Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ για την έκθεση της τρόικα

Η έκθεση της τρόικα έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η σκληρή, άδικη και καταστροφική πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση και περισσότερα μέτρα, οδηγώντας στην ολοκλήρωση της κοινωνικής και οικονομικής χρεωκοπίας.

Η απόφαση δε, για ξεπούλημα δημόσιου πλούτου με αντίτιμο 35 δις μέχρι το 2014, ξεπερνάει τα όρια της κοινοβουλευτικής θητείας μιας ούτως ή άλλως απονομιμοποιημένης, στη συνείδηση του κόσμου, κυβέρνησης.

Το συνεχές και επαναλαμβανόμενο «σίριαλ» του μαρτυρίου της σταγόνας με τις εκθέσεις της τρόικα και τα εκβιαστικά διλήμματα από πλευράς κυβέρνησης για τις δόσεις, πρέπει να σταματήσει.

Η μόνη λύση είναι η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία ώστε να αποφασίσει ο ίδιος ο λαός για το μέλλον του.

To Γραφείο Τύπου

Επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο., Αλέξη Τσίπρα, προς τον Πρωθυπουργό με θέμα: Προκλητική ασυλία της φοροδιαφυγής. Λίστα μεγαλοοφειλετών του δημο

Επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της Κ.Ο., Αλέξη Τσίπρα, προς τον Πρωθυπουργό με θέμα: Προκλητική ασυλία της φοροδιαφυγής. Λίστα μεγαλοοφειλετών του δημοσίου και φορολόγηση καταθέσεων στις Τράπεζες τις Ελβετίας

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει την σταθερή επιλογή της να λεηλατεί το εισόδημα μισθωτών, συνταξιούχων, μικρομεσαίων και ανέργων με ολοένα και πιο δυσβάστακτους φόρους, ως μοναδική επιλογή για το συμμάζεμα του δημοσιονομικού ελλείμματος. Την ίδια στιγμή, αφήνει τους μεγαλοεισοδηματίες να διατηρούν δεκάδες φοροαπαλλαγές, να αποφεύγουν προκλητικά την δήλωση των εισοδημάτων και των κινητών περιουσιών τους και να μεταφέρουν τις αφορολόγητες αποταμιεύσεις τους στις τράπεζες της Ελβετίας.

Ο πρώην υφυπουργός οικονομικών κος Κουσελάς αποκαλύπτει την ύπαρξη λίστας μεγαλοοφειλετών του δημοσίου που πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων, ενώ ταυτόχρονα η κυβέρνηση αδρανεί προκλητικά να διεκδικήσει το άνοιγμα των λογαριασμών Ελλήνων καταθετών στις Ελβετικές τράπεζες, που σύμφωνα με δημοσιεύματα αφορούν αστρονομικά ποσά.

Επειδή για άλλη μία φορά καλείται ο λαός μας σε εξοντωτικές θυσίες, ενώ τα μεγάλα εισοδήματα, η μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία, οι μεγαλοκαταθέτες στο εσωτερικό και το εξωτερικό, μένουν στο απυρόβλητο,

Επειδή το αίτημα να πληρώσουν οι πλούσιοι δεν είναι τόσο γενικόλογο και αφηρημένο όπως η κυβερνητική προπαγάνδα επιθυμεί να παρουσιάσει,

Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός

Σκοπεύει να δώσει στην δημοσιότητα την λίστα των 3800 οφειλετών του δημοσίου, με χρέη άνω του 1000000 ευρώ, στην οποία αναφέρθηκε ο πρώην υφυπουργός του, αφήνοντας υπονοούμενα ότι πετάχτηκε στα σκουπίδια με άνωθεν εντολή;
Σκοπεύει να δώσει στη δημοσιότητα το cd με τα ονόματα των Ελλήνων μεγαλοκαταθετών στις Ελβετικές Τράπεζες, που είχε προαναγγελθεί πως βρίσκεται στη κατοχή του Υπουργείου Οικονομικών;
Σκοπεύει να διεκδικήσει με κάθε νόμιμο τρόπο –όπως άλλωστε με επιτυχία έπραξαν οι ΗΠΑ για Αμερικανούς φοροφυγάδες- την άρση του απορρήτου όσων Ελλήνων έχουν καταθέσεις στην Ελβετία, ώστε να ελέγξει το πόθεν έσχες τους και να τους φορολογήσει;
Σκοπεύει να προχωρήσει σε συμφωνία με την Ελβετική κυβέρνηση, αντίστοιχη αυτών που έπραξαν ήδη η Γερμανία και η Βρετανία, για τη φορολόγηση- και μάλιστα με υψηλό συντελεστή από 19% έως 34%- των καταθέσεων Ελλήνων πολιτών που βρίσκονται σε μυστικούς λογαριασμούς σε Ελβετικές τράπεζες;»
Ο ερωτών βουλευτής

Αλέξης Τσίπρας

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Π.Κ. ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ & ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Χαιρετίζουμε και συμπαρατασσόμαστε στον δίκαιο και ελπιδοφόρο αγώνα των μαθητών, που -στη χειρότερη σχολική χρονιά των τελευταίων 50 χρόνων –ΠΑΛΕΥΟΥΝ και ΑΠΑΙΤΟΥΝ:
- ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΩΡΕΑΝ και ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ για ΟΛΟΥΣ,
- ΑΥΞΗΣΗ των κονδυλίων για την ΠΑΙΔΕΙΑ
Καλούμε τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τον λαό του δήμου μας, να σταθούν στο πλάι των μαθητών και να μην υποχωρήσουν σε τυχόν πιέσεις και διώξεις.
Κανείς να μην υποταχθεί στη λογική που θέλει τα παιδιά μας "ΑΒΟΥΛΑ" και "ΠΕΙΘΑΡΧΗΜΕΝΑ" στην ίδια εξουσία που καταπιέζει αφόρητα κι εμάς τους ίδιους. Πρόκειται για την αντιδραστικότερη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση των μεταπολιτευτικών χρόνων που οδηγεί με την πολιτική της τον λαό και την νεολαία μας σε πνευματική και υλική εξαθλίωση.

Π.Κ. ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ ΜΕΓΑΡΩΝ & ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ

Εκ του Γραφείου Τύπου,
6-10-2011

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για τις αποφάσεις της κυβερνητικής επιτροπής για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας

Η κυβέρνηση με τις σημερινές αποφάσεις της, σε συμφωνία με την τρόικα, έδωσε ακόμα δυο θανάσιμα χτυπήματα στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και στους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Με τη διετή αναστολή της επέκτασης των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας δημιουργεί στον ίδιο κλάδο εργαζόμενους δυο ταχυτήτων, αυτούς για τους οποίους θα ισχύουν και τους άλλους στους οποίους δεν θα ισχύουν οι κλαδικές συμβάσεις και θα παίρνουν πολύ μικρότερους μισθούς.

Με τη δυνατότητα που δίνεται να υπογράφονται επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας από τον εργοδότη με τα 3/5 των εργαζομένων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με τις οποίες θα προβλέπονται μειώσεις μισθών, λύνονται τα χέρια των επιχειρήσεων να κάνουν ό,τι θέλουν εκβιάζοντας με απολύσεις τους μεμονωμένους εργαζόμενους.

Τελικός στόχος της κυβέρνησης και της τρόικας είναι η πραγματοποίηση του διαχρονικού ονείρου του κεφαλαίου για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την πλήρη επικράτηση των ατομικών, ώστε να αντιμετωπίζουν τον κάθε εργαζόμενο μόνο του και όχι μέσω του συνδικάτου του.

Η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου πρέπει με τους αγώνες του λαού να ανατραπεί, πριν μετατρέψει τη χώρα όσον αφορά στους μισθούς και στις εργασιακές σχέσεις όχι σε Ινδία, αλλά σε Πακιστάν.

To Γραφείο Τύπου

"Εμείς", "Αυτοί" και οι δανειστές "τους"

02/10/2011 ΑΥΓΗ
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ



Η επιλογή των λέξεων δεν είναι ποτέ αθώα, ιδιαίτερα στον δημόσιο λόγο. Οι λέξεις είναι φορείς ιδεολογικών παραστάσεων και των πρακτικών που διαπλέκονται με αυτές. Ακόμα περισσότερο, επειδή ακριβώς «οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες» (Μαρξ - Ένγκελς, Η Γερμανική Ιδεολογία, MEW τ. 3, σ. 46), οι λέξεις συχνά μάς επιβάλλονται ως «προφάνειες», πάνω στις οποίες καλούμαστε κατόπιν να οικοδομήσουμε τα δικά μας επιχειρήματα. Τότε όμως τα επιχειρήματα θα είναι ήδη υπονομευμένα από την κυρίαρχη ιδεολογία, που σημαίνει ότι και τα πολιτικά μας συμπεράσματα θα εγκλωβίζονται στα διλήμματα που θέτουν οι αστικές στρατηγικές επιλογές.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα της περιόδου είναι η φιλολογία γύρω από το χρέος του ελληνικού Δημοσίου, όταν παρουσιάζεται με φράσεις όπως «πόσα χρωστάμε στους δανειστές μας»: Ο λόγος αυτός αναπλάθει ένα εθνικό «εμείς», που «χρωστάμε» σε «δανειστές» «έξω από μας», άρα «ξένους», και το πολιτικό επίδικο μοιάζει να αφορά ένα ζήτημα «εθνικής σύγκρουσης» με τους «ξένους»: «Εμείς απέναντι στους ξένους δανειστές μας».

Αν δούμε όμως το ζήτημα από τη σκοπιά των διαθέσιμων στατιστικών στοιχείων, η εικόνα αλλάζει ριζικά: Σύμφωνα με προβολές για το τέλος του έτους, που βασίζονται στα στοιχεία του 1ου τριμήνου 2011, το συνολικό χρέος του ελληνικού Δημοσίου είναι 345 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 58 δισ. κρατούν οι ελληνικές τράπεζες, 15,2 δισ. η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), 11 δισ. τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, 78 δισ. ο Μηχανισμός Ε.Ε. - ΔΝΤ, 42 δισ. η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), 45,5 δισ. οι ξένες τράπεζες και 95 δισ. «άλλοι αλλοδαποί επενδυτές» (αμοιβαία κεφάλαια, ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρίες).

Το τμήμα του χρέους του ελληνικού Δημοσίου που κρατάει η ΕΚΤ (όπως και η ΤτΕ) αποτελεί αποτέλεσμα χρηματοδότησης-στήριξης των ελληνικών τραπεζών, ενώ η χρηματοδότηση από τον Μηχανισμό Ε.Ε. - ΔΝΤ αποτελεί διακρατική συμφωνία που συνήψε το ελληνικό κράτος, σε αντιστοιχία με τα κοινωνικά-ταξικά συμφέροντα που παγίως συμπυκνώνει.

Τα «ξένα» χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δεν είναι ένα ομογενές σύνολο, αλλά ένα ετερόκλητο άθροισμα ιδρυμάτων σε διαφορετικές χώρες, με διαφοροποιημένα ως εκ τούτου συμφέροντα: Γαλλικές τράπεζες (σύμφωνα με το πρόσφατο stress test κρατούν 10 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους), γερμανικές τράπεζες (7,93 δισ.), κυπριακές τράπεζες (5,81 δισ.), βελγικές τράπεζες (3,91 δισ.), κ.λπ., γερμανικά ασφαλιστικά ταμεία, γαλλικά ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ., γαλλικά αμοιβαία κεφάλαια, αμερικανικά αμοιβαία κεφάλαια κ.ο.κ.

Με βάση την εικόνα που μόλις παραθέσαμε, το «εμείς απέναντι στους ξένους δανειστές μας» της κυρίαρχης αφήγησης καταρρέει. Το σημαντικότερο, είναι επιστημονικά θεμιτό να ταυτίζονται οι εργαζόμενες-λαϊκές τάξεις (η εργατική τάξη, η νέα [μισθωτή] μικροαστική τάξη, η παραδοσιακή [αυτοαπασχολούμενη] μικροαστική τάξη, ακόμα και οι μεσοαστοί μικροεπιχειρηματίες), με το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος και να μιλάμε αδιαφοροποίητα για «τη χώρα» και «εμάς»; Είναι πολιτικά και ιδεολογικά θεμιτό, ως αριστεροί, να μη διαφοροποιούμε το τμήμα του χρέους που κρατούν από τη μια οι τράπεζες (ελληνικές, γαλλικές, γερμανικές, κυπριακές...), ο Μηχανισμός ΔΝΤ - Ε.Ε., η ΕΚΤ, η ΤτΕ και από την άλλη τα ασφαλιστικά ταμεία και λαϊκοί αποταμιευτές;

Το καπιταλιστικό κράτος αποτελεί το κέντρο άσκησης της πολιτικής εξουσίας του κεφαλαίου. Κυβερνάει φυσικά, συνήθως, κυρίως με βάση τη συναίνεση. Γιʼ αυτό εμφανίζεται ως εκφραστής του γενικού συμφέροντος της καπιταλιστικής κοινωνίας. Το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος οικοδόμησε συναινέσεις «ανεχόμενο» τη φοροδιαφυγή μεγάλου τμήματος των μεσαίων τάξεων, ευνοώντας την «από τα κάτω» ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, προάγοντας τις πελατειακές σχέσεις. Διόγκωσε το δημόσιο χρέος αναδιανέμοντας τον πλούτο υπέρ του κεφαλαίου, στο οποίο εξασφάλισε μια όλο και διευρυνόμενη νόμιμη φοροαπαλλαγή, οικοδόμησε έναν τερατώδη κατασταλτικό μηχανισμό και ένα αναιμικό «κοινωνικό κράτος». Τώρα εκμεταλλεύεται την κρίση χρέους για να επιβάλει την πιο άγρια, μετά τον Πόλεμο, αναδιανομή εισοδήματος υπέρ του κεφαλαίου, για να καταργήσει εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα δεκαετιών υπέρ του εργοδοτικού δεσποτισμού.

Ως αριστερά πρέπει να παλέψουμε για να ανατραπεί αυτό το σκηνικό: «Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν» - το κεφάλαιο και ο συσσωρευμένος πλούτος. Να προστατευθούν οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις, να επανεκκινήσει η ανάπτυξη σε νέες βάσεις, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τη μεγιστοποίηση των κερδών.

Χαμένοι πρέπει να είναι οι τράπεζες (που οι εγχώριες είναι ανάγκη να κοινωνικοποιηθούν με στόχο μια ριζικά διαφορετική στρατηγική χρηματοδότησης της κοινωνίας) και το κεφάλαιο, κερδισμένοι οι εργαζόμενοι και τα ασφαλιστικά τους ταμεία. Και μια τελευταία παρατήρηση για όσους αναζητούν τη λύση στην αύξηση των ελληνικών εξαγωγών και παρασύρονται έτσι στον «νομισματικό φετιχισμό»: Οι εργαζόμενοι δεν κάνουν εξαγωγές, εξαγωγές κάνουν οι καπιταλιστές. Αν οι Έλληνες χαλυβουργοί, ιδιοκτήτες ξενοδοχείων, διυλιστηρίων κ.ο.κ. αυξήσουν τα κέρδη τους από τη διεθνή αγορά, η ελληνική αστική τάξη δεν θα μας δώσει πίσω ούτε τους κομμένους μισθούς μας ούτε τα δικαιώματά μας, ούτε θα καλύψει την απώλεια της αγοραστικής μας δύναμης από την υποτίμηση. Την καλύτερη ζωή θα την κερδίσουμε μέσα από τους μαζικούς κοινωνικούς αγώνες για την αλλαγή του πολιτικού και κοινωνικού συσχετισμού δύναμης, που οδηγεί στην αμφισβήτηση του ίδιου του καπιταλισμού.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη, Κοινοβ. Εκπροσώπου ΣΥΡΙΖΑ για το προσχέδιο προϋπολογισμού 2012: ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ!

Ο Παν. Λαφαζάνης, Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ, σχολιάζοντας το προσχέδιο προϋπολογισμού του 2012, έκανε την παρακάτω δήλωση:

Ένας προϋπολογισμός για το 2012, ο οποίος προβλέπει να πληρωθούν ως ληστρικοί τόκοι στους πιστωτές του δημοσίου ποσά μεγαλύτερα από όσα θα καταβάλλει η Κεντρική Διοίκηση της χώρας για μισθούς και συντάξεις, ενώ την ίδια ώρα σχεδιάζει να αυξηθούν περίπου κατά 1/3 οι φόροι στα φυσικά πρόσωπα, εν μέσω λεηλασίας εισοδημάτων και επιδείνωσης της ύφεσης, τότε αυτός ο προϋπολογισμός έχει μια και μόνο αποστολή: να καταστρέψει οριστικά τη χώρα και να δώσει τη χαριστική βολή στην οικονομία και το λαό.

Για να ανακοπεί η επερχόμενη απόλυτη καταστροφή χρειάζεται άμεσα να ηττηθεί το σημερινό κυβερνητικό και συναινετικό μνημονιακό κατεστημένο, προκειμένου μια νέα προοδευτική κυβέρνηση να κηρύξει στάση πληρωμών επί του χρέους, με στόχο να ανασάνει η χώρα και να εφαρμόσει ένα προοδευτικό πρόγραμμα διεξόδου, σωτηρίας και ανασυγκρότησης.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση του τμήματος οικονομικής πολιτικής του ΣΥΝ για το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2012

Το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού του 2012 που κατέθεσε σήμερα ο Υπουργός Οικονομικών στη Βουλή έρχεται να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό ότι αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας και πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό.

Τα μέτρα 19,4 δις που προβλέπει το Προσχέδιο, καθ’ υπόδειξη της τρόικας και των Μνημονίων, αποτελούν ένα ακόμα βαρύτατο πλήγμα στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, που έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά από αντίστοιχα πλήγματα κατά τη διάρκεια των δύο περίπου χρόνων της βάρβαρης «σοσιαλιστικής» διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Η δέσμευση για «δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος», ύψους 1,5% του ΑΕΠ, πέραν του ότι δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτή, θα αποπειραθεί να γίνει με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου: Περαιτέρω μείωση των μισθών και των συντάξεων, των κοινωνικών παροχών, των δημόσιων επενδύσεων και των δαπανών για υγεία και παιδεία και ακόμα μεγαλύτερη φορολογική επιβάρυνση για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, είτε μέσω των κοινωνικά άδικων έμμεσων φόρων είτε μέσω των απαράδεκτων εισφορών.

Ενώ τα έσοδα μπορούν να αυξηθούν με έκτακτες εισφορές στα μεγάλα εισοδήματα, την μεγάλη ακίνητη και κινητή περιουσία και στους μεγαλοκαταθέτες στο εσωτερικό και το εξωτερικό, η κυβέρνηση φορτώνει ακόμα μια χρονιά τα βάρη σε όσους συστηματικά καλούνται να πληρώσουν όλα αυτά τα χρόνια το τίμημα της κρίσης. Ενώ τα έσοδα μπορούν να αυξηθούν με αύξηση των φορολογικών συντελεστών του μεγάλου κεφαλαίου και των εφοπλιστών, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει ότι προεκλογικά αντιλαμβανόταν το «σοσιαλισμό» ως βαρβαρότητα, συρρικνώνοντας ακόμα περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζόμενων, των μικρομεσαίων και των συνταξιούχων. Ενώ τα έσοδα θα μπορούσαν να αυξηθούν με την καλύτερη οργάνωση των εισπρακτικών μηχανισμών για να παταχθεί η φοροδιαφυγή, η κυβέρνηση «κλείνει διαρκώς το μάτι» σε όσους φοροδιαφεύγουν, μετακυλύωντας τα βάρη συνεχώς στους συνεπείς φορολογούμενους.

Το Προσχέδιο του Προϋπολογισμού του 2012 εντείνει την άνευ προηγουμένου ύφεση της ελληνικής οικονομίας και καταδικάζει όλο και μεγαλύτερα τμήματα της κοινωνίας στην ανεργία, την μετανάστευση και την απόγνωση. Η πρόβλεψη για 16,2% ανεργία δυστυχώς κρίνεται ως ανεδαφική, αφού τα επίπεδα της ύφεσης θα οδηγήσουν την πραγματική ανεργία σε ποσοστά άνω του 20%. Ο περιορισμός του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, αλλά συνειδητά ακολουθεί αυτές τις πολιτικές για να εξαθλιώσει ακόμα περισσότερο την ελληνική κοινωνία για να περάσει κι άλλα μετρά υπέρ του κεφαλαίου.

Η εκτίναξη του δημόσιου χρέους στο 172,7% για το 2012 καταδεικνύει και κάτι άλλο: Ότι οι πολιτικές στο όνομα της μείωσης του δημόσιου χρέους είναι προσχηματικές, αφού ο πραγματικός τους σκοπός είναι η φτωχοποίηση της κοινωνίας και η κατάργηση εργατικών διεκδικήσεων χρόνων.

Ο Προϋπολογισμός τους 2012 είναι επικίνδυνος και πρέπει και αυτός να ακολουθήσει το δρόμο της κυβέρνησης και των μνημονιακών της πολιτικών προς την απόσυρση. Αυτό που χρειάζεται η ελληνική οικονομία είναι μια ανάπτυξη που θα βασίζεται σε ένα ισχυρό Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων που θα συμπαρασύρει την οικονομική δραστηριότητα, ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα που θα κληθούν να πληρώσουν τα πλούσια εισοδηματικά στρώματα για να ανακουφιστούν τα φτωχότερα, ένα κοινωνικοποιημένο τραπεζικό σύστημα και μία διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους, συνδυασμένη με μία αναπτυξιακή ευρωπαϊκή πολιτική.

To Γραφείο Τύπου

Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ

ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΞΟΥΜΕ, Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
1. Σχεδόν ενάμιση χρόνο από την υπογραφή του μνημονίου οι μισθωτοί στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, οι συνταξιούχοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι μικροί και μεσαίοι επιχειρηματίες βιώνουν μια καταστροφή. Οι κυρίαρχες δυνάμεις στον ευρωπαϊκό χώρο και η Ελληνική κυβέρνηση, προσκολλημένες με τον πλέον δογματικό τρόπο στο νεοφιλελευθερισμό, προωθούν και επιβάλουν πολιτικές ενάντια στην εργασία και την κοινωνία. Η πλήρης πολιτική και οικονομική ταύτιση της κυβέρνησης με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ, στο όνομα «της σωτηρίας της πατρίδας» και η αξιοποίηση του υπαρκτού προβλήματος του δημόσιου χρέους για την κατεδάφιση μισθών και εισοδημάτων, εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων παράγει “μέτρα” και οδηγεί την κοινωνία σε απόγνωση. Με αφορμή την 6η δόση και την ΄΄συμφωνία της 21ης Ιουλίου΄΄ η κυβέρνηση με νέο πακέτο μέτρων που εξαγγέλλεται ως τελικό, αλλά δεν είναι, εφορμά ενάντια στην κοινωνία. Επί της ουσίας, ανεξάρτητα από την φιλολογία περί plan Α ή B, η κυβέρνηση ετοιμάζει και εφαρμόζει την χρεοκοπία του ελληνικού λαού στο όνομα μάλιστα της μη τυπικής χρεωκοπίας της χώρας.

Αιματηρές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, αντιλαϊκά και αντισυνταγματικά φορομπηχτικά χαράτσια που ενδύονται την ονομασία της έκτακτης εισφοράς, του τέλους επιτηδεύματος και του τέλους επί ακινήτων, απολύσεις στο δημόσιο τομέα, εργασιακή εφεδρεία (το άλλο όνομα του προθαλάμου απόλυσης), ξεπούλημα όσο – όσο της δημόσιας περιουσίας και της δημόσιας γης, κατακρήμνιση του ασφαλιστικού συστήματος, της δημόσιας παιδείας (νόμος Διαμαντοπούλου, βιβλία, συγχωνεύσεις κ.λ.π.) και υγείας, ΄΄συγχωνεύσεις΄΄ φορέων είναι τα βασικά στοιχεία του νέου πακέτου. Ο κυβερνητικός επικοινωνιακός λόγος περί στόχου ΄΄πρωτογενών πλεονασμάτων΄΄ συνδυάζει στην πράξη την ισοπέδωση της κοινωνίας με νέα προνόμια προς το κεφάλαιο και σχεδιασμούς για μείωση των συντελεστών φορολόγησης των κερδών, δημιουργία ΄΄ελεύθερων ζωνών΄΄, (ελεύθερων από το νόμο, τους φόρους και τα εργασιακά δικαιώματα προς χάριν των ΄΄επενδυτών΄΄).

Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ένα νέο κύμα ανεργίας και στον ιδιωτικό τομέα, ένα νέο κύμα χρεωκοπίας των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, μείωση κατά 40% των μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων, διάλυση των κοινωνικών σχέσεων, κατάργηση των συνταγματικά κατοχυρωμένων κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Η Ν.Δ. συναινεί στην κυβερνητική πολιτική. Παρά τις επιμέρους αντιπολιτευτικές κορώνες η μόνη επί της ουσίας πρόταση της είναι η μείωση της φορολογίας των μεγάλων επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου προς αναζήτηση ΄΄επενδυτών΄΄. Στη Θεσσαλονίκη ο κ. Σαμαράς ανέδειξε μια ακόμη πιο σκληρή συντηρητική ατζέντα (πανεπιστήμια, μετανάστες κλπ.) με στόχο, όπως και η κυβέρνηση, να ενεργοποιήσει κοινωνικούς αυτοματισμούς και να προσελκύσει συντηρητικούς ψηφοφόρους αξιοποιώντας τον κοινωνικό φόβο.

Η Κ.Π.Ε. οφείλει να προειδοποιήσει τους εργαζομένους και ανέργους, τους αγρότες και επαγγελματίες, τη νέα γενιά που υποβάλλονται σε θυσίες δίχως τέλος και χωρίς αντίκρισμα, πως και το νέο πακέτο μέτρων δεν είναι το τελευταίο, αλλά ακόμη ένα βήμα στα χνάρια της ίδιας πολιτικής και κατάστασης. Πρόκειται για μια ορατά χρεοκοπημένη πολιτική που επιτυγχάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που εξαγγέλλει: η ύφεση αυξάνεται και παίρνει χαρακτηριστικά μακρού χρόνου, το δημόσιο χρέος αυξάνεται, τα ελλείμματα δεν υποχωρούν, η εναπομένουσα παραγωγική υποδομή της χώρας διαλύεται, η χώρα διεθνώς υποχωρεί την ίδια στιγμή που οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην Μεσόγειο και

ιδιαίτερα την Ανατολική δημιουργούν επικίνδυνες εντάσεις και υπόκεινται σε σημαντικές μεταβολές με κύριο επίδικο τα ενεργητικά αποθέματα (αναζήτηση ενός νέου κυρίαρχου ρόλου από την Τουρκία, λαθεμένη πολιτική συνεργασίας Ελλάδας – Ισραήλ, κατάσταση στις Αραβικές χώρες, ΑΟΖ κλπ.).

2. Η κρίση χρέους εξαπλώνεται ταχύτατα σε όλη την Ευρωζώνη ως έκφραση της διεθνούς οικονομικής κρίσης του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, που συμπληρώνεται από τα κρισιακά φαινόμενα που δημιουργεί η ίδια η αρχιτεκτονική της Ε.Ε. και η πολιτική κατεύθυνση των Ευρωπαϊκών ηγεσιών, δημιουργώντας ταυτόχρονα με την επέκταση της σε κλίμακα Ευρώπης, εκτεταμένη ύφεση και δραματική ανεργία . Το ΄΄ελληνικό υπόδειγμα΄΄ επιχειρείται να εφαρμοστεί όχι μόνο στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία αλλά και στην Ισπανία και την Ιταλία την ίδια περίοδο που υπάρχει σοβαρή κάμψη στην ανάπτυξη των οικονομιών των χωρών της κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης και στην ίδια τη Γερμανία. Αυτή την περίοδο και εν μέσω ύφεσης για μεγάλο αριθμό χωρών το διεθνές κεφάλαιο και οι πολιτικοί εκφραστές του σχεδιάζουν μια ρύθμιση των χρεών για χώρες που στην ουσία αδυνατούν να πληρώσουν σε βάρος όμως των δυνάμεων της εργασίας, μια ρύθμιση που οδηγεί και προϋποθέτει την οικονομική χρεωκοπία των κοινωνιών, την συνεχή ύφεση και ανεργία, στον αντίποδα αλληλέγγυων πολιτικών ανάληψης των χρεών και μέτρων για την ανακούφιση και την αναπτυξιακή δυναμική των οικονομιών των χωρών μελών, μέτρα που από διετίας η Αριστερά και όχι μόνο έχει προτείνει για να σπάσει ο φαύλος κύκλος και ν΄ αντιμετωπιστεί το επερχόμενο φαινόμενο ντόμινο. Η Ελλάδα επιχειρείται και πάλι να χρησιμοποιηθεί ως πειραματόζωο αυτής της πολιτικής κατεύθυνσης που θέλει να πληρώσουν οι κοινωνίες τη κρίση του κεφαλαίου ώστε να εξασφαλιστεί η βραχυπρόθεσμη αναπαραγωγή του. Από το 6ο Συνέδριο ήδη έχουμε επισημάνει πως ΄΄οι σημερινοί ταξικοί συσχετισμοί στον κόσμο και στην Ευρώπη, η ταξική υπεροψία του κεφαλαίου, αποκλείουν, αν δεν παρέμβει ο λαϊκός παράγοντας, οποιαδήποτε αναδιανεμητική πολιτική. Γνωρίζουμε καλά ότι το οικονομικό μοντέλο που η Ε.Ε. υιοθέτησε βρίσκεται σήμερα σε πρωτοφανές αδιέξοδο. Ως εκ τούτου, οι δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς οφείλουν να μιλούν για μια νέα επανίδρυση όλης της οικονομικής και πολιτικής αρχιτεκτονικής της Ε.Ε.΄΄

Σήμερα η συνεργασία των Αριστερών δυνάμεων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο γίνεται όχι απλά αναγκαία αλλά απαραίτητη. Το Κ.Ε.Α. καλείται να αναβαθμίσει τον πρωτεύοντα ρόλο του. Η αλληλοενημέρωση και αλληλεγγύη μεταξύ των Αριστερών δυνάμεων η συμβολή τους στην ανάπτυξη και πανευρωπαϊκό συντονισμό των αγώνων και των κινημάτων αλλά και η διαμόρφωση ενός προγράμματος μάχης ως απάντηση στη κρίση από τη μεριά των λαϊκών συμφερόντων που συγχρόνως να σκιαγραφεί τη στρατηγική της σοσιαλιστικής μετάβασης είναι επείγον καθήκον.

3. Πολύ πριν το 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ είχαμε τονίσει την ανάγκη για τη διαμόρφωση μετώπου αντίστασης στην νεοφιλελεύθερη και μνημονιακή πολιτική. Το κίνημα των πλατειών που ογκώθηκε στην μάχη ενάντια στο μεσοπρόθεσμο και υπέρ της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, η ανάπτυξη του κινήματος ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου που συμπεριλαμβάνει διδακτικό και διοικητικό προσωπικό των ΑΕΙ και την φοιτητική και σπουδάζουσα νεολαία, η ανάπτυξη αγώνων από συνδικάτα και σε χώρους που προηγούμενα επικρατούσαν οι συνδικαλιστικές παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δείχνουν πως ο λαϊκός παράγοντας με δυσκολίες, επιτυχίες και πρόσκαιρες ήττες έχει την ικανότητα να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις και να επιβάλλει ανατροπές και ανατροπή.

Σήμερα και στην επόμενη περίοδο η αντίσταση στον πόλεμο που έχουν κηρύξει κυβέρνηση και Τρόικα στην κοινωνία έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Άμεση χρειάζεται να είναι η αντίδραση μας στα φορομπηχτικά χαράτσια. Ο λαός δεν πρέπει να πληρώσει όχι μόνο γιατί δεν έχει, μια και τα φτωχά και μεσαία στρώματα ξεζουμίζονται από την αφαίμαξη των εισοδημάτων, αλλά και γιατί δεν θέλει.

• Χαιρετίζουμε και συμβάλλουμε ενεργητικά, με δράσεις και παράδειγμα, τις αποφάσεις συνδικάτων, ομοσπονδιών και σωματείων που καλούν σε αμφισβήτηση και τελικά άρνηση των αντισυνταγματικών, παράνομων και αντικοινωνικών εισπρακτικών μέτρων.

• Συμβάλλουμε ώστε να σπάσει ο κοινωνικός φόβος, όπου ο πολίτης και η οικογένεια του απειλείται και αισθάνεται μόνος απέναντι στον κρατικό όγκο. Αποδεικνύουμε ότι η δύναμη της κυβέρνησης είναι ασθενής και ότι το αποτέλεσμα της πληρωμής την ενδυναμώνει και την κρατά στην εξουσία. Να βρεθούμε στο πλευρό όσων δεν πληρώσουν τα χαράτσια και πρώτοι εμείς να υποστούμε τις συνέπειες

• Συμμετέχουμε και υποστηρίζουμε τις δράσεις των 151 υπό συγχώνευση φορέων. Συγχώνευση που έχει ως στόχο την απόλυση των εργαζομένων εκκινώντας από μια διάσπαση της εσωτερικής συνοχής τους. Για τον ΣΥΝ και το ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από την σημερινή βαθιά κρίση, σημαίνει υπέρβαση του δικομματικού κατεστημένου που χρησιμοποιεί το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά και την αδιαφάνεια για την περιθωριοποίηση του πολίτη.

• Αντιστεκόμαστε στις απολύσεις και την εργασιακή εφεδρεία δηλαδή στο στόχο της κυβέρνησης να ξεπουλήσει μαζί με τη χώρα και τους εργαζόμενους στο κεφάλαιο. Η αναγκαία ανασυγκρότηση του δημοσίου στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των κοινωνικών αναγκών όχι μόνο δεν επιτυγχάνεται με απολύσεις αλλά μέσω αυτών οι κοινωνικές ανάγκες παραδίδονται βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο.

• Αντιπαλεύουμε το ξεπούλημα των δημόσιων επιχειρήσεων και της δημόσιας γης γενικά και συγκεκριμένα σε κάθε επιχείρηση και σε κάθε πόλη, νομό, περιφέρεια της χώρας. Δεν ξεπουλάμε προς όφελος των δανειστών και της Τρόικας.

• Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους αγρότες, τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες σε γενικό ξεσηκωμό ώστε να ανατραπούν οι κυβερνητικοί νόμοι στην πράξη, δεν τους αναγνωρίζουμε, μια κυβέρνηση προοδευτικής κατεύθυνσης θα τους καταργήσει αμέσως.Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται να τονίσουμε πως δεν υπάρχει λύση και αλλαγή στην κατεύθυνση της διεξόδου από την κρίση υπέρ των εργαζομένων που δεν έχει ως απαραίτητο στοιχείο την πολιτική ανατροπή. Χρειάζεται να ογκώσουμε κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που θα επιβάλλει ΄΄να φύγουν μαζί με τα μνημόνια και τη πολιτική τους ΄΄. Να μιλήσει ο λαός όχι όταν και όπως η κυβέρνηση, οι μνημονιακές δυνάμεις και το κεφάλαιο επιλέξουν, αλλά τώρα.

Η κόκκινη γραμμή της περιόδου είναι να φύγει η κυβέρνηση και να σχηματισθεί ένας νέος συνασπισμός εξουσίας των αντιμνημονιακών και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων με πυρήνα τις δυνάμεις της Αριστεράς που με βασικό εργαλείο και στόχο την πραγματική δημοκρατία θα ανατρέψει το δικομματισμό , θα οδηγήσει την πολιτική και κοινωνική ζωή σε διέξοδο με βάση τις κοινωνικές ανάγκες, θα επηρεάσει θετικά τις εξελίξεις στην Ευρώπη και τη Μεσόγειο.4. Η 4η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μια νέα πνοή στη συμμαχία, έκανε προωθητικά βήματα τόσο στο επίπεδο της πολιτικής συμφωνίας όσο και στο ζήτημα μιας νέας συγκρότησης με κεντρικά ζητήματα την ισορροπία δικαιωμάτων συνιστωσών – μελών και την εσωτερική δημοκρατία. Η 4η Συνδιάσκεψη αλλά και η μετέπειτα πορεία αποδεικνύει πως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά στο κίνημα αντίστασης και ανατροπής της παρούσας κατάσταση και να είναι ο πυρήνας διαμόρφωσης μιας ευρείας συνεργασίας των αντιμνημονιακών – αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Στην 4η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ όλες οι δυνάμεις που τον συγκροτούν από κοινού αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε και να παλεύουμε για την υλοποίηση των παρακάτω στόχων: • Την άμεση ανατροπή και κατάργηση του «μνημόνιου», του «μεσοπρόθεσμου» και του εφαρμοστικού του νόμου, καθώς και την απόκρουση των ετήσιων «ευρωπαϊκών μνημονίων», που συνεπάγεται το σύμφωνο για το ευρώ και οδηγούν σε πλήρη αποδόμηση την απασχόληση και το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη. Αυτό το σύμφωνο, σε συνδυασμό με την λεγόμενη οικονομική διακυβέρνηση, κάνει ακόμη πιο συντηρητικό και αδιέξοδο τον μηχανισμό του ΕΥΡΩ. Η επιλογή για ένα προοδευτικό εναλλακτικό σχέδιο ανάπτυξης έρχεται, εκ των πραγμάτων, σε ρήξη με την σημερινή δομή της Ευρωζώνης και απαιτεί την ανατροπή της .

• Το δημόσιο χρέος της χώρας έχει ταξικό χαρακτήρα, είναι προϊόν τοκογλυφικών πρακτικών και δεν είναι διαχειρίσιμο. Τα δημοσιονομικά μέτρα αντιμετώπισής του οδηγούν τη χώρα και την οικονομία σε ουσιαστική διάλυση, με παραπέρα βάθεμα της ύφεσης, γιγαντιαία άνοδο της ανεργίας και γενίκευση της φτώχειας και της καταστροφής του λαού και του τόπου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με κριτήριο την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, τονίζει πως η εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κλπ) είναι το πρώτο καθήκον μιας προοδευτικής διακυβέρνησης και όχι η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων.

• Μόνη λύση είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και αντικοινωνικούς όρους, αξιοποιώντας όλα τα όλα τα όπλα αποφασιστικής και σκληρής διαπραγμάτευσης (λογιστικό έλεγχο, αμφισβήτηση, αθέτηση πληρωμών κ .α.).

• Την Εθνικοποίηση-Κοινωνικοποίηση ολόκληρου του Τραπεζικού συστήματος, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, που θα αποτελέσει βασικό μοχλό, για την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

• Την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουληθούν.

• Επιχειρήσεις όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, οι Σιδηρόδρομοι, τα Πιστωτικά Ιδρύματα, οι επιχειρήσεις Ύδρευσης Αποχέτευσης, φορείς όπως Λιμάνια, Αεροδρόμια, Συγκοινωνιακές υποδομές, καθώς όλες οι άλλες πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, δεν μπορούν παρά να υπηρετούν τις ανάγκες του λαού και την πολιτική ανάπτυξης που χρειάζεται η οικονομία και ο λαός.

• Την άμεση αποκατάσταση των σοβαρών πληγμάτων που έχουν δεχθεί οι μισθοί οι συντάξεις, οι εργασιακές σχέσεις και η ίδια η εργασία. Χορήγηση ταυτόχρονα αυξήσεων, που θα υπερβαίνουν τα πλήγματα και θα καταπολεμούν την φτώχεια και την ανεργία στην οποία, με τον ένα ή άλλο τρόπο, έχει καταδικαστεί η πλειοψηφία του λαού και ιδιαίτερα η νεολαία.

• Την ριζοσπαστική φορολογική μεταρρύθμιση με φορολόγηση των μεγάλων επιχειρήσεων με συντελεστή 45%. Φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και της εκκλησιαστικής και μοναστηριακής περιουσίας.

• Τη στήριξη με όλα τα μέσα της Δημόσιας Υγείας, της Δημόσιας Παιδείας και της Κοινωνικής Ασφάλισης.

• Την διεκδίκηση των Γερμανικών επανορθώσεων, του κατοχικού δανείου και των αποζημιώσεων των θυμάτων.

• Την αποκατάσταση, την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημοκρατίας.

Η πάλη για την προώθηση αυτών των στόχων θα επιταχύνει τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα μπορέσει να τα επιβάλει, όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.Αυτός ο συνασπισμός εξουσίας εμπεριέχει κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις. Όσον αφορά τις κοινωνικές δυνάμεις είναι καθαρό ότι στηρίζεται και αναζητά την ενεργή συμμετοχή των μισθωτών, συνταξιούχων, ανέργων, αγροτών, μικρών και μεσαίων επαγγελματιών, της διανόησης και των ανθρώπων του πολιτισμού, των γυναικών, της νέας γενιάς ανεξάρτητα της πολιτικής και ιδεολογικής αυτοτοποθέτησης τους, ανεξάρτητα αν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. κ.λ.π. ή απείχαν σε προηγούμενες εκλογικές μάχες. Ιδιαίτερα τονίζουμε ότι η αποχή από τις κοινωνικές μάχες και διεργασίες όπως αντίστοιχα και από τις πολιτικές διευκολύνει την κυβερνητική και τροικανή πολιτική.

Όσον αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, κόμματα, οργανώσεις, ομαδοποιήσεις και προσωπικότητες δεν αποκλείεται κανείς που με ενεργό τρόπο και συνέπεια θέλει να συμβάλει στην μεγάλη ανατροπή. Στις δυνάμεις αυτές σαφώς συγκαταλέγονται οι εντός και εκτός βουλής δυνάμεις της Αριστεράς, οι Ο-Π και οι δυνάμεις που απεγκλωβίστηκαν και απεγκλωβίζονται από το ΠΑΣΟΚ και στέκονται θετικά υπέρ ενός τέτοιου μετώπου, χωρίς εκ των προτέρων αποκλεισμούς και δίκες προθέσεων.

Σαφώς κατανοούμε την αναγκαιότητα της κοινής δράσης και της συζήτησης. Θεωρούμε αναγκαίο ένα ελάχιστο προωθητικό κοινό πρόγραμμα. Θεωρούμε πως η άρνηση ορισμένων δυνάμεων, θα ελεγχθεί από τον ίδιο τον κόσμο της Αριστεράς. Θεωρούμε πως τελικά η ίδια η κοινωνική ανάγκη και η κοινή λαϊκή λογική θα επικρατήσει των στενών κομματικών επιδιώξεων.

Εργαζόμαστε και ευνοούμε συναντήσεις αυτών των δυνάμεων και κοινή δημόσια έκθεση των απόψεων και των διαφορετικών προσεγγίσεων. Θεωρούμε ότι η μεταξύ τους συζήτηση πρέπει να περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:Α) Δυνατότητες κοινής δράσης στην ανάπτυξη των κινημάτων

Β) Δυνατότητες πολιτικής κοινής δράσης και συνεργασίας σε επίπεδο θεσμών (βουλή, αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα κ.λ.π.)

Γ) Εκλογική συνεργασία

Δ) Μετεκλογική συνεργασία.Η συγκρότηση και επικράτηση αυτού του νέου συνασπισμού εξουσίας αποτελεί την πολιτική ελπίδα για την κοινωνία και μπορεί να επικρατήσει ΄΄ρωτώντας και υπακούοντας στο λαό΄΄. Θα ενδυναμώσει το κίνημα, την πολιτικοποίηση του και αντιστοιχεί στην ιστορική ευθύνη των δυνάμεων της Αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ άμεσα ξεκινά μια μεγάλη, ανοιχτή στο λαό καμπάνια σε όλη τη χώρα, με συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και περιοδείες με κεντρικό σύνθημα:

να φύγουν, Η λύση είναι Αριστερά, ο νέος συνασπισμός εξουσίας΄΄.

Σε κάθε πόλη και χωριό χρειάζεται να απευθυνθούμε σε κάθε άνθρωπο που υποφέρει από την ασκούμενη πολιτική, να τον προειδοποιήσουμε ότι τα μέτρα τους δεν έχουν τελειωμό έως ότου επιτύχουν ΄΄μισή ζωή΄΄ και να τον καλέσουμε να παλέψουμε και να εργαστούμε μαζί. Μπροστά να μπει η Π.Γ. η Κ.Ο. , ο Ευρωβουλευτής, η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη κλπ.

5. Το 2012 ο ΣΥΝ κλείνει 20 χρόνια ζωής. Στην πολυτάραχη και με αντιφάσεις πορεία του, παρά τις προβλέψεις των εχθρών του αλλά και τις κατά καιρούς ΄΄προφητείες΄΄ ακόμη και στο εσωτερικό του, απέδειξε ότι εκφράζει ένα μεγάλο διακριτό και διαχρονικό ρεύμα της σύγχρονης Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς με στέρεες βάσεις στην κοινωνία. Ο ίδιος ο ΣΥΝ υπήρξε και είναι επί 20 χρόνια πολιτικός οργανισμός – προϊόν ευρύτατων ανασυνθέσεων και συγκλίσεων δυνάμεων και στελεχών από διαφορετικές ιστορικές μήτρες της κομμουνιστικής αλλά και της σοσιαλιστικής και οικολογικής Αριστεράς της μεταπολιτευτικής περιόδου,αλλά και μιας νεότερης γενιάς που εντάχθηκε στην αριστερά, διαμορφώνοντας πολιτική ταυτότητα με αναφορά σε κινηματικές διαδικασίες αυτής της περιόδου ( αντιπαγκοσμιοποιητικό / αντιπολεμικό κίνημα, ελληνικό κοινωνικό φόρουμ .κλπ Το Κόμμα μας, επίσης, έπαιξε και παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην δημιουργία και την συγκρότηση, της κοινωνικής γείωσης του ΣΥΡΙΖΑ, του κατ’ εξοχήν υπαρκτού ενωτικού φορέα διακριτών δυνάμεων και ρευμάτων της ελληνικής Αριστεράς. Μ’ αυτή την έννοια, σήμερα, σε συνθήκες πρωτόγνωρης κρίσης και του ίδιου του πολιτικού συστήματος έχουμε την κουλτούρα των ενωτικών συμπράξεων και την φερεγγυότητα για να συμμετάσχουμε ισότιμα στο πιο πλατύ μέτωπο όλων, χωρίς εξαίρεση των δυνάμεων που αντιτίθενται από τ’ αριστερά στο μνημόνιο και μπορούν να εμπνεύσουν μια ριζοσπαστική εναλλακτική πρόταση μέσα σ’ ένα νέο πολιτικό σκηνικό, ανατρεπτικό του σημερινού, που θα εκφράζει και τα κινήματα αντίστασης δηλαδή ένα μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων που θα έχει λόγο και ρόλο και στην διακυβέρνηση της χώρας με προοδευτικό προσανατολισμό και ανοιχτό τον ορίζοντα του κοινωνικού , του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού. Η Π.Γ. άμεσα χρειάζεται να συγκροτήσει επιτροπή εορτασμού των 20 χρόνων του ΣΥΝ αξιοποιώντας όσους και όσες συνέβαλαν σ’ αυτή τη πορεία και συνδυάζοντας τα 20 χρόνια του Κόμματος με μια νέα ευρεία πολιτική εξόρμηση αλλά και το άνοιγμα της συζήτησης για τον σοσιαλισμό του 21ου αιώνα.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για τις προωθούμενες κυβερνητικές αλλαγές στο δημόσιο τομέα

Η εργασιακή εφεδρεία, οι μειώσεις των μισθών και οι απολύσεις εργαζομένων, σε συνδυασμό με την ισοπεδωτική μείωση των δαπανών, περιγράφουν ένα κράτος απογυμνωμένο, που δεν θα μπορεί να προσφέρει στοιχειώδεις υπηρεσίες στους πολίτες, την ίδια στιγμή που οδηγεί χιλιάδες εργαζομένους στην ανασφάλεια και την ανεργία.

Οι περίφημες «διαρθρωτικές αλλαγές» ισοδυναμούν με τις μαζικές απολύσεις, την κατάργηση του κοινωνικού κράτους και την παράδοση των δημόσιων αγαθών βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο, μια περίοδο που η οικονομία και η κοινωνία ασφυκτιούν από τις μνημονιακές πολιτικές. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές στέλνουν και ένα πρόσθετο μήνυμα και στον ιδιωτικό τομέα για περαιτέρω συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και απολύσεις, παρά τις κυβερνητικές εξαγγελίες για δημιουργία θέσεων εργασίας.

Η ενίσχυση της απασχόλησης δεν έχει καμία σχέση με την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική που συνεχώς θυσιάζει τους εργαζομένους, αλλά και τις δυνατότητες της χώρας για ανάπτυξη, στο βωμό της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Ο αναγκαίος επανασχεδιασμός του δημόσιου τομέα δεν έχει καμία σχέση με τις μαζικές απολύσεις, τις περικοπές, την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών.

Ο ΣΥΝ στηρίζει τις πολύμορφες κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, γνωρίζοντας ότι σήμερα απαιτείται περισσότερο από ποτέ ο ενωτικός και αποφασιστικός αγώνας όλων των εργαζομένων για την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της, για μια νέα πολιτική για την ανάπτυξη, την προστασία της εργασίας και του κοινωνικού κράτους.



To Γραφείο Τύπου

Δίκτυο Συνδικαλιστών Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Κάλεσμα στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας συνδικάτων και κινημάτων Πέμπτη 29/09/2011 - 6.00μμ - Πλ. Κλαυθμών

Καλούμε σε μαζική και μαχητική συμμετοχή στη συγκέντρωση που διοργανώνουν συνδικαλιστικές οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα ενάντια στα αντεργατικά κυβερνητικά και τροϊκανά μέτρα και χαράτσια, την Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου στις 6.00 μμ στην Πλ. Κλαυθμώνος και εν συνεχεία στηn πορεία προς τη Βουλή.

Φτάνει πια, η κυβέρνηση, η τρόικα και οι πολιτικές τους πρέπει να φύγουν τώρα, πριν καταστρέψουν τελειωτικά τη χώρα και το λαό μας.

Όταν η αδικία γίνεται καθεστώς, τότε η αντίσταση και η συλλογική κοινωνική ανυπακοή είναι υποχρέωση όλων μας.

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ , ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ,

ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση της ΚΠΕ του ΣΥΝ για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ

Το ΕΑΜ αποτελεί μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της ελληνικής και της ευρωπαϊκής ιστορίας και των αγώνων κατά του φασισμού. Η επέτειος των 70 χρόνων από την ίδρυσή του υπενθυμίζει στους νεότερους τις τεράστιες δυνατότητες του λαού να καθορίσει ο ίδιος το μέλλον του, μέσα από την ενωτική και συλλογική δράση.

Το ΕΑΜ οργάνωσε την πάλη του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής, εμπνέοντας και τις επόμενες γενιές και μπολιάζοντας τη συλλογική μνήμη των κοινωνικών αγώνων με τις αξίες της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ΕΑΜ αποτέλεσε κορυφαίο παράδειγμα οργάνωσης ενός διαφορετικού προτύπου κοινωνίας, με τους θεσμούς της λαϊκής εξουσίας, από την αυτοδιοίκηση και τη δικαιοσύνη, μέχρι τις πολιτιστικές δράσεις και τα δίκτυα αλληλεγγύης. Κυρίως, όμως, κατέδειξε τη δυναμική των λαϊκών αγώνων να καθορίσουν την έκβαση των εξελίξεων, όταν αυτοί έχουν παλλαϊκό και ενωτικό χαρακτήρα. Την ιστορία τη γράφουν αυτοί ακριβώς οι αγώνες και η αριστερά επιφορτίζεται με το καθήκον της συσπείρωσης και της κοινής ενωτικής δράσης πάνω στα μέτωπα της συγκυρίας.

Τιμούμε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες εκείνης της εποχής με τους σημερινούς αγώνες για δημοκρατία και κοινωνική χειραφέτηση να είναι περισσότερο επίκαιροι από ποτέ.

To Γραφείο Τύπου

Θοδωρής Δρίτσας: Ο καθορισμός των ΑΟΖ απαιτεί διαπραγματεύσεις και συναίνεση

Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/09/2011

Συνέντευξη στον Ανάργυρο Σεβαστό







* Η εξωτερική πολιτική και η πολιτική άμυνας της κυβέρνησης, λέτε στην επίκαιρη επερώτηση που κατέθεσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, «εμπλέκει την Ελλάδα σε διενέξεις και θέτει την ειρήνη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και την ασφάλεια του ελληνικού λαού σε κίνδυνο». Δεν είναι πολύ σκληρός αυτός ο ισχυρισμός;

Η επίκαιρη επερώτηση, που προγραμματίσθηκε ήδη να συζητηθεί στη Βουλή την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου, έγινε με αφορμή την πρόσφατη υπογραφή ελληνοϊσραηλινού Μνημονίου στρατιωτικής συνεργασίας στο Τελ Αβίβ, είναι όμως προϊόν μακρόχρονης πολιτικής δουλειάς της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για τα ζητήματα της άμυνας, με πολλές παρεμβάσεις στη Βουλή, ερωτήσεις, επίκαιρες ερωτήσεις, ομιλίες κ.λπ., αλλά και συμμετοχής των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοβουλίες και κινήματα που ασχολούνται με αυτά τα ζητήματα. Από όλη αυτή τη δουλειά έχουν βγει συμπεράσματα και το σημαντικότερο είναι ότι η διαρκής προσαρμογή της ελληνικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής σε ό,τι ζητούν ή θεωρείται πως θα ζητήσουν οι ισχυρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ είναι επικίνδυνη και χωρίς κανένα όφελος.

Ειδικά τώρα, η ανακήρυξη των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων σε «στρατηγικές σχέσεις», όπως είπε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, πρέπει να δημιουργήσει ανησυχία. Και δεν μπορεί βέβαια κανείς να επικαλεστεί απέναντί μας το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ ή τα διάφορα επιχειρήματα περί αντισημιτισμού. Έχουμε και είχαμε πολύ σαφή θέση τόσο για τα εγκλήματα του ναζισμού και ειδικά τη γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης, αλλά και για το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ. Είναι τόσο σαφής η θέση μας και η ιστορία μας που δεν επιτρέπει καμία αμφισβήτηση των προθέσεών μας όταν χαρακτηρίζουμε το Ισραήλ κράτος ταραξία.

Για ποιον λόγο υπήρξε αυτή η αναβάθμιση των σχέσεων με το Ισραήλ, και μάλιστα των στρατιωτικών σχέσεων, όχι των πολιτιστικών ανταλλαγών, όχι του εμπορίου ειρηνικών αγαθών, αλλά του εμπορίου όπλων. Τι σημαίνει όταν λέει ο Υπουργός Άμυνας ότι η Ελλάδα αξιοποιεί τον εναέριο χώρο και τη στρατηγική της θέση «προκειμένου να συμβάλλουμε στην ενίσχυση της επιχειρησιακής ικανότητας της Ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας»; Τι συμφέρον έχει η Ελλάδα από αυτή την ενίσχυση; Τι εννοεί ο κ. Μπεγλίτης όταν μιλάει για την Ελλάδα και το Ισραήλ ως «πυλώνες σταθερότητας» στην περιοχή;




* Όμως στην τωρινή συγκυρία με τις έρευνες για υδρογονάνθρακες ανοιχτά της Κύπρου, με τις απειλές της Τουρκίας, με το ζήτημα των ΑΟΖ ανοιχτό, δεν χρειάζεται αναζήτηση συμμάχων;

Η ελληνική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η ένταση στις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις είναι άσχετη με την αναβάθμιση των ελληνοϊσραηλινών. Από ελληνικής πλευράς ίσως είναι έτσι - κάτι άλλο θα ήταν εξαιρετικά επιπόλαιο. Το Ισραήλ όμως χρειάζεται το Αιγαίο για να αναπληρώσει τον χώρο που του προσέφερε παλιότερα η Τουρκία ως χώρο άσκησης, αλλά και εφόρμησης της πολεμικής του αεροπορίας. Η άσκηση «Ένδοξος Σπαρτιάτης» του 2008 στο Αιγαίο, την Κρήτη και τη Θεσσαλία ήταν προετοιμασία για επίθεση εναντίον του Ιράν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η ελληνική πλευρά παίζει έναν άχαρο ρόλο, εκείνον του σάκου του μποξ, για να ασκείται η αεροπορία του Ισραήλ. Ρόλο άχαρο, αλλά και επικίνδυνο, γιατί εμπλέκει τη χώρα μας, χωρίς λόγο, σε διενέξεις που μπορεί να εξελιχθούν σε συγκρούσεις, οι οποίες διεξάγονται κιόλας με ασύμμετρα μέσα και πέρα από σύνορα.

Ειδικά όσον αφορά το ζήτημα των ΑΟΖ, αυτές καθορίζονται με διαπραγματεύσεις και συναίνεση. Εάν η Ελλάδα συμμετάσχει σε μονομερή καθορισμό τους ή υποστηρίξει μονομερή καθορισμό τους, που μάλιστα, όπως φαίνεται, προσβάλλει δικαιώματα τρίτων, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης (γιατί ΑΟΖ δικαιούται και η Γάζα), τότε πιθανότατα θα αποκτήσει συμμάχους εν αδίκω, κι αυτό θα το βρει μπροστά της όταν θα διαπραγματεύεται για τη δική της ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το γεγονός ότι πράγματι υπάρχει, εκ της γεωγραφίας, επικάλυψη συμφερόντων της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ για την αναζήτηση και εκμετάλλευση υποθαλάσσιου πλούτου δεν σημαίνει ότι αυτή η αναζήτηση και εκμετάλλευση μπορεί να γίνει με πολιτική ή και στρατιωτική κιόλας συμμαχία με ένα κράτος ταραξία. Μάλιστα η Κυπριακή Δημοκρατία, αν και άμεσα ενδιαφερόμενη, είναι πολύ προσεκτικότερη από την Ελλάδα, κι αυτό ας μας διδάξει κάτι.



* Αυτά όμως αφορούν μόνο τις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις. Στην επερώτηση μιλάτε για όλο το φάσμα της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής άμυνας, αναφέρεστε μάλιστα και στο ΝΑΤΟ και το νέο δόγμα του.

Μα δεν είναι ανεξάρτητα όλα αυτά. Η αξίωση του ΝΑΤΟ να έχει την ευθύνη όλου του πλανήτη όσον αφορά την ασφάλεια ξαναβάζει όλα τα πράγματα στο τραπέζι. Παντού θα υπάρξουν συμμαχίες, ανταγωνιζόμενα περιφερειακά κέντρα ισχύος. Μόνο αυτό μπορεί να σημαίνει η φράση «πυλώνες σταθερότητας» που χρησιμοποίησε ο κ. Μπεγλίτης. Και η Ελλάδα φαίνεται ότι θέλει να συμμετάσχει σε αυτόν τον ανταγωνισμό. Γι’ αυτό άλλωστε εκπαιδεύεται και εξοπλίζεται η 71η αερομεταφερόμενη ταξιαρχία, εκπαιδεύεται ακόμα και για την αντιμετώπιση πολιτών που διαμαρτύρονται. Εμείς θεωρούμε αυτή την εξέλιξη αρνητική, πρώτα από όλα γιατί στρατιωτικοποιεί τις διεθνείς σχέσεις και ενισχύει την κυριαρχία των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Το ΝΑΤΟ έχει σαφείς, ισχυρές και αυστηρές στρατιωτικές δομές και ξέρει να αντιδρά μόνο στρατιωτικά. Συζητιέται ακόμα και η ένταξη του Ισραήλ στο ΝΑΤΟ, αφενός για να υπάρξει εγγύηση ασφαλείας, προφανώς εναντίον των Παλαιστινίων, αλλά και για να συμμετάσχει με τις ισχυρές ένοπλες δυνάμεις του σε νατοϊκές αποστολές.

Σε αυτό το φόντο, η ελληνική κυβέρνηση διάλεξε τον χειρότερο σύμμαχο και εταίρο. Ένα κράτος κατακτητή, με διακηρυγμένη επεκτατική πολιτική, με πυρηνικά όπλα με τα οποία απειλεί τους γείτονές του και εκβιάζει τη διεθνή κοινότητα, και που έτσι μπορεί να πυροδοτήσει πυρηνικό ανταγωνισμό στην περιοχή, ένα κράτος που το υποστηρίζουν μεν οι ΗΠΑ, αλλά είναι απομονωμένο τόσο στην περιοχή όσο και διεθνώς και κατηγορείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σκεφτείτε την πιθανότητα να θελήσει η αεροπορία του Ισραήλ να χρησιμοποιήσει το Αιγαίο για να πλήξει ή έστω να απειλήσει την Τουρκία ή το Ιράν. Το σπουδαιότερο στη σημερινή συγκυρία είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση διάλεξε να τοποθετηθεί με το συντηρητικό, για να μην πούμε το αντιδραστικό τόξο της περιοχής, που το απαρτίζουν χώρες σαν το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, ενώ γύρω έχει ξεσπάσει η αναγεννησιακή εξέγερση των αραβικών λαών που θέτουν υπό αμφισβήτηση τα πάντα.



* Δεν είναι όμως ξεκάθαρος ο προσανατολισμός αυτών των εξεγέρσεων…

Μα περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Εκεί δρουν δυνάμεις κάθε προσανατολισμού και με κάθε λογής αναφορές. Προοδευτικές, συντηρητικές, ακόμα και αντιδραστικές, που όλες όμως πρέπει να αναμετρηθούν με το λαϊκό αίτημα για δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και για τερματισμό του καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη. Γι’ αυτούς τους λόγους τα αυταρχικά καθεστώτα σε διάφορες αραβικές χώρες, αλλά και η συμμαχία των εθνικιστών που κυβερνά το Ισραήλ, τρέμουν. Επομένως, η καλλιέργεια των «παραδοσιακών», όπως τις λέει η κυβέρνηση, σχέσεων με τις αραβικές χώρες περνάει σήμερα από την ισχυρή υποστήριξη των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, από την υποστήριξη του αιτήματος για απόσυρση του Ισραήλ από όλα τα κατεχόμενα εδάφη. Αυτό δεν μπορεί βέβαια να γίνει σε στρατιωτική συμμαχία με αυτό το κράτος.

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ 2011

Συνέντευξη του Προέδρου της Κ.Ο. Αλέξη Τσίπρα στο περιοδικό Επίκαιρα

• Νομίζω ότι ακόμα και για τους πιο αντικειμενικούς παρατηρητές είναι ξεκάθαρο ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει εντολή να κυβερνά την χώρα.

• Η κυβέρνηση δεσμεύεται κάθε έναν με ενάμιση μήνα ότι το πρόβλημα λύθηκε και ότι δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα. ΚΑΙ αμέσως μετά έρχεται και το αναιρεί. Έχει χάσει εντελώς την αξιοπιστία της, αλλά και την αξιοπρέπειά της. Τι άλλο χρειάζεται να συμβεί, λοιπόν, για να ξεγαντζωθεί ο κ. Παπανδρέου από την εξουσία.

• Χρεώνουμε στον κ. Σαμαρά ότι η μόνη εναλλακτική διέξοδος που προβάλλει είναι η μείωση της φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου. Διαφωνούμε κάθετα. Η κυβέρνηση Καραμανλή, στην οποία ο κ. Σαμαράς υπήρξε υπουργός, έκανε τεράστια μείωση στη φορολογία του κεφαλαίου και τα χρήματα είναι τώρα στην Ελβετία

• Ο κ. Σαμαράς δεν δικαιούται της παραμικρής εμπιστοσύνης

• Η πτώχευση θα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που μας ενέπλεξε στα Μνημόνια. Και το βλέπει ο καθένας

• H κρίση χρέους στην Ελλάδα είναι κομμάτι μιας ευρύτερης κρίσης. Αν μας βγάλουν από το ευρώ, την επόμενη ημέρα θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και το γνωρίζουν πολύ καλά. Και αυτό είναι ένα ισχυρό σημείο διαπραγμάτευσης για την χώρα μας, που δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε

• Η άρνηση πληρωμής συνιστά φυσιολογική απάντηση από αυτούς που δεν έχουν και δεν μπορούν να πληρώσουν

• Θεωρούμε ότι η ενότητα της αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων, και η ιδέα μιας ισχυρής αριστερής εναλλακτικής λύσης ωριμάζει στον κόσμο. Και εφ όσον ωριμάζει στον κόσμο, οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και οι ευρύτερες δυνάμεις που τοποθετούνται κατά του Μνημονίου, αργά η γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν το αδιέξοδο μιας ιδιοτελούς πολιτικής στάσης

• Η Ευρώπη, ή θα στραφεί σε μια ανάπτυξη με δημοκρατικό και κοινωνικό χαρακτήρα, ή θα καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοοικονομική κρίση. Ενδιάμεσος δρόμος δεν υπάρχει.

• Η μνημονιακή ακροδεξιά δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, δε θα αργήσει η στιγμή που θα ζητήσει και πρωθυπουργό συνταγματάρχη.

***********

1. Παρά το αίτημα που διατυπώνεται συνολικά από την αντιπολίτευση, η κυβέρνηση δεν ανταποκρίνεται, για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. πιστεύετε ότι θα επιβληθούν με άλλο τρόπο;

Στη δημοκρατία οι εκλογές επιβάλλονται σε μια περίπτωση. Όταν είναι καθολική ή αίσθηση ότι δεν ισχύει πλέον η εντολή διακυβέρνησης. Νομίζω ότι ακόμα και για τους πιο αντικειμενικούς παρατηρητές είναι ξεκάθαρο ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει εντολή να κυβερνά την χώρα. Να είμαι σαφής: Τόσους μήνες μετά την εμπλοκή της χώρας στα Μνημόνια, διευρύνεται διαρκώς η αμφισβήτηση και τα ερωτήματα. Αν η προσφυγή της χώρας στο ΔΤΝ υπήρξε προσχεδιασμένη. Αν υπήρχαν εναλλακτικές διέξοδοι για την κρίση χρέους, που η κυβέρνηση τις αγνόησε και τις εγκατέλειψε. Και το σημαντικότερο, αν η σημερινή πολιτική, για την συνέχεια της οποίας η κυβέρνηση εγκαταλείπει κάθε πρόσχημα, μπορεί να μας οδηγήσει σε έξοδο από την κρίση. Όσο τα ερωτήματα μαζεύονται, τόσο η κυβερνητική πολιτική απαξιώνεται. Η κυβέρνηση δεσμεύεται κάθε έναν με ενάμιση μήνα ότι το πρόβλημα λύθηκε και ότι δεν θα χρειαστούν άλλα μέτρα. ΚΑΙ αμέσως μετά έρχεται και το αναιρεί. Έχει χάσει εντελώς την αξιοπιστία της, αλλά και την αξιοπρέπειά της. Τι άλλο χρειάζεται να συμβεί, λοιπόν, για να ξεγαντζωθεί ο κ. Παπανδρέου από την εξουσία; Με ένα φύσημα, αυτή η κυβέρνηση θα πέσει.

2. Υπόθεση εργασίας: Αν η Ν.Δ. κερδίσει τις εκλογές, θα στηρίξετε τον Αντώνη Σαμαρά, στην προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου, αν σας το ζητήσει;

Είναι εξαιρετικά απίθανη υπόθεση εργασίας. Για να μιλάμε με λογικές παραμέτρους θα σας πω το εξής: Χρεώνουμε στον κ. Σαμαρά ότι η μόνη εναλλακτική διέξοδος που προβάλλει, είναι η μείωση της φορολογίας του μεγάλου κεφαλαίου. Διαφωνούμε κάθετα. Η κυβέρνηση Καραμανλή στην οποία ο κ. Σαμαράς υπήρξε υπουργός, έκανε τεράστια μείωση στην φορολογία του κεφαλαίου, και τα χρήματα είναι τώρα στην Ελβετία. Κατά τα άλλα ο κ. Σαμαράς κάνει λαϊκισμό. Εισηγήθηκε πρώτος τις αποκρατικοποιήσεις και όταν το πρότεινε και η τρόικα, έπαιζε με τις λέξεις. Εισηγήθηκε την εργασιακή εφεδρεία, δηλαδή τις απολύσεις στο δημόσιο, και τώρα πάει να τις πετάξει από πάνω του. Ξιφουλκεί υπέρ της απελευθέρωσης των κλειστών επαγγελμάτων, αλλά επιχειρεί να οικειοποιηθεί επι μέρους κάθε μια από τις θιγόμενες κατηγορίες. Λαϊκίζει με την μείωση των υπουργείων, αλλά ανακοινώνει την επανασύσταση τριών υπουργείων συμβολικού χαρακτήρα. Τι ακριβώς θα πάει να διαπραγματευτεί με την τρόικα; Ο κ. Σαμαράς δεν δικαιούται της παραμικρής εμπιστοσύνης, και αυτό επιβεβαιώνεται από τις δημοσκοπήσεις. Θεωρώ ότι ως αντιπολίτευση, ο κ. Παπανδρέου ήταν λίγο πιο πειστικός. Και αυτό αποδεικνύει πόσο μάταιη είναι πλέον η εμπιστοσύνη στα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας. Πλέον δεν υπάρχει ανοχή σε υποσχέσεις τύπου «την ίδια πολιτική, αλλά με περισσότερη φροντίδα». Αυτά είναι παραμύθια. Η πολιτική τους απέναντι στα ισχυρά κέντρα εξουσίας, είναι ακριβώς η ίδια. Και ο κόσμος το έχει πλέον συνειδητοποιήσει.

3. Μετά τη συνεχή ανακοίνωση νέων μέτρων εκτιμάτε ότι η κοινωνική αντίδραση είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι;

Εκτιμάμε ότι όσο περνάει ο καιρός, η κοινωνική αντίδραση γίνεται όλο και πιο στέρεη, όλο και πιο αποφασιστική. Ακούστε, την είσπραξη του νέου χαρατσιού δεν το υπονομεύουν οι δηλώσεις του Τσίπρα, του Φωτόπουλου ή της Παπαρήγα. Η κυβέρνηση, η τρόικα και οι Βρυξέλλες ανησυχούν γιατί την είσπραξη την υπονομεύει η ίδια η πραγματικότητα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο κόσμος δεν έχει χρήματα. Του λες, έκτακτη εισφορά 800 ευρώ και πλέον γελάει. Αυτό όμως, είναι μια μορφή κοινωνικής αντίδρασης. ΟΙ άνθρωπο δεν είπαν δεν πληρώνω, είπαν δεν έχω να πληρώσω, ελάτε να μου κόψετε το ρεύμα και ότι άλλο νομίζετε. Και αυτό έγινε κυρίαρχο θέμα στο Γιουρογκρούπ, ασχέτως αν τα έβαλαν με την κυβέρνηση που δεν μπορεί να μας πείσει να πληρώσουμε χρήματα που δεν υπάρχουν. Προφανώς, η κοινωνική αντίδραση δεν έχει πάρει ακόμα τα χαρακτηριστικά που θα θέλαμε. Αλλά είναι λάθος να κρύβουμε το πρόβλημα μιλώντας για τζαμπατζήδες και για επιτήδειους. Υπάρχει κοινωνική αντίδραση στα μέτρα, και μάλιστα τεράστια. Όταν θα πάρει πολιτικό χαρακτήρα και θα απαιτήσει ξεκάθαρη αλλαγή πολιτικής, τότε οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες.

4. Η κυβέρνηση σας κατηγορεί ότι η άρνηση φέρνει τη χώρα πιο κοντά στη πτώχευση...

Εμάς κατηγορεί; Αποφάσισαν να δώσουν τα πάντα στους δανειστές. Οι οποίοι σημειωτέον, δεν είναι τίποτα φουκαράδες. Μόλις διαπίστωσαν ότι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε ότι μας λένε, εκτίναξαν τα επιτόκια δανεισμού στο άπειρο. Η πτώχευση θα είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που μας ενέπλεξε στα Μνημόνια. Και το βλέπει ο καθένας. Για κάθε δόση αυξάνονται οι απαιτήσεις και τα μέτρα. Τι θα κάνουν; ΘΑ απολύσουν όλο το δημόσιο; ΘΑ κόψουν όλες τις συντάξεις; Θα αφήσουν τα νοσοκομεία χωρίς φάρμακα και τα σχολεία χωρίς δασκάλους; Αυτοί μπλόφαραν με την πτώχευση και τώρα εισπράττουν τα αποτελέσματα. Εμείς λέμε ξεκάθαρα: επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Εδικά τώρα που όλοι τρέμουν το ενδεχόμενο μιας στάσης πληρωμών από τη χώρα μας. Και τα χρήματα που θα εξοικονομήσομε, μαζί με μια δραστική αναδιανομή του πλούτου που πρέπει επιτέλους να συνεισφέρει αυτά που του αναλογούν, να επενδυθούν σε ένα διαφορετικό σχέδιο ανάπτυξης.

5. Είναι υπαρκτό σενάριο η έξοδος της χώρας από το Ευρώ ή είναι ένα μέσο πίεσης;

Ακούγονται πολλά. Αλλά εμείς δεν θέλουμε μια τέτοια εξέλιξη. Θέλουμε να μείνουμε στη ευρωζώνη και να παλέψουμε για προοδευτικές αλλαγές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προφανώς υπάρχει πίεση και εκβιασμός γύρω από αυτό το ζήτημα. Γιατί οι επιπτώσεις σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι τεράστιες για την κοινωνία. Αλλά από τη δικιά μας πλευρά πρέπει να σκεφτούμε ότι η κρίση χρέους στην Ελλάδα είναι κομμάτι μιας ευρύτερης κρίσης. Οπότε η έξοδός μας από την Ευρωζώνη θα έχει τρομακτικές συνέπειες για τις υπόλοιπες χώρες του ευρώ. Αν μας βγάλουν από το ευρώ, την επόμενη ημέρα θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και το γνωρίζουν πολύ καλά. Και αυτό είναι ένα ισχυρό σημείο διαπραγμάτευσης για την χώρα μας, που δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε. Δεν λέμε, βέβαια, ότι δεν υπάρχει ζωή έξω από το ευρώ. Ούτε ότι μια αριστερή διακυβέρνηση δεν πρέπει να έχει σχέδιο με σαφές ταξικό πρόσημο σε κάθε ενδεχόμενο. Λέμε, όμως, ότι στις σημερινές συνθήκες αδυναμίας, αυτό που πρέπει να μπει σε τάξη είναι η αδηφαγία των αγορών, όχι οι κρατικές οικονομίες με τα όποια προβλήματά τους. Η υποτίμηση είτε είναι εσωτερική είτε νομισματική, δεν είναι η απάντηση στο πρόβλημα. Η ανάπτυξη και η αναδιανομή είναι η απάντηση.

6. Όταν συνομιλήσατε με τον Ευάγγελο Βενιζέλο, πέραν της έκθεσης της συνολικής κατάστασης, σας ζήτησε κάτι συγκεκριμένο;

Νομίζω ότι αυτό που μου ζήτησε έμμεσα είναι να μην κάνουμε αντιπολίτευση στα κυβερνητικά μέτρα. Του απάντησα ότι η πολιτική τους βρίσκεται σε ολοκληρωτικό αδιέξοδο και έχει αποτύχει εντελώς. Δεν υπάρχει κοινωνικό απόθεμα για τη πληρωμή πρόσθετων φόρων και τελών, η κοινωνία έχει χτυπήσει στον πάτο. Και το ξέρουν πολύ καλά. Ακόμα και αν το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων ,η των ΜΜΕ της χώρας στήριζε αυτή τη στιγμή την κυβέρνηση, τα όποια πρόσθετα μέτρα θα αποτύγχαναν, πολύ απλά γιατί ο κόσμος δεν μπορεί να τοα βγάλει πέρα. Αλλά για εμάς δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το θέμα είναι αν θα ακολουθούμε μια πολιτική που μας βουλιάζει στην ύφεση και την κοινωνική αδυναμία ή αν ακολουθούμε μια πολιτική εναλλακτικής διεξόδου από την κρίση Και είμαστε σαφέστατα με την δεύτερη άποψη. ΟΙ προτάσεις που από την πρώτη στιγμή της κρίσης έχουμε καταθέσει, δικαιώνονται μέρα με την ημέρα.

7. Η άρνηση πληρωμής συνιστά αντίδραση στην συνεχή επιβολή των μέτρων;

Η άρνηση πληρωμής συνιστά φυσιολογική απάντηση από αυτούς που δεν έχουν και δεν μπορούν να πληρώσουν. Ας κατανοήσουμε λίγο πως σκέφτεται η κοινωνία. Λες σε μια οικογένεια, θέλω έξτρα 800 με το εκκαθαριστικό, άλλα τόσα με την ΔΕΗ για το ακίνητο, και παράλληλα επιφυλάσσομαι για άλλα μέτρα. Και παράλληλα, συμβαίνει κατά κανόνα στην καλύτερη περίπτωση, ο ένας από τους δύο εργαζόμενους της οικογένειας να έχει χάσει τη δουλεία του, και ο άλλος έχει υποστεί μείωση μισθού. Πως θα βγουν πέρα; Από πού θα λείψουν αυτά τα χρήματα που ζητάει το κράτος; Είναι εξωπραγματικοί αυτοί οι σχεδιασμοί. Οπότε οι άνθρωπο λένε, «δεν έχω, έλα πάρτα αν τα βρεις». Είναι τόσο παράλογο; Δεν πρόκειται πια για ιδεολογική αντίδραση στο Μνημόνιο. Πρόκειται για αδυναμία της κοινωνίας να αντεπεξέλθει στα μέτρα. Αυτοί που δεν το καταλαβαίνουν, είναι αυτοί που θα τα βρουν μπροστά τους. Αδίκως ψάχνουν ηθικούς αυτουργούς και υποκινητές.

8. Προτείνετε διαρκώς την ανάγκη δημιουργίας ενός νέου συνασπισμού αριστεράς. Πόσο εφικτό είναι;

Τα πράγματα φέρνουν όλους μας προ των ευθυνών μας. Εκ των πραγμάτων, για παράδειγμα δημιουργείται ένα μέτωπο, μια ασπίδα προστασίας για τους ανθρώπους που δεν έχουν και δεν πρέπει να πληρώσουν το χαράτσι στα ακίνητα. Ο κόσμος της αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης παρακολουθεί ενθαρρύνει και πιέζει ηγεσίες. Θεωρούμε ότι η ενότητα της αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων, και η ιδέα μιας ισχυρής αριστερής εναλλακτικής λύσης ωριμάζει στον κόσμο. Και εφ όσον ωριμάζει στον κόσμο, οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, αλλά και οι ευρύτερες δυνάμεις που τοποθετούνται κατά του Μνημονίου, αργά η γρήγορα θα συνειδητοποιήσουν το αδιέξοδο μιας ιδιοτελούς πολιτικής στάσης. Εμείς την ενότητα δεν την διακηρύσσουμε ως πολιτικό κόλπο. Την εννοούμε χωρίς προϋποθέσεις και χωρίς αποκλεισμούς. Και την εννοούμε ως το μόνο εργαλείο που διαθέτουμε για να γυρίσουμε αυτό το στημένο παιχνίδι.

9. Αν η Ευρώπη συνεχίζει να αρνείται αλλαγή πολιτικής, βλέπετε να οδηγείται σε φαινόμενα διάλυσης ή σε Ευρώπη πολλών ταχυτήτων;

Η Μέρκελ ο Σαρκοζί και η ευρωπαϊκή ηγεσία γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να διαχειριστούν μια ενδεχόμενη διάλυση του ευρώ. Ο ίδιος ο Στρος Καν πρότεινε κούρεμα του χρέους 50% χωρίς να κινδυνέψει το νόμισμα. Όταν αυτό το έλεγα εγώ, έπεφταν οι δημοσιογράφοι της διαπλοκής να με φάνε ζωντανό. Συνεπώς το πολιτικό παιχνίδι ανοίγει και το ερώτημα είναι πια Ευρώπη. Η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση που με όπλο τη λαϊκή εντολή θα κάνει ένα κούρεμα του 50% και θα φορολογήσει τις τεράστιες ακίνητες αλλά κυρίως κινητές περιουσίες. Για να δουλεύει η οικονομία για τις ανθρώπινες και τις κοινωνικές ανάγκες, όχι για το χρηματιστικό κεφάλαιο. Ας βάλουμε λοιπόν όρια στις χρηματαγορές. Ας βάλουμε στο επίκεντρο της ανάπτυξης την σταθερή απασχόληση, την προστασία του περιβάλλοντος και την διεύρυνση των κοινωνικών αγαθών. Αυτή είναι η πραγματική σύγκρουση για το μέλλον της Ευρώπης. Η Ευρώπη, ή θα στραφεί σε μια ανάπτυξη με δημοκρατικό και κοινωνικό χαρακτήρα, ή θα καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοοικονομική κρίση. Ενδιάμεσος δρόμος δεν υπάρχει.

10. Ο κ. Καρατζαφέρης ζήτησε κυβέρνηση με πρωθυπουργό ένα δικαστικό. Πως το σχολιάζετε.

Η μνημονιακή ακροδεξιά δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα, δε θα αργήσει η στιγμή που θα ζητήσει και πρωθυπουργό συνταγματάρχη

.

To Γραφείο Τύπου

Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Μεγάρων & Ν.Περάμου

ΘΑ ΜΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΦΩΣ;; - ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΦΩΤΑ!!
Η κυβέρνηση του μνημονίου που εδώ και ενάμιση χρόνο ακολουθεί πιστά τις επιταγές της ΤΡΟΪΚΑ διαλύοντας τις εργασιακές σχέσεις, ισοπεδώνοντας τους μισθούς και τις συντάξεις στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, μειώνοντας κάτω από το ελάχιστο τις δημόσιες δαπάνες για παιδεία και υγεία, έχει επιδοθεί το τελευταίο διάστημα σε μια άνευ όρων φορολογική αφαίμαξη των εισοδημάτων της κοινωνίας, με πρόσφατη την ανάλγητη απόφαση για το ‘’ειδικό τέλος’’ στα ακίνητα το οποίο θα επιβαρύνει χιλιάδες νοικοκυριά.
Μάλιστα με εκβιαστικό τρόπο η «κυβέρνηση - μαριονέτα των δανειστών» θα επισυνάψει το τελευταίο αυτό ‘’χαράτσι’’ στους λογαριασμούς ρεύματος της ΔΕΗ για να εξασφαλίσει την είσπραξη αυτού, καθώς η μη πληρωμή του θα συνεπάγεται διακοπή της ηλεκτροδότησης!
Μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα μέτρων και φόρων που στόχο έχουν την καταστροφή του κοινωνικού ιστού, η απάντηση του λαού δεν πρέπει να είναι άλλη από το: ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΤΩΡΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΗΣ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους ανέργους, τους εργαζόμενους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους νέους, να αντισταθούν στα μέτρα λιτότητας που τους επιβάλλονται από κυβέρνηση και ΤΡΟΪΚΑ διεκδικώντας ένα νέο συνασπισμό εξουσίας για προοδευτική διέξοδο της χώρας από την κρίση.
ΔΕΝ ΠΗΡΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ, ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ!
ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ! ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΤΟΥΣ!

Τ.Ε ΣΥΡΙΖΑ ΜΕΓΑΡΩΝ & ΝΕΑΣ ΠΕΡΑΜΟΥ