωση του χρέους από μόνη της δεν είναι πανάκεια, δεν είναι καν λύση. Όμως δεν υπάρχει λύση, αν η αναδιανομή, που είναι αναγκαία, δεν συνδυασθεί με τη διαγραφή μέρους του χρέους. Δεν υπάρχει δυνατότητα βιώσιμης ανάκαμψης χωρίς τη δίκαιη ρύθμιση γενικότερα του χρέους, τη διασφάλιση της ρευστότητας των τραπεζών και τη χρηματοδότηση με φτηνό χρήμα της αρχικής τουλάχιστον φάσης της ανάκαμψης.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα γνωρίζει προφανώς την πραγματικότητα. Αλλά αντιδρά σε κάθε ιδέα αναδιάρθρωσης, όχι μόνο για να μην ζημιωθούν οι τράπεζες που έχουν ελληνικά ομόλογα, αλλά επειδή φοβάται συστημικές παρενέργειες στην αγορά ομολόγων. Είναι γεγονός ότι μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ενδεχομένως να οδηγήσει σε ανατιμολόγηση των ομολόγων όλων των χωρών της ευρωζώνης, Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο κ.λπ. Όμως κυβέρνηση, Ν.Δ., και ΣΕΒ, λειτουργώντας ως μια τρόικα «εσωτερικού», αντί να αξιοποιήσουν το υπαρκτό αυτό πρόβλημα ως όπλο διαπραγματευτικό, υιοθετούν ως παπαγάλοι τα αιτήματα των δανειστών, και δαιμονοποιούν ακόμη και τη συζήτηση για αναδιάρθρωση. Διατυπώνεται βέβαια και ο υπαινιγμός ότι κάποια αναδιάρθρωση μπορεί να γίνει αργότερα. Όμως ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος.

Πρέπει να προσεχτεί το γεγονός ότι το ίδιο το ΔΝΤ με μελέτες του διαπίστωσε, μετά τη χρεωκοπία της Αργεντινής, πως αν το χρέος μιας χώρας έχει καταστεί μη βιώσιμο, τότε «η αναβολή της (αναγκαίας) αναδιάρθρωσης αυξάνει το κόστος της κρίσης και περιπλέκει την επίλυσή της. (IMF, Lessons from the crisis in Argentina, 8/10/220. p. 70). Ποιος στ’ αλήθεια θα πληρώσει αυτό το «αυξημένο κόστος της κρίσης», για το οποίο μας προειδοποιούν οι μελέτες του ΔΝΤ; Και ποιος θα φέρει την ευθύνη για μια «αργεντινοποίηση» ή άλλη «περιπλοκή»;

Τρίτη πραγματικότητα, που παραβλέπεται, είναι ότι η Ε.Ε. και το ευρώ είναι σε κρίση. Και είναι υποκρισία, ψέμα και εμπαιγμός των ευρωπαϊκών λαών πρώτα - πρώτα το να λέγεται πως την κρίση αυτή την προκάλεσαν οι Έλληνες, οι Ιρλανδοί ή οι Πορτογάλοι και όχι η έλλειψη αλληλεγγύης και αναδιανομής στο εσωτερικό της Ένωσης.

Το πρόβλημα λοιπόν με τις δηλώσεις της Ελληνίδας επιτρόπου ή του προέδρου του ΣΕΒ, δεν είναι αν υπάρχουν ή όχι δυνάμεις στην Ευρώπη που εξαρχής ήθελαν ένα άλλο «μικρό ευρώ», χωρίς τις χώρες του Νότου. Το πρόβλημα είναι ότι εσωτερικεύουν και μετασχηματίζουν τις απόψεις αυτές σε μοχλό πίεσης και εκβιασμού του ελληνικού λαού, για να αποδεχθεί πολιτικές αποδεδειγμένα αδιέξοδες και καταστροφικές για τον ίδιο και την κοινωνία συνολικά.

Πραγματικότητα επίσης είναι ότι η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων, χωρίς μηχανισμούς αντιμετώπισης των συνεπειών, γίνεται πηγή κινδύνου, όπως φάνηκε και με την απρόσκοπτη φυγή καταθέσεων και πλούτου στο εξωτερικό. Αλλά και τώρα θα μπορούσε η κυβέρνηση να καταστήσει υποχρεωτική τη δήλωση των περιουσιακών στοιχείων όλων των Ελλήνων, σε Ελλάδα και εξωτερικό, και επίσης να απαιτήσει από την Ε.Ε. την αναγνώριση του προβλήματος και την αντιμετώπισή του, διαφορετικά πρέπει να προχωρήσει σε μέτρα περιορισμού και ελέγχου της κίνησης των κεφαλαίων, μέτρα που αναγνωρίζουν ως αναγκαία ακόμη και το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ. Όσοι δεν έχουν να κρύψουν τίποτε, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε. Όσοι όμως αποκρύψουν περιουσιακά στοιχεία, να υποστούν τις συνέπειες.

Μια ακόμη πραγματικότητα, που σκόπιμα αγνοείται, είναι ότι το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους οφείλεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην υστέρηση και τη δομή των φορολογικών εσόδων. Ο ως πρόσφατα διευθυντής του ΔΝΤ Στρος Καν εκεί απέδωσε, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, την αποτυχία του προγράμματος. «Όπως θα περίμενε κανείς», δήλωσε, μετά τη δεύτερη αξιολόγηση της πορείας υλοποίησης του Μνημονίου, «κάποιο μέρος από όσα έχουν γίνει δεν πήγε τόσο καλά όσο περιμέναμε. Για παράδειγμα», πρόσθεσε, « οι πλούσιοι στην Ελλάδα, εξακολουθούν να μην πληρώνουν τους φόρους που θα πλήρωναν σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Αυτό», κατέληξε, «είναι ένα πρόβλημα για τα έσοδα» (IMF, Transcript of a conference, 14.4.20110.

Τι έκανε η εγχώρια «τρόικα»; ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΣΕΒ συνέπτυξαν ιερή συμμαχία για να μην αυξηθεί η φορολογία στον πλούτο και τα κέρδη, αλλά αντιθέτως να μειωθεί, συναίνεσαν να μειωθεί!. Η άρνηση της πραγματικότητας, η εμμονή σε αποτυχημένες πολιτικές, δεν έχει ως αποτέλεσμα μόνο τη μη επίλυση των προβλημάτων. Δεν συνεπάγεται μόνο διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και αδικιών. Εμπεριέχει και τον κίνδυνο δημιουργίας ανεξέλεγκτων καταστάσεων και μη αναστρέψιμων καταστροφών.

Το ελληνικό δικομματικό σύστημα και οι εγχώριες «ελίτ» όχι μόνο αρνούνται την πραγματικότητα, αλλά επιδίδονται και σε επικίνδυνα παιχνίδια με τη φωτιά, με στόχο να τρομάξουν τον κόσμο, και με εκβιαστικά διλήμματα να τον καταστήσουν συνένοχο σε μια αδιέξοδη πολιτική. Όμως ο φόβος γεννά πανικό και ανορθολογικές συμπεριφορές. Όσοι παίζουν με τον φόβο, παίζουν με τη φωτιά. Ας αναλάβουν λοιπόν και την ευθύνη για τις συνέπειες.

Δηλώσεις του Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, μετά τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας

• Ομολογία αποτυχίας της κυβέρνησης

• Ζητά αντιλαϊκή συναίνεση από τα δεξιά του για να συνεχίσει την άδικη, καταστροφική και αδιέξοδη πολιτική του μνημονίου

• Ο μεγάλος κίνδυνος που διατρέχουμε άμεσα είναι ο κίνδυνος της «αργεντινοποίησης». Και τώρα δε χωράνε ανεύθυνοι χειρισμοί και επιπόλαιες διακηρύξεις

• Η κυβέρνηση αυτή δεν είναι ικανή. Αντί να χρησιμοποιήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για να πιέσει προς τα έξω έρχεται και αναπαράγει τα επιχειρήματα των δανειστών για να εκφοβίσει και να εκβιάσει το λαό

• Απεργάζονται σενάρια που έχουν σαν στόχο μια κυβέρνηση τεχνοκρατών προκειμένου να εφαρμοστεί μια πολιτική που θα βυθίσει το λαό ακόμα περισσότερο στη φτώχεια, στη χρεοκοπία και στην εξαθλίωση

• Η γενικευμένη ειρηνική εξέγερση των «αγανακτισμένων» στέλνει πολύ ηχηρά μηνύματα και στη χρεοκοπημένη κυβέρνηση και στο εξωτερικό

• Αριστερό, αυτές τις μέρες, είναι ό,τι ενώνει και όχι ό,τι διχάζει

• Κοντοζυγώνει η ώρα που ένα ευρύ μέτωπο από τα αριστερά της Αριστερά μέχρι τα στελέχη, τον κόσμο που φεύγει από το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να δώσει ελπίδα, πνοή και προοπτική στον κόσμο

Η σημερινή συνάντηση των πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του προέδρου της δημοκρατίας συνιστά μια ανοιχτή ομολογία αποτυχίας της πολιτικής του μνημονίου και των επιλογών της κυβέρνησης του κ. Παπανδρέου. Ο πρωθυπουργός αφού με υπόγειες διαβουλεύσεις οδήγησε τη χώρα σε μια πρωτοφανή κρίση, τώρα εμφανίζεται σαν να ανέλαβε χθες και νίπτει τας χείρας του.

Ζητά συναίνεση όχι από την κοινωνία ούτε από την Αριστερά, ζητά αντιλαϊκή συναίνεση από τα δεξιά του για να συνεχίσει την άδικη καταστροφική και αδιέξοδη πολιτική του μνημονίου. Δεν μας εξήγησε όμως γιατί εκεί που απέτυχε χθες θα επιτύχει αύριο, δεν μας εξήγησε γιατί ο λαός μας οφείλει και άλλο πόνο και άλλες θυσίες χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Και άραγε, για πόσο ακόμα θα μπορεί να κυβερνά με σύμμαχο το φόβο και με εργαλείο τον εκβιασμό.

Η συναίνεση όμως και ιδίως η συναίνεση του λαού και της κοινωνίας που αυτό είναι το ζητούμενο δεν εκβιάζεται. Εκβιασμένη συναίνεση δεν υπάρχει. Αντί λοιπόν ο κ. Παπανδρέου να ζητά τη συναίνεση της δεξιάς για να εκβιάσει το λαό, ας καταλάβει επιτέλους ότι η χώρα μας χρειάζεται μια κυβέρνηση ικανή να αξιοποιήσει την ομοψυχία του λαού προκειμένου να διαπραγματευθεί ισχυρά με τους δανειστές της. Να διαπραγματευθεί υπέρ των συμφερόντων της κοινωνίας, για να ξαναποκτήσει ο λαός μας ελπίδα, περηφάνια και αξιοπρέπεια.

Ερωτήσεις:

1) Κατόπιν όλων αυτών, εκτιμάτε ότι η σημερινή σύσκεψη περιλαμβάνει και πρόωρες εκλογές ή δημοψήφισμα;

Όπως δήλωσα και στη σύσκεψη των αρχηγών όταν δημιουργούνται αδιέξοδα, στη δημοκρατία τα αδιέξοδα λύνονται με σεβασμό στη λαϊκή κυριαρχία και στο σύνταγμα της χώρας. Ακούστε το θέμα του δημοψηφίσματος το έχουμε θέσει επανειλημμένως, σε μια κατεύθυνση όμως που το διακύβευμά του θα βοηθάει το λαό και τη χώρα να προχωρήσει και να κερδίσει απέναντι στα εκβιαστικά διλήμματα που θέτουν οι δανειστές μας. Όμως ο κ. Δασκαλόπουλος χθες έβαλε την έννοια του δημοψηφίσματος με ένα ερώτημα τέτοιο που το μόνο που εξυπηρετεί είναι τους ίδιους τους δανειστές να συνεχίζουν να εκβιάζουν τη χώρα και το λαό.

Και ο κ. Παπανδρέου, δυστυχώς, στο θέμα αυτό δεν έχει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση και είναι επικίνδυνο, είναι επικίνδυνο για την οικονομία και την κοινωνική ζωή. Και όπως εξήγησα και στη σύσκεψη, ο μεγάλος κίνδυνος που διατρέχουμε άμεσα είναι ο κίνδυνος της «αργεντινοποίησης». Και τώρα δε χωράνε ανεύθυνοι χειρισμοί και επιπόλαιες διακηρύξεις.

2) Στην τελευταία συνάντησή σας με τον κ. Παπανδρέου είπατε ότι αυτή η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός πρέπει να φύγουν. Σήμερα, σε σχέση με τις εκλογές, σας βρίσκουμε έναν τόνο πιο μαλακό. Ζητήσατε εσείς πρόωρες εκλογές, πρόωρη προσφυγή στις κάλπες;

Νομίζω ότι ήμουν σαφής και μέσα και έξω. Θεωρώ ότι η κυβέρνηση αυτή δεν είναι ικανή γιατί δε θέλει και αποδείχτηκε ότι δεν μπόρεσε κιόλας να διαπραγματευτεί υπέρ των συμφερόντων της κοινωνίας και του λαού. Αντί να χρησιμοποιήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια για να πιέσει προς τα έξω έρχεται και αναπαράγει τα επιχειρήματα των δανειστών για να εκφοβίσει και να εκβιάσει το λαό, συνεπώς είναι μια κυβέρνηση που όσο πιο γρήγορα φύγει τόσο το καλύτερο για την κοινωνία και το λαό.

Αυτό το οποίο επανέλαβα σήμερα, με σαφήνεια, είναι ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και κάτι ακόμα όμως, σενάρια που απεργάζονται, σενάρια που έχουν σαν στόχο μια κυβέρνηση τεχνοκρατών ή μια κυβέρνηση εθνικής συνεννόησης ερήμην του λαού προκειμένου να εφαρμοστεί ένα σχέδιο, μια πολιτική που θα βυθίσει το λαό ακόμα περισσότερο στη φτώχεια, στη χρεοκοπία και στην εξαθλίωση είναι σενάρια που αλλοιώνουν τη λαϊκή εντολή και οφείλουμε όλοι μας να σεβαστούμε το σύνταγμα.

3) Κύριε Πρόεδρε, τι εκτιμάτε σε σχέση με την αυθόρμητη αντίδραση των Ελλήνων πολιτών στην πλατεία Συντάγματος;

Πράγματι αυτές οι εξελίξεις είναι ό,τι πιο ευχάριστο είχαμε το τελευταίο διάστημα, βλέπουμε ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι σε ύπνωση, η αυθόρμητη αντίδραση, η ειρηνική αντίδραση της νεολαίας και του λαού έρχεται και απειλεί να πνίξει ένα χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα. Εμείς ελπίζουμε ότι αυτή η γενικευμένη ειρηνική εξέγερση των «αγανακτισμένων» στέλνει πολύ ηχηρά μηνύματα και στη χρεοκοπημένη κυβέρνηση και ιδίως όμως στο εξωτερικό. Η κινητοποίηση των πολιτών είναι δύναμη ισχυρής διαπραγμάτευσης για τη χώρα, είναι η μόνη ελπίδα που μπορούμε να προσδοκούμε.

4) Θέλω να ρωτήσω αν τέθηκε θέμα, αν τέθηκε ο φόβος, ένα ορατό ενδεχόμενο να οδηγηθούμε σε στάση πληρωμών, αν εσείς δε δώσετε συναίνεση ή αν δε δώσουν τα πολιτικά κόμματα μια εικόνα προς τα έξω ότι ομονοούν σε κάποια βασικά πράγματα. Αν παίχτηκε το χαρτί «στάση πληρωμών», είναι το πρώτο ερώτημα. Το δεύτερο, πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι οι εξεγερμένοι στο Σύνταγμα δε θέλουν τα κόμματα;

Το θέμα της «στάσης πληρωμών» ως εκβιασμός προς την κοινωνία, προς το λαό είναι ανοιχτό εδώ και μια εβδομάδα. Προφανώς και στη σημερινή σύσκεψη ακούστηκε ξανά το ίδιο διότι είναι στρατηγική της κυβέρνησης ο εκβιασμός. Εμείς θεωρούμε, με ένα πολύ απλό επιχείρημα το οποίο ανέλυσα και στη σύσκεψη, ότι αυτός ο εκβιασμός δεν έχει βάση. Πρώτα και κύρια διότι οι πιστωτές μας, οι Ευρωπαίοι, η ΕΚΤ, η Ε.Ε. λένε ότι δεν αντέχουν μια αναδιάρθρωση 20, 30, 40%, τη θεωρούν εγκληματική, δε θέλουν να γίνει και την ίδια στιγμή όμως είναι έτοιμοι για 12 δις που για αυτούς δεν είναι τίποτα, να οδηγηθούμε σε μια άτακτη πτώχευση του 100% και να τα χάσουν όλα.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι βαθύτερος στόχος αυτού του εκβιασμού είναι να περάσουν τα μέτρα, να φτωχύνει ο λαός για να μπορέσουν να δημιουργηθούν συνθήκες μεγάλης κερδοφορίας για ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και κυρίως να υποθηκευθεί και να ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία. Και επαναλαμβάνω κάτι το οποίο τόνισα και στον Πρωθυπουργό την προηγούμενη Τρίτη έξω από το Μέγαρο Μαξίμου. Αν αυτό που μας ζητάν είναι να ξεπουλήσουμε τα πάντα μέχρι και την Ακρόπολη τότε αρμόδιος να αποφασίσει δεν είναι ο κ. Παπανδρέου, είναι ο ελληνικός λαός.

5) Ποια είναι η εκτίμησή σας για το αν θα πάμε σε εκλογές. Να το κάνω πολιτικά το ερώτημα. Έχετε θέσει το κόμμα σας σε εκλογική εγρήγορση; Θα αναλάβετε κάποιες πολιτικές πρωτοβουλίες σε άλλα κόμματα της Αριστεράς;

Το ενδεχόμενο των εκλογών, έτσι όπως έχει οδηγηθεί η κατάσταση είναι ορατό όχι σήμερα, εδώ και πάρα πολύ καιρό. Έχω επαναλάβει ότι παρά το γεγονός ότι ο κ. Παπανδρέου δεν τις θέλει, διότι μέλημά του είναι να παραμείνει πρωθυπουργός παρά τις μεγάλες αποτυχίες του, παρά τα μεγάλα λάθη του, δεν έχει τη γενναιότητα να παραδεχθεί την αποτυχία, δεν ξέρω αν θα μπορέσει να τις αποφύγει. Και το λέω αυτό διότι ανεξάρτητα από τις προθέσεις του δημιουργείται μέσα στην ίδια την κοινωνία ένα γενικευμένο κλίμα αγανάκτησης και οργής. Υπάρχει όντως μια νέα κοινωνική πλειοψηφία ζητούμενο είναι αυτή να εκφραστεί και σε πολιτικό επίπεδο. Και εδώ ο ρόλος της Αριστεράς είναι κρίσιμος. Αριστερό αυτές τις μέρες είναι ότι ενώνει και όχι ό,τι διχάζει. Και είναι ίσως μια μεγάλη ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά να πιάσει αυτό το κλίμα στην κοινωνία και να δείξει δρόμους ενότητας, πάλης, υπερηφάνειας για το λαό, δρόμους που θα οδηγήσουν σε μια εθνική εγρήγορση στην προοπτική της αξιοπρέπειας για το λαό και αυτοί οι δρόμοι δεν χωράνε και δεν μπορούν να προχωρήσουν μέσα από διχαστικές επιλογές.

Κοντοζυγώνει η ώρα που ένα ευρύ μέτωπο από τα αριστερά της Αριστεράς μέχρι τα στελέχη, τον κόσμο που φεύγει από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αντιδρώντας σε αυτές τις επιλογές της ηγεσίας του, μπορεί να δώσει ελπίδα πνοή και προοπτική στον κόσμο.

6) Υπάρχουν σενάρια για κυβέρνηση τεχνοκρατών; Σας είπε κάποια πράγματα, αν υπάρχει τέτοια σκέψη;

Κοιτάξτε, δεν το είπε ξεκάθαρα, αλλά είναι προφανές ότι όταν διεκδικεί τη συναίνεση από τα δεξιά του, κυρίως βέβαια, και είναι ανοικτός, μάλιστα είπε χαρακτηριστικά να βρούμε τους καλύτερους σε ορισμένους τομείς όπως αυτός της αξιοποίησης της περιουσίας, είναι προφανές ότι το αφήνει ανοικτό. Νομίζω όμως ότι θα ήταν καλύτερο να ρωτήσετε τον ίδιον για τις προθέσεις του και όχι εμένα.

To Γραφείο Τύπου